{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317465"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317465","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Εύρεση και αξιολόγηση νέων βιοδεικτών H2B και NIF-1 για τον καρκίνο της ουροδόχου κύστεως με πρωτεωμικές μεθόδους","abstract":"Ο καρκίνος της ουροδόχου κύστεως συγκαταλέγεται μέσα στους 5 πιο συχνά εμφανιζόμενους καρκίνους. Τα βασικά κλινικά προβλήματα αυτής της μορφής καρκίνου είναι οι επεμβατικές μέθοδοι διάγνωσης (κυστεοσκόπηση) και η έλλειψη βιοδεικτών. Τα ούρα, ως βιολογικό υγρό σε άμεση επαφή με την ουροδόχο κύστη, είναι πιθανόν να περιέχουν κάποια μόρια – δείκτες που θα βοηθήσουν στη διάγνωση και την πρόγνωση της ασθένειας. Στην παρούσα εργασία ακολουθήθηκε μια πρωτεωμική προσέγγιση ανάλυσης ούρων ασθενών με καρκίνο ουροδόχου κύστεως αλλά και ασθενών με μη νεοπλασματικές ασθένειες του ουροποιητικού. Αρχικά, αξιολογήθηκε η τεχνική εμπλουτισμού των δειγμάτων ούρων σε πρωτεΐνες με χρήση χρωματογραφικών στηλών συγγένειας σε μεταλλικά ιόντα (IMAC) όπως το νικέλιο, με σκοπό την κλασμάτωση των υποψήφιων μορίων στα ούρα. Στη συνέχεια, τα δείγματα αυτά αναλύθηκαν με την τεχνική LC–MS/MS από όπου ταυτοποιήθηκαν 638 πρωτεΐνες. Μεταξύ αυτών βρίσκονται και δύο πρωτεΐνες με ιδιαίτερο ενδιαφέρον η Η2Β και η NIF-1 (zinc – finger 355). Οι δύο αυτές πρωτεΐνες μελετήθηκαν εκτενέστερα μέσω των μεθόδων ELISA σε δείγματα ούρων (Ν=158 και Ν=147 δείγματα για την NIF-1 και H2B αντίστοιχα) και ανοσοϊστοχημείας σε δείγματα από ιστούς ασθενών με καρκίνο ουροδόχου κύστεως (Ν=29 για την NIF-1 και Ν=32 για την Η2Β). Ο σκοπός ήταν η αξιολόγηση της συσχέτισης των επιπέδων τους ως προς τα στάδια του καρκίνου και ως προς την καταλληλότητά τους ως βιοδείκτες. Τα αποτελέσματα των μεθόδων αποκάλυψαν στατιστικώς σημαντική συσχέτιση των επιπέδων των πρωτεϊνών και των σταδίων του καρκίνου της ουροδόχου κύστεως, αλλά κυρίως μεταξύ των δειγμάτων από ασθενείς με μη νεοπλασματικές ασθένειες και ασθενείς με επιβεβαιωμένο καρκίνο ουροδόχου κύστεως (σε δείγματα ούρων για την NIF-1: Benign vs Ta p=0.043, Benign vs T1 p=0.018 και Benign vs T2+ p=6.2*10-6, για την Η2Β: Benign vs Ta p=4.3*10-6, Benign vs T1 p=0.042 και Benign vs T2+ p=0.001. Στα δείγματα ιστού για την NIF-1: Ta vs T2 p=4.6*10-6 και T1 vs T2+ p=0.001, για την H2B: Ta vs T2+ p=0.001 και T1 vs T2+ p=0.009) . Τέλος, η εργασία αυτή αναδεικνύει τη σημαντικότητα και την αποτελεσματικότητα των τεχνικών πρωτεωμικής και κυρίως της τεχνικής χρωματογραφίας IMAC. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται η κλασμάτωση των δειγμάτων ούρων και η ευκολότερη ανάλυσή τους σε σχέση με άλλες τεχνικές. Οι δύο πρωτεΐνες Η2Β και NIF-1 θα μπορούσαν να αποτελέσουν έναν πολλά υποσχόμενο διαγνωστικό στόχο. Ωστόσο, χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση και έρευνα για την αποτελεσματικότητά τους ως βιοδείκτες στην αντιμετώπιση του καρκίνου της ουροδόχου κύστεως.","abstract_html":"Ο καρκίνος της ουροδόχου κύστεως συγκαταλέγεται μέσα στους 5 πιο συχνά εμφανιζόμενους καρκίνους. Τα βασικά κλινικά προβλήματα αυτής της μορφής καρκίνου είναι οι επεμβατικές μέθοδοι διάγνωσης (κυστεοσκόπηση) και η έλλειψη βιοδεικτών. Τα ούρα, ως βιολογικό υγρό σε άμεση επαφή με την ουροδόχο κύστη, είναι πιθανόν να περιέχουν κάποια μόρια – δείκτες που θα βοηθήσουν στη διάγνωση και την πρόγνωση της ασθένειας. Στην παρούσα εργασία ακολουθήθηκε μια πρωτεωμική προσέγγιση ανάλυσης ούρων ασθενών με καρκίνο ουροδόχου κύστεως αλλά και ασθενών με μη νεοπλασματικές ασθένειες του ουροποιητικού. Αρχικά, αξιολογήθηκε η τεχνική εμπλουτισμού των δειγμάτων ούρων σε πρωτεΐνες με χρήση χρωματογραφικών στηλών συγγένειας σε μεταλλικά ιόντα (IMAC) όπως το νικέλιο, με σκοπό την κλασμάτωση των υποψήφιων μορίων στα ούρα. Στη συνέχεια, τα δείγματα αυτά αναλύθηκαν με την τεχνική LC–MS/MS από όπου ταυτοποιήθηκαν 638 πρωτεΐνες. Μεταξύ αυτών βρίσκονται και δύο πρωτεΐνες με ιδιαίτερο ενδιαφέρον η Η2Β και η NIF-1 (zinc – finger 355). Οι δύο αυτές πρωτεΐνες μελετήθηκαν εκτενέστερα μέσω των μεθόδων ELISA σε δείγματα ούρων (Ν=158 και Ν=147 δείγματα για την NIF-1 και H2B αντίστοιχα) και ανοσοϊστοχημείας σε δείγματα από ιστούς ασθενών με καρκίνο ουροδόχου κύστεως (Ν=29 για την NIF-1 και Ν=32 για την Η2Β). Ο σκοπός ήταν η αξιολόγηση της συσχέτισης των επιπέδων τους ως προς τα στάδια του καρκίνου και ως προς την καταλληλότητά τους ως βιοδείκτες. Τα αποτελέσματα των μεθόδων αποκάλυψαν στατιστικώς σημαντική συσχέτιση των επιπέδων των πρωτεϊνών και των σταδίων του καρκίνου της ουροδόχου κύστεως, αλλά κυρίως μεταξύ των δειγμάτων από ασθενείς με μη νεοπλασματικές ασθένειες και ασθενείς με επιβεβαιωμένο καρκίνο ουροδόχου κύστεως (σε δείγματα ούρων για την NIF-1: Benign vs Ta p=0.043, Benign vs T1 p=0.018 και Benign vs T2+ p=6.2*10-6, για την Η2Β: Benign vs Ta p=4.3*10-6, Benign vs T1 p=0.042 και Benign vs T2+ p=0.001. Στα δείγματα ιστού για την NIF-1: Ta vs T2 p=4.6*10-6 και T1 vs T2+ p=0.001, για την H2B: Ta vs T2+ p=0.001 και T1 vs T2+ p=0.009) . Τέλος, η εργασία αυτή αναδεικνύει τη σημαντικότητα και την αποτελεσματικότητα των τεχνικών πρωτεωμικής και κυρίως της τεχνικής χρωματογραφίας IMAC. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται η κλασμάτωση των δειγμάτων ούρων και η ευκολότερη ανάλυσή τους σε σχέση με άλλες τεχνικές. Οι δύο πρωτεΐνες Η2Β και NIF-1 θα μπορούσαν να αποτελέσουν έναν πολλά υποσχόμενο διαγνωστικό στόχο. Ωστόσο, χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση και έρευνα για την αποτελεσματικότητά τους ως βιοδείκτες στην αντιμετώπιση του καρκίνου της ουροδόχου κύστεως.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαδόπουλος Θεόφιλος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:25:04Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317465"],"render_values":[{"text":"uoadl:1317465","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317465","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317465","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1317465","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαδόπουλος Θεόφιλος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317465","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317465"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο καρκίνος της ουροδόχου κύστεως συγκαταλέγεται μέσα στους 5 πιο συχνά εμφανιζόμενους καρκίνους. Τα βασικά κλινικά προβλήματα αυτής της μορφής καρκίνου είναι οι επεμβατικές μέθοδοι διάγνωσης (κυστεοσκόπηση) και η έλλειψη βιοδεικτών. Τα ούρα, ως βιολογικό υγρό σε άμεση επαφή με την ουροδόχο κύστη, είναι πιθανόν να περιέχουν κάποια μόρια – δείκτες που θα βοηθήσουν στη διάγνωση και την πρόγνωση της ασθένειας. Στην παρούσα εργασία ακολουθήθηκε μια πρωτεωμική προσέγγιση ανάλυσης ούρων ασθενών με καρκίνο ουροδόχου κύστεως αλλά και ασθενών με μη νεοπλασματικές ασθένειες του ουροποιητικού. Αρχικά, αξιολογήθηκε η τεχνική εμπλουτισμού των δειγμάτων ούρων σε πρωτεΐνες με χρήση χρωματογραφικών στηλών συγγένειας σε μεταλλικά ιόντα (IMAC) όπως το νικέλιο, με σκοπό την κλασμάτωση των υποψήφιων μορίων στα ούρα. Στη συνέχεια, τα δείγματα αυτά αναλύθηκαν με την τεχνική LC–MS/MS από όπου ταυτοποιήθηκαν 638 πρωτεΐνες. Μεταξύ αυτών βρίσκονται και δύο πρωτεΐνες με ιδιαίτερο ενδιαφέρον η Η2Β και η NIF-1 (zinc – finger 355). Οι δύο αυτές πρωτεΐνες μελετήθηκαν εκτενέστερα μέσω των μεθόδων ELISA σε δείγματα ούρων (Ν=158 και Ν=147 δείγματα για την NIF-1 και H2B αντίστοιχα) και ανοσοϊστοχημείας σε δείγματα από ιστούς ασθενών με καρκίνο ουροδόχου κύστεως (Ν=29 για την NIF-1 και Ν=32 για την Η2Β). Ο σκοπός ήταν η αξιολόγηση της συσχέτισης των επιπέδων τους ως προς τα στάδια του καρκίνου και ως προς την καταλληλότητά τους ως βιοδείκτες. Τα αποτελέσματα των μεθόδων αποκάλυψαν στατιστικώς σημαντική συσχέτιση των επιπέδων των πρωτεϊνών και των σταδίων του καρκίνου της ουροδόχου κύστεως, αλλά κυρίως μεταξύ των δειγμάτων από ασθενείς με μη νεοπλασματικές ασθένειες και ασθενείς με επιβεβαιωμένο καρκίνο ουροδόχου κύστεως (σε δείγματα ούρων για την NIF-1: Benign vs Ta p=0.043, Benign vs T1 p=0.018 και Benign vs T2+ p=6.2*10-6, για την Η2Β: Benign vs Ta p=4.3*10-6, Benign vs T1 p=0.042 και Benign vs T2+ p=0.001. Στα δείγματα ιστού για την NIF-1: Ta vs T2 p=4.6*10-6 και T1 vs T2+ p=0.001, για την H2B: Ta vs T2+ p=0.001 και T1 vs T2+ p=0.009) . Τέλος, η εργασία αυτή αναδεικνύει τη σημαντικότητα και την αποτελεσματικότητα των τεχνικών πρωτεωμικής και κυρίως της τεχνικής χρωματογραφίας IMAC. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται η κλασμάτωση των δειγμάτων ούρων και η ευκολότερη ανάλυσή τους σε σχέση με άλλες τεχνικές. Οι δύο πρωτεΐνες Η2Β και NIF-1 θα μπορούσαν να αποτελέσουν έναν πολλά υποσχόμενο διαγνωστικό στόχο. Ωστόσο, χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση και έρευνα για την αποτελεσματικότητά τους ως βιοδείκτες στην αντιμετώπιση του καρκίνου της ουροδόχου κύστεως.","Bladder cancer (BC) is one of the 5 most frequently observed types of cancer. The basic clinical problems of that kind of cancer are the invasive methods for diagnosis (cystoscopy) and lack of prognostic biomarkers. The discovery of non invasive methods and biomarkers is needed to confront the disease. Urine, as a biological fluid in direct contact with the bladder, could contain molecules – markers which could help the diagnosis and prognosis process. In the present study, a proteomic approach was established in order to analyze urine samples from patients with bladder cancer and patients with non neoplastic diseases. First, there was an evaluation of a chromatographic technique (IMAC), which enriches urine samples with proteins with affinity to metal ions, like nickel. The purpose of this technique was to simplify the number of candidate molecules in the samples. Next, the samples were analyzed with LC-MS/MS and 638 proteins were detected. Two of the proteins were studied further, H2B and NIF-1 (zinc – finger 355). These two proteins were studied using ELISA in urine samples (Ν=158 and Ν=147 samples for NIF-1 and H2B respectively) and immunohictochemistry in human bladder tissue samples (Ν=29 for NIF-1 and Ν=32 for Η2Β). The aim was to evaluate the level of each protein in the different stages of BC and in samples with non neoplastic diseases and determine if these proteins could be candidate bladder cancer biomarkers. The results revealed statistically significant relation between the proteins and the bladder cancer stages. Furthermore, and most importantly, there was a significant difference between the samples coming from patients with bladder cancer and samples from patients with non neoplastic diseases (in urine samples for NIF-1: Benign vs Ta p=0.043, Benign vs T1 p=0.018 and Benign vs T2+ p=6.2*10-6, for Η2Β: Benign vs Ta p=4.3*10-6, Benign vs T1 p=0.042 and Benign vs T2+ p=0.001. In tissue samples for NIF-1: Ta vs T2 p=4.6*10-6 and T1 vs T2+ p=0.001, for H2B: Ta vs T2+ p=0.001 and T1 vs T2+ p=0.009). In conclusion, this study points out the importance and effectiveness of proteomics and especially the chromatography method of IMAC. With this method it is possible to fractionate the urine samples for further analysis. The two proteins, H2B and NIF-1, could be two potential biomarkers for bladder cancer. Nevertheless, further investigation is needed to confirm the effectiveness of these two proteins as clinical tools in bladder cancer."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Εύρεση και αξιολόγηση νέων βιοδεικτών H2B και NIF-1 για τον καρκίνο της ουροδόχου κύστεως με πρωτεωμικές μεθόδους"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαδόπουλος Θεόφιλος"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Ο καρκίνος της ουροδόχου κύστεως συγκαταλέγεται μέσα στους 5 πιο συχνά εμφανιζόμενους καρκίνους. Τα βασικά κλινικά προβλήματα αυτής της μορφής καρκίνου είναι οι επεμβατικές μέθοδοι διάγνωσης (κυστεοσκόπηση) και η έλλειψη βιοδεικτών. Τα ούρα, ως βιολογικό υγρό σε άμεση επαφή με την ουροδόχο κύστη, είναι πιθανόν να περιέχουν κάποια μόρια – δείκτες που θα βοηθήσουν στη διάγνωση και την πρόγνωση της ασθένειας. Στην παρούσα εργασία ακολουθήθηκε μια πρωτεωμική προσέγγιση ανάλυσης ούρων ασθενών με καρκίνο ουροδόχου κύστεως αλλά και ασθενών με μη νεοπλασματικές ασθένειες του ουροποιητικού. Αρχικά, αξιολογήθηκε η τεχνική εμπλουτισμού των δειγμάτων ούρων σε πρωτεΐνες με χρήση χρωματογραφικών στηλών συγγένειας σε μεταλλικά ιόντα (IMAC) όπως το νικέλιο, με σκοπό την κλασμάτωση των υποψήφιων μορίων στα ούρα. Στη συνέχεια, τα δείγματα αυτά αναλύθηκαν με την τεχνική LC–MS/MS από όπου ταυτοποιήθηκαν 638 πρωτεΐνες. Μεταξύ αυτών βρίσκονται και δύο πρωτεΐνες με ιδιαίτερο ενδιαφέρον η Η2Β και η NIF-1 (zinc – finger 355). Οι δύο αυτές πρωτεΐνες μελετήθηκαν εκτενέστερα μέσω των μεθόδων ELISA σε δείγματα ούρων (Ν=158 και Ν=147 δείγματα για την NIF-1 και H2B αντίστοιχα) και ανοσοϊστοχημείας σε δείγματα από ιστούς ασθενών με καρκίνο ουροδόχου κύστεως (Ν=29 για την NIF-1 και Ν=32 για την Η2Β). Ο σκοπός ήταν η αξιολόγηση της συσχέτισης των επιπέδων τους ως προς τα στάδια του καρκίνου και ως προς την καταλληλότητά τους ως βιοδείκτες. Τα αποτελέσματα των μεθόδων αποκάλυψαν στατιστικώς σημαντική συσχέτιση των επιπέδων των πρωτεϊνών και των σταδίων του καρκίνου της ουροδόχου κύστεως, αλλά κυρίως μεταξύ των δειγμάτων από ασθενείς με μη νεοπλασματικές ασθένειες και ασθενείς με επιβεβαιωμένο καρκίνο ουροδόχου κύστεως (σε δείγματα ούρων για την NIF-1: Benign vs Ta p=0.043, Benign vs T1 p=0.018 και Benign vs T2+ p=6.2*10-6, για την Η2Β: Benign vs Ta p=4.3*10-6, Benign vs T1 p=0.042 και Benign vs T2+ p=0.001. Στα δείγματα ιστού για την NIF-1: Ta vs T2 p=4.6*10-6 και T1 vs T2+ p=0.001, για την H2B: Ta vs T2+ p=0.001 και T1 vs T2+ p=0.009) . Τέλος, η εργασία αυτή αναδεικνύει τη σημαντικότητα και την αποτελεσματικότητα των τεχνικών πρωτεωμικής και κυρίως της τεχνικής χρωματογραφίας IMAC. Με αυτόν τον τρόπο επιτυγχάνεται η κλασμάτωση των δειγμάτων ούρων και η ευκολότερη ανάλυσή τους σε σχέση με άλλες τεχνικές. Οι δύο πρωτεΐνες Η2Β και NIF-1 θα μπορούσαν να αποτελέσουν έναν πολλά υποσχόμενο διαγνωστικό στόχο. Ωστόσο, χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση και έρευνα για την αποτελεσματικότητά τους ως βιοδείκτες στην αντιμετώπιση του καρκίνου της ουροδόχου κύστεως.","Bladder cancer (BC) is one of the 5 most frequently observed types of cancer. The basic clinical problems of that kind of cancer are the invasive methods for diagnosis (cystoscopy) and lack of prognostic biomarkers. The discovery of non invasive methods and biomarkers is needed to confront the disease. Urine, as a biological fluid in direct contact with the bladder, could contain molecules – markers which could help the diagnosis and prognosis process. In the present study, a proteomic approach was established in order to analyze urine samples from patients with bladder cancer and patients with non neoplastic diseases. First, there was an evaluation of a chromatographic technique (IMAC), which enriches urine samples with proteins with affinity to metal ions, like nickel. The purpose of this technique was to simplify the number of candidate molecules in the samples. Next, the samples were analyzed with LC-MS/MS and 638 proteins were detected. Two of the proteins were studied further, H2B and NIF-1 (zinc – finger 355). These two proteins were studied using ELISA in urine samples (Ν=158 and Ν=147 samples for NIF-1 and H2B respectively) and immunohictochemistry in human bladder tissue samples (Ν=29 for NIF-1 and Ν=32 for Η2Β). The aim was to evaluate the level of each protein in the different stages of BC and in samples with non neoplastic diseases and determine if these proteins could be candidate bladder cancer biomarkers. The results revealed statistically significant relation between the proteins and the bladder cancer stages. Furthermore, and most importantly, there was a significant difference between the samples coming from patients with bladder cancer and samples from patients with non neoplastic diseases (in urine samples for NIF-1: Benign vs Ta p=0.043, Benign vs T1 p=0.018 and Benign vs T2+ p=6.2*10-6, for Η2Β: Benign vs Ta p=4.3*10-6, Benign vs T1 p=0.042 and Benign vs T2+ p=0.001. In tissue samples for NIF-1: Ta vs T2 p=4.6*10-6 and T1 vs T2+ p=0.001, for H2B: Ta vs T2+ p=0.001 and T1 vs T2+ p=0.009). In conclusion, this study points out the importance and effectiveness of proteomics and especially the chromatography method of IMAC. With this method it is possible to fractionate the urine samples for further analysis. The two proteins, H2B and NIF-1, could be two potential biomarkers for bladder cancer. Nevertheless, further investigation is needed to confirm the effectiveness of these two proteins as clinical tools in bladder cancer."],"dc:identifier":["uoadl:1317465","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317465"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Εύρεση και αξιολόγηση νέων βιοδεικτών H2B και NIF-1 για τον καρκίνο της ουροδόχου κύστεως με πρωτεωμικές μεθόδους"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:25:04Z"}