{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317886"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1317886","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η φιλοσοφία του Alain Badiou στα Μαθηματικά και τη Φιλοσοφία. Το ένα και το πολλαπλό.","abstract":"Στην παρούσα εργασία θα εστιάσουμε στην παρουσίαση του έργου του Badiou με τίτλο Being and Event (Είναι και Συμβάν) (1988). Το βιβλίο του Badiou “Είναι και Συμβάν”, το οποίο κυκλοφόρησε το 1988, θεωρήθηκε σταθμός στην ιστορία της φιλοσοφίας. Θα πρέπει να ανατρέξει κανείς στο “Είναι και Χρόνος” του Heidegger για να εντοπίσει ένα τόσο ρηξικέλευθο και σύνθετο φιλοσοφικό εγχείρημα. Επικεντρώνοντας την προσοχή μας στο συγκεκριμένο φιλοσοφικό έργο του Alain Badiou, συναντούμε τέσσερις βασικές θέσεις που αντιτίθενται στη ροή της κοινής φιλοσοφίας. Καταρχήν, οι καταστάσεις δεν είναι τίποτα άλλο, στην υπόστασή τους, από καθαρές αδιαφοροποίητες πολλαπλότητες. Συνεπώς, είναι ανώφελο να αναζητάμε διαφορές σε οτιδήποτε μπορεί να παίξει ένα κανονιστικό ρόλο. Αν υπάρχουν αλήθειες, είναι σαφώς αδιάφορες ως προς διαφορές. Ο πολιτισμικός σχετικισμός δε μπορεί να υπερκεράσει το τετριμμένο επιχείρημα πως υπάρχουν διαφορετικές καταστάσεις. Δε μας λέει κάτι για το τι, πέραν των διαφορών, νομιμοποιεί τα θέματα. Επίσης, η δομή των καταστάσεων αυτή καθεαυτή δεν παρέχει αλήθειες. Κατά συνέπεια, τίποτα κανονιστικό δε μπορεί να εξαχθεί από την απλή ρεαλιστική εξέταση της προέλευσης των πραγμάτων. Ειδικότερα, η επικράτηση της οικονομίας της αγοράς σε οργανωμένες οικονομίες και η πρόοδος του κοινοβουλευτισμού (που στην πράξη συχνά επιτελείται με βίαια και τεχνητά μέσα), δεν συγκροτούν επιχειρήματα υπέρ ή κατά. Μια αλήθεια συνίσταται αποκλειστικά στη ρήξη με την τάξη που την υποστηρίζει, ποτέ δεν έρχεται ως αποτέλεσμα αυτής της τάξης. Ονομάζει τον τύπο της ρήξης που φέρει αλήθειες “the event” (το συμβάν). Η γνήσια φιλοσοφία ξεκινά, όχι από δομικά στοιχεία (πολιτισμικά, γλωσσικά, συνταγματικά κλπ.), αλλά μοναδικά από το τι λαμβάνει χώρα και τι παραμένει υπό τη μορφή μιας αυστηρά μη μετρήσιμης εμφάνισης. Συνακόλουθα, ένα υποκείμενο δεν είναι τίποτα άλλο από μια ενεργή πιστότητα στο συμβάν της αλήθειας. Αυτό σημαίνει ότι ένα υποκείμενο είναι ένας μαχητής της αλήθειας. Βρήκε φιλοσοφικά την έννοια του μαχητικού σε μια εποχή όπου οποιαδήποτε εμπλοκή αυτού του τύπου ήταν ομόφωνα αρχαϊκή. Όχι μόνο θεμελίωσε αυτή την έννοια, αλλά τη διεύρυνε σημαντικά. Δηλαδή, δεν είναι μόνο ο πολιτικός στρατευμένος που εργάζεται για τη χειραφέτηση της ανθρωπότητας στην ολότητά της. Είναι επιπλέον ο καλλιτέχνης- δημιουργός, ο επιστήμονας που εισάγει ένα νέο θεωρητικό πεδίο, ή ο αγαπημένος που ζει στο μαγευτικό κόσμο του. 6 Τέλος, η ύπαρξη μιας αλήθειας, που αποδεικνύεται η ίδια εξαίρεση σε οποιοδήποτε προκαθορισμένο κατηγόρημα της κατάστασης στην οποία έχει αναπτυχθεί αυτή η αλήθεια ονομάζεται γενολογική (generic). Με άλλα λόγια, μια αλήθεια, παρόλο που έχει καταστεί σε έναν κόσμο, δεν διατηρεί τίποτα εκφράσιμο από την κατάσταση αυτή. Μια αλήθεια αφορά όλους, καθόσον είναι μια πολλαπλότητα που κανένα κατηγόρημα δε μπορεί να οριοθετήσει. Η ατέρμονη δουλειά της αλήθειας είναι, επομένως, αυτή μιας γενολογικής διαδικασίας. Και για να είναι κάτι Υποκείμενο (και όχι ένα απλός αυτόνομος ζωικός οργανισμός) πρέπει να είναι μια τοπικά ενεργή διάσταση μιας τέτοιας διαδικασίας. Ο συγγραφέας προσπάθησε να επιχειρηματολογήσει για αυτές τις θέσεις και να τις συνενώσει με ένα συνεκτικό τρόπο. Επιπρόσθετα, έθεσε ένα μάλλον περίπλοκο μαθηματικό τεχνούργημα στην υπηρεσία τους. Για το άπειρο των καθαρών πολλαπλοτήτων πήρε εργαλεία από τη συνολοθεωρία Cantor. Για το γενικό χαρακτήρα των αληθειών ανέτρεξε στη βαθιά σκέψη των Godel, Cohen για το τι είναι ένα “μέρος” μιας πολλαπλότητας. Και υποστήριξε την παρέμβαση του μαθηματικού φορμαλισμού με μια ριζοσπαστική θέση: «Στο βαθμό που το είναι, ως είναι, δεν είναι τίποτε άλλο από καθαρή πολλαπλότητα, είναι θεμιτό να πούμε ότι η οντολογία, η επιστήμη του είναι ως είναι, δεν είναι τίποτε άλλο από τα ίδια τα μαθηματικά.» (A. Badiou, 2005) .","abstract_html":"Στην παρούσα εργασία θα εστιάσουμε στην παρουσίαση του έργου του Badiou με τίτλο Being and Event (Είναι και Συμβάν) (1988). Το βιβλίο του Badiou “Είναι και Συμβάν”, το οποίο κυκλοφόρησε το 1988, θεωρήθηκε σταθμός στην ιστορία της φιλοσοφίας. Θα πρέπει να ανατρέξει κανείς στο “Είναι και Χρόνος” του Heidegger για να εντοπίσει ένα τόσο ρηξικέλευθο και σύνθετο φιλοσοφικό εγχείρημα. Επικεντρώνοντας την προσοχή μας στο συγκεκριμένο φιλοσοφικό έργο του Alain Badiou, συναντούμε τέσσερις βασικές θέσεις που αντιτίθενται στη ροή της κοινής φιλοσοφίας. Καταρχήν, οι καταστάσεις δεν είναι τίποτα άλλο, στην υπόστασή τους, από καθαρές αδιαφοροποίητες πολλαπλότητες. Συνεπώς, είναι ανώφελο να αναζητάμε διαφορές σε οτιδήποτε μπορεί να παίξει ένα κανονιστικό ρόλο. Αν υπάρχουν αλήθειες, είναι σαφώς αδιάφορες ως προς διαφορές. Ο πολιτισμικός σχετικισμός δε μπορεί να υπερκεράσει το τετριμμένο επιχείρημα πως υπάρχουν διαφορετικές καταστάσεις. Δε μας λέει κάτι για το τι, πέραν των διαφορών, νομιμοποιεί τα θέματα. Επίσης, η δομή των καταστάσεων αυτή καθεαυτή δεν παρέχει αλήθειες. Κατά συνέπεια, τίποτα κανονιστικό δε μπορεί να εξαχθεί από την απλή ρεαλιστική εξέταση της προέλευσης των πραγμάτων. Ειδικότερα, η επικράτηση της οικονομίας της αγοράς σε οργανωμένες οικονομίες και η πρόοδος του κοινοβουλευτισμού (που στην πράξη συχνά επιτελείται με βίαια και τεχνητά μέσα), δεν συγκροτούν επιχειρήματα υπέρ ή κατά. Μια αλήθεια συνίσταται αποκλειστικά στη ρήξη με την τάξη που την υποστηρίζει, ποτέ δεν έρχεται ως αποτέλεσμα αυτής της τάξης. Ονομάζει τον τύπο της ρήξης που φέρει αλήθειες “the event” (το συμβάν). Η γνήσια φιλοσοφία ξεκινά, όχι από δομικά στοιχεία (πολιτισμικά, γλωσσικά, συνταγματικά κλπ.), αλλά μοναδικά από το τι λαμβάνει χώρα και τι παραμένει υπό τη μορφή μιας αυστηρά μη μετρήσιμης εμφάνισης. Συνακόλουθα, ένα υποκείμενο δεν είναι τίποτα άλλο από μια ενεργή πιστότητα στο συμβάν της αλήθειας. Αυτό σημαίνει ότι ένα υποκείμενο είναι ένας μαχητής της αλήθειας. Βρήκε φιλοσοφικά την έννοια του μαχητικού σε μια εποχή όπου οποιαδήποτε εμπλοκή αυτού του τύπου ήταν ομόφωνα αρχαϊκή. Όχι μόνο θεμελίωσε αυτή την έννοια, αλλά τη διεύρυνε σημαντικά. Δηλαδή, δεν είναι μόνο ο πολιτικός στρατευμένος που εργάζεται για τη χειραφέτηση της ανθρωπότητας στην ολότητά της. Είναι επιπλέον ο καλλιτέχνης- δημιουργός, ο επιστήμονας που εισάγει ένα νέο θεωρητικό πεδίο, ή ο αγαπημένος που ζει στο μαγευτικό κόσμο του. 6 Τέλος, η ύπαρξη μιας αλήθειας, που αποδεικνύεται η ίδια εξαίρεση σε οποιοδήποτε προκαθορισμένο κατηγόρημα της κατάστασης στην οποία έχει αναπτυχθεί αυτή η αλήθεια ονομάζεται γενολογική (generic). Με άλλα λόγια, μια αλήθεια, παρόλο που έχει καταστεί σε έναν κόσμο, δεν διατηρεί τίποτα εκφράσιμο από την κατάσταση αυτή. Μια αλήθεια αφορά όλους, καθόσον είναι μια πολλαπλότητα που κανένα κατηγόρημα δε μπορεί να οριοθετήσει. Η ατέρμονη δουλειά της αλήθειας είναι, επομένως, αυτή μιας γενολογικής διαδικασίας. Και για να είναι κάτι Υποκείμενο (και όχι ένα απλός αυτόνομος ζωικός οργανισμός) πρέπει να είναι μια τοπικά ενεργή διάσταση μιας τέτοιας διαδικασίας. Ο συγγραφέας προσπάθησε να επιχειρηματολογήσει για αυτές τις θέσεις και να τις συνενώσει με ένα συνεκτικό τρόπο. Επιπρόσθετα, έθεσε ένα μάλλον περίπλοκο μαθηματικό τεχνούργημα στην υπηρεσία τους. Για το άπειρο των καθαρών πολλαπλοτήτων πήρε εργαλεία από τη συνολοθεωρία Cantor. Για το γενικό χαρακτήρα των αληθειών ανέτρεξε στη βαθιά σκέψη των Godel, Cohen για το τι είναι ένα “μέρος” μιας πολλαπλότητας. Και υποστήριξε την παρέμβαση του μαθηματικού φορμαλισμού με μια ριζοσπαστική θέση: «Στο βαθμό που το είναι, ως είναι, δεν είναι τίποτε άλλο από καθαρή πολλαπλότητα, είναι θεμιτό να πούμε ότι η οντολογία, η επιστήμη του είναι ως είναι, δεν είναι τίποτε άλλο από τα ίδια τα μαθηματικά.» (A. Badiou, 2005) .","abstract_has_math":false,"creators":["Νανοπούλου Βασιλική"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:25:12Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317886"],"render_values":[{"text":"uoadl:1317886","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317886","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317886","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1317886","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Νανοπούλου Βασιλική"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1317886","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317886"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην παρούσα εργασία θα εστιάσουμε στην παρουσίαση του έργου του Badiou με τίτλο Being and Event (Είναι και Συμβάν) (1988). Το βιβλίο του Badiou “Είναι και Συμβάν”, το οποίο κυκλοφόρησε το 1988, θεωρήθηκε σταθμός στην ιστορία της φιλοσοφίας. Θα πρέπει να ανατρέξει κανείς στο “Είναι και Χρόνος” του Heidegger για να εντοπίσει ένα τόσο ρηξικέλευθο και σύνθετο φιλοσοφικό εγχείρημα. Επικεντρώνοντας την προσοχή μας στο συγκεκριμένο φιλοσοφικό έργο του Alain Badiou, συναντούμε τέσσερις βασικές θέσεις που αντιτίθενται στη ροή της κοινής φιλοσοφίας. Καταρχήν, οι καταστάσεις δεν είναι τίποτα άλλο, στην υπόστασή τους, από καθαρές αδιαφοροποίητες πολλαπλότητες. Συνεπώς, είναι ανώφελο να αναζητάμε διαφορές σε οτιδήποτε μπορεί να παίξει ένα κανονιστικό ρόλο. Αν υπάρχουν αλήθειες, είναι σαφώς αδιάφορες ως προς διαφορές. Ο πολιτισμικός σχετικισμός δε μπορεί να υπερκεράσει το τετριμμένο επιχείρημα πως υπάρχουν διαφορετικές καταστάσεις. Δε μας λέει κάτι για το τι, πέραν των διαφορών, νομιμοποιεί τα θέματα. Επίσης, η δομή των καταστάσεων αυτή καθεαυτή δεν παρέχει αλήθειες. Κατά συνέπεια, τίποτα κανονιστικό δε μπορεί να εξαχθεί από την απλή ρεαλιστική εξέταση της προέλευσης των πραγμάτων. Ειδικότερα, η επικράτηση της οικονομίας της αγοράς σε οργανωμένες οικονομίες και η πρόοδος του κοινοβουλευτισμού (που στην πράξη συχνά επιτελείται με βίαια και τεχνητά μέσα), δεν συγκροτούν επιχειρήματα υπέρ ή κατά. Μια αλήθεια συνίσταται αποκλειστικά στη ρήξη με την τάξη που την υποστηρίζει, ποτέ δεν έρχεται ως αποτέλεσμα αυτής της τάξης. Ονομάζει τον τύπο της ρήξης που φέρει αλήθειες “the event” (το συμβάν). Η γνήσια φιλοσοφία ξεκινά, όχι από δομικά στοιχεία (πολιτισμικά, γλωσσικά, συνταγματικά κλπ.), αλλά μοναδικά από το τι λαμβάνει χώρα και τι παραμένει υπό τη μορφή μιας αυστηρά μη μετρήσιμης εμφάνισης. Συνακόλουθα, ένα υποκείμενο δεν είναι τίποτα άλλο από μια ενεργή πιστότητα στο συμβάν της αλήθειας. Αυτό σημαίνει ότι ένα υποκείμενο είναι ένας μαχητής της αλήθειας. Βρήκε φιλοσοφικά την έννοια του μαχητικού σε μια εποχή όπου οποιαδήποτε εμπλοκή αυτού του τύπου ήταν ομόφωνα αρχαϊκή. Όχι μόνο θεμελίωσε αυτή την έννοια, αλλά τη διεύρυνε σημαντικά. Δηλαδή, δεν είναι μόνο ο πολιτικός στρατευμένος που εργάζεται για τη χειραφέτηση της ανθρωπότητας στην ολότητά της. Είναι επιπλέον ο καλλιτέχνης- δημιουργός, ο επιστήμονας που εισάγει ένα νέο θεωρητικό πεδίο, ή ο αγαπημένος που ζει στο μαγευτικό κόσμο του. 6 Τέλος, η ύπαρξη μιας αλήθειας, που αποδεικνύεται η ίδια εξαίρεση σε οποιοδήποτε προκαθορισμένο κατηγόρημα της κατάστασης στην οποία έχει αναπτυχθεί αυτή η αλήθεια ονομάζεται γενολογική (generic). Με άλλα λόγια, μια αλήθεια, παρόλο που έχει καταστεί σε έναν κόσμο, δεν διατηρεί τίποτα εκφράσιμο από την κατάσταση αυτή. Μια αλήθεια αφορά όλους, καθόσον είναι μια πολλαπλότητα που κανένα κατηγόρημα δε μπορεί να οριοθετήσει. Η ατέρμονη δουλειά της αλήθειας είναι, επομένως, αυτή μιας γενολογικής διαδικασίας. Και για να είναι κάτι Υποκείμενο (και όχι ένα απλός αυτόνομος ζωικός οργανισμός) πρέπει να είναι μια τοπικά ενεργή διάσταση μιας τέτοιας διαδικασίας. Ο συγγραφέας προσπάθησε να επιχειρηματολογήσει για αυτές τις θέσεις και να τις συνενώσει με ένα συνεκτικό τρόπο. Επιπρόσθετα, έθεσε ένα μάλλον περίπλοκο μαθηματικό τεχνούργημα στην υπηρεσία τους. Για το άπειρο των καθαρών πολλαπλοτήτων πήρε εργαλεία από τη συνολοθεωρία Cantor. Για το γενικό χαρακτήρα των αληθειών ανέτρεξε στη βαθιά σκέψη των Godel, Cohen για το τι είναι ένα “μέρος” μιας πολλαπλότητας. Και υποστήριξε την παρέμβαση του μαθηματικού φορμαλισμού με μια ριζοσπαστική θέση: «Στο βαθμό που το είναι, ως είναι, δεν είναι τίποτε άλλο από καθαρή πολλαπλότητα, είναι θεμιτό να πούμε ότι η οντολογία, η επιστήμη του είναι ως είναι, δεν είναι τίποτε άλλο από τα ίδια τα μαθηματικά.» (A. Badiou, 2005) .","In the present paper we will focus on the presentation of Badiou’s work with title Being and Event (1988) which was considered as a station in the history of philosophy. We will have to look at Heidegger’s “Being and Time” to find such a new and synthetic philosophical work. According to Alain Badiou’s particular philosophical thought, we meet four basic affirmations that went entirely against the flow of this ordinary philosophy. Firstly, situations are nothing more, in their being, than pure indifferent multiplicities. Consequently it is pointless to search amongst differences for anything that might play a normative role. If truths exist, they are certainly indifferent to differences. Cultural relativism cannot go beyond the trivial statement that different situations exist. It does not tell us anything about what, among the differences, legitimately matters to subjects. The structure of situations does not, in itself, deliver any truths. By consequence, nothing normative can be drawn from the simple realist examination of the becoming of things. In particular, the victory of the market economy over planned economies, and the progression of parliamentarism (which in fact is quite minor, and often achieved by violent and artificial means), do not constitute arguments in favor of one or the other. A truth is solely constituted by rupturing with the order which supports it, never as an effect of that order. He has named this type of rupture which opens up truths ‘the event’. Authentic philosophy begins, not in structural facts (cultural, linguistic, constitutional, etc), but uniquely in what takes place and what remains in the form of a strictly incalculable emergence. A subject is nothing other than an active fidelity to the event of truth. He philosophically found the notion of ‘militant’ at a time when the consensus was that any engagement of this type was archaic. Not only did he found this notion, but he considerably enlarged it. The militant of a truth is not only the political militant working for the emancipation of humanity in its entirety. He or she is also the artistcreator, the scientist who opens up a new theoretical field, or the lover whose world is enchanted. The being of a truth, proving itself an exception to any pre-constituted predicate of the situation in which that truth is deployed, is to be called ‘generic’. In other words, although it is situated in a world, a truth does not retain anything expressible from that situation. A truth concerns everyone inasmuch as it is a multiplicity that no particular predicate can circumscribe. The infinite work of a truth is thus that of a ‘generic procedure’. And to be a Subject (and not a simple individual animal) is to be a local active dimension of such a procedure. The writer attempted to argue for these theses and link them together in a coherent manner. What is more, he placed a rather sophisticated mathematical apparatus at their service. To think the generic character of truths he turned to Godel and Cohen’s profound thinking of what a ‘part’ of a multiple is. And he supported this intervention of mathematical formalism with a radical thesis: «Insofar as being, qua being, is nothing other than pure multiplicity, it is legitimate to say that ontology, the science of being qua being, is nothing other than mathematics itself.» (A. Badiou, 2005)"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η φιλοσοφία του Alain Badiou στα Μαθηματικά και τη Φιλοσοφία. Το ένα και το πολλαπλό."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Νανοπούλου Βασιλική"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Στην παρούσα εργασία θα εστιάσουμε στην παρουσίαση του έργου του Badiou με τίτλο Being and Event (Είναι και Συμβάν) (1988). Το βιβλίο του Badiou “Είναι και Συμβάν”, το οποίο κυκλοφόρησε το 1988, θεωρήθηκε σταθμός στην ιστορία της φιλοσοφίας. Θα πρέπει να ανατρέξει κανείς στο “Είναι και Χρόνος” του Heidegger για να εντοπίσει ένα τόσο ρηξικέλευθο και σύνθετο φιλοσοφικό εγχείρημα. Επικεντρώνοντας την προσοχή μας στο συγκεκριμένο φιλοσοφικό έργο του Alain Badiou, συναντούμε τέσσερις βασικές θέσεις που αντιτίθενται στη ροή της κοινής φιλοσοφίας. Καταρχήν, οι καταστάσεις δεν είναι τίποτα άλλο, στην υπόστασή τους, από καθαρές αδιαφοροποίητες πολλαπλότητες. Συνεπώς, είναι ανώφελο να αναζητάμε διαφορές σε οτιδήποτε μπορεί να παίξει ένα κανονιστικό ρόλο. Αν υπάρχουν αλήθειες, είναι σαφώς αδιάφορες ως προς διαφορές. Ο πολιτισμικός σχετικισμός δε μπορεί να υπερκεράσει το τετριμμένο επιχείρημα πως υπάρχουν διαφορετικές καταστάσεις. Δε μας λέει κάτι για το τι, πέραν των διαφορών, νομιμοποιεί τα θέματα. Επίσης, η δομή των καταστάσεων αυτή καθεαυτή δεν παρέχει αλήθειες. Κατά συνέπεια, τίποτα κανονιστικό δε μπορεί να εξαχθεί από την απλή ρεαλιστική εξέταση της προέλευσης των πραγμάτων. Ειδικότερα, η επικράτηση της οικονομίας της αγοράς σε οργανωμένες οικονομίες και η πρόοδος του κοινοβουλευτισμού (που στην πράξη συχνά επιτελείται με βίαια και τεχνητά μέσα), δεν συγκροτούν επιχειρήματα υπέρ ή κατά. Μια αλήθεια συνίσταται αποκλειστικά στη ρήξη με την τάξη που την υποστηρίζει, ποτέ δεν έρχεται ως αποτέλεσμα αυτής της τάξης. Ονομάζει τον τύπο της ρήξης που φέρει αλήθειες “the event” (το συμβάν). Η γνήσια φιλοσοφία ξεκινά, όχι από δομικά στοιχεία (πολιτισμικά, γλωσσικά, συνταγματικά κλπ.), αλλά μοναδικά από το τι λαμβάνει χώρα και τι παραμένει υπό τη μορφή μιας αυστηρά μη μετρήσιμης εμφάνισης. Συνακόλουθα, ένα υποκείμενο δεν είναι τίποτα άλλο από μια ενεργή πιστότητα στο συμβάν της αλήθειας. Αυτό σημαίνει ότι ένα υποκείμενο είναι ένας μαχητής της αλήθειας. Βρήκε φιλοσοφικά την έννοια του μαχητικού σε μια εποχή όπου οποιαδήποτε εμπλοκή αυτού του τύπου ήταν ομόφωνα αρχαϊκή. Όχι μόνο θεμελίωσε αυτή την έννοια, αλλά τη διεύρυνε σημαντικά. Δηλαδή, δεν είναι μόνο ο πολιτικός στρατευμένος που εργάζεται για τη χειραφέτηση της ανθρωπότητας στην ολότητά της. Είναι επιπλέον ο καλλιτέχνης- δημιουργός, ο επιστήμονας που εισάγει ένα νέο θεωρητικό πεδίο, ή ο αγαπημένος που ζει στο μαγευτικό κόσμο του. 6 Τέλος, η ύπαρξη μιας αλήθειας, που αποδεικνύεται η ίδια εξαίρεση σε οποιοδήποτε προκαθορισμένο κατηγόρημα της κατάστασης στην οποία έχει αναπτυχθεί αυτή η αλήθεια ονομάζεται γενολογική (generic). Με άλλα λόγια, μια αλήθεια, παρόλο που έχει καταστεί σε έναν κόσμο, δεν διατηρεί τίποτα εκφράσιμο από την κατάσταση αυτή. Μια αλήθεια αφορά όλους, καθόσον είναι μια πολλαπλότητα που κανένα κατηγόρημα δε μπορεί να οριοθετήσει. Η ατέρμονη δουλειά της αλήθειας είναι, επομένως, αυτή μιας γενολογικής διαδικασίας. Και για να είναι κάτι Υποκείμενο (και όχι ένα απλός αυτόνομος ζωικός οργανισμός) πρέπει να είναι μια τοπικά ενεργή διάσταση μιας τέτοιας διαδικασίας. Ο συγγραφέας προσπάθησε να επιχειρηματολογήσει για αυτές τις θέσεις και να τις συνενώσει με ένα συνεκτικό τρόπο. Επιπρόσθετα, έθεσε ένα μάλλον περίπλοκο μαθηματικό τεχνούργημα στην υπηρεσία τους. Για το άπειρο των καθαρών πολλαπλοτήτων πήρε εργαλεία από τη συνολοθεωρία Cantor. Για το γενικό χαρακτήρα των αληθειών ανέτρεξε στη βαθιά σκέψη των Godel, Cohen για το τι είναι ένα “μέρος” μιας πολλαπλότητας. Και υποστήριξε την παρέμβαση του μαθηματικού φορμαλισμού με μια ριζοσπαστική θέση: «Στο βαθμό που το είναι, ως είναι, δεν είναι τίποτε άλλο από καθαρή πολλαπλότητα, είναι θεμιτό να πούμε ότι η οντολογία, η επιστήμη του είναι ως είναι, δεν είναι τίποτε άλλο από τα ίδια τα μαθηματικά.» (A. Badiou, 2005) .","In the present paper we will focus on the presentation of Badiou’s work with title Being and Event (1988) which was considered as a station in the history of philosophy. We will have to look at Heidegger’s “Being and Time” to find such a new and synthetic philosophical work. According to Alain Badiou’s particular philosophical thought, we meet four basic affirmations that went entirely against the flow of this ordinary philosophy. Firstly, situations are nothing more, in their being, than pure indifferent multiplicities. Consequently it is pointless to search amongst differences for anything that might play a normative role. If truths exist, they are certainly indifferent to differences. Cultural relativism cannot go beyond the trivial statement that different situations exist. It does not tell us anything about what, among the differences, legitimately matters to subjects. The structure of situations does not, in itself, deliver any truths. By consequence, nothing normative can be drawn from the simple realist examination of the becoming of things. In particular, the victory of the market economy over planned economies, and the progression of parliamentarism (which in fact is quite minor, and often achieved by violent and artificial means), do not constitute arguments in favor of one or the other. A truth is solely constituted by rupturing with the order which supports it, never as an effect of that order. He has named this type of rupture which opens up truths ‘the event’. Authentic philosophy begins, not in structural facts (cultural, linguistic, constitutional, etc), but uniquely in what takes place and what remains in the form of a strictly incalculable emergence. A subject is nothing other than an active fidelity to the event of truth. He philosophically found the notion of ‘militant’ at a time when the consensus was that any engagement of this type was archaic. Not only did he found this notion, but he considerably enlarged it. The militant of a truth is not only the political militant working for the emancipation of humanity in its entirety. He or she is also the artistcreator, the scientist who opens up a new theoretical field, or the lover whose world is enchanted. The being of a truth, proving itself an exception to any pre-constituted predicate of the situation in which that truth is deployed, is to be called ‘generic’. In other words, although it is situated in a world, a truth does not retain anything expressible from that situation. A truth concerns everyone inasmuch as it is a multiplicity that no particular predicate can circumscribe. The infinite work of a truth is thus that of a ‘generic procedure’. And to be a Subject (and not a simple individual animal) is to be a local active dimension of such a procedure. The writer attempted to argue for these theses and link them together in a coherent manner. What is more, he placed a rather sophisticated mathematical apparatus at their service. To think the generic character of truths he turned to Godel and Cohen’s profound thinking of what a ‘part’ of a multiple is. And he supported this intervention of mathematical formalism with a radical thesis: «Insofar as being, qua being, is nothing other than pure multiplicity, it is legitimate to say that ontology, the science of being qua being, is nothing other than mathematics itself.» (A. Badiou, 2005)"],"dc:identifier":["uoadl:1317886","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1317886"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Η φιλοσοφία του Alain Badiou στα Μαθηματικά και τη Φιλοσοφία. Το ένα και το πολλαπλό."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:25:12Z"}