{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317660"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317660","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η δράση της προθυμοσίνης α ως ανοσοτροποποιητικό μόριο","abstract":"Η προθυμοσίνη α (προΤα) αποτελεί ένα πολυπεπτίδιο με διπλό ρόλο: ενδοκυτταρικά κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο στον πολλαπλασιασμό και τη μεταγραφή γονιδίων, ενώ εξωκυτταρικά ρυθμίζει ανοσολογικές απαντήσεις, σηματοδοτώντας μέσω του ΤLR4. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν να μελετηθεί η πιθανή εμπλοκή της προΤα στη ρύθμιση της ογκογένεσης, με βάση τις δύο προαναφερθείσες λειτουργίες της. Επιλέχθηκε το μόριο αυτό να μελετηθεί σε μοντέλα πειραματικού μελανώματος, καθώς πρόκειται για έναν ιδιαίτερα αντιγονικό και ανοσογονικό τύπο καρκίνου, στον οποίο η έκφραση της προΤα δεν έχει μελετηθεί. Το πειραματικό μελάνωμα αποτελεί ένα κλασικό μοντέλο όγκου που αντανακλά τη θεωρία της ανοσοεκτύπωσης των όγκων. Διερευνήσαμε την έκφραση του μορίου σε επίπεδο γονιδίου, σε κυτταρικές σειρές που προέρχονται από μελάνωμα ποντικού της φυλής C57BL/6 (Β16.F1 και B16.F10) με την Β16.F10 να είναι πιο μεταστατική από την Β16.F1. Επιπλέον, επιλέξαμε να μελετήσουμε και ένα σύνολο «γονιδιακών υπογραφών», που σχετίζονται με την προΤα, όπως το c-Myc και το Bcl-2, που εμπλέκονται στον πολλαπλασιασμό και την απόπτωση, το Ιgf2bp1 που επίσης σχετίζεται με το c-Myc, γονίδια που σχετίζονται με το μελάνωμα, όπως τα Tyr και Mlana και τέλος τα γονίδια Tgf-β1 και Ido που έχουν κυρίως ανοσοκατασταλτικό ρόλο. Πέραν, όμως, της εμπλοκής της προΤα σε «γονιδιακές υπογραφές», μελετήθηκε και η πιθανή in vitro συσχέτιση της με την έκφραση καρκινικών επιφανειακών δεικτών που σχετίζονται με τη μετάσταση, την αγγειογένεση, τη χημειοταξία ή/και την καταστολή των Τ κυττάρων, όπως τα μόρια CD44, CD73, CD95/Fas, CXCR4 και PD-L1, τόσο στη μητρική καλλιέργεια, όσο και σε κλώνους που απομονώθηκαν και προέρχονται απ’ αυτήν. Επειδή η ογκογένεση αποτελεί μια πολυπαραγοντική in vivo διαδικασία, με συνδυασμό ενδογενών χαρακτηριστικών των ίδιων των καρκινικών κυττάρων και επιδράσεων από το μικροπεριβάλλον, με το ανοσοποιητικό σύστημα να κατέχει εξέχοντα ρόλο, κρίθηκε απαραίτητη η μελέτη της φυσιολογίας των διαφορετικών κλώνων, καθώς και της μητρικής σειράς σε in vivo μοντέλο. Ειδικότερα, στόχος ήταν αφενός η συσχέτιση της πιθανής διαφορικής έκφρασης της προΤα in vitro, με διαφορική κινητική ανάπτυξης των όγκων in vivo, και αφετέρου η πιθανή μεταβολή των «γονιδιακών υπογραφών» και των επιφανειακών καρκινικών δεικτών στα πλαίσια της ανοσοεκτύπωσης των όγκων. Οι παραπάνω πληροφορίες σε συνδυασμό με τη διήθηση των όγκων από λεμφοκυτταρικούς υποπληθυσμούς, καθώς και από κατασταλτικούς υποπληθυσμούς κυττάρων (ΜDSCs) θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην κατανόηση της θεωρίας της ανοσοεκτύπωσης του καρκίνου, που τέθηκε ως τελικός στόχος, όπως και να δώσουν απάντηση στο κατά πόσο η προΤα διαδραματίζει άμεσο ή έμμεσο ρόλο σε αυτή. Για πρώτη φορά δεδομένα αποδεικνύουν ότι η προΤα σε επίπεδο mRNA εκφράζεται σε μελάνωμα ποντικού (B16) σε αρκετά υψηλά επίπεδα, σημαντικά υψηλότερα από ότι σε φυσιολογικά μεσεγχυματικά βλαστικά κύτταρα. Ωστόσο, δεν παρατηρήθηκε ένα ιδιαίτερο «γονιδιακό προφίλ» που να χαρακτηρίζει κάποιον κλώνο, και πιθανόν να του προσφέρει πλεονέκτημα. Παρόλα αυτά όμως, όταν μελετήθηκε το σύνολο των δειγμάτων υπήρξε συσχέτιση της έκφρασης του Ptma τόσο με το c-Myc, όσο και με το Bcl-2, σε συμφωνία με τα μέχρι σήμερα δεδομένα της διεθνούς βιβλιογραφίας. Αξιοσημείωτο νέο εύρημα αποτελεί η συσχέτιση της έκφρασης του Ptma με τα επίπεδα του Igf2bp1, το οποίο επίσης ρυθμίζει την έκφραση του c-Myc. Θετική συσχέτιση, επίσης, παρατηρήθηκε μεταξύ των επιπέδων του Ptma και του Mlana. Ωστόσο, συσχέτιση επιφανειακών δεικτών με το Ptma δε βρέθηκε. Παρατηρήθηκαν, όμως, μεταβολές στις γονιδιακές υπογραφές και/ή την έκφραση επιφανειακών δεικτών των καρκινικών κυττάρων ex vivo. Οι μεταβολές αυτές μπορεί να οφείλονται σε επιγενετικές τροποποιήσεις ή/και μεταλλάξεις στα σηματοδοτικά μονοπάτια που οδηγούν στην παραγωγή των μορίων αυτών, αλλά κυρίαρχο ρόλο πιστεύεται ότι διαδραματίζει και το ανοσοποιητικό σύστημα στα πλαίσια της ανοσοεκτύπωσης των όγκων. Για τους λόγους αυτούς, προσπαθήσαμε να μελετήσουμε το στάδιο της απόδρασης των καρκινικών κυττάρων. Κατ' αρχήν βρήκαμε ότι όλοι οι όγκοι είχαν διηθηθεί από κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος και κυρίως από Τ κύτταρα. Αν και μεταξύ τους οι κλώνοι δεν παρουσίασαν στατιστικά σημαντικές διαφορές ως προς το βαθμό διήθησης από τους διάφορους υποπληθυσμούς, οι μητρικές καλλιέργειες B16.F1 και B16.F10 παρουσίασαν σημαντικά μικρότερο βαθμό διήθησης. Καμία από τις παραμέτρους που εξετάστηκαν μέχρι στιγμής, συμπεριλαμβανομένης και της προΤα, δεν μπόρεσαν να εξηγήσουν το φαινόμενο αυτό. Επίσης υπήρχαν αρνητικές συσχετίσεις μεταξύ της μάζας των όγκων και της διήθησης του όγκου από λευκοκύτταρα (CD45+) γενικά, αλλά και από CD3+, CD4+ και CD8+ Τ κύτταρα. Η μεγάλη διήθηση των όγκων, κυρίως, από Τ κυτταρικούς υποπληθυσμούς, αποδεικνύει την ανοσογονικότητα και αντιγονικότητα των μελανωματικών κυτταρικών σειρών. Αυτό που φαίνεται να διαφοροποιεί τους όγκους από διαφορετικούς κλώνους, σε αντίθεση με το συνολικό αριθμό, είναι ο λόγος CD4+/CD8+ των διηθούντων Τ κυττάρων. Καταγράφηκε σαφής θετική συσχέτιση του λόγου CD4+/CD8+ T κυττάρων με τη μάζα του όγκου. Στο σύστημά μας παρατηρήθηκε, επίσης, διήθηση από MDSCs και μάλιστα σε διαφορετικό βαθμό. Αναπάντεχα, παρατηρήθηκε ότι οι όγκοι με τη μεγαλύτερη μάζα είχαν μικρότερο συνολικό αριθμό διηθούντων MDSCs. Συμπερασματικά, το σύνολο αυτών των παρατηρήσεων υποδεικνύει ότι: 1) η προΤα στο συγκεκριμένο σύστημα δεν έχει άμεσο ανοσοτροποιητικό ρόλο, γεγονός που όμως δεν αποκλείει την έμμεση συμμετοχή της, 2) το μοντέλο του μελανώματος που έχουμε στη διάθεσή μας, φαίνεται να αποτελεί πολύ σημαντικό εργαλείο στη περαιτέρω μελέτη των σταδίων της ανοσοεκτύπωσης των όγκων και επίσης αποτελεί πρόκληση για τη διερεύνηση του σταδίου της ισορροπίας. Κάποιοι κλώνοι ενδείκνυνται για παραπέρα διερεύνηση, αφού, ενώ έχουν διαφορετικό γονιδιακό προφίλ, διαφορετικό πολλαπλασιαστικό δυναμικό in vitro καθώς και διαφορετική κινητική ανάπτυξης και εξέλιξης του όγκου, φτάνουν τελικά να δίνουν το ίδιο καρκινικό φορτίο (μάζα) με παρόμοια εμπλοκή του ανοσοποιητικού συστήματος, τουλάχιστον ως προς τις παραμέτρους που μελετήθηκαν. Θα μπορούσαμε λοιπόν να υποθέσουμε ότι το στάδιο της ανοσοεπιτήρησης δυνητικά είναι διαφορετικό για τους κλώνους, πράγμα που καταλήγει και σε διαφορετικά πρώιμα στάδια ισορροπίας. Δεδομένου ότι το στάδιο ισορροπίας, θεωρητικά, είναι μακροχρόνιο, κάτι το οποίο επηρεάζει ποσοτικά και ποιοτικά πολλαπλές κυτταρικές επαφές μεταξύ του ανοσοποιητικού συστήματος και του όγκου, μπορούμε, με σχετική ασφάλεια, να προτείνουμε ότι τα τελευταία στάδια ισορροπίας είναι τελικά όμοια μεταξύ των κλώνων και οδηγούν σε επίσης όμοια στάδια διαφυγής. Το ανοσοποιητικό σύστημα και οι μηχανισμοί που χρησιμοποιεί κατά του όγκου χαρακτηρίζονται από ένα “status quo”. Η πιθανή εμπλοκή άλλων γονιδίων, επιφανειακών δεικτών και παραμέτρων του ανοσοποιητικού συστήματος μένει να εξετασθεί μελλοντικά.","abstract_html":"Η προθυμοσίνη α (προΤα) αποτελεί ένα πολυπεπτίδιο με διπλό ρόλο: ενδοκυτταρικά κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο στον πολλαπλασιασμό και τη μεταγραφή γονιδίων, ενώ εξωκυτταρικά ρυθμίζει ανοσολογικές απαντήσεις, σηματοδοτώντας μέσω του ΤLR4. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν να μελετηθεί η πιθανή εμπλοκή της προΤα στη ρύθμιση της ογκογένεσης, με βάση τις δύο προαναφερθείσες λειτουργίες της. Επιλέχθηκε το μόριο αυτό να μελετηθεί σε μοντέλα πειραματικού μελανώματος, καθώς πρόκειται για έναν ιδιαίτερα αντιγονικό και ανοσογονικό τύπο καρκίνου, στον οποίο η έκφραση της προΤα δεν έχει μελετηθεί. Το πειραματικό μελάνωμα αποτελεί ένα κλασικό μοντέλο όγκου που αντανακλά τη θεωρία της ανοσοεκτύπωσης των όγκων. Διερευνήσαμε την έκφραση του μορίου σε επίπεδο γονιδίου, σε κυτταρικές σειρές που προέρχονται από μελάνωμα ποντικού της φυλής C57BL/6 (Β16.F1 και B16.F10) με την Β16.F10 να είναι πιο μεταστατική από την Β16.F1. Επιπλέον, επιλέξαμε να μελετήσουμε και ένα σύνολο «γονιδιακών υπογραφών», που σχετίζονται με την προΤα, όπως το c-Myc και το Bcl-2, που εμπλέκονται στον πολλαπλασιασμό και την απόπτωση, το Ιgf2bp1 που επίσης σχετίζεται με το c-Myc, γονίδια που σχετίζονται με το μελάνωμα, όπως τα Tyr και Mlana και τέλος τα γονίδια Tgf-β1 και Ido που έχουν κυρίως ανοσοκατασταλτικό ρόλο. Πέραν, όμως, της εμπλοκής της προΤα σε «γονιδιακές υπογραφές», μελετήθηκε και η πιθανή in vitro συσχέτιση της με την έκφραση καρκινικών επιφανειακών δεικτών που σχετίζονται με τη μετάσταση, την αγγειογένεση, τη χημειοταξία ή/και την καταστολή των Τ κυττάρων, όπως τα μόρια CD44, CD73, CD95/Fas, CXCR4 και PD-L1, τόσο στη μητρική καλλιέργεια, όσο και σε κλώνους που απομονώθηκαν και προέρχονται απ’ αυτήν. Επειδή η ογκογένεση αποτελεί μια πολυπαραγοντική in vivo διαδικασία, με συνδυασμό ενδογενών χαρακτηριστικών των ίδιων των καρκινικών κυττάρων και επιδράσεων από το μικροπεριβάλλον, με το ανοσοποιητικό σύστημα να κατέχει εξέχοντα ρόλο, κρίθηκε απαραίτητη η μελέτη της φυσιολογίας των διαφορετικών κλώνων, καθώς και της μητρικής σειράς σε in vivo μοντέλο. Ειδικότερα, στόχος ήταν αφενός η συσχέτιση της πιθανής διαφορικής έκφρασης της προΤα in vitro, με διαφορική κινητική ανάπτυξης των όγκων in vivo, και αφετέρου η πιθανή μεταβολή των «γονιδιακών υπογραφών» και των επιφανειακών καρκινικών δεικτών στα πλαίσια της ανοσοεκτύπωσης των όγκων. Οι παραπάνω πληροφορίες σε συνδυασμό με τη διήθηση των όγκων από λεμφοκυτταρικούς υποπληθυσμούς, καθώς και από κατασταλτικούς υποπληθυσμούς κυττάρων (ΜDSCs) θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην κατανόηση της θεωρίας της ανοσοεκτύπωσης του καρκίνου, που τέθηκε ως τελικός στόχος, όπως και να δώσουν απάντηση στο κατά πόσο η προΤα διαδραματίζει άμεσο ή έμμεσο ρόλο σε αυτή. Για πρώτη φορά δεδομένα αποδεικνύουν ότι η προΤα σε επίπεδο mRNA εκφράζεται σε μελάνωμα ποντικού (B16) σε αρκετά υψηλά επίπεδα, σημαντικά υψηλότερα από ότι σε φυσιολογικά μεσεγχυματικά βλαστικά κύτταρα. Ωστόσο, δεν παρατηρήθηκε ένα ιδιαίτερο «γονιδιακό προφίλ» που να χαρακτηρίζει κάποιον κλώνο, και πιθανόν να του προσφέρει πλεονέκτημα. Παρόλα αυτά όμως, όταν μελετήθηκε το σύνολο των δειγμάτων υπήρξε συσχέτιση της έκφρασης του Ptma τόσο με το c-Myc, όσο και με το Bcl-2, σε συμφωνία με τα μέχρι σήμερα δεδομένα της διεθνούς βιβλιογραφίας. Αξιοσημείωτο νέο εύρημα αποτελεί η συσχέτιση της έκφρασης του Ptma με τα επίπεδα του Igf2bp1, το οποίο επίσης ρυθμίζει την έκφραση του c-Myc. Θετική συσχέτιση, επίσης, παρατηρήθηκε μεταξύ των επιπέδων του Ptma και του Mlana. Ωστόσο, συσχέτιση επιφανειακών δεικτών με το Ptma δε βρέθηκε. Παρατηρήθηκαν, όμως, μεταβολές στις γονιδιακές υπογραφές και/ή την έκφραση επιφανειακών δεικτών των καρκινικών κυττάρων ex vivo. Οι μεταβολές αυτές μπορεί να οφείλονται σε επιγενετικές τροποποιήσεις ή/και μεταλλάξεις στα σηματοδοτικά μονοπάτια που οδηγούν στην παραγωγή των μορίων αυτών, αλλά κυρίαρχο ρόλο πιστεύεται ότι διαδραματίζει και το ανοσοποιητικό σύστημα στα πλαίσια της ανοσοεκτύπωσης των όγκων. Για τους λόγους αυτούς, προσπαθήσαμε να μελετήσουμε το στάδιο της απόδρασης των καρκινικών κυττάρων. Κατ&#x27; αρχήν βρήκαμε ότι όλοι οι όγκοι είχαν διηθηθεί από κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος και κυρίως από Τ κύτταρα. Αν και μεταξύ τους οι κλώνοι δεν παρουσίασαν στατιστικά σημαντικές διαφορές ως προς το βαθμό διήθησης από τους διάφορους υποπληθυσμούς, οι μητρικές καλλιέργειες B16.F1 και B16.F10 παρουσίασαν σημαντικά μικρότερο βαθμό διήθησης. Καμία από τις παραμέτρους που εξετάστηκαν μέχρι στιγμής, συμπεριλαμβανομένης και της προΤα, δεν μπόρεσαν να εξηγήσουν το φαινόμενο αυτό. Επίσης υπήρχαν αρνητικές συσχετίσεις μεταξύ της μάζας των όγκων και της διήθησης του όγκου από λευκοκύτταρα (CD45+) γενικά, αλλά και από CD3+, CD4+ και CD8+ Τ κύτταρα. Η μεγάλη διήθηση των όγκων, κυρίως, από Τ κυτταρικούς υποπληθυσμούς, αποδεικνύει την ανοσογονικότητα και αντιγονικότητα των μελανωματικών κυτταρικών σειρών. Αυτό που φαίνεται να διαφοροποιεί τους όγκους από διαφορετικούς κλώνους, σε αντίθεση με το συνολικό αριθμό, είναι ο λόγος CD4+/CD8+ των διηθούντων Τ κυττάρων. Καταγράφηκε σαφής θετική συσχέτιση του λόγου CD4+/CD8+ T κυττάρων με τη μάζα του όγκου. Στο σύστημά μας παρατηρήθηκε, επίσης, διήθηση από MDSCs και μάλιστα σε διαφορετικό βαθμό. Αναπάντεχα, παρατηρήθηκε ότι οι όγκοι με τη μεγαλύτερη μάζα είχαν μικρότερο συνολικό αριθμό διηθούντων MDSCs. Συμπερασματικά, το σύνολο αυτών των παρατηρήσεων υποδεικνύει ότι: 1) η προΤα στο συγκεκριμένο σύστημα δεν έχει άμεσο ανοσοτροποιητικό ρόλο, γεγονός που όμως δεν αποκλείει την έμμεση συμμετοχή της, 2) το μοντέλο του μελανώματος που έχουμε στη διάθεσή μας, φαίνεται να αποτελεί πολύ σημαντικό εργαλείο στη περαιτέρω μελέτη των σταδίων της ανοσοεκτύπωσης των όγκων και επίσης αποτελεί πρόκληση για τη διερεύνηση του σταδίου της ισορροπίας. Κάποιοι κλώνοι ενδείκνυνται για παραπέρα διερεύνηση, αφού, ενώ έχουν διαφορετικό γονιδιακό προφίλ, διαφορετικό πολλαπλασιαστικό δυναμικό in vitro καθώς και διαφορετική κινητική ανάπτυξης και εξέλιξης του όγκου, φτάνουν τελικά να δίνουν το ίδιο καρκινικό φορτίο (μάζα) με παρόμοια εμπλοκή του ανοσοποιητικού συστήματος, τουλάχιστον ως προς τις παραμέτρους που μελετήθηκαν. Θα μπορούσαμε λοιπόν να υποθέσουμε ότι το στάδιο της ανοσοεπιτήρησης δυνητικά είναι διαφορετικό για τους κλώνους, πράγμα που καταλήγει και σε διαφορετικά πρώιμα στάδια ισορροπίας. Δεδομένου ότι το στάδιο ισορροπίας, θεωρητικά, είναι μακροχρόνιο, κάτι το οποίο επηρεάζει ποσοτικά και ποιοτικά πολλαπλές κυτταρικές επαφές μεταξύ του ανοσοποιητικού συστήματος και του όγκου, μπορούμε, με σχετική ασφάλεια, να προτείνουμε ότι τα τελευταία στάδια ισορροπίας είναι τελικά όμοια μεταξύ των κλώνων και οδηγούν σε επίσης όμοια στάδια διαφυγής. Το ανοσοποιητικό σύστημα και οι μηχανισμοί που χρησιμοποιεί κατά του όγκου χαρακτηρίζονται από ένα “status quo”. Η πιθανή εμπλοκή άλλων γονιδίων, επιφανειακών δεικτών και παραμέτρων του ανοσοποιητικού συστήματος μένει να εξετασθεί μελλοντικά.","abstract_has_math":false,"creators":["Φόρτης Σωτήριος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:25:08Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317660"],"render_values":[{"text":"uoadl:1317660","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317660","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317660","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1317660","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Φόρτης Σωτήριος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317660","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317660"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η προθυμοσίνη α (προΤα) αποτελεί ένα πολυπεπτίδιο με διπλό ρόλο: ενδοκυτταρικά κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο στον πολλαπλασιασμό και τη μεταγραφή γονιδίων, ενώ εξωκυτταρικά ρυθμίζει ανοσολογικές απαντήσεις, σηματοδοτώντας μέσω του ΤLR4. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν να μελετηθεί η πιθανή εμπλοκή της προΤα στη ρύθμιση της ογκογένεσης, με βάση τις δύο προαναφερθείσες λειτουργίες της. Επιλέχθηκε το μόριο αυτό να μελετηθεί σε μοντέλα πειραματικού μελανώματος, καθώς πρόκειται για έναν ιδιαίτερα αντιγονικό και ανοσογονικό τύπο καρκίνου, στον οποίο η έκφραση της προΤα δεν έχει μελετηθεί. Το πειραματικό μελάνωμα αποτελεί ένα κλασικό μοντέλο όγκου που αντανακλά τη θεωρία της ανοσοεκτύπωσης των όγκων. Διερευνήσαμε την έκφραση του μορίου σε επίπεδο γονιδίου, σε κυτταρικές σειρές που προέρχονται από μελάνωμα ποντικού της φυλής C57BL/6 (Β16.F1 και B16.F10) με την Β16.F10 να είναι πιο μεταστατική από την Β16.F1. Επιπλέον, επιλέξαμε να μελετήσουμε και ένα σύνολο «γονιδιακών υπογραφών», που σχετίζονται με την προΤα, όπως το c-Myc και το Bcl-2, που εμπλέκονται στον πολλαπλασιασμό και την απόπτωση, το Ιgf2bp1 που επίσης σχετίζεται με το c-Myc, γονίδια που σχετίζονται με το μελάνωμα, όπως τα Tyr και Mlana και τέλος τα γονίδια Tgf-β1 και Ido που έχουν κυρίως ανοσοκατασταλτικό ρόλο. Πέραν, όμως, της εμπλοκής της προΤα σε «γονιδιακές υπογραφές», μελετήθηκε και η πιθανή in vitro συσχέτιση της με την έκφραση καρκινικών επιφανειακών δεικτών που σχετίζονται με τη μετάσταση, την αγγειογένεση, τη χημειοταξία ή/και την καταστολή των Τ κυττάρων, όπως τα μόρια CD44, CD73, CD95/Fas, CXCR4 και PD-L1, τόσο στη μητρική καλλιέργεια, όσο και σε κλώνους που απομονώθηκαν και προέρχονται απ’ αυτήν. Επειδή η ογκογένεση αποτελεί μια πολυπαραγοντική in vivo διαδικασία, με συνδυασμό ενδογενών χαρακτηριστικών των ίδιων των καρκινικών κυττάρων και επιδράσεων από το μικροπεριβάλλον, με το ανοσοποιητικό σύστημα να κατέχει εξέχοντα ρόλο, κρίθηκε απαραίτητη η μελέτη της φυσιολογίας των διαφορετικών κλώνων, καθώς και της μητρικής σειράς σε in vivo μοντέλο. Ειδικότερα, στόχος ήταν αφενός η συσχέτιση της πιθανής διαφορικής έκφρασης της προΤα in vitro, με διαφορική κινητική ανάπτυξης των όγκων in vivo, και αφετέρου η πιθανή μεταβολή των «γονιδιακών υπογραφών» και των επιφανειακών καρκινικών δεικτών στα πλαίσια της ανοσοεκτύπωσης των όγκων. Οι παραπάνω πληροφορίες σε συνδυασμό με τη διήθηση των όγκων από λεμφοκυτταρικούς υποπληθυσμούς, καθώς και από κατασταλτικούς υποπληθυσμούς κυττάρων (ΜDSCs) θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην κατανόηση της θεωρίας της ανοσοεκτύπωσης του καρκίνου, που τέθηκε ως τελικός στόχος, όπως και να δώσουν απάντηση στο κατά πόσο η προΤα διαδραματίζει άμεσο ή έμμεσο ρόλο σε αυτή. Για πρώτη φορά δεδομένα αποδεικνύουν ότι η προΤα σε επίπεδο mRNA εκφράζεται σε μελάνωμα ποντικού (B16) σε αρκετά υψηλά επίπεδα, σημαντικά υψηλότερα από ότι σε φυσιολογικά μεσεγχυματικά βλαστικά κύτταρα. Ωστόσο, δεν παρατηρήθηκε ένα ιδιαίτερο «γονιδιακό προφίλ» που να χαρακτηρίζει κάποιον κλώνο, και πιθανόν να του προσφέρει πλεονέκτημα. Παρόλα αυτά όμως, όταν μελετήθηκε το σύνολο των δειγμάτων υπήρξε συσχέτιση της έκφρασης του Ptma τόσο με το c-Myc, όσο και με το Bcl-2, σε συμφωνία με τα μέχρι σήμερα δεδομένα της διεθνούς βιβλιογραφίας. Αξιοσημείωτο νέο εύρημα αποτελεί η συσχέτιση της έκφρασης του Ptma με τα επίπεδα του Igf2bp1, το οποίο επίσης ρυθμίζει την έκφραση του c-Myc. Θετική συσχέτιση, επίσης, παρατηρήθηκε μεταξύ των επιπέδων του Ptma και του Mlana. Ωστόσο, συσχέτιση επιφανειακών δεικτών με το Ptma δε βρέθηκε. Παρατηρήθηκαν, όμως, μεταβολές στις γονιδιακές υπογραφές και/ή την έκφραση επιφανειακών δεικτών των καρκινικών κυττάρων ex vivo. Οι μεταβολές αυτές μπορεί να οφείλονται σε επιγενετικές τροποποιήσεις ή/και μεταλλάξεις στα σηματοδοτικά μονοπάτια που οδηγούν στην παραγωγή των μορίων αυτών, αλλά κυρίαρχο ρόλο πιστεύεται ότι διαδραματίζει και το ανοσοποιητικό σύστημα στα πλαίσια της ανοσοεκτύπωσης των όγκων. Για τους λόγους αυτούς, προσπαθήσαμε να μελετήσουμε το στάδιο της απόδρασης των καρκινικών κυττάρων. Κατ' αρχήν βρήκαμε ότι όλοι οι όγκοι είχαν διηθηθεί από κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος και κυρίως από Τ κύτταρα. Αν και μεταξύ τους οι κλώνοι δεν παρουσίασαν στατιστικά σημαντικές διαφορές ως προς το βαθμό διήθησης από τους διάφορους υποπληθυσμούς, οι μητρικές καλλιέργειες B16.F1 και B16.F10 παρουσίασαν σημαντικά μικρότερο βαθμό διήθησης. Καμία από τις παραμέτρους που εξετάστηκαν μέχρι στιγμής, συμπεριλαμβανομένης και της προΤα, δεν μπόρεσαν να εξηγήσουν το φαινόμενο αυτό. Επίσης υπήρχαν αρνητικές συσχετίσεις μεταξύ της μάζας των όγκων και της διήθησης του όγκου από λευκοκύτταρα (CD45+) γενικά, αλλά και από CD3+, CD4+ και CD8+ Τ κύτταρα. Η μεγάλη διήθηση των όγκων, κυρίως, από Τ κυτταρικούς υποπληθυσμούς, αποδεικνύει την ανοσογονικότητα και αντιγονικότητα των μελανωματικών κυτταρικών σειρών. Αυτό που φαίνεται να διαφοροποιεί τους όγκους από διαφορετικούς κλώνους, σε αντίθεση με το συνολικό αριθμό, είναι ο λόγος CD4+/CD8+ των διηθούντων Τ κυττάρων. Καταγράφηκε σαφής θετική συσχέτιση του λόγου CD4+/CD8+ T κυττάρων με τη μάζα του όγκου. Στο σύστημά μας παρατηρήθηκε, επίσης, διήθηση από MDSCs και μάλιστα σε διαφορετικό βαθμό. Αναπάντεχα, παρατηρήθηκε ότι οι όγκοι με τη μεγαλύτερη μάζα είχαν μικρότερο συνολικό αριθμό διηθούντων MDSCs. Συμπερασματικά, το σύνολο αυτών των παρατηρήσεων υποδεικνύει ότι: 1) η προΤα στο συγκεκριμένο σύστημα δεν έχει άμεσο ανοσοτροποιητικό ρόλο, γεγονός που όμως δεν αποκλείει την έμμεση συμμετοχή της, 2) το μοντέλο του μελανώματος που έχουμε στη διάθεσή μας, φαίνεται να αποτελεί πολύ σημαντικό εργαλείο στη περαιτέρω μελέτη των σταδίων της ανοσοεκτύπωσης των όγκων και επίσης αποτελεί πρόκληση για τη διερεύνηση του σταδίου της ισορροπίας. Κάποιοι κλώνοι ενδείκνυνται για παραπέρα διερεύνηση, αφού, ενώ έχουν διαφορετικό γονιδιακό προφίλ, διαφορετικό πολλαπλασιαστικό δυναμικό in vitro καθώς και διαφορετική κινητική ανάπτυξης και εξέλιξης του όγκου, φτάνουν τελικά να δίνουν το ίδιο καρκινικό φορτίο (μάζα) με παρόμοια εμπλοκή του ανοσοποιητικού συστήματος, τουλάχιστον ως προς τις παραμέτρους που μελετήθηκαν. Θα μπορούσαμε λοιπόν να υποθέσουμε ότι το στάδιο της ανοσοεπιτήρησης δυνητικά είναι διαφορετικό για τους κλώνους, πράγμα που καταλήγει και σε διαφορετικά πρώιμα στάδια ισορροπίας. Δεδομένου ότι το στάδιο ισορροπίας, θεωρητικά, είναι μακροχρόνιο, κάτι το οποίο επηρεάζει ποσοτικά και ποιοτικά πολλαπλές κυτταρικές επαφές μεταξύ του ανοσοποιητικού συστήματος και του όγκου, μπορούμε, με σχετική ασφάλεια, να προτείνουμε ότι τα τελευταία στάδια ισορροπίας είναι τελικά όμοια μεταξύ των κλώνων και οδηγούν σε επίσης όμοια στάδια διαφυγής. Το ανοσοποιητικό σύστημα και οι μηχανισμοί που χρησιμοποιεί κατά του όγκου χαρακτηρίζονται από ένα “status quo”. Η πιθανή εμπλοκή άλλων γονιδίων, επιφανειακών δεικτών και παραμέτρων του ανοσοποιητικού συστήματος μένει να εξετασθεί μελλοντικά.","Oncogenesis is an in vivo multiparametric process that depends not only on the intracellular characteristics of cancer cells, but also on stimuli from the microenvironment. Prothymosin alpha (proTα) is a polypeptide with dual role: intracellurarly it is involved in cell proliferation and gene transcription, while extracellularly it regulates immune responses through TLR4 signaling. The aim of this project was to investigate the potential role of proTα as a regulator of oncogenesis. Melanoma model is a classic tumor model that develops according to the theory of Cancer Immunoediting and therefore, it was of importance in this process. Specifically, we investigated gene expression of proTα in murine melanoma cell lines from C57BL/6 mice-B16.F1 and B16.F10, with the latter being more metastatic. Moreover, several genes related to proTα were investigated, such as c-Myc and Bcl-2, involved in cell proliferation and apoptosis, and Igf2bp1, a protein involved in the regulation of c-Myc expression. Additionally, we investigated the expression of genes related to melanoma (Tyr and Mlana) and of others with an immunosuppressive role (Ido and Tgf-β1). Furthermore, we tested if there is correlation between proTα levels and the expression of cell surface markers related to metastasis, angiogenesis, chemotaxis, and/or immunosuppression- such as CD44, CD73, CD95/Fas, CXCR4 and PD-L1. All the aforementioned were studied in the parental cell lines, as well as in the isolated B16.F1 clones. The main objective in our study was to correlate the in vitro differential expression of proTα with the growth rate, the progression of tumors in vivo and to study how cancer immunoediting affects gene signature and cell surface markers. All the aforementioned, as well as the information regarding tumor infiltration by lymphocytes together with other immunosuppressive subpopulations, could play a major role in the understanding of the theory of cancer immunoediting and the direct or indirect role of proTα during this process. For the first time, we show that mRNA levels of ProTα (encoded by Ptma gene) were significantly higher in melanoma cell lines, which are of mesenchymal origine, compared to normal mesenchymal stem cells. Nevertheless, a specific gene signature could not be attributed to a certain oncogenic phenotypical advantage. However, when gene expression levels of all samples tested were analyzed, Ptma expression was correlated with c-Myc and Bcl-2 expression, as expected. Another novel founding from these studies was a positive correlation between Ptma and Igf2bp1 expression. Igf2bp1 is an oncofetal protein that controls the expression of important targets that are deregulated in carcinogenesis, among them, c-Myc. Positive correlation of Ptma and Mlana expression was also detected. Correlation between surface markers and Ptma was not observed. Changes in gene signature and surface markers expression were detected upon ex vivo expansion that could either be contributed to epigenetic regulation of the cancer cell itself or due to the effect of the immune system during the escape phase of cancer immunoediting. We found that all tumors were infiltrated by immune cells -specifically by T cells- but we did not observe statistically significant differences in the degree of infiltration by immune cell subpopulations among the clones tested. The difference between tumors of different clones was not due to the total number of tumor infiltrating lymphocytes per se, but due to the ratio of infiltrating CD4+ to CD8+ T cells. The parental cell lines had statistically significantly lower levels of infiltration compared to the clones; unfortunately, none of the parameters tested during this project could explain these differences. Furthermore, negative correlation between tumor mass and CD45+ as well as CD3+, CD4+ and CD8+ T cells infiltration was observed. Although a positive correlation of CD4+ to CD8+ T cells ratio and tumor mass could be detected. In addition MDSCs infiltration was also observed, but in different degrees. Surprisingly, tumors with higher cell mass had decreased numbers of infiltrating MDSCs. In conclusion, all the aforementioned show that: 1) in our system, proTα did not play a direct immunomodulatory role, although an indirect role cannot be excluded, 2) the melanoma mouse model that was set up during this project in order to study proTα expression may be significant for the study of immunoediting theory and especially for further characterizing of the equilibrium state. It surely should be improved so as to provide time-windows between the stages of tumor progression, as these are defined in cancer immunoediting. It is also worth mentioning that certain clones need to be further studied in depth, as differences in gene profile expression, surface markers characteristics, in vitro proliferation rate and in vivo growth rate did not lead to different in vivo characteristics. We propose that this observation can be possibly explained by the fact that immunosurveilance against melanoma clone may be different resulting in quantitatively as well as qualitatively dissimilar equilibrium phases. In the future, we intend to study more genes and surface molecules that are part of the immune system and involved in cancer progression."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η δράση της προθυμοσίνης α ως ανοσοτροποποιητικό μόριο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Φόρτης Σωτήριος"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Η προθυμοσίνη α (προΤα) αποτελεί ένα πολυπεπτίδιο με διπλό ρόλο: ενδοκυτταρικά κατέχει πρωταγωνιστικό ρόλο στον πολλαπλασιασμό και τη μεταγραφή γονιδίων, ενώ εξωκυτταρικά ρυθμίζει ανοσολογικές απαντήσεις, σηματοδοτώντας μέσω του ΤLR4. Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν να μελετηθεί η πιθανή εμπλοκή της προΤα στη ρύθμιση της ογκογένεσης, με βάση τις δύο προαναφερθείσες λειτουργίες της. Επιλέχθηκε το μόριο αυτό να μελετηθεί σε μοντέλα πειραματικού μελανώματος, καθώς πρόκειται για έναν ιδιαίτερα αντιγονικό και ανοσογονικό τύπο καρκίνου, στον οποίο η έκφραση της προΤα δεν έχει μελετηθεί. Το πειραματικό μελάνωμα αποτελεί ένα κλασικό μοντέλο όγκου που αντανακλά τη θεωρία της ανοσοεκτύπωσης των όγκων. Διερευνήσαμε την έκφραση του μορίου σε επίπεδο γονιδίου, σε κυτταρικές σειρές που προέρχονται από μελάνωμα ποντικού της φυλής C57BL/6 (Β16.F1 και B16.F10) με την Β16.F10 να είναι πιο μεταστατική από την Β16.F1. Επιπλέον, επιλέξαμε να μελετήσουμε και ένα σύνολο «γονιδιακών υπογραφών», που σχετίζονται με την προΤα, όπως το c-Myc και το Bcl-2, που εμπλέκονται στον πολλαπλασιασμό και την απόπτωση, το Ιgf2bp1 που επίσης σχετίζεται με το c-Myc, γονίδια που σχετίζονται με το μελάνωμα, όπως τα Tyr και Mlana και τέλος τα γονίδια Tgf-β1 και Ido που έχουν κυρίως ανοσοκατασταλτικό ρόλο. Πέραν, όμως, της εμπλοκής της προΤα σε «γονιδιακές υπογραφές», μελετήθηκε και η πιθανή in vitro συσχέτιση της με την έκφραση καρκινικών επιφανειακών δεικτών που σχετίζονται με τη μετάσταση, την αγγειογένεση, τη χημειοταξία ή/και την καταστολή των Τ κυττάρων, όπως τα μόρια CD44, CD73, CD95/Fas, CXCR4 και PD-L1, τόσο στη μητρική καλλιέργεια, όσο και σε κλώνους που απομονώθηκαν και προέρχονται απ’ αυτήν. Επειδή η ογκογένεση αποτελεί μια πολυπαραγοντική in vivo διαδικασία, με συνδυασμό ενδογενών χαρακτηριστικών των ίδιων των καρκινικών κυττάρων και επιδράσεων από το μικροπεριβάλλον, με το ανοσοποιητικό σύστημα να κατέχει εξέχοντα ρόλο, κρίθηκε απαραίτητη η μελέτη της φυσιολογίας των διαφορετικών κλώνων, καθώς και της μητρικής σειράς σε in vivo μοντέλο. Ειδικότερα, στόχος ήταν αφενός η συσχέτιση της πιθανής διαφορικής έκφρασης της προΤα in vitro, με διαφορική κινητική ανάπτυξης των όγκων in vivo, και αφετέρου η πιθανή μεταβολή των «γονιδιακών υπογραφών» και των επιφανειακών καρκινικών δεικτών στα πλαίσια της ανοσοεκτύπωσης των όγκων. Οι παραπάνω πληροφορίες σε συνδυασμό με τη διήθηση των όγκων από λεμφοκυτταρικούς υποπληθυσμούς, καθώς και από κατασταλτικούς υποπληθυσμούς κυττάρων (ΜDSCs) θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην κατανόηση της θεωρίας της ανοσοεκτύπωσης του καρκίνου, που τέθηκε ως τελικός στόχος, όπως και να δώσουν απάντηση στο κατά πόσο η προΤα διαδραματίζει άμεσο ή έμμεσο ρόλο σε αυτή. Για πρώτη φορά δεδομένα αποδεικνύουν ότι η προΤα σε επίπεδο mRNA εκφράζεται σε μελάνωμα ποντικού (B16) σε αρκετά υψηλά επίπεδα, σημαντικά υψηλότερα από ότι σε φυσιολογικά μεσεγχυματικά βλαστικά κύτταρα. Ωστόσο, δεν παρατηρήθηκε ένα ιδιαίτερο «γονιδιακό προφίλ» που να χαρακτηρίζει κάποιον κλώνο, και πιθανόν να του προσφέρει πλεονέκτημα. Παρόλα αυτά όμως, όταν μελετήθηκε το σύνολο των δειγμάτων υπήρξε συσχέτιση της έκφρασης του Ptma τόσο με το c-Myc, όσο και με το Bcl-2, σε συμφωνία με τα μέχρι σήμερα δεδομένα της διεθνούς βιβλιογραφίας. Αξιοσημείωτο νέο εύρημα αποτελεί η συσχέτιση της έκφρασης του Ptma με τα επίπεδα του Igf2bp1, το οποίο επίσης ρυθμίζει την έκφραση του c-Myc. Θετική συσχέτιση, επίσης, παρατηρήθηκε μεταξύ των επιπέδων του Ptma και του Mlana. Ωστόσο, συσχέτιση επιφανειακών δεικτών με το Ptma δε βρέθηκε. Παρατηρήθηκαν, όμως, μεταβολές στις γονιδιακές υπογραφές και/ή την έκφραση επιφανειακών δεικτών των καρκινικών κυττάρων ex vivo. Οι μεταβολές αυτές μπορεί να οφείλονται σε επιγενετικές τροποποιήσεις ή/και μεταλλάξεις στα σηματοδοτικά μονοπάτια που οδηγούν στην παραγωγή των μορίων αυτών, αλλά κυρίαρχο ρόλο πιστεύεται ότι διαδραματίζει και το ανοσοποιητικό σύστημα στα πλαίσια της ανοσοεκτύπωσης των όγκων. Για τους λόγους αυτούς, προσπαθήσαμε να μελετήσουμε το στάδιο της απόδρασης των καρκινικών κυττάρων. Κατ' αρχήν βρήκαμε ότι όλοι οι όγκοι είχαν διηθηθεί από κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος και κυρίως από Τ κύτταρα. Αν και μεταξύ τους οι κλώνοι δεν παρουσίασαν στατιστικά σημαντικές διαφορές ως προς το βαθμό διήθησης από τους διάφορους υποπληθυσμούς, οι μητρικές καλλιέργειες B16.F1 και B16.F10 παρουσίασαν σημαντικά μικρότερο βαθμό διήθησης. Καμία από τις παραμέτρους που εξετάστηκαν μέχρι στιγμής, συμπεριλαμβανομένης και της προΤα, δεν μπόρεσαν να εξηγήσουν το φαινόμενο αυτό. Επίσης υπήρχαν αρνητικές συσχετίσεις μεταξύ της μάζας των όγκων και της διήθησης του όγκου από λευκοκύτταρα (CD45+) γενικά, αλλά και από CD3+, CD4+ και CD8+ Τ κύτταρα. Η μεγάλη διήθηση των όγκων, κυρίως, από Τ κυτταρικούς υποπληθυσμούς, αποδεικνύει την ανοσογονικότητα και αντιγονικότητα των μελανωματικών κυτταρικών σειρών. Αυτό που φαίνεται να διαφοροποιεί τους όγκους από διαφορετικούς κλώνους, σε αντίθεση με το συνολικό αριθμό, είναι ο λόγος CD4+/CD8+ των διηθούντων Τ κυττάρων. Καταγράφηκε σαφής θετική συσχέτιση του λόγου CD4+/CD8+ T κυττάρων με τη μάζα του όγκου. Στο σύστημά μας παρατηρήθηκε, επίσης, διήθηση από MDSCs και μάλιστα σε διαφορετικό βαθμό. Αναπάντεχα, παρατηρήθηκε ότι οι όγκοι με τη μεγαλύτερη μάζα είχαν μικρότερο συνολικό αριθμό διηθούντων MDSCs. Συμπερασματικά, το σύνολο αυτών των παρατηρήσεων υποδεικνύει ότι: 1) η προΤα στο συγκεκριμένο σύστημα δεν έχει άμεσο ανοσοτροποιητικό ρόλο, γεγονός που όμως δεν αποκλείει την έμμεση συμμετοχή της, 2) το μοντέλο του μελανώματος που έχουμε στη διάθεσή μας, φαίνεται να αποτελεί πολύ σημαντικό εργαλείο στη περαιτέρω μελέτη των σταδίων της ανοσοεκτύπωσης των όγκων και επίσης αποτελεί πρόκληση για τη διερεύνηση του σταδίου της ισορροπίας. Κάποιοι κλώνοι ενδείκνυνται για παραπέρα διερεύνηση, αφού, ενώ έχουν διαφορετικό γονιδιακό προφίλ, διαφορετικό πολλαπλασιαστικό δυναμικό in vitro καθώς και διαφορετική κινητική ανάπτυξης και εξέλιξης του όγκου, φτάνουν τελικά να δίνουν το ίδιο καρκινικό φορτίο (μάζα) με παρόμοια εμπλοκή του ανοσοποιητικού συστήματος, τουλάχιστον ως προς τις παραμέτρους που μελετήθηκαν. Θα μπορούσαμε λοιπόν να υποθέσουμε ότι το στάδιο της ανοσοεπιτήρησης δυνητικά είναι διαφορετικό για τους κλώνους, πράγμα που καταλήγει και σε διαφορετικά πρώιμα στάδια ισορροπίας. Δεδομένου ότι το στάδιο ισορροπίας, θεωρητικά, είναι μακροχρόνιο, κάτι το οποίο επηρεάζει ποσοτικά και ποιοτικά πολλαπλές κυτταρικές επαφές μεταξύ του ανοσοποιητικού συστήματος και του όγκου, μπορούμε, με σχετική ασφάλεια, να προτείνουμε ότι τα τελευταία στάδια ισορροπίας είναι τελικά όμοια μεταξύ των κλώνων και οδηγούν σε επίσης όμοια στάδια διαφυγής. Το ανοσοποιητικό σύστημα και οι μηχανισμοί που χρησιμοποιεί κατά του όγκου χαρακτηρίζονται από ένα “status quo”. Η πιθανή εμπλοκή άλλων γονιδίων, επιφανειακών δεικτών και παραμέτρων του ανοσοποιητικού συστήματος μένει να εξετασθεί μελλοντικά.","Oncogenesis is an in vivo multiparametric process that depends not only on the intracellular characteristics of cancer cells, but also on stimuli from the microenvironment. Prothymosin alpha (proTα) is a polypeptide with dual role: intracellurarly it is involved in cell proliferation and gene transcription, while extracellularly it regulates immune responses through TLR4 signaling. The aim of this project was to investigate the potential role of proTα as a regulator of oncogenesis. Melanoma model is a classic tumor model that develops according to the theory of Cancer Immunoediting and therefore, it was of importance in this process. Specifically, we investigated gene expression of proTα in murine melanoma cell lines from C57BL/6 mice-B16.F1 and B16.F10, with the latter being more metastatic. Moreover, several genes related to proTα were investigated, such as c-Myc and Bcl-2, involved in cell proliferation and apoptosis, and Igf2bp1, a protein involved in the regulation of c-Myc expression. Additionally, we investigated the expression of genes related to melanoma (Tyr and Mlana) and of others with an immunosuppressive role (Ido and Tgf-β1). Furthermore, we tested if there is correlation between proTα levels and the expression of cell surface markers related to metastasis, angiogenesis, chemotaxis, and/or immunosuppression- such as CD44, CD73, CD95/Fas, CXCR4 and PD-L1. All the aforementioned were studied in the parental cell lines, as well as in the isolated B16.F1 clones. The main objective in our study was to correlate the in vitro differential expression of proTα with the growth rate, the progression of tumors in vivo and to study how cancer immunoediting affects gene signature and cell surface markers. All the aforementioned, as well as the information regarding tumor infiltration by lymphocytes together with other immunosuppressive subpopulations, could play a major role in the understanding of the theory of cancer immunoediting and the direct or indirect role of proTα during this process. For the first time, we show that mRNA levels of ProTα (encoded by Ptma gene) were significantly higher in melanoma cell lines, which are of mesenchymal origine, compared to normal mesenchymal stem cells. Nevertheless, a specific gene signature could not be attributed to a certain oncogenic phenotypical advantage. However, when gene expression levels of all samples tested were analyzed, Ptma expression was correlated with c-Myc and Bcl-2 expression, as expected. Another novel founding from these studies was a positive correlation between Ptma and Igf2bp1 expression. Igf2bp1 is an oncofetal protein that controls the expression of important targets that are deregulated in carcinogenesis, among them, c-Myc. Positive correlation of Ptma and Mlana expression was also detected. Correlation between surface markers and Ptma was not observed. Changes in gene signature and surface markers expression were detected upon ex vivo expansion that could either be contributed to epigenetic regulation of the cancer cell itself or due to the effect of the immune system during the escape phase of cancer immunoediting. We found that all tumors were infiltrated by immune cells -specifically by T cells- but we did not observe statistically significant differences in the degree of infiltration by immune cell subpopulations among the clones tested. The difference between tumors of different clones was not due to the total number of tumor infiltrating lymphocytes per se, but due to the ratio of infiltrating CD4+ to CD8+ T cells. The parental cell lines had statistically significantly lower levels of infiltration compared to the clones; unfortunately, none of the parameters tested during this project could explain these differences. Furthermore, negative correlation between tumor mass and CD45+ as well as CD3+, CD4+ and CD8+ T cells infiltration was observed. Although a positive correlation of CD4+ to CD8+ T cells ratio and tumor mass could be detected. In addition MDSCs infiltration was also observed, but in different degrees. Surprisingly, tumors with higher cell mass had decreased numbers of infiltrating MDSCs. In conclusion, all the aforementioned show that: 1) in our system, proTα did not play a direct immunomodulatory role, although an indirect role cannot be excluded, 2) the melanoma mouse model that was set up during this project in order to study proTα expression may be significant for the study of immunoediting theory and especially for further characterizing of the equilibrium state. It surely should be improved so as to provide time-windows between the stages of tumor progression, as these are defined in cancer immunoediting. It is also worth mentioning that certain clones need to be further studied in depth, as differences in gene profile expression, surface markers characteristics, in vitro proliferation rate and in vivo growth rate did not lead to different in vivo characteristics. We propose that this observation can be possibly explained by the fact that immunosurveilance against melanoma clone may be different resulting in quantitatively as well as qualitatively dissimilar equilibrium phases. In the future, we intend to study more genes and surface molecules that are part of the immune system and involved in cancer progression."],"dc:identifier":["uoadl:1317660","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317660"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Η δράση της προθυμοσίνης α ως ανοσοτροποποιητικό μόριο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:25:08Z"}