{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317710"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317710","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση του ενδομήτριου στρες και της προωρότητας στο μήκος των τελομερών των λευκοκυττάρων κατά τη νεογνική ηλικία","abstract":"Εισαγωγή: Τα τελομερή είναι μη κωδικοποιούσες επαναλαμβανόμενες αλληλουχίες DNA (TTAGGG)ν που βρίσκονται στα άκρα τών χρωμοσωμάτων. Η βράχυνση του μήκους των τελομερών έχει συσχετιστεί με ασθένειες φθοράς όπως υπέρταση, διαβήτη τύπου 2, αθηροσκλήρωση, στεφανιαία καρδιακή νόσο και εγκεφαλικό επεισόδιο, και έχει προταθεί ως προγνωστικός δείκτης για την εκδήλωση των νόσων αυτών. Οι μηχανισμοί που αυξάνουν τον κίνδυνο για νόσους φθοράς, σε άτομα που γεννήθηκαν μικρά (SGA) ή μεγάλα (LGA) για την ηλικία κύησης δεν είναι καλά κατανοητοί. Υποθέτουμε ότι η μειωμένη ή αυξημένη πέραν του φυσιολογικού ενδομήτρια αύξηση μπορεί να οδηγήσει σε επιταχυνόμενη φθορά των τελομερών κατά την ενδομήτρια ζωή, η οποία με την σειρά της, έχει ως αποτέλεσμα βραχύτερα τελομερή στα νεογνά, γεγονός που αποτελεί δείκτη αυξημένης γήρανσης του κυττάρου, με ότι αυτό συνεπάγεται για την μελλοντική υγεία του ατόμου. Σκοπός: Στόχος της συγκεκριμένης εργασίας ήταν να προσδιοριστεί κατά πόσον η μειωμένη ή αυξημένη ενδομήτρια αύξηση επηρεάζει το μήκος των τελομερών στο ξεκίνημα της ζωής του ανθρώπου και κατά πόσον σχετίζεται με την κλινική εικόνα του νεογνού. Ασθενείς και Μέθοδοι: Εκατόν εξήντα τέσσερα (n=164) νεογνά που γεννήθηκαν τελειόμηνα συμμετείχαν στη μελέτη. Ανάλογα με το μέγεθος για την ηλικία κύησης, βιοφυσικούς δείκτες και τη χρήση λογισμικού Gestational Age Calculator, που υπάρχει διαθέσιμο στο διαδίκτυο από το Perinatal Institute, τα παιδιά χαρακτηρίσθηκαν ως νεογνά με ενδομήτρια καθυστέρηση της αύξησης (Intrauterine Growth Restriction, IUGR) (n=18), μεγάλα για την ηλικία κύησης (Large for Gestational Age-LGA) (n=12) ή κατάλληλα για ηλικία κύησης (Appropriate for Gestational Age-AGA) (n=129). Ομφαλικό αίμα από το τμήμα που απορρίπτεται μετά την γέννηση συλλέχθηκε για απομόνωση DNA λευκοκυττάρων και για ενδοκρινολογικές και βιοχημικές μετρήσεις. Το μήκος των τελομερών των λευκοκυττάρων (LTL) μετρήθηκε με τη μέθοδο της πολλαπλής μονόχρωμης ποσοτικής αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης αληθούς χρόνου (MMQRTPCR - Monochrome multiplex quantitative Real-Time PCR) και την μέθοδο των τελομερικών θραυσμάτων περιορισμού με ανάλυση Southern blot (TRF). Συγκρίθηκαν τα μέσα μήκη των τελομερών για κάθε ομάδα νεογνών και συσχετίσθηκαν με επιλεγμένες ανθρωπομετρικές του νεογνού και της μητέρας. Αποτελέσματα: Τα IUGR και LGA (με μέσο μήκος τελομερών ± SEM: 12.3 ± 0.46 kb και 11.55 ± 0.42 kb αντίστοιχα) νεογνά δεν είχαν στατιστικά σημαντικό βραχύτερο μήκος τελομερών των λευκοκυττάρων (LTL) συγκριτικά με τα AGA νεογνά [(IUGR: 12.3 ± 0.46) vs. AGA 11.57 ± 0.48, P = 0.28) και [LGA: 11.55 ± 0.42) vs. AGA 11.57 ± 0.48, P = 0.98). Επιπλέον, δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στο μήκος των τελομερών μεταξύ αγοριών και κοριτσιών (μέσο μήκος τελομερών αγοριών ± SEM 11.52 ± 0.39 vs μέσο μήκος τελομερών κοριτσιών ± SEM 12.01 ± 0.42, P=0.4). Τέλος, δείκτες όπως ο ΔΜΣ, η ηλικία και το ιστορικό της μητέρας δεν φάνηκε να σχετίζονται με το μήκος των τελομερών στην αρχή της γέννησης. Συμπέρασμα: Με βάση τα αποτελέσματα μας καταλήγουμε στο ότι το μεταβολικό προφίλ του νεογνού, αν και έχει συσχετισθεί με εμφάνιση νόσεων φθοράς στη πορεία της ζωής του νεογνού, δεν επηρέαζει το μήκος των τελομερών τη στιγμή της γέννησης. Το μήκος των τελομερών αποτελεί εγκαθιδρυμένο βιοδείκτη των νόσεων φθοράς και για αυτό υποθέτουμε ότι οι διαφορές στα μήκη των τελομερών εμφανίζονται σε αργότερη ηλικία του ατόμου, όπου το αποτέλεσμα χρόνιων καταστάσεων είναι πλέον εμφανές. Περαιτέρω μελέτες θα πρέπει να γίνουν με μεγαλύτερο αριθμό δειγμάτων από νεογνά με IUGR και LGA.","abstract_html":"Εισαγωγή: Τα τελομερή είναι μη κωδικοποιούσες επαναλαμβανόμενες αλληλουχίες DNA (TTAGGG)ν που βρίσκονται στα άκρα τών χρωμοσωμάτων. Η βράχυνση του μήκους των τελομερών έχει συσχετιστεί με ασθένειες φθοράς όπως υπέρταση, διαβήτη τύπου 2, αθηροσκλήρωση, στεφανιαία καρδιακή νόσο και εγκεφαλικό επεισόδιο, και έχει προταθεί ως προγνωστικός δείκτης για την εκδήλωση των νόσων αυτών. Οι μηχανισμοί που αυξάνουν τον κίνδυνο για νόσους φθοράς, σε άτομα που γεννήθηκαν μικρά (SGA) ή μεγάλα (LGA) για την ηλικία κύησης δεν είναι καλά κατανοητοί. Υποθέτουμε ότι η μειωμένη ή αυξημένη πέραν του φυσιολογικού ενδομήτρια αύξηση μπορεί να οδηγήσει σε επιταχυνόμενη φθορά των τελομερών κατά την ενδομήτρια ζωή, η οποία με την σειρά της, έχει ως αποτέλεσμα βραχύτερα τελομερή στα νεογνά, γεγονός που αποτελεί δείκτη αυξημένης γήρανσης του κυττάρου, με ότι αυτό συνεπάγεται για την μελλοντική υγεία του ατόμου. Σκοπός: Στόχος της συγκεκριμένης εργασίας ήταν να προσδιοριστεί κατά πόσον η μειωμένη ή αυξημένη ενδομήτρια αύξηση επηρεάζει το μήκος των τελομερών στο ξεκίνημα της ζωής του ανθρώπου και κατά πόσον σχετίζεται με την κλινική εικόνα του νεογνού. Ασθενείς και Μέθοδοι: Εκατόν εξήντα τέσσερα (n=164) νεογνά που γεννήθηκαν τελειόμηνα συμμετείχαν στη μελέτη. Ανάλογα με το μέγεθος για την ηλικία κύησης, βιοφυσικούς δείκτες και τη χρήση λογισμικού Gestational Age Calculator, που υπάρχει διαθέσιμο στο διαδίκτυο από το Perinatal Institute, τα παιδιά χαρακτηρίσθηκαν ως νεογνά με ενδομήτρια καθυστέρηση της αύξησης (Intrauterine Growth Restriction, IUGR) (n=18), μεγάλα για την ηλικία κύησης (Large for Gestational Age-LGA) (n=12) ή κατάλληλα για ηλικία κύησης (Appropriate for Gestational Age-AGA) (n=129). Ομφαλικό αίμα από το τμήμα που απορρίπτεται μετά την γέννηση συλλέχθηκε για απομόνωση DNA λευκοκυττάρων και για ενδοκρινολογικές και βιοχημικές μετρήσεις. Το μήκος των τελομερών των λευκοκυττάρων (LTL) μετρήθηκε με τη μέθοδο της πολλαπλής μονόχρωμης ποσοτικής αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης αληθούς χρόνου (MMQRTPCR - Monochrome multiplex quantitative Real-Time PCR) και την μέθοδο των τελομερικών θραυσμάτων περιορισμού με ανάλυση Southern blot (TRF). Συγκρίθηκαν τα μέσα μήκη των τελομερών για κάθε ομάδα νεογνών και συσχετίσθηκαν με επιλεγμένες ανθρωπομετρικές του νεογνού και της μητέρας. Αποτελέσματα: Τα IUGR και LGA (με μέσο μήκος τελομερών ± SEM: 12.3 ± 0.46 kb και 11.55 ± 0.42 kb αντίστοιχα) νεογνά δεν είχαν στατιστικά σημαντικό βραχύτερο μήκος τελομερών των λευκοκυττάρων (LTL) συγκριτικά με τα AGA νεογνά [(IUGR: 12.3 ± 0.46) vs. AGA 11.57 ± 0.48, P = 0.28) και [LGA: 11.55 ± 0.42) vs. AGA 11.57 ± 0.48, P = 0.98). Επιπλέον, δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στο μήκος των τελομερών μεταξύ αγοριών και κοριτσιών (μέσο μήκος τελομερών αγοριών ± SEM 11.52 ± 0.39 vs μέσο μήκος τελομερών κοριτσιών ± SEM 12.01 ± 0.42, P=0.4). Τέλος, δείκτες όπως ο ΔΜΣ, η ηλικία και το ιστορικό της μητέρας δεν φάνηκε να σχετίζονται με το μήκος των τελομερών στην αρχή της γέννησης. Συμπέρασμα: Με βάση τα αποτελέσματα μας καταλήγουμε στο ότι το μεταβολικό προφίλ του νεογνού, αν και έχει συσχετισθεί με εμφάνιση νόσεων φθοράς στη πορεία της ζωής του νεογνού, δεν επηρέαζει το μήκος των τελομερών τη στιγμή της γέννησης. Το μήκος των τελομερών αποτελεί εγκαθιδρυμένο βιοδείκτη των νόσεων φθοράς και για αυτό υποθέτουμε ότι οι διαφορές στα μήκη των τελομερών εμφανίζονται σε αργότερη ηλικία του ατόμου, όπου το αποτέλεσμα χρόνιων καταστάσεων είναι πλέον εμφανές. Περαιτέρω μελέτες θα πρέπει να γίνουν με μεγαλύτερο αριθμό δειγμάτων από νεογνά με IUGR και LGA.","abstract_has_math":false,"creators":["Στέφα Αλκέτα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:25:10Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317710"],"render_values":[{"text":"uoadl:1317710","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317710","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317710","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1317710","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Στέφα Αλκέτα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317710","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317710"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Τα τελομερή είναι μη κωδικοποιούσες επαναλαμβανόμενες αλληλουχίες DNA (TTAGGG)ν που βρίσκονται στα άκρα τών χρωμοσωμάτων. Η βράχυνση του μήκους των τελομερών έχει συσχετιστεί με ασθένειες φθοράς όπως υπέρταση, διαβήτη τύπου 2, αθηροσκλήρωση, στεφανιαία καρδιακή νόσο και εγκεφαλικό επεισόδιο, και έχει προταθεί ως προγνωστικός δείκτης για την εκδήλωση των νόσων αυτών. Οι μηχανισμοί που αυξάνουν τον κίνδυνο για νόσους φθοράς, σε άτομα που γεννήθηκαν μικρά (SGA) ή μεγάλα (LGA) για την ηλικία κύησης δεν είναι καλά κατανοητοί. Υποθέτουμε ότι η μειωμένη ή αυξημένη πέραν του φυσιολογικού ενδομήτρια αύξηση μπορεί να οδηγήσει σε επιταχυνόμενη φθορά των τελομερών κατά την ενδομήτρια ζωή, η οποία με την σειρά της, έχει ως αποτέλεσμα βραχύτερα τελομερή στα νεογνά, γεγονός που αποτελεί δείκτη αυξημένης γήρανσης του κυττάρου, με ότι αυτό συνεπάγεται για την μελλοντική υγεία του ατόμου. Σκοπός: Στόχος της συγκεκριμένης εργασίας ήταν να προσδιοριστεί κατά πόσον η μειωμένη ή αυξημένη ενδομήτρια αύξηση επηρεάζει το μήκος των τελομερών στο ξεκίνημα της ζωής του ανθρώπου και κατά πόσον σχετίζεται με την κλινική εικόνα του νεογνού. Ασθενείς και Μέθοδοι: Εκατόν εξήντα τέσσερα (n=164) νεογνά που γεννήθηκαν τελειόμηνα συμμετείχαν στη μελέτη. Ανάλογα με το μέγεθος για την ηλικία κύησης, βιοφυσικούς δείκτες και τη χρήση λογισμικού Gestational Age Calculator, που υπάρχει διαθέσιμο στο διαδίκτυο από το Perinatal Institute, τα παιδιά χαρακτηρίσθηκαν ως νεογνά με ενδομήτρια καθυστέρηση της αύξησης (Intrauterine Growth Restriction, IUGR) (n=18), μεγάλα για την ηλικία κύησης (Large for Gestational Age-LGA) (n=12) ή κατάλληλα για ηλικία κύησης (Appropriate for Gestational Age-AGA) (n=129). Ομφαλικό αίμα από το τμήμα που απορρίπτεται μετά την γέννηση συλλέχθηκε για απομόνωση DNA λευκοκυττάρων και για ενδοκρινολογικές και βιοχημικές μετρήσεις. Το μήκος των τελομερών των λευκοκυττάρων (LTL) μετρήθηκε με τη μέθοδο της πολλαπλής μονόχρωμης ποσοτικής αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης αληθούς χρόνου (MMQRTPCR - Monochrome multiplex quantitative Real-Time PCR) και την μέθοδο των τελομερικών θραυσμάτων περιορισμού με ανάλυση Southern blot (TRF). Συγκρίθηκαν τα μέσα μήκη των τελομερών για κάθε ομάδα νεογνών και συσχετίσθηκαν με επιλεγμένες ανθρωπομετρικές του νεογνού και της μητέρας. Αποτελέσματα: Τα IUGR και LGA (με μέσο μήκος τελομερών ± SEM: 12.3 ± 0.46 kb και 11.55 ± 0.42 kb αντίστοιχα) νεογνά δεν είχαν στατιστικά σημαντικό βραχύτερο μήκος τελομερών των λευκοκυττάρων (LTL) συγκριτικά με τα AGA νεογνά [(IUGR: 12.3 ± 0.46) vs. AGA 11.57 ± 0.48, P = 0.28) και [LGA: 11.55 ± 0.42) vs. AGA 11.57 ± 0.48, P = 0.98). Επιπλέον, δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στο μήκος των τελομερών μεταξύ αγοριών και κοριτσιών (μέσο μήκος τελομερών αγοριών ± SEM 11.52 ± 0.39 vs μέσο μήκος τελομερών κοριτσιών ± SEM 12.01 ± 0.42, P=0.4). Τέλος, δείκτες όπως ο ΔΜΣ, η ηλικία και το ιστορικό της μητέρας δεν φάνηκε να σχετίζονται με το μήκος των τελομερών στην αρχή της γέννησης. Συμπέρασμα: Με βάση τα αποτελέσματα μας καταλήγουμε στο ότι το μεταβολικό προφίλ του νεογνού, αν και έχει συσχετισθεί με εμφάνιση νόσεων φθοράς στη πορεία της ζωής του νεογνού, δεν επηρέαζει το μήκος των τελομερών τη στιγμή της γέννησης. Το μήκος των τελομερών αποτελεί εγκαθιδρυμένο βιοδείκτη των νόσεων φθοράς και για αυτό υποθέτουμε ότι οι διαφορές στα μήκη των τελομερών εμφανίζονται σε αργότερη ηλικία του ατόμου, όπου το αποτέλεσμα χρόνιων καταστάσεων είναι πλέον εμφανές. Περαιτέρω μελέτες θα πρέπει να γίνουν με μεγαλύτερο αριθμό δειγμάτων από νεογνά με IUGR και LGA.","Introduction: Telomeres are specialized nucleoprotein structures, located at the ends of chromosomes, which play a crucial role in genomic stability. They consist of tandem repeats of the noncoding hexameric TTAGGG sequence. Telomere shortening has been associated with age-associated diseases, like cardiovascular disease, hypertension, type 2 diabetes, atherosclerosis, coronary heart disease and stroke, and has been proposed as a biomarker for the onset of these diseases. The mechanisms that increase the risk for age-associated disease in humans born small (SGA) or large (LGA) for gestational age are not well understood. We assume that the increased or reduced intrauterine development could lead to telomere attrition, which in turn leads to shorter telomeres in newborns. This fact increases the aging index of the newborns and may have many implications for the future individual’ s health status. Aim of the study: The purpose of this study was to determine whether a reduced or increased intrauterine growth of the fetus affects telomere length at the beginning of life and whether it is related to the clinical picture of the newborn. Participants and Methods: One hundred and sixty four (n=164) full term newborns participated in the study. The children were categorized as IUGR (intrauterine growth restriction) (n=18), as LGA (large for gestational age) (N=12) or as AGA (appropriate for gestational age) (n=129), depending on their weight, height and head circumference as they were translated to percentile by the software Gestational Age Gastrulation (Perinatal Institute). Cord blood from the portion discarded after birth was collected for isolation of leukocyte DNA and for endocrinological and biochemical measurements. The length of the leukocytes’ telomeres (LTL) was measured with the method of Multiple Monochrome Quantitative Real-Time PCR (MMQRTPCR) and the method of telomeric restriction fragments, through Southern blot analysis (TRF). The average telomere lengths for each group of newborns were compared and correlated with selected anthropometric parameters of the newborn and the mother. Results: The IUGR and LGA newborns did not present statistically significant shorter length of the leukocytes’ telomeres (LTL), compared with the AGA newborns (IUGR: 12.3 ± 0.46 vs. AGA 11.57 ± 0.48, P = 0.28) and (LGA: 11.55 ± 0.42 vs. AGA 11.57 ± 0.48, P = 0.98). Moreover, no statistically significant difference in telomere length between boys and girls was observed (boys: 11.52 ± 0.39 vs. girls: 12.01 ± 0.42, P=0.4). Conclusions: The results of this study lead us to the conclusion that the newborn’s metabolic profile, even if it may be associated with age associated diseases later in life, doesn’t seem to determine the telomere length at birth. Further studies using a larger sample size of IUGR, LGA and AGA newborns are required to determine whether size at birth influences leukocyte telomere length."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση του ενδομήτριου στρες και της προωρότητας στο μήκος των τελομερών των λευκοκυττάρων κατά τη νεογνική ηλικία"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Στέφα Αλκέτα"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Εισαγωγή: Τα τελομερή είναι μη κωδικοποιούσες επαναλαμβανόμενες αλληλουχίες DNA (TTAGGG)ν που βρίσκονται στα άκρα τών χρωμοσωμάτων. Η βράχυνση του μήκους των τελομερών έχει συσχετιστεί με ασθένειες φθοράς όπως υπέρταση, διαβήτη τύπου 2, αθηροσκλήρωση, στεφανιαία καρδιακή νόσο και εγκεφαλικό επεισόδιο, και έχει προταθεί ως προγνωστικός δείκτης για την εκδήλωση των νόσων αυτών. Οι μηχανισμοί που αυξάνουν τον κίνδυνο για νόσους φθοράς, σε άτομα που γεννήθηκαν μικρά (SGA) ή μεγάλα (LGA) για την ηλικία κύησης δεν είναι καλά κατανοητοί. Υποθέτουμε ότι η μειωμένη ή αυξημένη πέραν του φυσιολογικού ενδομήτρια αύξηση μπορεί να οδηγήσει σε επιταχυνόμενη φθορά των τελομερών κατά την ενδομήτρια ζωή, η οποία με την σειρά της, έχει ως αποτέλεσμα βραχύτερα τελομερή στα νεογνά, γεγονός που αποτελεί δείκτη αυξημένης γήρανσης του κυττάρου, με ότι αυτό συνεπάγεται για την μελλοντική υγεία του ατόμου. Σκοπός: Στόχος της συγκεκριμένης εργασίας ήταν να προσδιοριστεί κατά πόσον η μειωμένη ή αυξημένη ενδομήτρια αύξηση επηρεάζει το μήκος των τελομερών στο ξεκίνημα της ζωής του ανθρώπου και κατά πόσον σχετίζεται με την κλινική εικόνα του νεογνού. Ασθενείς και Μέθοδοι: Εκατόν εξήντα τέσσερα (n=164) νεογνά που γεννήθηκαν τελειόμηνα συμμετείχαν στη μελέτη. Ανάλογα με το μέγεθος για την ηλικία κύησης, βιοφυσικούς δείκτες και τη χρήση λογισμικού Gestational Age Calculator, που υπάρχει διαθέσιμο στο διαδίκτυο από το Perinatal Institute, τα παιδιά χαρακτηρίσθηκαν ως νεογνά με ενδομήτρια καθυστέρηση της αύξησης (Intrauterine Growth Restriction, IUGR) (n=18), μεγάλα για την ηλικία κύησης (Large for Gestational Age-LGA) (n=12) ή κατάλληλα για ηλικία κύησης (Appropriate for Gestational Age-AGA) (n=129). Ομφαλικό αίμα από το τμήμα που απορρίπτεται μετά την γέννηση συλλέχθηκε για απομόνωση DNA λευκοκυττάρων και για ενδοκρινολογικές και βιοχημικές μετρήσεις. Το μήκος των τελομερών των λευκοκυττάρων (LTL) μετρήθηκε με τη μέθοδο της πολλαπλής μονόχρωμης ποσοτικής αλυσιδωτής αντίδρασης πολυμεράσης αληθούς χρόνου (MMQRTPCR - Monochrome multiplex quantitative Real-Time PCR) και την μέθοδο των τελομερικών θραυσμάτων περιορισμού με ανάλυση Southern blot (TRF). Συγκρίθηκαν τα μέσα μήκη των τελομερών για κάθε ομάδα νεογνών και συσχετίσθηκαν με επιλεγμένες ανθρωπομετρικές του νεογνού και της μητέρας. Αποτελέσματα: Τα IUGR και LGA (με μέσο μήκος τελομερών ± SEM: 12.3 ± 0.46 kb και 11.55 ± 0.42 kb αντίστοιχα) νεογνά δεν είχαν στατιστικά σημαντικό βραχύτερο μήκος τελομερών των λευκοκυττάρων (LTL) συγκριτικά με τα AGA νεογνά [(IUGR: 12.3 ± 0.46) vs. AGA 11.57 ± 0.48, P = 0.28) και [LGA: 11.55 ± 0.42) vs. AGA 11.57 ± 0.48, P = 0.98). Επιπλέον, δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στο μήκος των τελομερών μεταξύ αγοριών και κοριτσιών (μέσο μήκος τελομερών αγοριών ± SEM 11.52 ± 0.39 vs μέσο μήκος τελομερών κοριτσιών ± SEM 12.01 ± 0.42, P=0.4). Τέλος, δείκτες όπως ο ΔΜΣ, η ηλικία και το ιστορικό της μητέρας δεν φάνηκε να σχετίζονται με το μήκος των τελομερών στην αρχή της γέννησης. Συμπέρασμα: Με βάση τα αποτελέσματα μας καταλήγουμε στο ότι το μεταβολικό προφίλ του νεογνού, αν και έχει συσχετισθεί με εμφάνιση νόσεων φθοράς στη πορεία της ζωής του νεογνού, δεν επηρέαζει το μήκος των τελομερών τη στιγμή της γέννησης. Το μήκος των τελομερών αποτελεί εγκαθιδρυμένο βιοδείκτη των νόσεων φθοράς και για αυτό υποθέτουμε ότι οι διαφορές στα μήκη των τελομερών εμφανίζονται σε αργότερη ηλικία του ατόμου, όπου το αποτέλεσμα χρόνιων καταστάσεων είναι πλέον εμφανές. Περαιτέρω μελέτες θα πρέπει να γίνουν με μεγαλύτερο αριθμό δειγμάτων από νεογνά με IUGR και LGA.","Introduction: Telomeres are specialized nucleoprotein structures, located at the ends of chromosomes, which play a crucial role in genomic stability. They consist of tandem repeats of the noncoding hexameric TTAGGG sequence. Telomere shortening has been associated with age-associated diseases, like cardiovascular disease, hypertension, type 2 diabetes, atherosclerosis, coronary heart disease and stroke, and has been proposed as a biomarker for the onset of these diseases. The mechanisms that increase the risk for age-associated disease in humans born small (SGA) or large (LGA) for gestational age are not well understood. We assume that the increased or reduced intrauterine development could lead to telomere attrition, which in turn leads to shorter telomeres in newborns. This fact increases the aging index of the newborns and may have many implications for the future individual’ s health status. Aim of the study: The purpose of this study was to determine whether a reduced or increased intrauterine growth of the fetus affects telomere length at the beginning of life and whether it is related to the clinical picture of the newborn. Participants and Methods: One hundred and sixty four (n=164) full term newborns participated in the study. The children were categorized as IUGR (intrauterine growth restriction) (n=18), as LGA (large for gestational age) (N=12) or as AGA (appropriate for gestational age) (n=129), depending on their weight, height and head circumference as they were translated to percentile by the software Gestational Age Gastrulation (Perinatal Institute). Cord blood from the portion discarded after birth was collected for isolation of leukocyte DNA and for endocrinological and biochemical measurements. The length of the leukocytes’ telomeres (LTL) was measured with the method of Multiple Monochrome Quantitative Real-Time PCR (MMQRTPCR) and the method of telomeric restriction fragments, through Southern blot analysis (TRF). The average telomere lengths for each group of newborns were compared and correlated with selected anthropometric parameters of the newborn and the mother. Results: The IUGR and LGA newborns did not present statistically significant shorter length of the leukocytes’ telomeres (LTL), compared with the AGA newborns (IUGR: 12.3 ± 0.46 vs. AGA 11.57 ± 0.48, P = 0.28) and (LGA: 11.55 ± 0.42 vs. AGA 11.57 ± 0.48, P = 0.98). Moreover, no statistically significant difference in telomere length between boys and girls was observed (boys: 11.52 ± 0.39 vs. girls: 12.01 ± 0.42, P=0.4). Conclusions: The results of this study lead us to the conclusion that the newborn’s metabolic profile, even if it may be associated with age associated diseases later in life, doesn’t seem to determine the telomere length at birth. Further studies using a larger sample size of IUGR, LGA and AGA newborns are required to determine whether size at birth influences leukocyte telomere length."],"dc:identifier":["uoadl:1317710","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317710"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Η επίδραση του ενδομήτριου στρες και της προωρότητας στο μήκος των τελομερών των λευκοκυττάρων κατά τη νεογνική ηλικία"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:25:10Z"}