{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317841"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317841","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η ροή Ricci και εφαρμογές","abstract":"Αντικείμενο της εργασίας είναι η παρουσίαση των αποτελεσμάτων και των τεχνικών που χρησιμοποιήθηκαν από τον Richard Hamilton στην ρηξικέλευθη εργασία του: “Three - manifolds with positive Ricci curvature”, ώστε να απο- δείξει το εξής θεώρημα: Θεώρημα 0.0.1. Έστω ( μία κλειστή πολλαπλότητα διάστασης 3, η οποία δέχεται μετρική Riemann γνήσια θετικής καμπυλότητας Ricci. Τότε η Μ δέχεται και μετρική σταθερής θετικής καμπυλότητας. Ιδιαίτερα, η προσπάθεια είναι να περιγραφεί το βασικό νέο εργαλείο το οποίο εισήγαγε, η ροή Ricci. Στο πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζεται συνοπτικά η προαπαιτούμενη για την κατανόηση όσων θα ακολουθήσουν θεωρία των διαφορικών πολλαπλοτήτων και της γεωμετρίας Riemann. Το κεφάλαιο 2 είναι μία συνοπτική επισκόπηση της ιστορίας της εικασίας του Poincare και της γενικότερης του Thurston, της οποίας η πρώτη απο-τελεί ειδική περίπτωση. Στόχος είναι αφενός να αναδειχθεί η σημασία της ροής Ricci ως το εργαλείο με τη βοήθεια του οποίου ο Hamilton μετέφερε ένα τοπολογικό-γεωμετρικό πρόβλημα στην περιοχή των διαφορικών εξισώσεων και αφετέρου να καταγραφούν τα βήματα που έκανε ο ίδιος προς την επίλυση της εικασίας του Thurston, καθώς και τα αντίστοιχα του Grigori Perelman ο οποίος ξεπέρασε τα εμπόδια που δεν κατάφερε ο Hamilton και ολοκλήρωσε την απόδειξη. Τα τελευταία τρία κεφάλαια αποτελούν το κυρίως μέρος της εργασίας στο οποίο στόχος είναι η πλήρης παρουσίαση της απόδειξης του θεωρήματος (0.0.1). Στο τρίτο κεφάλαιο εισάγεται η έννοια της μονοπαραμετρικής οικογένειας πολλαπλοτήτων (ροή) και δίνονται ορισμένα παραδείγματα με κεντρικό αυτό της ροής Ricci. Το επόμενο κεφάλαιο αφορά την αρχή του μεγίστου, η οποία αποτελεί το βασικό αποδεικτικό εργαλείο του Hamilton στα αποτελέσματα που θα ακολουθήσουν. Δίνονται αρκετές ειδικές περιπτώσεις, με πιό σημαντικές για τη συνέχεια εκείνες που αφορούν απεικονίσεις μεταξύ διανυσματικών δεσμών. Τέλος, στο κεφάλαιο πέντε παρουσιάζονται οι αποδείξεις όλων των ενδιάμεσων αποτελεσμάτων που οδηγούν τελικά στην απόδειξη του θεωρήματος (0.0.1).","abstract_html":"Αντικείμενο της εργασίας είναι η παρουσίαση των αποτελεσμάτων και των τεχνικών που χρησιμοποιήθηκαν από τον Richard Hamilton στην ρηξικέλευθη εργασία του: “Three - manifolds with positive Ricci curvature”, ώστε να απο- δείξει το εξής θεώρημα: Θεώρημα 0.0.1. Έστω ( μία κλειστή πολλαπλότητα διάστασης 3, η οποία δέχεται μετρική Riemann γνήσια θετικής καμπυλότητας Ricci. Τότε η Μ δέχεται και μετρική σταθερής θετικής καμπυλότητας. Ιδιαίτερα, η προσπάθεια είναι να περιγραφεί το βασικό νέο εργαλείο το οποίο εισήγαγε, η ροή Ricci. Στο πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζεται συνοπτικά η προαπαιτούμενη για την κατανόηση όσων θα ακολουθήσουν θεωρία των διαφορικών πολλαπλοτήτων και της γεωμετρίας Riemann. Το κεφάλαιο 2 είναι μία συνοπτική επισκόπηση της ιστορίας της εικασίας του Poincare και της γενικότερης του Thurston, της οποίας η πρώτη απο-τελεί ειδική περίπτωση. Στόχος είναι αφενός να αναδειχθεί η σημασία της ροής Ricci ως το εργαλείο με τη βοήθεια του οποίου ο Hamilton μετέφερε ένα τοπολογικό-γεωμετρικό πρόβλημα στην περιοχή των διαφορικών εξισώσεων και αφετέρου να καταγραφούν τα βήματα που έκανε ο ίδιος προς την επίλυση της εικασίας του Thurston, καθώς και τα αντίστοιχα του Grigori Perelman ο οποίος ξεπέρασε τα εμπόδια που δεν κατάφερε ο Hamilton και ολοκλήρωσε την απόδειξη. Τα τελευταία τρία κεφάλαια αποτελούν το κυρίως μέρος της εργασίας στο οποίο στόχος είναι η πλήρης παρουσίαση της απόδειξης του θεωρήματος (0.0.1). Στο τρίτο κεφάλαιο εισάγεται η έννοια της μονοπαραμετρικής οικογένειας πολλαπλοτήτων (ροή) και δίνονται ορισμένα παραδείγματα με κεντρικό αυτό της ροής Ricci. Το επόμενο κεφάλαιο αφορά την αρχή του μεγίστου, η οποία αποτελεί το βασικό αποδεικτικό εργαλείο του Hamilton στα αποτελέσματα που θα ακολουθήσουν. Δίνονται αρκετές ειδικές περιπτώσεις, με πιό σημαντικές για τη συνέχεια εκείνες που αφορούν απεικονίσεις μεταξύ διανυσματικών δεσμών. Τέλος, στο κεφάλαιο πέντε παρουσιάζονται οι αποδείξεις όλων των ενδιάμεσων αποτελεσμάτων που οδηγούν τελικά στην απόδειξη του θεωρήματος (0.0.1).","abstract_has_math":false,"creators":["Δελής Αναστάσιος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2011,"date_issued":"2011","date_published":"2011","updated_at":"2026-11-19T05:25:12Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317841"],"render_values":[{"text":"uoadl:1317841","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317841","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317841","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1317841","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δελής Αναστάσιος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2011"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317841","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317841"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Αντικείμενο της εργασίας είναι η παρουσίαση των αποτελεσμάτων και των τεχνικών που χρησιμοποιήθηκαν από τον Richard Hamilton στην ρηξικέλευθη εργασία του: “Three - manifolds with positive Ricci curvature”, ώστε να απο- δείξει το εξής θεώρημα: Θεώρημα 0.0.1. Έστω ( μία κλειστή πολλαπλότητα διάστασης 3, η οποία δέχεται μετρική Riemann γνήσια θετικής καμπυλότητας Ricci. Τότε η Μ δέχεται και μετρική σταθερής θετικής καμπυλότητας. Ιδιαίτερα, η προσπάθεια είναι να περιγραφεί το βασικό νέο εργαλείο το οποίο εισήγαγε, η ροή Ricci. Στο πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζεται συνοπτικά η προαπαιτούμενη για την κατανόηση όσων θα ακολουθήσουν θεωρία των διαφορικών πολλαπλοτήτων και της γεωμετρίας Riemann. Το κεφάλαιο 2 είναι μία συνοπτική επισκόπηση της ιστορίας της εικασίας του Poincare και της γενικότερης του Thurston, της οποίας η πρώτη απο-τελεί ειδική περίπτωση. Στόχος είναι αφενός να αναδειχθεί η σημασία της ροής Ricci ως το εργαλείο με τη βοήθεια του οποίου ο Hamilton μετέφερε ένα τοπολογικό-γεωμετρικό πρόβλημα στην περιοχή των διαφορικών εξισώσεων και αφετέρου να καταγραφούν τα βήματα που έκανε ο ίδιος προς την επίλυση της εικασίας του Thurston, καθώς και τα αντίστοιχα του Grigori Perelman ο οποίος ξεπέρασε τα εμπόδια που δεν κατάφερε ο Hamilton και ολοκλήρωσε την απόδειξη. Τα τελευταία τρία κεφάλαια αποτελούν το κυρίως μέρος της εργασίας στο οποίο στόχος είναι η πλήρης παρουσίαση της απόδειξης του θεωρήματος (0.0.1). Στο τρίτο κεφάλαιο εισάγεται η έννοια της μονοπαραμετρικής οικογένειας πολλαπλοτήτων (ροή) και δίνονται ορισμένα παραδείγματα με κεντρικό αυτό της ροής Ricci. Το επόμενο κεφάλαιο αφορά την αρχή του μεγίστου, η οποία αποτελεί το βασικό αποδεικτικό εργαλείο του Hamilton στα αποτελέσματα που θα ακολουθήσουν. Δίνονται αρκετές ειδικές περιπτώσεις, με πιό σημαντικές για τη συνέχεια εκείνες που αφορούν απεικονίσεις μεταξύ διανυσματικών δεσμών. Τέλος, στο κεφάλαιο πέντε παρουσιάζονται οι αποδείξεις όλων των ενδιάμεσων αποτελεσμάτων που οδηγούν τελικά στην απόδειξη του θεωρήματος (0.0.1).","The goal of the current thesis is a detailed presentation of the results and techniques used by Richard Hamilton in his groundbreaking work “Three-manifolds with positive Ricci curvature”, in order to prove the following theorem: Theorem 0.0.1. Let X be a compact 3-manifold which admits a Riemannian metric with strictly positive Ricci curvature. Then X also admits a metric of constant positive curvature. In particular, we try to describe the main new tool he created, the Ricci flow. The first chapter is a comprehensive introduction to the theory of Riemannian manifolds with emphasis on the aspects of the theory that will be used heavily in what follows. Chapter 2 consists of an overview of the history of the Poincare and Thurston conjectures. The main goal here is to highlight the Ricci flow as the tool through which Hamilton carried a topological-geometric problem into the area of differential equations, but also to describe the steps made by him towards the solution of Thurston’s conjecture and also of those made by Grigori Perelman who managed to overcome the difficulties that stopped Hamilton thus completing the proof. The final three chapters contain a step by step presentation of the proof of theorem (0.0.1). In the 3rd chapter we introduce the concept of a flow of manifolds and a few examples are given with that of the Ricci flow being the most important. The next chapter is about the maximum principle which is the main tool used by Hamilton to prove many of the results that follow. We mention several special cases of the maximum principle, but the emphasis is given on those concerning maps between vector bundles. Finally, in the last chapter we describe the proof of all the intermediate results leading to the completion of the proof of theorem (0.0.1)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η ροή Ricci και εφαρμογές"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δελής Αναστάσιος"],"dc:date":["2011"],"dc:description":["Αντικείμενο της εργασίας είναι η παρουσίαση των αποτελεσμάτων και των τεχνικών που χρησιμοποιήθηκαν από τον Richard Hamilton στην ρηξικέλευθη εργασία του: “Three - manifolds with positive Ricci curvature”, ώστε να απο- δείξει το εξής θεώρημα: Θεώρημα 0.0.1. Έστω ( μία κλειστή πολλαπλότητα διάστασης 3, η οποία δέχεται μετρική Riemann γνήσια θετικής καμπυλότητας Ricci. Τότε η Μ δέχεται και μετρική σταθερής θετικής καμπυλότητας. Ιδιαίτερα, η προσπάθεια είναι να περιγραφεί το βασικό νέο εργαλείο το οποίο εισήγαγε, η ροή Ricci. Στο πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζεται συνοπτικά η προαπαιτούμενη για την κατανόηση όσων θα ακολουθήσουν θεωρία των διαφορικών πολλαπλοτήτων και της γεωμετρίας Riemann. Το κεφάλαιο 2 είναι μία συνοπτική επισκόπηση της ιστορίας της εικασίας του Poincare και της γενικότερης του Thurston, της οποίας η πρώτη απο-τελεί ειδική περίπτωση. Στόχος είναι αφενός να αναδειχθεί η σημασία της ροής Ricci ως το εργαλείο με τη βοήθεια του οποίου ο Hamilton μετέφερε ένα τοπολογικό-γεωμετρικό πρόβλημα στην περιοχή των διαφορικών εξισώσεων και αφετέρου να καταγραφούν τα βήματα που έκανε ο ίδιος προς την επίλυση της εικασίας του Thurston, καθώς και τα αντίστοιχα του Grigori Perelman ο οποίος ξεπέρασε τα εμπόδια που δεν κατάφερε ο Hamilton και ολοκλήρωσε την απόδειξη. Τα τελευταία τρία κεφάλαια αποτελούν το κυρίως μέρος της εργασίας στο οποίο στόχος είναι η πλήρης παρουσίαση της απόδειξης του θεωρήματος (0.0.1). Στο τρίτο κεφάλαιο εισάγεται η έννοια της μονοπαραμετρικής οικογένειας πολλαπλοτήτων (ροή) και δίνονται ορισμένα παραδείγματα με κεντρικό αυτό της ροής Ricci. Το επόμενο κεφάλαιο αφορά την αρχή του μεγίστου, η οποία αποτελεί το βασικό αποδεικτικό εργαλείο του Hamilton στα αποτελέσματα που θα ακολουθήσουν. Δίνονται αρκετές ειδικές περιπτώσεις, με πιό σημαντικές για τη συνέχεια εκείνες που αφορούν απεικονίσεις μεταξύ διανυσματικών δεσμών. Τέλος, στο κεφάλαιο πέντε παρουσιάζονται οι αποδείξεις όλων των ενδιάμεσων αποτελεσμάτων που οδηγούν τελικά στην απόδειξη του θεωρήματος (0.0.1).","The goal of the current thesis is a detailed presentation of the results and techniques used by Richard Hamilton in his groundbreaking work “Three-manifolds with positive Ricci curvature”, in order to prove the following theorem: Theorem 0.0.1. Let X be a compact 3-manifold which admits a Riemannian metric with strictly positive Ricci curvature. Then X also admits a metric of constant positive curvature. In particular, we try to describe the main new tool he created, the Ricci flow. The first chapter is a comprehensive introduction to the theory of Riemannian manifolds with emphasis on the aspects of the theory that will be used heavily in what follows. Chapter 2 consists of an overview of the history of the Poincare and Thurston conjectures. The main goal here is to highlight the Ricci flow as the tool through which Hamilton carried a topological-geometric problem into the area of differential equations, but also to describe the steps made by him towards the solution of Thurston’s conjecture and also of those made by Grigori Perelman who managed to overcome the difficulties that stopped Hamilton thus completing the proof. The final three chapters contain a step by step presentation of the proof of theorem (0.0.1). In the 3rd chapter we introduce the concept of a flow of manifolds and a few examples are given with that of the Ricci flow being the most important. The next chapter is about the maximum principle which is the main tool used by Hamilton to prove many of the results that follow. We mention several special cases of the maximum principle, but the emphasis is given on those concerning maps between vector bundles. Finally, in the last chapter we describe the proof of all the intermediate results leading to the completion of the proof of theorem (0.0.1)."],"dc:identifier":["uoadl:1317841","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317841"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Η ροή Ricci και εφαρμογές"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:25:12Z"}