{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317696"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317696","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση της επιφανειακής θαλάσσιας θολερότητας στη δυναμική της Μεσογείου Θάλασσας και της αλληλεπίδρασής της με την ατμόσφαιρα, (μελέτη με χρήση αριθμητικού μοντέλου)","abstract":"Η κατανόηση του ρόλου του ωκεανού και των αλληλεπιδράσεών του με την ατμόσφαιρα είναι υψίστης σημασίας για την ποσοτικοποίηση της τοπικής κλίμακας κλιματικής αλλαγής. Η παρούσα μελέτη εξετάζει την επίδραση της επιφανειακής θολερότητας του νερού στα χαρακτηριστικά, τη στρωμάτωση και την κυκλοφορία της Μεσογείου Θάλασσας καθώς και την ανάδρασή τους στις τοπικές αλληλεπιδράσεις θάλασσας- ατμόσφαιρας. Για τους σκοπούς της εργασίας χρησιμοποιήθηκε το τρισδιάστατο, πρωταρχικών εξισώσεων, ωκεανογραφικό μοντέλο Princeton Ocean Model (POM) και εξετάστηκαν οι επιπτώσεις της επιφανειακής θολερότητας του νερού στο βάθος του στρώματος ανάμιξης (MLD), στην επιφανειακή θερμοκρασία της θάλασσας (SST) και στις αντίστοιχες ροές θερμότητας και πλευστότητας πάνω από τη Μεσόγειο Θάλασσα, πραγματοποιώντας πειράματα ευαισθησίας. Κύρια πηγή ωκεανογραφικών δεδομένων αποτελεί η βάση δεδομένων Medar / MEDATLAS 2002 ενώ τα ατμοσφαιρικά δεδομένα προέρχονται από το ECMWF. Για τις ανάγκες του πειράματος το αριθμητικό μοντέλο έχει διαμορφωθεί με 20 σ-επίπεδα (sigma layers) και 1/8° x 1/8° χωρική ανάλυση, ενώ η επίδραση της προσπίπτουσας ακτινοβολίας εξετάζεται μέσω της ταξινόμησης οπτικών τύπων νερού κατά Jerlov. Ως πρώτη προσέγγιση, καθώς και για την κατανόηση των διεργασιών που εμπλέκονται, πραγματοποιήθηκαν πολλαπλά πειράματα χρησιμοποιώντας διαφορετικούς οπτικούς τύπους νερού. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η αύξηση της επιφανειακής θολερότητας του νερού οδηγεί σε γενική ψύξη της Μεσογείου, αλλά με μια μικρή αύξηση της θερμοκρασίας των πρώτων μέτρων της στήλης του νερού. Αυτή η επιφανειακή θέρμανση προκαλεί μεγαλύτερες απώλειες θερμότητας, καθώς και ενίσχυση της ανταλλαγής στο στενό του Γιβραλτάρ. Λαμβάνοντας υπόψη τις δύο ακραίες περιπτώσεις (διαυγές, πολύ θολό νερό) βρίσκουμε μια μείωση της μέσης θερμοκρασίας της λεκάνης, της τάξης των 0,7°C. Ταυτόχρονα, αυξάνονται οι απώλειες θερμότητας κατά περίπου 5W/m2, ενώ η εποχιακή μεταβλητότητα μειώνεται. Μια μικρή αύξηση της εξάτμισης καθώς και η εισροή περισσότερων νερών του Ατλαντικού στο στενό του Γιβραλτάρ αποδίδονται στην αυξημένη θολερότητα. Σημαντικές αλλαγές παρατηρούνται επίσης στο βάθος του στρώματος ανάμιξης (-11m), με το θολό νερό να αντιστοιχεί σε πιο ρηχό στρώμα ανάμιξης και σε πιο έντονη στρωμάτωση, ειδικά κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Τέλος, ένας συνδυασμός οπτικών τύπων νερού εφαρμόζεται, θεωρώντας μέγιστη επιφανειακή θολερότητα στις παράκτιες περιοχές (βάθος<100m), ενώ το υπόλοιπο της Μεσογείου θεωρείται ότι είναι διαυγές (προεπιλεγμένη τιμή). Λαμβάνοντας υπόψη την επιφανειακή θερμοκρασία της θάλασσας (SST) ειδικότερα, οι προκύπτουσες χωρικές μεταβολές είναι αρκετά έντονες.","abstract_html":"Η κατανόηση του ρόλου του ωκεανού και των αλληλεπιδράσεών του με την ατμόσφαιρα είναι υψίστης σημασίας για την ποσοτικοποίηση της τοπικής κλίμακας κλιματικής αλλαγής. Η παρούσα μελέτη εξετάζει την επίδραση της επιφανειακής θολερότητας του νερού στα χαρακτηριστικά, τη στρωμάτωση και την κυκλοφορία της Μεσογείου Θάλασσας καθώς και την ανάδρασή τους στις τοπικές αλληλεπιδράσεις θάλασσας- ατμόσφαιρας. Για τους σκοπούς της εργασίας χρησιμοποιήθηκε το τρισδιάστατο, πρωταρχικών εξισώσεων, ωκεανογραφικό μοντέλο Princeton Ocean Model (POM) και εξετάστηκαν οι επιπτώσεις της επιφανειακής θολερότητας του νερού στο βάθος του στρώματος ανάμιξης (MLD), στην επιφανειακή θερμοκρασία της θάλασσας (SST) και στις αντίστοιχες ροές θερμότητας και πλευστότητας πάνω από τη Μεσόγειο Θάλασσα, πραγματοποιώντας πειράματα ευαισθησίας. Κύρια πηγή ωκεανογραφικών δεδομένων αποτελεί η βάση δεδομένων Medar / MEDATLAS 2002 ενώ τα ατμοσφαιρικά δεδομένα προέρχονται από το ECMWF. Για τις ανάγκες του πειράματος το αριθμητικό μοντέλο έχει διαμορφωθεί με 20 σ-επίπεδα (sigma layers) και 1/8° x 1/8° χωρική ανάλυση, ενώ η επίδραση της προσπίπτουσας ακτινοβολίας εξετάζεται μέσω της ταξινόμησης οπτικών τύπων νερού κατά Jerlov. Ως πρώτη προσέγγιση, καθώς και για την κατανόηση των διεργασιών που εμπλέκονται, πραγματοποιήθηκαν πολλαπλά πειράματα χρησιμοποιώντας διαφορετικούς οπτικούς τύπους νερού. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η αύξηση της επιφανειακής θολερότητας του νερού οδηγεί σε γενική ψύξη της Μεσογείου, αλλά με μια μικρή αύξηση της θερμοκρασίας των πρώτων μέτρων της στήλης του νερού. Αυτή η επιφανειακή θέρμανση προκαλεί μεγαλύτερες απώλειες θερμότητας, καθώς και ενίσχυση της ανταλλαγής στο στενό του Γιβραλτάρ. Λαμβάνοντας υπόψη τις δύο ακραίες περιπτώσεις (διαυγές, πολύ θολό νερό) βρίσκουμε μια μείωση της μέσης θερμοκρασίας της λεκάνης, της τάξης των 0,7°C. Ταυτόχρονα, αυξάνονται οι απώλειες θερμότητας κατά περίπου 5W/m2, ενώ η εποχιακή μεταβλητότητα μειώνεται. Μια μικρή αύξηση της εξάτμισης καθώς και η εισροή περισσότερων νερών του Ατλαντικού στο στενό του Γιβραλτάρ αποδίδονται στην αυξημένη θολερότητα. Σημαντικές αλλαγές παρατηρούνται επίσης στο βάθος του στρώματος ανάμιξης (-11m), με το θολό νερό να αντιστοιχεί σε πιο ρηχό στρώμα ανάμιξης και σε πιο έντονη στρωμάτωση, ειδικά κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Τέλος, ένας συνδυασμός οπτικών τύπων νερού εφαρμόζεται, θεωρώντας μέγιστη επιφανειακή θολερότητα στις παράκτιες περιοχές (βάθος&lt;100m), ενώ το υπόλοιπο της Μεσογείου θεωρείται ότι είναι διαυγές (προεπιλεγμένη τιμή). Λαμβάνοντας υπόψη την επιφανειακή θερμοκρασία της θάλασσας (SST) ειδικότερα, οι προκύπτουσες χωρικές μεταβολές είναι αρκετά έντονες.","abstract_has_math":false,"creators":["Πεφάνης Βασίλειος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:25:08Z","subjects":[],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317696"],"render_values":[{"text":"uoadl:1317696","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317696","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317696","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1317696","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πεφάνης Βασίλειος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317696","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317696"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η κατανόηση του ρόλου του ωκεανού και των αλληλεπιδράσεών του με την ατμόσφαιρα είναι υψίστης σημασίας για την ποσοτικοποίηση της τοπικής κλίμακας κλιματικής αλλαγής. Η παρούσα μελέτη εξετάζει την επίδραση της επιφανειακής θολερότητας του νερού στα χαρακτηριστικά, τη στρωμάτωση και την κυκλοφορία της Μεσογείου Θάλασσας καθώς και την ανάδρασή τους στις τοπικές αλληλεπιδράσεις θάλασσας- ατμόσφαιρας. Για τους σκοπούς της εργασίας χρησιμοποιήθηκε το τρισδιάστατο, πρωταρχικών εξισώσεων, ωκεανογραφικό μοντέλο Princeton Ocean Model (POM) και εξετάστηκαν οι επιπτώσεις της επιφανειακής θολερότητας του νερού στο βάθος του στρώματος ανάμιξης (MLD), στην επιφανειακή θερμοκρασία της θάλασσας (SST) και στις αντίστοιχες ροές θερμότητας και πλευστότητας πάνω από τη Μεσόγειο Θάλασσα, πραγματοποιώντας πειράματα ευαισθησίας. Κύρια πηγή ωκεανογραφικών δεδομένων αποτελεί η βάση δεδομένων Medar / MEDATLAS 2002 ενώ τα ατμοσφαιρικά δεδομένα προέρχονται από το ECMWF. Για τις ανάγκες του πειράματος το αριθμητικό μοντέλο έχει διαμορφωθεί με 20 σ-επίπεδα (sigma layers) και 1/8° x 1/8° χωρική ανάλυση, ενώ η επίδραση της προσπίπτουσας ακτινοβολίας εξετάζεται μέσω της ταξινόμησης οπτικών τύπων νερού κατά Jerlov. Ως πρώτη προσέγγιση, καθώς και για την κατανόηση των διεργασιών που εμπλέκονται, πραγματοποιήθηκαν πολλαπλά πειράματα χρησιμοποιώντας διαφορετικούς οπτικούς τύπους νερού. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η αύξηση της επιφανειακής θολερότητας του νερού οδηγεί σε γενική ψύξη της Μεσογείου, αλλά με μια μικρή αύξηση της θερμοκρασίας των πρώτων μέτρων της στήλης του νερού. Αυτή η επιφανειακή θέρμανση προκαλεί μεγαλύτερες απώλειες θερμότητας, καθώς και ενίσχυση της ανταλλαγής στο στενό του Γιβραλτάρ. Λαμβάνοντας υπόψη τις δύο ακραίες περιπτώσεις (διαυγές, πολύ θολό νερό) βρίσκουμε μια μείωση της μέσης θερμοκρασίας της λεκάνης, της τάξης των 0,7°C. Ταυτόχρονα, αυξάνονται οι απώλειες θερμότητας κατά περίπου 5W/m2, ενώ η εποχιακή μεταβλητότητα μειώνεται. Μια μικρή αύξηση της εξάτμισης καθώς και η εισροή περισσότερων νερών του Ατλαντικού στο στενό του Γιβραλτάρ αποδίδονται στην αυξημένη θολερότητα. Σημαντικές αλλαγές παρατηρούνται επίσης στο βάθος του στρώματος ανάμιξης (-11m), με το θολό νερό να αντιστοιχεί σε πιο ρηχό στρώμα ανάμιξης και σε πιο έντονη στρωμάτωση, ειδικά κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Τέλος, ένας συνδυασμός οπτικών τύπων νερού εφαρμόζεται, θεωρώντας μέγιστη επιφανειακή θολερότητα στις παράκτιες περιοχές (βάθος<100m), ενώ το υπόλοιπο της Μεσογείου θεωρείται ότι είναι διαυγές (προεπιλεγμένη τιμή). Λαμβάνοντας υπόψη την επιφανειακή θερμοκρασία της θάλασσας (SST) ειδικότερα, οι προκύπτουσες χωρικές μεταβολές είναι αρκετά έντονες.","Understanding the role of the ocean and its interactions with the atmosphere is paramount for quantifying regional climate change. The present study considers the impact of surface water turbidity on the characteristics, stratification and circulation of the Mediterranean Sea and their feedback to the regional air-sea interactions. We use the primitive equation, three-dimensional, Princeton Ocean Model (POM) and we examine the effects of surface water turbidity on mixed layer depth (MLD), sea surface temperature (SST), buoyancy and associated heat fluxes over the Mediterranean Sea with long-term experiments. The primary source of data is the MEDAR/MEDATLAS 2002 project with ECMWF atmospheric forcing. For the needs of the experiment the model was configured with 20 σ-levels and 1/8° x 1/8° spatial resolution while the influence of the vertical irradiance profile is examined by means of the Jerlov optical water type classification. As a first approximation, and for understanding the processes involved, we perform multiple model experiments using different optical water types. The results suggest that an increase in surface water turbidity leads to general cooling of the Mediterranean Sea but with a slight warming of the top few meters of the water column. This surface warming induces larger heat losses, as well as an intensified exchange at the Strait of Gibraltar. Considering the two extreme (clear, very turbid) we find a 0.7°C mean basin temperature decrease. At the same time mean heat loss increases by about 5W/m2 while the seasonal variability decreases. A slight increase in evaporation as well as in Atlantic water inflow at the Strait Of Gibraltar is attributed to the increased turbidity. Major changes are also observed in the mixed layer depth (-11m), with turbid water corresponding to shallower mixed layer and stronger stratification, especially during winter. Additionally a combination of optical water types has been applied, considering maximum turbidity for coastal regions (H<100m) while the rest of the Mediterranean Sea is considered to be clear (default). Considering the SST in particular, the resulting spatial changes are significant."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση της επιφανειακής θαλάσσιας θολερότητας στη δυναμική της Μεσογείου Θάλασσας και της αλληλεπίδρασής της με την ατμόσφαιρα, (μελέτη με χρήση αριθμητικού μοντέλου)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πεφάνης Βασίλειος"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Η κατανόηση του ρόλου του ωκεανού και των αλληλεπιδράσεών του με την ατμόσφαιρα είναι υψίστης σημασίας για την ποσοτικοποίηση της τοπικής κλίμακας κλιματικής αλλαγής. Η παρούσα μελέτη εξετάζει την επίδραση της επιφανειακής θολερότητας του νερού στα χαρακτηριστικά, τη στρωμάτωση και την κυκλοφορία της Μεσογείου Θάλασσας καθώς και την ανάδρασή τους στις τοπικές αλληλεπιδράσεις θάλασσας- ατμόσφαιρας. Για τους σκοπούς της εργασίας χρησιμοποιήθηκε το τρισδιάστατο, πρωταρχικών εξισώσεων, ωκεανογραφικό μοντέλο Princeton Ocean Model (POM) και εξετάστηκαν οι επιπτώσεις της επιφανειακής θολερότητας του νερού στο βάθος του στρώματος ανάμιξης (MLD), στην επιφανειακή θερμοκρασία της θάλασσας (SST) και στις αντίστοιχες ροές θερμότητας και πλευστότητας πάνω από τη Μεσόγειο Θάλασσα, πραγματοποιώντας πειράματα ευαισθησίας. Κύρια πηγή ωκεανογραφικών δεδομένων αποτελεί η βάση δεδομένων Medar / MEDATLAS 2002 ενώ τα ατμοσφαιρικά δεδομένα προέρχονται από το ECMWF. Για τις ανάγκες του πειράματος το αριθμητικό μοντέλο έχει διαμορφωθεί με 20 σ-επίπεδα (sigma layers) και 1/8° x 1/8° χωρική ανάλυση, ενώ η επίδραση της προσπίπτουσας ακτινοβολίας εξετάζεται μέσω της ταξινόμησης οπτικών τύπων νερού κατά Jerlov. Ως πρώτη προσέγγιση, καθώς και για την κατανόηση των διεργασιών που εμπλέκονται, πραγματοποιήθηκαν πολλαπλά πειράματα χρησιμοποιώντας διαφορετικούς οπτικούς τύπους νερού. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η αύξηση της επιφανειακής θολερότητας του νερού οδηγεί σε γενική ψύξη της Μεσογείου, αλλά με μια μικρή αύξηση της θερμοκρασίας των πρώτων μέτρων της στήλης του νερού. Αυτή η επιφανειακή θέρμανση προκαλεί μεγαλύτερες απώλειες θερμότητας, καθώς και ενίσχυση της ανταλλαγής στο στενό του Γιβραλτάρ. Λαμβάνοντας υπόψη τις δύο ακραίες περιπτώσεις (διαυγές, πολύ θολό νερό) βρίσκουμε μια μείωση της μέσης θερμοκρασίας της λεκάνης, της τάξης των 0,7°C. Ταυτόχρονα, αυξάνονται οι απώλειες θερμότητας κατά περίπου 5W/m2, ενώ η εποχιακή μεταβλητότητα μειώνεται. Μια μικρή αύξηση της εξάτμισης καθώς και η εισροή περισσότερων νερών του Ατλαντικού στο στενό του Γιβραλτάρ αποδίδονται στην αυξημένη θολερότητα. Σημαντικές αλλαγές παρατηρούνται επίσης στο βάθος του στρώματος ανάμιξης (-11m), με το θολό νερό να αντιστοιχεί σε πιο ρηχό στρώμα ανάμιξης και σε πιο έντονη στρωμάτωση, ειδικά κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Τέλος, ένας συνδυασμός οπτικών τύπων νερού εφαρμόζεται, θεωρώντας μέγιστη επιφανειακή θολερότητα στις παράκτιες περιοχές (βάθος<100m), ενώ το υπόλοιπο της Μεσογείου θεωρείται ότι είναι διαυγές (προεπιλεγμένη τιμή). Λαμβάνοντας υπόψη την επιφανειακή θερμοκρασία της θάλασσας (SST) ειδικότερα, οι προκύπτουσες χωρικές μεταβολές είναι αρκετά έντονες.","Understanding the role of the ocean and its interactions with the atmosphere is paramount for quantifying regional climate change. The present study considers the impact of surface water turbidity on the characteristics, stratification and circulation of the Mediterranean Sea and their feedback to the regional air-sea interactions. We use the primitive equation, three-dimensional, Princeton Ocean Model (POM) and we examine the effects of surface water turbidity on mixed layer depth (MLD), sea surface temperature (SST), buoyancy and associated heat fluxes over the Mediterranean Sea with long-term experiments. The primary source of data is the MEDAR/MEDATLAS 2002 project with ECMWF atmospheric forcing. For the needs of the experiment the model was configured with 20 σ-levels and 1/8° x 1/8° spatial resolution while the influence of the vertical irradiance profile is examined by means of the Jerlov optical water type classification. As a first approximation, and for understanding the processes involved, we perform multiple model experiments using different optical water types. The results suggest that an increase in surface water turbidity leads to general cooling of the Mediterranean Sea but with a slight warming of the top few meters of the water column. This surface warming induces larger heat losses, as well as an intensified exchange at the Strait of Gibraltar. Considering the two extreme (clear, very turbid) we find a 0.7°C mean basin temperature decrease. At the same time mean heat loss increases by about 5W/m2 while the seasonal variability decreases. A slight increase in evaporation as well as in Atlantic water inflow at the Strait Of Gibraltar is attributed to the increased turbidity. Major changes are also observed in the mixed layer depth (-11m), with turbid water corresponding to shallower mixed layer and stronger stratification, especially during winter. Additionally a combination of optical water types has been applied, considering maximum turbidity for coastal regions (H<100m) while the rest of the Mediterranean Sea is considered to be clear (default). Considering the SST in particular, the resulting spatial changes are significant."],"dc:identifier":["uoadl:1317696","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317696"],"dc:language":["English"],"dc:title":["Η επίδραση της επιφανειακής θαλάσσιας θολερότητας στη δυναμική της Μεσογείου Θάλασσας και της αλληλεπίδρασής της με την ατμόσφαιρα, (μελέτη με χρήση αριθμητικού μοντέλου)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:25:08Z"}