{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1318411"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1318411","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη και βελτιστοποίηση φορέα διαδερμικής χορήγησης ρισπεριδόνης με εφαρμογή πειραματικού σχεδιασμού μιγμάτων","abstract":"Στην παρούσα εργασία πραγματοποιήθηκε in vitro μελέτη της διαπερατότητας της Ρισπεριδόνης μέσω της ανθρώπινης επιδερμίδας, με χρήση τροποποιημένων κυττάρων Franz. Στόχος ήταν η αξιολόγηση ενός κατάλληλου φορέα διαδερμικής χορήγησης ως πρώτο βήμα για την πιθανή ανάπτυξη ενός ΔΘΣ με επιθυμητό ρυθμό αποδέσμευσης, με την εφαρμογή IV Optimal Σχεδιασμού Μίγματoς, χρησιμοποιώντας το λογισμικό Design Expert. Οι φορείς οι οποίοι μελετήθηκαν, ήταν γέλες Υδροξυ-προπυλο-μεθυλο-κυτταρίνης (2 % HPMC E4M), οι οποίες αποτελούνταν από: EtOH/Glycerol Formal/H2O. Τα ποσοστά των τριών συνδιαλυτών που επιλέχθηκαν να εξεταστούν ήταν: 10-40 % ΕtOH, 0-30 % Glycerol Formal και 40-90 % Η2Ο. Ως αποκρίσεις του σχεδιασμού εξετάστηκαν η διαλυτότητα και η διαπερατότητα της Ρισπεριδόνης διαμέσου της ανθρώπινης επιδερμίδας. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η συνύπαρξη των τριών (συν)διαλυτών σε συγκεκριμένες αναλογίες ήταν απαραίτητη για τη μεγιστοποίηση της διαπερατότητας της Ρισπεριδόνης (αθροιστική ποσότητα ανά μονάδα επιφανείας μg/cm2), διαπιστώνοντας τη συνεργιστική δράση ΕtOH/Glycerol Formal στη διαλυτότητα και τη διαπερατότητα της. Οι βέλτιστες αναλογίες των συστατικών ήταν: 16-32 % EtOH, 10-30 % Glycerol Formal, 47-59 % H2O. Oι συγκεκριμένοι φορείς (περιεκτικότητας 0,7-1 % w/w σε ρισπεριδόνη) επιτυγχάνουν τιμές διαπερατότητας στις 72 h, οι οποίες κυμαίνονται από 465-510 μg/cm2, αποδεικνύοντας ότι είναι εφικτή η ανάπτυξη ΔΘΣ 10 cm2 ικανοποιώντας τις απαιτήσεις της ελάχιστης ημερήσιας δόσης και ΔΘΣ 40 cm2 καλύπτοντας και τη μέγιστη ημερήσια δόση αντίστοιχα. Συνεπώς, αποδείχθηκε ότι ο ΙV Οptimal Σχεδιασμός Μίγματος ήταν κατάλληλος για να επιτευχθεί μεγιστοποίηση της διαπερατότητας, ελαχιστοποιώντας τη χορηγούμενη δόση της Ρισπεριδόνης, δείχνοντας ενθαρρυντικές προοπτικές σχετικά με τη διαδερμική χορήγηση της.","abstract_html":"Στην παρούσα εργασία πραγματοποιήθηκε in vitro μελέτη της διαπερατότητας της Ρισπεριδόνης μέσω της ανθρώπινης επιδερμίδας, με χρήση τροποποιημένων κυττάρων Franz. Στόχος ήταν η αξιολόγηση ενός κατάλληλου φορέα διαδερμικής χορήγησης ως πρώτο βήμα για την πιθανή ανάπτυξη ενός ΔΘΣ με επιθυμητό ρυθμό αποδέσμευσης, με την εφαρμογή IV Optimal Σχεδιασμού Μίγματoς, χρησιμοποιώντας το λογισμικό Design Expert. Οι φορείς οι οποίοι μελετήθηκαν, ήταν γέλες Υδροξυ-προπυλο-μεθυλο-κυτταρίνης (2 % HPMC E4M), οι οποίες αποτελούνταν από: EtOH/Glycerol Formal/H2O. Τα ποσοστά των τριών συνδιαλυτών που επιλέχθηκαν να εξεταστούν ήταν: 10-40 % ΕtOH, 0-30 % Glycerol Formal και 40-90 % Η2Ο. Ως αποκρίσεις του σχεδιασμού εξετάστηκαν η διαλυτότητα και η διαπερατότητα της Ρισπεριδόνης διαμέσου της ανθρώπινης επιδερμίδας. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η συνύπαρξη των τριών (συν)διαλυτών σε συγκεκριμένες αναλογίες ήταν απαραίτητη για τη μεγιστοποίηση της διαπερατότητας της Ρισπεριδόνης (αθροιστική ποσότητα ανά μονάδα επιφανείας μg/cm2), διαπιστώνοντας τη συνεργιστική δράση ΕtOH/Glycerol Formal στη διαλυτότητα και τη διαπερατότητα της. Οι βέλτιστες αναλογίες των συστατικών ήταν: 16-32 % EtOH, 10-30 % Glycerol Formal, 47-59 % H2O. Oι συγκεκριμένοι φορείς (περιεκτικότητας 0,7-1 % w/w σε ρισπεριδόνη) επιτυγχάνουν τιμές διαπερατότητας στις 72 h, οι οποίες κυμαίνονται από 465-510 μg/cm2, αποδεικνύοντας ότι είναι εφικτή η ανάπτυξη ΔΘΣ 10 cm2 ικανοποιώντας τις απαιτήσεις της ελάχιστης ημερήσιας δόσης και ΔΘΣ 40 cm2 καλύπτοντας και τη μέγιστη ημερήσια δόση αντίστοιχα. Συνεπώς, αποδείχθηκε ότι ο ΙV Οptimal Σχεδιασμός Μίγματος ήταν κατάλληλος για να επιτευχθεί μεγιστοποίηση της διαπερατότητας, ελαχιστοποιώντας τη χορηγούμενη δόση της Ρισπεριδόνης, δείχνοντας ενθαρρυντικές προοπτικές σχετικά με τη διαδερμική χορήγηση της.","abstract_has_math":false,"creators":["Κατσίνη Αδαμαντία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2013,"date_issued":"2013","date_published":"2013","updated_at":"2026-11-19T05:25:21Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1318411"],"render_values":[{"text":"uoadl:1318411","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318411","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318411","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1318411","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κατσίνη Αδαμαντία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2013"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1318411","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318411"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην παρούσα εργασία πραγματοποιήθηκε in vitro μελέτη της διαπερατότητας της Ρισπεριδόνης μέσω της ανθρώπινης επιδερμίδας, με χρήση τροποποιημένων κυττάρων Franz. Στόχος ήταν η αξιολόγηση ενός κατάλληλου φορέα διαδερμικής χορήγησης ως πρώτο βήμα για την πιθανή ανάπτυξη ενός ΔΘΣ με επιθυμητό ρυθμό αποδέσμευσης, με την εφαρμογή IV Optimal Σχεδιασμού Μίγματoς, χρησιμοποιώντας το λογισμικό Design Expert. Οι φορείς οι οποίοι μελετήθηκαν, ήταν γέλες Υδροξυ-προπυλο-μεθυλο-κυτταρίνης (2 % HPMC E4M), οι οποίες αποτελούνταν από: EtOH/Glycerol Formal/H2O. Τα ποσοστά των τριών συνδιαλυτών που επιλέχθηκαν να εξεταστούν ήταν: 10-40 % ΕtOH, 0-30 % Glycerol Formal και 40-90 % Η2Ο. Ως αποκρίσεις του σχεδιασμού εξετάστηκαν η διαλυτότητα και η διαπερατότητα της Ρισπεριδόνης διαμέσου της ανθρώπινης επιδερμίδας. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η συνύπαρξη των τριών (συν)διαλυτών σε συγκεκριμένες αναλογίες ήταν απαραίτητη για τη μεγιστοποίηση της διαπερατότητας της Ρισπεριδόνης (αθροιστική ποσότητα ανά μονάδα επιφανείας μg/cm2), διαπιστώνοντας τη συνεργιστική δράση ΕtOH/Glycerol Formal στη διαλυτότητα και τη διαπερατότητα της. Οι βέλτιστες αναλογίες των συστατικών ήταν: 16-32 % EtOH, 10-30 % Glycerol Formal, 47-59 % H2O. Oι συγκεκριμένοι φορείς (περιεκτικότητας 0,7-1 % w/w σε ρισπεριδόνη) επιτυγχάνουν τιμές διαπερατότητας στις 72 h, οι οποίες κυμαίνονται από 465-510 μg/cm2, αποδεικνύοντας ότι είναι εφικτή η ανάπτυξη ΔΘΣ 10 cm2 ικανοποιώντας τις απαιτήσεις της ελάχιστης ημερήσιας δόσης και ΔΘΣ 40 cm2 καλύπτοντας και τη μέγιστη ημερήσια δόση αντίστοιχα. Συνεπώς, αποδείχθηκε ότι ο ΙV Οptimal Σχεδιασμός Μίγματος ήταν κατάλληλος για να επιτευχθεί μεγιστοποίηση της διαπερατότητας, ελαχιστοποιώντας τη χορηγούμενη δόση της Ρισπεριδόνης, δείχνοντας ενθαρρυντικές προοπτικές σχετικά με τη διαδερμική χορήγηση της.","In the present study, the in vitro permeation of risperidone was investigated through human cadaver epidermis, using Franz diffusion cells. The aim was to evaluate a suitable vehicle for transdermal delivery of risperidone, as a first step regarding the development of a transdermal therapeutic system with desired flux, using IV Optimal Mixture Design, provided by Design Εxpert software. The objective was to formulate hydroxypropyl methylcellulose gels (2% HPMC E4M), in a mixed solvent system consisting of EtOH/Glycerol Formal/H2O. The proportions of the three cosolvents which were selected to be examined were: 10-40 % ΕtOH, 0-30 % Glycerol Formal and 40-90 % Η2Ο. The responses of the design of experiments were solubility and permeability of risperidone through human epidermis. Τhe results showed that the coexistence of the three (co) solvents and the proper adjustment of the composition of the cosolvent system was necessary to maximize and significantly improve the permeability of risperidone. Thus, a synergistic effect has been found for EtOH combined with Glycerol Formal on solubility and permeability of risperidone. The optimal ratios of the cosolvents were: 16-32% EtOH ,10-30% Glycerol Formal, 47-59% H2O. These vehicles (containing 0,7-1% w/w risperidone) showed permeabilities after 72 h, ranged from 465-510 μg/cm2. which satisfy the requirements of the minimum daily oral dose with the development of TDDS of 10 cm2 and the maximum one, with the development of TDDS of 40 cm2, respectively. It was concluded that IV Optimal Mixture Design proved to be suitable to maximize the permeability of risperidone and minimize drug dose, showing promising prospects for transdermal delivery of risperidone."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη και βελτιστοποίηση φορέα διαδερμικής χορήγησης ρισπεριδόνης με εφαρμογή πειραματικού σχεδιασμού μιγμάτων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κατσίνη Αδαμαντία"],"dc:date":["2013"],"dc:description":["Στην παρούσα εργασία πραγματοποιήθηκε in vitro μελέτη της διαπερατότητας της Ρισπεριδόνης μέσω της ανθρώπινης επιδερμίδας, με χρήση τροποποιημένων κυττάρων Franz. Στόχος ήταν η αξιολόγηση ενός κατάλληλου φορέα διαδερμικής χορήγησης ως πρώτο βήμα για την πιθανή ανάπτυξη ενός ΔΘΣ με επιθυμητό ρυθμό αποδέσμευσης, με την εφαρμογή IV Optimal Σχεδιασμού Μίγματoς, χρησιμοποιώντας το λογισμικό Design Expert. Οι φορείς οι οποίοι μελετήθηκαν, ήταν γέλες Υδροξυ-προπυλο-μεθυλο-κυτταρίνης (2 % HPMC E4M), οι οποίες αποτελούνταν από: EtOH/Glycerol Formal/H2O. Τα ποσοστά των τριών συνδιαλυτών που επιλέχθηκαν να εξεταστούν ήταν: 10-40 % ΕtOH, 0-30 % Glycerol Formal και 40-90 % Η2Ο. Ως αποκρίσεις του σχεδιασμού εξετάστηκαν η διαλυτότητα και η διαπερατότητα της Ρισπεριδόνης διαμέσου της ανθρώπινης επιδερμίδας. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η συνύπαρξη των τριών (συν)διαλυτών σε συγκεκριμένες αναλογίες ήταν απαραίτητη για τη μεγιστοποίηση της διαπερατότητας της Ρισπεριδόνης (αθροιστική ποσότητα ανά μονάδα επιφανείας μg/cm2), διαπιστώνοντας τη συνεργιστική δράση ΕtOH/Glycerol Formal στη διαλυτότητα και τη διαπερατότητα της. Οι βέλτιστες αναλογίες των συστατικών ήταν: 16-32 % EtOH, 10-30 % Glycerol Formal, 47-59 % H2O. Oι συγκεκριμένοι φορείς (περιεκτικότητας 0,7-1 % w/w σε ρισπεριδόνη) επιτυγχάνουν τιμές διαπερατότητας στις 72 h, οι οποίες κυμαίνονται από 465-510 μg/cm2, αποδεικνύοντας ότι είναι εφικτή η ανάπτυξη ΔΘΣ 10 cm2 ικανοποιώντας τις απαιτήσεις της ελάχιστης ημερήσιας δόσης και ΔΘΣ 40 cm2 καλύπτοντας και τη μέγιστη ημερήσια δόση αντίστοιχα. Συνεπώς, αποδείχθηκε ότι ο ΙV Οptimal Σχεδιασμός Μίγματος ήταν κατάλληλος για να επιτευχθεί μεγιστοποίηση της διαπερατότητας, ελαχιστοποιώντας τη χορηγούμενη δόση της Ρισπεριδόνης, δείχνοντας ενθαρρυντικές προοπτικές σχετικά με τη διαδερμική χορήγηση της.","In the present study, the in vitro permeation of risperidone was investigated through human cadaver epidermis, using Franz diffusion cells. The aim was to evaluate a suitable vehicle for transdermal delivery of risperidone, as a first step regarding the development of a transdermal therapeutic system with desired flux, using IV Optimal Mixture Design, provided by Design Εxpert software. The objective was to formulate hydroxypropyl methylcellulose gels (2% HPMC E4M), in a mixed solvent system consisting of EtOH/Glycerol Formal/H2O. The proportions of the three cosolvents which were selected to be examined were: 10-40 % ΕtOH, 0-30 % Glycerol Formal and 40-90 % Η2Ο. The responses of the design of experiments were solubility and permeability of risperidone through human epidermis. Τhe results showed that the coexistence of the three (co) solvents and the proper adjustment of the composition of the cosolvent system was necessary to maximize and significantly improve the permeability of risperidone. Thus, a synergistic effect has been found for EtOH combined with Glycerol Formal on solubility and permeability of risperidone. The optimal ratios of the cosolvents were: 16-32% EtOH ,10-30% Glycerol Formal, 47-59% H2O. These vehicles (containing 0,7-1% w/w risperidone) showed permeabilities after 72 h, ranged from 465-510 μg/cm2. which satisfy the requirements of the minimum daily oral dose with the development of TDDS of 10 cm2 and the maximum one, with the development of TDDS of 40 cm2, respectively. It was concluded that IV Optimal Mixture Design proved to be suitable to maximize the permeability of risperidone and minimize drug dose, showing promising prospects for transdermal delivery of risperidone."],"dc:identifier":["uoadl:1318411","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318411"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Μελέτη και βελτιστοποίηση φορέα διαδερμικής χορήγησης ρισπεριδόνης με εφαρμογή πειραματικού σχεδιασμού μιγμάτων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:25:21Z"}