{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317717"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317717","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η επίδραση των κυττάρων του οδοντικού πολφού στην επούλωση πειραματικά προκλητών καταγμάτων σε επιμυες","abstract":"Η οστική αναγέννηση είναι μια καλά ενορχηστρωμένη διεργασία που λαμβάνει χώρα τόσο σε περιπτώσεις οστικής επιδιόρθωσης μετά από τραυματισμό, όσο και στην δια βίου αναδιαμόρφωση (remodeling) του οστού. Ωστόσο, υπάρχουν κλινικές περιπτώσεις όπου οι ενδογενείς μηχανισμοί οστικής επιδιόρθωσης δεν επαρκούν για την επούλωση και υποβοηθούνται με τη χρήση οστικών αυτο- ή αλλο-μοσχευμάτων, αυξητικών παραγόντων, οστεο-επαγωγικών ικριωμάτων και -πρόσφατα- βλαστικών κυττάρων από το μυελό των οστών. Εν τούτοις, η χρήση μεσεγχυματικών βλαστοκυττάρων του μυελού των οστών παραμένει παρεμβατική και σήμερα αναζητούνται και νέες πηγές βλαστοκυττάρων με οστεογενετικό δυναμικό. Δεδομένα της τελευταίας δεκαετίας, έχουν αναδείξει ότι τα κύτταρα του οδοντικού πολφού έχουν δυναμικό ανάλογο των βλαστοκυττάρων του στρώματος του μυελού των οστών in vitro και ικανότητα διαφοροποίησης προς την οστική κατεύθυνση in vivo όταν μεταφερθούν σε έκτοπη θέση σε πειραματόζωα. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να εξετάσουμε την επίδραση των κυττάρων του ανθρώπινου οδοντικού πολφού στην οστική επούλωση προκλητού κατάγματος κνήμης επιμύων. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκε ο πολφός από άθικτους έγκλειστους τρίτους γομφίους ενηλίκων ως πηγή μεσεγχυματικών βλαστοκυττάρων. Ο πολφός καλλιεργήθηκε και τα κύτταρα που προέκυψαν τοποθετήθηκαν στο σημείο του κατάγματος. Η πρόκληση κατάγματος της κνήμης έγινε σε αρσενικούς ενήλικους επίμυς, ηλικίας 3-4 μηνών κατά την επέμβαση. Τα πειραματόζωα θυσιάστηκαν 2 και 8 εβδομάδες μετά την επέμβαση. Η ομάδα έλεγχου περιελάμβανε επίμυες με κάταγμα χωρίς την προσθήκη κυττάρων. Το θεραπευτικό αποτέλεσμα εκτιμήθηκε ακτινολογικά και ιστολογικά. Για τις ιστολογικές αναλύσεις διενεργήθηκαν χρώσεις αιματοξυλίνης-εωσίνης, Alcian Blue και αλκαλικής φωσφατάσης σε λεπτές τομές παραφίνης από την περιοχή της βλάβης. Τα αποτελέσματά μας, τόσο ακτινολογικά όσο και ιστολογικά, έδειξαν ότι τα κύτταρα του ανθρώπινου οδοντικού πολφού επιταχύνουν την επουλωτική διαδικασία. Συγκεκριμένα, η ακτινολογική αξιολόγηση έδειξε ότι ο πώρος ήταν περισσότερο ομοιογενής στην ομάδα που έλαβε ως θεραπεία τα κύτταρα του πολφού σε σχέση με την ομάδα ελέγχου. Επιπλέον, παρατηρήθηκε ταχύτερη μείωση του μεγέθους του πώρου στα πειραματόζωα με τα κύτταρα. Όσον αφορά την ιστολογική αξιολόγηση, στα πειραματόζωα που θανατώθηκαν 2 εβδομάδες μετά το χειρουργείο, δεν παρατηρήθηκε κάποια στατιστικώς σημαντική διαφορά. Ωστόσο, 8 εβδομάδες μετά το χειρουργείο, η επούλωση των καταγμάτων στην ομάδα ελέγχου φαίνεται να είναι ατελής, καθώς εντοπίζονται εστίες ινώδους ιστού. Αντίθετα, στην ομάδα με τα κύτταρα, η επουλωτική διαδικασία έχει ολοκληρωθεί και τα οστά βρίσκονται στο στάδιο της αναδιαμόρφωσης. Συνεπώς, ο οδοντικός πολφός θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα πολλά υποσχόμενα εργαλείο για τη θεραπεία μη-συνενώσεων στο κοντινό μέλλον, καθώς αποτελεί μια εύκολα προσβάσιμη πηγή πολυδύναμων κυττάρων μεσεγχυματικής προέλευσης.","abstract_html":"Η οστική αναγέννηση είναι μια καλά ενορχηστρωμένη διεργασία που λαμβάνει χώρα τόσο σε περιπτώσεις οστικής επιδιόρθωσης μετά από τραυματισμό, όσο και στην δια βίου αναδιαμόρφωση (remodeling) του οστού. Ωστόσο, υπάρχουν κλινικές περιπτώσεις όπου οι ενδογενείς μηχανισμοί οστικής επιδιόρθωσης δεν επαρκούν για την επούλωση και υποβοηθούνται με τη χρήση οστικών αυτο- ή αλλο-μοσχευμάτων, αυξητικών παραγόντων, οστεο-επαγωγικών ικριωμάτων και -πρόσφατα- βλαστικών κυττάρων από το μυελό των οστών. Εν τούτοις, η χρήση μεσεγχυματικών βλαστοκυττάρων του μυελού των οστών παραμένει παρεμβατική και σήμερα αναζητούνται και νέες πηγές βλαστοκυττάρων με οστεογενετικό δυναμικό. Δεδομένα της τελευταίας δεκαετίας, έχουν αναδείξει ότι τα κύτταρα του οδοντικού πολφού έχουν δυναμικό ανάλογο των βλαστοκυττάρων του στρώματος του μυελού των οστών in vitro και ικανότητα διαφοροποίησης προς την οστική κατεύθυνση in vivo όταν μεταφερθούν σε έκτοπη θέση σε πειραματόζωα. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να εξετάσουμε την επίδραση των κυττάρων του ανθρώπινου οδοντικού πολφού στην οστική επούλωση προκλητού κατάγματος κνήμης επιμύων. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκε ο πολφός από άθικτους έγκλειστους τρίτους γομφίους ενηλίκων ως πηγή μεσεγχυματικών βλαστοκυττάρων. Ο πολφός καλλιεργήθηκε και τα κύτταρα που προέκυψαν τοποθετήθηκαν στο σημείο του κατάγματος. Η πρόκληση κατάγματος της κνήμης έγινε σε αρσενικούς ενήλικους επίμυς, ηλικίας 3-4 μηνών κατά την επέμβαση. Τα πειραματόζωα θυσιάστηκαν 2 και 8 εβδομάδες μετά την επέμβαση. Η ομάδα έλεγχου περιελάμβανε επίμυες με κάταγμα χωρίς την προσθήκη κυττάρων. Το θεραπευτικό αποτέλεσμα εκτιμήθηκε ακτινολογικά και ιστολογικά. Για τις ιστολογικές αναλύσεις διενεργήθηκαν χρώσεις αιματοξυλίνης-εωσίνης, Alcian Blue και αλκαλικής φωσφατάσης σε λεπτές τομές παραφίνης από την περιοχή της βλάβης. Τα αποτελέσματά μας, τόσο ακτινολογικά όσο και ιστολογικά, έδειξαν ότι τα κύτταρα του ανθρώπινου οδοντικού πολφού επιταχύνουν την επουλωτική διαδικασία. Συγκεκριμένα, η ακτινολογική αξιολόγηση έδειξε ότι ο πώρος ήταν περισσότερο ομοιογενής στην ομάδα που έλαβε ως θεραπεία τα κύτταρα του πολφού σε σχέση με την ομάδα ελέγχου. Επιπλέον, παρατηρήθηκε ταχύτερη μείωση του μεγέθους του πώρου στα πειραματόζωα με τα κύτταρα. Όσον αφορά την ιστολογική αξιολόγηση, στα πειραματόζωα που θανατώθηκαν 2 εβδομάδες μετά το χειρουργείο, δεν παρατηρήθηκε κάποια στατιστικώς σημαντική διαφορά. Ωστόσο, 8 εβδομάδες μετά το χειρουργείο, η επούλωση των καταγμάτων στην ομάδα ελέγχου φαίνεται να είναι ατελής, καθώς εντοπίζονται εστίες ινώδους ιστού. Αντίθετα, στην ομάδα με τα κύτταρα, η επουλωτική διαδικασία έχει ολοκληρωθεί και τα οστά βρίσκονται στο στάδιο της αναδιαμόρφωσης. Συνεπώς, ο οδοντικός πολφός θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα πολλά υποσχόμενα εργαλείο για τη θεραπεία μη-συνενώσεων στο κοντινό μέλλον, καθώς αποτελεί μια εύκολα προσβάσιμη πηγή πολυδύναμων κυττάρων μεσεγχυματικής προέλευσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Συνολάκη Ευγενία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:25:10Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317717"],"render_values":[{"text":"uoadl:1317717","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317717","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317717","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1317717","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Συνολάκη Ευγενία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317717","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317717"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η οστική αναγέννηση είναι μια καλά ενορχηστρωμένη διεργασία που λαμβάνει χώρα τόσο σε περιπτώσεις οστικής επιδιόρθωσης μετά από τραυματισμό, όσο και στην δια βίου αναδιαμόρφωση (remodeling) του οστού. Ωστόσο, υπάρχουν κλινικές περιπτώσεις όπου οι ενδογενείς μηχανισμοί οστικής επιδιόρθωσης δεν επαρκούν για την επούλωση και υποβοηθούνται με τη χρήση οστικών αυτο- ή αλλο-μοσχευμάτων, αυξητικών παραγόντων, οστεο-επαγωγικών ικριωμάτων και -πρόσφατα- βλαστικών κυττάρων από το μυελό των οστών. Εν τούτοις, η χρήση μεσεγχυματικών βλαστοκυττάρων του μυελού των οστών παραμένει παρεμβατική και σήμερα αναζητούνται και νέες πηγές βλαστοκυττάρων με οστεογενετικό δυναμικό. Δεδομένα της τελευταίας δεκαετίας, έχουν αναδείξει ότι τα κύτταρα του οδοντικού πολφού έχουν δυναμικό ανάλογο των βλαστοκυττάρων του στρώματος του μυελού των οστών in vitro και ικανότητα διαφοροποίησης προς την οστική κατεύθυνση in vivo όταν μεταφερθούν σε έκτοπη θέση σε πειραματόζωα. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να εξετάσουμε την επίδραση των κυττάρων του ανθρώπινου οδοντικού πολφού στην οστική επούλωση προκλητού κατάγματος κνήμης επιμύων. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκε ο πολφός από άθικτους έγκλειστους τρίτους γομφίους ενηλίκων ως πηγή μεσεγχυματικών βλαστοκυττάρων. Ο πολφός καλλιεργήθηκε και τα κύτταρα που προέκυψαν τοποθετήθηκαν στο σημείο του κατάγματος. Η πρόκληση κατάγματος της κνήμης έγινε σε αρσενικούς ενήλικους επίμυς, ηλικίας 3-4 μηνών κατά την επέμβαση. Τα πειραματόζωα θυσιάστηκαν 2 και 8 εβδομάδες μετά την επέμβαση. Η ομάδα έλεγχου περιελάμβανε επίμυες με κάταγμα χωρίς την προσθήκη κυττάρων. Το θεραπευτικό αποτέλεσμα εκτιμήθηκε ακτινολογικά και ιστολογικά. Για τις ιστολογικές αναλύσεις διενεργήθηκαν χρώσεις αιματοξυλίνης-εωσίνης, Alcian Blue και αλκαλικής φωσφατάσης σε λεπτές τομές παραφίνης από την περιοχή της βλάβης. Τα αποτελέσματά μας, τόσο ακτινολογικά όσο και ιστολογικά, έδειξαν ότι τα κύτταρα του ανθρώπινου οδοντικού πολφού επιταχύνουν την επουλωτική διαδικασία. Συγκεκριμένα, η ακτινολογική αξιολόγηση έδειξε ότι ο πώρος ήταν περισσότερο ομοιογενής στην ομάδα που έλαβε ως θεραπεία τα κύτταρα του πολφού σε σχέση με την ομάδα ελέγχου. Επιπλέον, παρατηρήθηκε ταχύτερη μείωση του μεγέθους του πώρου στα πειραματόζωα με τα κύτταρα. Όσον αφορά την ιστολογική αξιολόγηση, στα πειραματόζωα που θανατώθηκαν 2 εβδομάδες μετά το χειρουργείο, δεν παρατηρήθηκε κάποια στατιστικώς σημαντική διαφορά. Ωστόσο, 8 εβδομάδες μετά το χειρουργείο, η επούλωση των καταγμάτων στην ομάδα ελέγχου φαίνεται να είναι ατελής, καθώς εντοπίζονται εστίες ινώδους ιστού. Αντίθετα, στην ομάδα με τα κύτταρα, η επουλωτική διαδικασία έχει ολοκληρωθεί και τα οστά βρίσκονται στο στάδιο της αναδιαμόρφωσης. Συνεπώς, ο οδοντικός πολφός θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα πολλά υποσχόμενα εργαλείο για τη θεραπεία μη-συνενώσεων στο κοντινό μέλλον, καθώς αποτελεί μια εύκολα προσβάσιμη πηγή πολυδύναμων κυττάρων μεσεγχυματικής προέλευσης.","Bone regeneration is a well-orchestrated procedure which takes place in cases of bone repair after trauma as well as in cases of continuous remodeling throughout adult life. However, there are complex clinical conditions in which endogenous bone repair mechanisms are not sufficient, leading for instance to incomplete bone healing. Standard approaches widely used in clinical practice to augment bone tissue regeneration include the use of a number of different bone-grafting methods, such as autologous bone grafts, allografts, and bone-graft substitutes or growth factors –and recently- the use of bone marrow-derived mesenchymal stem cells (BMMSCs). Nevertheless, cell-based therapies on the use of BMMSCs remain invasive and alternate sources for mesenchymal stem cells (MSCs) have been sought. Data over the last decade have brought out that dental pulp stem cells have a potential comparable to that of bone marrow-derived stromal cells in vitro and that they are capable to differentiate into osteoblasts in vivo, when they are subcutenuously transplanted into animals. The aim of this study was to examine the effects of human dental pulp cells (DPSs) on bone healing on a rat tibia fracture. To this purpose, the pulp from adult third molar was used as mesenchymal stem cells source. The pulp was cultured and the cells were transplanted to the fracture site. Tibia fracture was performed in adult male rats aged 3-4 months. The animals were euthanized 2 and 8 weeks after the surgical procedure. The control group consisted of rats with fractures without cells transplantation. The therapeutic results were estimated radiographically and histologically. The bones were decalcified and embedded into paraffin. For the histological analysis, thin sections from the fracture area were used and stained with hematoxylene-eosin, alcian blue and for alkaline phosphatase activity. Our results, radiological as well as histological, showed that human dental pulp cells promote the bone healing process. Specifically, radiological examination showed that the area of the callus was more radio-opaque in the group treated with DPCs. Furthermore, the reduction of callus size was more prominent in the DPCs group than the control group. The bone histology of the animals killed at 2 weeks after fracture, did not differ significantly. However, at 8 weeks after surgery, bone healing was incomplete in the control group, and fibrous tissue was still present. On the other hand, in DPCs group, the fracture repair was almost complete and the bones were at the stage of remodeling. Thus, dental pulp tissue can be considered as a promising tool for the non-union bone repair in the near future, given that it is an easily accessible source of mesenchymal progenitor cells with in vivo osteogenic potential."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η επίδραση των κυττάρων του οδοντικού πολφού στην επούλωση πειραματικά προκλητών καταγμάτων σε επιμυες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Συνολάκη Ευγενία"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Η οστική αναγέννηση είναι μια καλά ενορχηστρωμένη διεργασία που λαμβάνει χώρα τόσο σε περιπτώσεις οστικής επιδιόρθωσης μετά από τραυματισμό, όσο και στην δια βίου αναδιαμόρφωση (remodeling) του οστού. Ωστόσο, υπάρχουν κλινικές περιπτώσεις όπου οι ενδογενείς μηχανισμοί οστικής επιδιόρθωσης δεν επαρκούν για την επούλωση και υποβοηθούνται με τη χρήση οστικών αυτο- ή αλλο-μοσχευμάτων, αυξητικών παραγόντων, οστεο-επαγωγικών ικριωμάτων και -πρόσφατα- βλαστικών κυττάρων από το μυελό των οστών. Εν τούτοις, η χρήση μεσεγχυματικών βλαστοκυττάρων του μυελού των οστών παραμένει παρεμβατική και σήμερα αναζητούνται και νέες πηγές βλαστοκυττάρων με οστεογενετικό δυναμικό. Δεδομένα της τελευταίας δεκαετίας, έχουν αναδείξει ότι τα κύτταρα του οδοντικού πολφού έχουν δυναμικό ανάλογο των βλαστοκυττάρων του στρώματος του μυελού των οστών in vitro και ικανότητα διαφοροποίησης προς την οστική κατεύθυνση in vivo όταν μεταφερθούν σε έκτοπη θέση σε πειραματόζωα. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να εξετάσουμε την επίδραση των κυττάρων του ανθρώπινου οδοντικού πολφού στην οστική επούλωση προκλητού κατάγματος κνήμης επιμύων. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιήθηκε ο πολφός από άθικτους έγκλειστους τρίτους γομφίους ενηλίκων ως πηγή μεσεγχυματικών βλαστοκυττάρων. Ο πολφός καλλιεργήθηκε και τα κύτταρα που προέκυψαν τοποθετήθηκαν στο σημείο του κατάγματος. Η πρόκληση κατάγματος της κνήμης έγινε σε αρσενικούς ενήλικους επίμυς, ηλικίας 3-4 μηνών κατά την επέμβαση. Τα πειραματόζωα θυσιάστηκαν 2 και 8 εβδομάδες μετά την επέμβαση. Η ομάδα έλεγχου περιελάμβανε επίμυες με κάταγμα χωρίς την προσθήκη κυττάρων. Το θεραπευτικό αποτέλεσμα εκτιμήθηκε ακτινολογικά και ιστολογικά. Για τις ιστολογικές αναλύσεις διενεργήθηκαν χρώσεις αιματοξυλίνης-εωσίνης, Alcian Blue και αλκαλικής φωσφατάσης σε λεπτές τομές παραφίνης από την περιοχή της βλάβης. Τα αποτελέσματά μας, τόσο ακτινολογικά όσο και ιστολογικά, έδειξαν ότι τα κύτταρα του ανθρώπινου οδοντικού πολφού επιταχύνουν την επουλωτική διαδικασία. Συγκεκριμένα, η ακτινολογική αξιολόγηση έδειξε ότι ο πώρος ήταν περισσότερο ομοιογενής στην ομάδα που έλαβε ως θεραπεία τα κύτταρα του πολφού σε σχέση με την ομάδα ελέγχου. Επιπλέον, παρατηρήθηκε ταχύτερη μείωση του μεγέθους του πώρου στα πειραματόζωα με τα κύτταρα. Όσον αφορά την ιστολογική αξιολόγηση, στα πειραματόζωα που θανατώθηκαν 2 εβδομάδες μετά το χειρουργείο, δεν παρατηρήθηκε κάποια στατιστικώς σημαντική διαφορά. Ωστόσο, 8 εβδομάδες μετά το χειρουργείο, η επούλωση των καταγμάτων στην ομάδα ελέγχου φαίνεται να είναι ατελής, καθώς εντοπίζονται εστίες ινώδους ιστού. Αντίθετα, στην ομάδα με τα κύτταρα, η επουλωτική διαδικασία έχει ολοκληρωθεί και τα οστά βρίσκονται στο στάδιο της αναδιαμόρφωσης. Συνεπώς, ο οδοντικός πολφός θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ένα πολλά υποσχόμενα εργαλείο για τη θεραπεία μη-συνενώσεων στο κοντινό μέλλον, καθώς αποτελεί μια εύκολα προσβάσιμη πηγή πολυδύναμων κυττάρων μεσεγχυματικής προέλευσης.","Bone regeneration is a well-orchestrated procedure which takes place in cases of bone repair after trauma as well as in cases of continuous remodeling throughout adult life. However, there are complex clinical conditions in which endogenous bone repair mechanisms are not sufficient, leading for instance to incomplete bone healing. Standard approaches widely used in clinical practice to augment bone tissue regeneration include the use of a number of different bone-grafting methods, such as autologous bone grafts, allografts, and bone-graft substitutes or growth factors –and recently- the use of bone marrow-derived mesenchymal stem cells (BMMSCs). Nevertheless, cell-based therapies on the use of BMMSCs remain invasive and alternate sources for mesenchymal stem cells (MSCs) have been sought. Data over the last decade have brought out that dental pulp stem cells have a potential comparable to that of bone marrow-derived stromal cells in vitro and that they are capable to differentiate into osteoblasts in vivo, when they are subcutenuously transplanted into animals. The aim of this study was to examine the effects of human dental pulp cells (DPSs) on bone healing on a rat tibia fracture. To this purpose, the pulp from adult third molar was used as mesenchymal stem cells source. The pulp was cultured and the cells were transplanted to the fracture site. Tibia fracture was performed in adult male rats aged 3-4 months. The animals were euthanized 2 and 8 weeks after the surgical procedure. The control group consisted of rats with fractures without cells transplantation. The therapeutic results were estimated radiographically and histologically. The bones were decalcified and embedded into paraffin. For the histological analysis, thin sections from the fracture area were used and stained with hematoxylene-eosin, alcian blue and for alkaline phosphatase activity. Our results, radiological as well as histological, showed that human dental pulp cells promote the bone healing process. Specifically, radiological examination showed that the area of the callus was more radio-opaque in the group treated with DPCs. Furthermore, the reduction of callus size was more prominent in the DPCs group than the control group. The bone histology of the animals killed at 2 weeks after fracture, did not differ significantly. However, at 8 weeks after surgery, bone healing was incomplete in the control group, and fibrous tissue was still present. On the other hand, in DPCs group, the fracture repair was almost complete and the bones were at the stage of remodeling. Thus, dental pulp tissue can be considered as a promising tool for the non-union bone repair in the near future, given that it is an easily accessible source of mesenchymal progenitor cells with in vivo osteogenic potential."],"dc:identifier":["uoadl:1317717","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317717"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Η επίδραση των κυττάρων του οδοντικού πολφού στην επούλωση πειραματικά προκλητών καταγμάτων σε επιμυες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:25:10Z"}