{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1318367"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1318367","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη επίδρασης οξειδωτικού στρες σε στρωματικά και στελεχιαία κύτταρα","abstract":"Μελέτη επίδρασης οξειδωτικού στρες σε στρωματικά και στελεχιαία κύτταρα. Το οξειδωτικό στρες ρυθμίζει βασικές λειτουργίες του κυττάρου, όπως η επιβίωση, ο κυτταρικός πολλαπλασιασμός και η κυτταρική γήρανση. Πρώτος στόχος τη ς παρούσας εργασίας ήταν η μελέτη των μηχανισμών, σε μοριακό και κυτταρικό επίπε δο, που διέπουν την απόκριση διαφορετικών κυτταρικών τύπων, δηλαδή ανθρώπινων δερματικών και πνευμονικών ινοβλαστών, βλαστοκυττάρων λιπώδους ιστού, καρκινικών κυττάρων ινοσαρκώματος και κυττάρων πηκτοειδούς πυρήνα ανθρώπινου και βόειου μεσοσπονδύλιου δίσκου, σε οξειδωτικούς παράγοντες. Μελετήθηκε η απόκρισή τους στους οξειδωτικούς παράγοντες υπεροξείδιο του υδρογόνου και γλυοξάλη, όσον αφορά την κυτταροτοξικότητα, την επαγωγή ενδοκυτταρικών ενεργών μορφών οξυγόνου (reactive oxygen species, ROS) και την αναστολή του κυτταρικού πολλαπλασιασμού. Διαπιστώθηκε το υπεροξειδίου του υδρογόνου είχε σαφως εντονότερη επίδραση από τη γλυοξάλη, στην πρόκληση κυτταροτοξικότητας, στην αύξηση των ενδοκυτταρικών επιπέδων ROS και στην αναστολή του κυτταρικού πολλαπλασιασμού στους υπό μελέτη κυτταρικούς τύπους. Ακόμα παρατηρήθηκε η ενεργοποίηση, έπειτα από επίδραση με υπεροξείδιο του υδρογόνου, τόσο του σηματοδοτικού μονοπατιού απόκρισης σε γενοτοξικές βλάβες p53/p21CIP1/WAF1, όσο και των MAP κινασών. Επίσης, δείχθηκε ότι επαναλαμβανόμενες μη–κυτταροτοξικές δόσεις υπεροξειδίου του υδρογόνου προκάλεσαν πρόωρη κυτταρική γήρανση σε κύτταρα μεσοσπονδύλιου δίσκου. Στη συνέχε ια, επικεντρωθήκαμε στα κύτταρα του μεσοσπονδύλιου δίσκου, ενός ιστού που χαρακτηρίζεται από ένα ιδιαίτερο μικροπεριβάλλον (δηλαδή απουσία θρεπτικών συστατικών, υποξία και υψηλή ωσμωμοριακότητα). Έτσι, δεύτερος στόχος ήταν η συγκριτική μελέτη του ρόλου των συνθηκών του μικροπεριβάλλοντος το υ μεσοσπονδύλιου δίσκου στην απόκριση των κυττάρων στο υπεροξειδίο του υδρογόνου και τη γλυοξάλη. Σε πρόδρομα πειράματα, σε δισδιάστατες και τρισδιάστατες καλλιέργειες κυττάρων μεσοσπονδύλιου δίσκου υπό συνθήκες που προσομοιάζουν τις συνθήκες του μεσοσπονδύλιου δίσκου, παρατηρήθηκε σημαντικά μειωμένη κυτταροτοξικότητα. Επίσης, παρατηρήθηκε μειωμένη παραγωγή ενδοκυτταρικών ενεργών μορφών οξυγόνου, υπό την επίδραση υπεροξειδίου του υδρογόνου, σε συνθήκες απουσίας ορού και γλυκόζης. Τα δεδομένα αυτά υπογραμμίζουν την σημασία του μικροπεριβάλλοντος του μεσοσπονδύλιου δίσκου στην απόκριση των κυττάρων σε οξειδωτικό στρες. Η διερεύνηση των μοριακών μηχανισμών που διέπουν τα φαινόμενα αυτά μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση των μηχανισμών που οδηγούν στον εκφυλισμό του μεσοσπονδύλιου δίσκου και στην εξερεύνηση νέων θεραπευτικών προσεγγίσεων.","abstract_html":"Μελέτη επίδρασης οξειδωτικού στρες σε στρωματικά και στελεχιαία κύτταρα. Το οξειδωτικό στρες ρυθμίζει βασικές λειτουργίες του κυττάρου, όπως η επιβίωση, ο κυτταρικός πολλαπλασιασμός και η κυτταρική γήρανση. Πρώτος στόχος τη ς παρούσας εργασίας ήταν η μελέτη των μηχανισμών, σε μοριακό και κυτταρικό επίπε δο, που διέπουν την απόκριση διαφορετικών κυτταρικών τύπων, δηλαδή ανθρώπινων δερματικών και πνευμονικών ινοβλαστών, βλαστοκυττάρων λιπώδους ιστού, καρκινικών κυττάρων ινοσαρκώματος και κυττάρων πηκτοειδούς πυρήνα ανθρώπινου και βόειου μεσοσπονδύλιου δίσκου, σε οξειδωτικούς παράγοντες. Μελετήθηκε η απόκρισή τους στους οξειδωτικούς παράγοντες υπεροξείδιο του υδρογόνου και γλυοξάλη, όσον αφορά την κυτταροτοξικότητα, την επαγωγή ενδοκυτταρικών ενεργών μορφών οξυγόνου (reactive oxygen species, ROS) και την αναστολή του κυτταρικού πολλαπλασιασμού. Διαπιστώθηκε το υπεροξειδίου του υδρογόνου είχε σαφως εντονότερη επίδραση από τη γλυοξάλη, στην πρόκληση κυτταροτοξικότητας, στην αύξηση των ενδοκυτταρικών επιπέδων ROS και στην αναστολή του κυτταρικού πολλαπλασιασμού στους υπό μελέτη κυτταρικούς τύπους. Ακόμα παρατηρήθηκε η ενεργοποίηση, έπειτα από επίδραση με υπεροξείδιο του υδρογόνου, τόσο του σηματοδοτικού μονοπατιού απόκρισης σε γενοτοξικές βλάβες p53/p21CIP1/WAF1, όσο και των MAP κινασών. Επίσης, δείχθηκε ότι επαναλαμβανόμενες μη–κυτταροτοξικές δόσεις υπεροξειδίου του υδρογόνου προκάλεσαν πρόωρη κυτταρική γήρανση σε κύτταρα μεσοσπονδύλιου δίσκου. Στη συνέχε ια, επικεντρωθήκαμε στα κύτταρα του μεσοσπονδύλιου δίσκου, ενός ιστού που χαρακτηρίζεται από ένα ιδιαίτερο μικροπεριβάλλον (δηλαδή απουσία θρεπτικών συστατικών, υποξία και υψηλή ωσμωμοριακότητα). Έτσι, δεύτερος στόχος ήταν η συγκριτική μελέτη του ρόλου των συνθηκών του μικροπεριβάλλοντος το υ μεσοσπονδύλιου δίσκου στην απόκριση των κυττάρων στο υπεροξειδίο του υδρογόνου και τη γλυοξάλη. Σε πρόδρομα πειράματα, σε δισδιάστατες και τρισδιάστατες καλλιέργειες κυττάρων μεσοσπονδύλιου δίσκου υπό συνθήκες που προσομοιάζουν τις συνθήκες του μεσοσπονδύλιου δίσκου, παρατηρήθηκε σημαντικά μειωμένη κυτταροτοξικότητα. Επίσης, παρατηρήθηκε μειωμένη παραγωγή ενδοκυτταρικών ενεργών μορφών οξυγόνου, υπό την επίδραση υπεροξειδίου του υδρογόνου, σε συνθήκες απουσίας ορού και γλυκόζης. Τα δεδομένα αυτά υπογραμμίζουν την σημασία του μικροπεριβάλλοντος του μεσοσπονδύλιου δίσκου στην απόκριση των κυττάρων σε οξειδωτικό στρες. Η διερεύνηση των μοριακών μηχανισμών που διέπουν τα φαινόμενα αυτά μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση των μηχανισμών που οδηγούν στον εκφυλισμό του μεσοσπονδύλιου δίσκου και στην εξερεύνηση νέων θεραπευτικών προσεγγίσεων.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουρούμαλης Αναστάσιος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:25:21Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1318367"],"render_values":[{"text":"uoadl:1318367","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318367","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318367","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1318367","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουρούμαλης Αναστάσιος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1318367","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318367"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Μελέτη επίδρασης οξειδωτικού στρες σε στρωματικά και στελεχιαία κύτταρα. Το οξειδωτικό στρες ρυθμίζει βασικές λειτουργίες του κυττάρου, όπως η επιβίωση, ο κυτταρικός πολλαπλασιασμός και η κυτταρική γήρανση. Πρώτος στόχος τη ς παρούσας εργασίας ήταν η μελέτη των μηχανισμών, σε μοριακό και κυτταρικό επίπε δο, που διέπουν την απόκριση διαφορετικών κυτταρικών τύπων, δηλαδή ανθρώπινων δερματικών και πνευμονικών ινοβλαστών, βλαστοκυττάρων λιπώδους ιστού, καρκινικών κυττάρων ινοσαρκώματος και κυττάρων πηκτοειδούς πυρήνα ανθρώπινου και βόειου μεσοσπονδύλιου δίσκου, σε οξειδωτικούς παράγοντες. Μελετήθηκε η απόκρισή τους στους οξειδωτικούς παράγοντες υπεροξείδιο του υδρογόνου και γλυοξάλη, όσον αφορά την κυτταροτοξικότητα, την επαγωγή ενδοκυτταρικών ενεργών μορφών οξυγόνου (reactive oxygen species, ROS) και την αναστολή του κυτταρικού πολλαπλασιασμού. Διαπιστώθηκε το υπεροξειδίου του υδρογόνου είχε σαφως εντονότερη επίδραση από τη γλυοξάλη, στην πρόκληση κυτταροτοξικότητας, στην αύξηση των ενδοκυτταρικών επιπέδων ROS και στην αναστολή του κυτταρικού πολλαπλασιασμού στους υπό μελέτη κυτταρικούς τύπους. Ακόμα παρατηρήθηκε η ενεργοποίηση, έπειτα από επίδραση με υπεροξείδιο του υδρογόνου, τόσο του σηματοδοτικού μονοπατιού απόκρισης σε γενοτοξικές βλάβες p53/p21CIP1/WAF1, όσο και των MAP κινασών. Επίσης, δείχθηκε ότι επαναλαμβανόμενες μη–κυτταροτοξικές δόσεις υπεροξειδίου του υδρογόνου προκάλεσαν πρόωρη κυτταρική γήρανση σε κύτταρα μεσοσπονδύλιου δίσκου. Στη συνέχε ια, επικεντρωθήκαμε στα κύτταρα του μεσοσπονδύλιου δίσκου, ενός ιστού που χαρακτηρίζεται από ένα ιδιαίτερο μικροπεριβάλλον (δηλαδή απουσία θρεπτικών συστατικών, υποξία και υψηλή ωσμωμοριακότητα). Έτσι, δεύτερος στόχος ήταν η συγκριτική μελέτη του ρόλου των συνθηκών του μικροπεριβάλλοντος το υ μεσοσπονδύλιου δίσκου στην απόκριση των κυττάρων στο υπεροξειδίο του υδρογόνου και τη γλυοξάλη. Σε πρόδρομα πειράματα, σε δισδιάστατες και τρισδιάστατες καλλιέργειες κυττάρων μεσοσπονδύλιου δίσκου υπό συνθήκες που προσομοιάζουν τις συνθήκες του μεσοσπονδύλιου δίσκου, παρατηρήθηκε σημαντικά μειωμένη κυτταροτοξικότητα. Επίσης, παρατηρήθηκε μειωμένη παραγωγή ενδοκυτταρικών ενεργών μορφών οξυγόνου, υπό την επίδραση υπεροξειδίου του υδρογόνου, σε συνθήκες απουσίας ορού και γλυκόζης. Τα δεδομένα αυτά υπογραμμίζουν την σημασία του μικροπεριβάλλοντος του μεσοσπονδύλιου δίσκου στην απόκριση των κυττάρων σε οξειδωτικό στρες. Η διερεύνηση των μοριακών μηχανισμών που διέπουν τα φαινόμενα αυτά μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση των μηχανισμών που οδηγούν στον εκφυλισμό του μεσοσπονδύλιου δίσκου και στην εξερεύνηση νέων θεραπευτικών προσεγγίσεων.","Study of the effect of oxidative stress in stromal and stem cells. Oxidative stress regulates basic cellular functions, such as survival, proliferation and senescence. The first aim of this work was to study the mechanisms, at the molecular and cellular level, that control the response of different cell types, namely human skin and lung fibroblasts, human adipose derived stem cells, human fibrosarcoma tumor cells and nucleus pulposus cells from human and bovine intervertebral disc, to oxidative stress. We studied the cellular response against the oxidizing agents hydrogen peroxide and glyoxal, in terms of cytotoxicity, induction of intracellular reactive oxygen species (ROS) and inhibition of cell proliferation. It was found, that hydrogen peroxide had more intense effect than glyoxal in inducing cytotoxicity, increasing intracellular ROS levels and inhibiting cellular proliferation in all cell types. The activation of both, DNA damage response pathway p53/p21CIP1/WAF1 and stress–activated MAPK cascades, was observed under the effect of hydrogen peroxide. It was also shown that repetitive exposure to non– cytotoxic concentrations of hydrogen peroxide induced premature senescence in intervertebral disc cells. Then, we focused mainly on the cells from the intervertebral disc, a tissue characterized by a harsh microenvironment (absence of nutrients, hypoxia and high osmolality). Accordingly, the second goal was the comparative study of the role of these conditions of the intervertebral disc, in the cellullar response to hydrogen peroxide and glyoxal. In precursor experiments in two– dimensional and three–dimensional cultures of intervertebral disc cells, under conditions simulating the conditions of the intervertebral disc (like serum–free conditions and in the absence of glucose) we found significantly reduced cytotoxicity and lower production of intracellular reactive oxygen species, after exposure to hydrogen peroxide. These data emphasize the importance of the microenvironment of the intervertebral disc in the cellular response to oxidative stress. Investigating the molecular mechanisms underlying these phenomena may help understanding the mechanisms that lead to the degeneration of the intervertebral disc and the designing of new therapeutic approaches"]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη επίδρασης οξειδωτικού στρες σε στρωματικά και στελεχιαία κύτταρα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουρούμαλης Αναστάσιος"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Μελέτη επίδρασης οξειδωτικού στρες σε στρωματικά και στελεχιαία κύτταρα. Το οξειδωτικό στρες ρυθμίζει βασικές λειτουργίες του κυττάρου, όπως η επιβίωση, ο κυτταρικός πολλαπλασιασμός και η κυτταρική γήρανση. Πρώτος στόχος τη ς παρούσας εργασίας ήταν η μελέτη των μηχανισμών, σε μοριακό και κυτταρικό επίπε δο, που διέπουν την απόκριση διαφορετικών κυτταρικών τύπων, δηλαδή ανθρώπινων δερματικών και πνευμονικών ινοβλαστών, βλαστοκυττάρων λιπώδους ιστού, καρκινικών κυττάρων ινοσαρκώματος και κυττάρων πηκτοειδούς πυρήνα ανθρώπινου και βόειου μεσοσπονδύλιου δίσκου, σε οξειδωτικούς παράγοντες. Μελετήθηκε η απόκρισή τους στους οξειδωτικούς παράγοντες υπεροξείδιο του υδρογόνου και γλυοξάλη, όσον αφορά την κυτταροτοξικότητα, την επαγωγή ενδοκυτταρικών ενεργών μορφών οξυγόνου (reactive oxygen species, ROS) και την αναστολή του κυτταρικού πολλαπλασιασμού. Διαπιστώθηκε το υπεροξειδίου του υδρογόνου είχε σαφως εντονότερη επίδραση από τη γλυοξάλη, στην πρόκληση κυτταροτοξικότητας, στην αύξηση των ενδοκυτταρικών επιπέδων ROS και στην αναστολή του κυτταρικού πολλαπλασιασμού στους υπό μελέτη κυτταρικούς τύπους. Ακόμα παρατηρήθηκε η ενεργοποίηση, έπειτα από επίδραση με υπεροξείδιο του υδρογόνου, τόσο του σηματοδοτικού μονοπατιού απόκρισης σε γενοτοξικές βλάβες p53/p21CIP1/WAF1, όσο και των MAP κινασών. Επίσης, δείχθηκε ότι επαναλαμβανόμενες μη–κυτταροτοξικές δόσεις υπεροξειδίου του υδρογόνου προκάλεσαν πρόωρη κυτταρική γήρανση σε κύτταρα μεσοσπονδύλιου δίσκου. Στη συνέχε ια, επικεντρωθήκαμε στα κύτταρα του μεσοσπονδύλιου δίσκου, ενός ιστού που χαρακτηρίζεται από ένα ιδιαίτερο μικροπεριβάλλον (δηλαδή απουσία θρεπτικών συστατικών, υποξία και υψηλή ωσμωμοριακότητα). Έτσι, δεύτερος στόχος ήταν η συγκριτική μελέτη του ρόλου των συνθηκών του μικροπεριβάλλοντος το υ μεσοσπονδύλιου δίσκου στην απόκριση των κυττάρων στο υπεροξειδίο του υδρογόνου και τη γλυοξάλη. Σε πρόδρομα πειράματα, σε δισδιάστατες και τρισδιάστατες καλλιέργειες κυττάρων μεσοσπονδύλιου δίσκου υπό συνθήκες που προσομοιάζουν τις συνθήκες του μεσοσπονδύλιου δίσκου, παρατηρήθηκε σημαντικά μειωμένη κυτταροτοξικότητα. Επίσης, παρατηρήθηκε μειωμένη παραγωγή ενδοκυτταρικών ενεργών μορφών οξυγόνου, υπό την επίδραση υπεροξειδίου του υδρογόνου, σε συνθήκες απουσίας ορού και γλυκόζης. Τα δεδομένα αυτά υπογραμμίζουν την σημασία του μικροπεριβάλλοντος του μεσοσπονδύλιου δίσκου στην απόκριση των κυττάρων σε οξειδωτικό στρες. Η διερεύνηση των μοριακών μηχανισμών που διέπουν τα φαινόμενα αυτά μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση των μηχανισμών που οδηγούν στον εκφυλισμό του μεσοσπονδύλιου δίσκου και στην εξερεύνηση νέων θεραπευτικών προσεγγίσεων.","Study of the effect of oxidative stress in stromal and stem cells. Oxidative stress regulates basic cellular functions, such as survival, proliferation and senescence. The first aim of this work was to study the mechanisms, at the molecular and cellular level, that control the response of different cell types, namely human skin and lung fibroblasts, human adipose derived stem cells, human fibrosarcoma tumor cells and nucleus pulposus cells from human and bovine intervertebral disc, to oxidative stress. We studied the cellular response against the oxidizing agents hydrogen peroxide and glyoxal, in terms of cytotoxicity, induction of intracellular reactive oxygen species (ROS) and inhibition of cell proliferation. It was found, that hydrogen peroxide had more intense effect than glyoxal in inducing cytotoxicity, increasing intracellular ROS levels and inhibiting cellular proliferation in all cell types. The activation of both, DNA damage response pathway p53/p21CIP1/WAF1 and stress–activated MAPK cascades, was observed under the effect of hydrogen peroxide. It was also shown that repetitive exposure to non– cytotoxic concentrations of hydrogen peroxide induced premature senescence in intervertebral disc cells. Then, we focused mainly on the cells from the intervertebral disc, a tissue characterized by a harsh microenvironment (absence of nutrients, hypoxia and high osmolality). Accordingly, the second goal was the comparative study of the role of these conditions of the intervertebral disc, in the cellullar response to hydrogen peroxide and glyoxal. In precursor experiments in two– dimensional and three–dimensional cultures of intervertebral disc cells, under conditions simulating the conditions of the intervertebral disc (like serum–free conditions and in the absence of glucose) we found significantly reduced cytotoxicity and lower production of intracellular reactive oxygen species, after exposure to hydrogen peroxide. These data emphasize the importance of the microenvironment of the intervertebral disc in the cellular response to oxidative stress. Investigating the molecular mechanisms underlying these phenomena may help understanding the mechanisms that lead to the degeneration of the intervertebral disc and the designing of new therapeutic approaches"],"dc:identifier":["uoadl:1318367","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318367"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Μελέτη επίδρασης οξειδωτικού στρες σε στρωματικά και στελεχιαία κύτταρα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:25:21Z"}