{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1318547"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1318547","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη της αντιγονικότητας μορίων του παρασίτου Leishmania infantum και διαφορική γονιδιωματική έκφραση των κυτταρικών υποπληθυσμών του ξενιστή","abstract":"Μολύνσεις που οφείλονται σε παράσιτα του γένους Leishmania, οδηγούν σε ένα σύνολο παθολογικών καταστάσεων που περιγράφονται με τον όρο λεϊσμανίαση. Ένας σημαντικός αριθμός ειδών του παρασίτου είναι παθογόνα για αρκετές κατηγορίες θηλαστικών, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου, ενώ οι βασικές κλινικές μορφές του νοσήματος είναι η δερματική, η βλεννογονοδερματική και η σπλαγχνική, με την τελευταία να μπορεί να αποβεί θανατηφόρος. Τα είδη L. infantum και L. donovani ανήκουν στην κατηγορία εκείνων που προκαλούν τη σπλαγχνική μορφή του νοσήματος. Η γεωγραφική κατανομή της λεϊσμανίασης αφορά σε 98 ώρες παγκοσμίως ενώ 350 εκατομμύρια άνθρωποι εντοπίζονται σε περιοχές υψηλού κινδύνου, με 12 εκατομμύρια αυτών να είναι μολυσμένοι. Τα παράσιτα της Leishmania είναι μονοκύτταρης μορφής και περιλαμβάνουν διάφορα αναπτυξιακά στάδια και έναν κύκλο ζωής που διαμορφώνεται μεταξύ δύο ειδών ξενιστών, τη φλεβοτόμο σκνίπα και το θηλαστικό. Τα κύρια κύτταρα-στόχοι του παρασίτου στο θηλαστικό είναι τα μακροφάγα και τα δενδριτικά κύτταρα της πρώτης γραμμής άμυνας του ανοσοποιητικού συστήματος, ενώ η επιτυχής ανοσολογική απόκριση του ξενιστή βασίζεται σε κυτταρομεσολαβητικές αντιδράσεις που ενεργοποιούνται μέσω επίκτητων μηχανισμών, όπως η TH1 απόκριση. Μέχρι σήμερα, η θεραπεία του νοσήματος βασίζεται κυρίως σε χημειοθεραπευτικούς παράγοντες ενώ η παρασκευή ενός αποτελεσματικού και ασφαλούς εμβολίου αποτελεί επιτακτική ανάγκη με πολλές ερευνητικές προσπάθειες να στρέφονται προς αυτήν την κατεύθυνση. Στην παρούσα ερευνητική εργασία, μελετήθηκε η αντιγονικότητα του αμινοτελικού τμήματος του μορίου elongation factor 2 (EF-2, LdeEF-2: 1-357 α.α) του παρασίτου L. infantum και η γονιδιωματική έκφραση των κυτταρικών υποπληθυσμών του ξενιστή, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως υποψήφιο μόριο για την ανάπτυξη εμβολίου, με τη χρήση δενδριτικών κυττάρων ως οχήματα μεταφοράς του αντιγόνου. Το σύνολο των μεθοδολογιών που αξιοποιήθηκαν περιλάμβανε την καλλιέργεια μετασχηματισμένων βακτηρίων που εξέφραζαν το προαναφερθέν μόριο, τη χρωματογραφία συγγένειας, την αξιοποίηση των ευαίσθητων ποντικών BALB/c ως πειραματόζωα, την καλλιέργεια ευκαρυωτικών κυττάρων, την κυτταρομετρία ροής, τη δοκιμασία της in vitro αντιγονοπαρουσίασης και την πραγματικού χρόνου ποσοτική αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης με αντίστροφη μεταγραφή (qRT-PCR). Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν την αντιγονικότητα του μορίου, ωστόσο η ανοσολογική απόκριση των πειραματόζωων εμφανίστηκε ως μικτή TH1/TH2 με την αναλογία να στρέφεται υπέρ της TH2 επίκτητης απόκρισης. Κατά συνέπεια διαπιστώθηκε ότι το συγκεκριμένο τμήμα του μορίου δεν ενδείκνυται ως προς την αξιοποίησή του ως εμβόλιο. Παρά ταύτα, η συγκεκριμένη ερευνητική προσπάθεια μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο για την περαιτέρω διερεύνηση των κατάλληλων αντιγονικών επιτόπων επί του συγκεκριμένου μορίου, οι οποίοι οδηγούν στην επιθυμητή ανοσολογική απόκριση, τόσο με την αξιοποίηση in silico όσο και με την αξιοποίηση in vivo και in vitro προσεγγίσεων, σε συνδυασμό με μελέτες που αφορούν σε άλλα μόρια του παρασίτου, έτσι ώστε να σχεδιαστεί το πλέον αποτελεσματικό εμβόλιο για την αντιμετώπιση του νοσήματος. Η παρούσα ερευνητική εργασία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του διατμηματικού μεταπτυχιακού προγράμματος ειδίκευσης με τίτλο: Κλινική Βιοχημεία και Μοριακή Διαγνωστική του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ η εκπόνησή της έλαβε χώρα στο Ελληνικό Ινστιτούτο Παστέρ στο πλαίσιο του ερευνητικού προγράμματος ΚΡΗΠΙΣ.","abstract_html":"Μολύνσεις που οφείλονται σε παράσιτα του γένους Leishmania, οδηγούν σε ένα σύνολο παθολογικών καταστάσεων που περιγράφονται με τον όρο λεϊσμανίαση. Ένας σημαντικός αριθμός ειδών του παρασίτου είναι παθογόνα για αρκετές κατηγορίες θηλαστικών, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου, ενώ οι βασικές κλινικές μορφές του νοσήματος είναι η δερματική, η βλεννογονοδερματική και η σπλαγχνική, με την τελευταία να μπορεί να αποβεί θανατηφόρος. Τα είδη L. infantum και L. donovani ανήκουν στην κατηγορία εκείνων που προκαλούν τη σπλαγχνική μορφή του νοσήματος. Η γεωγραφική κατανομή της λεϊσμανίασης αφορά σε 98 ώρες παγκοσμίως ενώ 350 εκατομμύρια άνθρωποι εντοπίζονται σε περιοχές υψηλού κινδύνου, με 12 εκατομμύρια αυτών να είναι μολυσμένοι. Τα παράσιτα της Leishmania είναι μονοκύτταρης μορφής και περιλαμβάνουν διάφορα αναπτυξιακά στάδια και έναν κύκλο ζωής που διαμορφώνεται μεταξύ δύο ειδών ξενιστών, τη φλεβοτόμο σκνίπα και το θηλαστικό. Τα κύρια κύτταρα-στόχοι του παρασίτου στο θηλαστικό είναι τα μακροφάγα και τα δενδριτικά κύτταρα της πρώτης γραμμής άμυνας του ανοσοποιητικού συστήματος, ενώ η επιτυχής ανοσολογική απόκριση του ξενιστή βασίζεται σε κυτταρομεσολαβητικές αντιδράσεις που ενεργοποιούνται μέσω επίκτητων μηχανισμών, όπως η TH1 απόκριση. Μέχρι σήμερα, η θεραπεία του νοσήματος βασίζεται κυρίως σε χημειοθεραπευτικούς παράγοντες ενώ η παρασκευή ενός αποτελεσματικού και ασφαλούς εμβολίου αποτελεί επιτακτική ανάγκη με πολλές ερευνητικές προσπάθειες να στρέφονται προς αυτήν την κατεύθυνση. Στην παρούσα ερευνητική εργασία, μελετήθηκε η αντιγονικότητα του αμινοτελικού τμήματος του μορίου elongation factor 2 (EF-2, LdeEF-2: 1-357 α.α) του παρασίτου L. infantum και η γονιδιωματική έκφραση των κυτταρικών υποπληθυσμών του ξενιστή, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως υποψήφιο μόριο για την ανάπτυξη εμβολίου, με τη χρήση δενδριτικών κυττάρων ως οχήματα μεταφοράς του αντιγόνου. Το σύνολο των μεθοδολογιών που αξιοποιήθηκαν περιλάμβανε την καλλιέργεια μετασχηματισμένων βακτηρίων που εξέφραζαν το προαναφερθέν μόριο, τη χρωματογραφία συγγένειας, την αξιοποίηση των ευαίσθητων ποντικών BALB/c ως πειραματόζωα, την καλλιέργεια ευκαρυωτικών κυττάρων, την κυτταρομετρία ροής, τη δοκιμασία της in vitro αντιγονοπαρουσίασης και την πραγματικού χρόνου ποσοτική αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης με αντίστροφη μεταγραφή (qRT-PCR). Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν την αντιγονικότητα του μορίου, ωστόσο η ανοσολογική απόκριση των πειραματόζωων εμφανίστηκε ως μικτή TH1/TH2 με την αναλογία να στρέφεται υπέρ της TH2 επίκτητης απόκρισης. Κατά συνέπεια διαπιστώθηκε ότι το συγκεκριμένο τμήμα του μορίου δεν ενδείκνυται ως προς την αξιοποίησή του ως εμβόλιο. Παρά ταύτα, η συγκεκριμένη ερευνητική προσπάθεια μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο για την περαιτέρω διερεύνηση των κατάλληλων αντιγονικών επιτόπων επί του συγκεκριμένου μορίου, οι οποίοι οδηγούν στην επιθυμητή ανοσολογική απόκριση, τόσο με την αξιοποίηση in silico όσο και με την αξιοποίηση in vivo και in vitro προσεγγίσεων, σε συνδυασμό με μελέτες που αφορούν σε άλλα μόρια του παρασίτου, έτσι ώστε να σχεδιαστεί το πλέον αποτελεσματικό εμβόλιο για την αντιμετώπιση του νοσήματος. Η παρούσα ερευνητική εργασία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του διατμηματικού μεταπτυχιακού προγράμματος ειδίκευσης με τίτλο: Κλινική Βιοχημεία και Μοριακή Διαγνωστική του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ η εκπόνησή της έλαβε χώρα στο Ελληνικό Ινστιτούτο Παστέρ στο πλαίσιο του ερευνητικού προγράμματος ΚΡΗΠΙΣ.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσιφτσάκη Ελισάβετ"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:25:23Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1318547"],"render_values":[{"text":"uoadl:1318547","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318547","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318547","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1318547","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσιφτσάκη Ελισάβετ"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1318547","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318547"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Μολύνσεις που οφείλονται σε παράσιτα του γένους Leishmania, οδηγούν σε ένα σύνολο παθολογικών καταστάσεων που περιγράφονται με τον όρο λεϊσμανίαση. Ένας σημαντικός αριθμός ειδών του παρασίτου είναι παθογόνα για αρκετές κατηγορίες θηλαστικών, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου, ενώ οι βασικές κλινικές μορφές του νοσήματος είναι η δερματική, η βλεννογονοδερματική και η σπλαγχνική, με την τελευταία να μπορεί να αποβεί θανατηφόρος. Τα είδη L. infantum και L. donovani ανήκουν στην κατηγορία εκείνων που προκαλούν τη σπλαγχνική μορφή του νοσήματος. Η γεωγραφική κατανομή της λεϊσμανίασης αφορά σε 98 ώρες παγκοσμίως ενώ 350 εκατομμύρια άνθρωποι εντοπίζονται σε περιοχές υψηλού κινδύνου, με 12 εκατομμύρια αυτών να είναι μολυσμένοι. Τα παράσιτα της Leishmania είναι μονοκύτταρης μορφής και περιλαμβάνουν διάφορα αναπτυξιακά στάδια και έναν κύκλο ζωής που διαμορφώνεται μεταξύ δύο ειδών ξενιστών, τη φλεβοτόμο σκνίπα και το θηλαστικό. Τα κύρια κύτταρα-στόχοι του παρασίτου στο θηλαστικό είναι τα μακροφάγα και τα δενδριτικά κύτταρα της πρώτης γραμμής άμυνας του ανοσοποιητικού συστήματος, ενώ η επιτυχής ανοσολογική απόκριση του ξενιστή βασίζεται σε κυτταρομεσολαβητικές αντιδράσεις που ενεργοποιούνται μέσω επίκτητων μηχανισμών, όπως η TH1 απόκριση. Μέχρι σήμερα, η θεραπεία του νοσήματος βασίζεται κυρίως σε χημειοθεραπευτικούς παράγοντες ενώ η παρασκευή ενός αποτελεσματικού και ασφαλούς εμβολίου αποτελεί επιτακτική ανάγκη με πολλές ερευνητικές προσπάθειες να στρέφονται προς αυτήν την κατεύθυνση. Στην παρούσα ερευνητική εργασία, μελετήθηκε η αντιγονικότητα του αμινοτελικού τμήματος του μορίου elongation factor 2 (EF-2, LdeEF-2: 1-357 α.α) του παρασίτου L. infantum και η γονιδιωματική έκφραση των κυτταρικών υποπληθυσμών του ξενιστή, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως υποψήφιο μόριο για την ανάπτυξη εμβολίου, με τη χρήση δενδριτικών κυττάρων ως οχήματα μεταφοράς του αντιγόνου. Το σύνολο των μεθοδολογιών που αξιοποιήθηκαν περιλάμβανε την καλλιέργεια μετασχηματισμένων βακτηρίων που εξέφραζαν το προαναφερθέν μόριο, τη χρωματογραφία συγγένειας, την αξιοποίηση των ευαίσθητων ποντικών BALB/c ως πειραματόζωα, την καλλιέργεια ευκαρυωτικών κυττάρων, την κυτταρομετρία ροής, τη δοκιμασία της in vitro αντιγονοπαρουσίασης και την πραγματικού χρόνου ποσοτική αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης με αντίστροφη μεταγραφή (qRT-PCR). Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν την αντιγονικότητα του μορίου, ωστόσο η ανοσολογική απόκριση των πειραματόζωων εμφανίστηκε ως μικτή TH1/TH2 με την αναλογία να στρέφεται υπέρ της TH2 επίκτητης απόκρισης. Κατά συνέπεια διαπιστώθηκε ότι το συγκεκριμένο τμήμα του μορίου δεν ενδείκνυται ως προς την αξιοποίησή του ως εμβόλιο. Παρά ταύτα, η συγκεκριμένη ερευνητική προσπάθεια μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο για την περαιτέρω διερεύνηση των κατάλληλων αντιγονικών επιτόπων επί του συγκεκριμένου μορίου, οι οποίοι οδηγούν στην επιθυμητή ανοσολογική απόκριση, τόσο με την αξιοποίηση in silico όσο και με την αξιοποίηση in vivo και in vitro προσεγγίσεων, σε συνδυασμό με μελέτες που αφορούν σε άλλα μόρια του παρασίτου, έτσι ώστε να σχεδιαστεί το πλέον αποτελεσματικό εμβόλιο για την αντιμετώπιση του νοσήματος. Η παρούσα ερευνητική εργασία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του διατμηματικού μεταπτυχιακού προγράμματος ειδίκευσης με τίτλο: Κλινική Βιοχημεία και Μοριακή Διαγνωστική του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ η εκπόνησή της έλαβε χώρα στο Ελληνικό Ινστιτούτο Παστέρ στο πλαίσιο του ερευνητικού προγράμματος ΚΡΗΠΙΣ.","Infections caused by parasites of the genus Leishmania, lead to a set of pathological conditions described by the term leishmaniasis. A number of species of this parasite can infect several classes of mammals, including humans and the main clinical forms of the disease are dermal, mucocutaneous and visceral, the latter can be fatal. The species L. infantum and L. donovani are categorized as those that cause the visceral form of the disease. The geographical distribution of leishmaniasis refers to 98 contries worldwide and 350 million people are located in high risk areas, with 12 million of them being infected. Leishmania parasites are of unicellular form and include various developmental stages while their life cycle is formed between two types of hosts, the phlebotomine sand fly and the mammal. The main target cells of the parasite in mammals are macrophages and dendritic cells that are included in the first line of defense of the immune system, while successful immunological host response is based on cell-mediated responses that are activated by mechanisms acquired as the TH1 response. To date, the treatment of the disease is mainly based on chemotherapeutic agents while preparing an effective and safe vaccine is imperative with many research efforts along these lines. This research project studied antigenicity of the amino portion of the molecule elongation factor 2 (EF-2, LdeEF-2: 1-357 a.a) of the parasite L. infantum and the genomic expression of cell subsets of the host, to determine whether it can be used as a candidate molecule for the development of a vaccine with the use of dendritic cells as antigen delivery vehicles. All methodologies utilized included culturing transformed bacteria expressing said molecule, affinity chromatography, recovery of sensitive BALB / c mice as experimental animals, the eukaryotic cell culture, flow cytometry, the assay of the in vitro antigen presentation and the real time quantitative reverse transcriptase polymerase chain reaction (qRT-PCR). The results confirmed the antigenicity of the molecule, but the immune response of test animals occurred as a mixed TH1 / TH2 with the ratio being directed to the acquired TH2 response. Therefore it was found that this part of the molecule is not appropriate in terms of utilization as a vaccine. However, this research effort can be a springboard for further exploration of appropriate antigenic epitopes on this molecule, which leads to the desired immune response, both by using in silico and by using in vivo and in vitro approaches, in combination with studies of other molecules of the parasite, so to design the most effective vaccine to treat the disease. This research work was part of the interdisciplinary postgraduate specialization program entitled: Clinical Biochemistry and Molecular Diagnostics at the National University of Athens, while its preparation took place in the laboratories of Hellenic Pasteur Institute supervised by the program KRIPIS."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη της αντιγονικότητας μορίων του παρασίτου Leishmania infantum και διαφορική γονιδιωματική έκφραση των κυτταρικών υποπληθυσμών του ξενιστή"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσιφτσάκη Ελισάβετ"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Μολύνσεις που οφείλονται σε παράσιτα του γένους Leishmania, οδηγούν σε ένα σύνολο παθολογικών καταστάσεων που περιγράφονται με τον όρο λεϊσμανίαση. Ένας σημαντικός αριθμός ειδών του παρασίτου είναι παθογόνα για αρκετές κατηγορίες θηλαστικών, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρώπου, ενώ οι βασικές κλινικές μορφές του νοσήματος είναι η δερματική, η βλεννογονοδερματική και η σπλαγχνική, με την τελευταία να μπορεί να αποβεί θανατηφόρος. Τα είδη L. infantum και L. donovani ανήκουν στην κατηγορία εκείνων που προκαλούν τη σπλαγχνική μορφή του νοσήματος. Η γεωγραφική κατανομή της λεϊσμανίασης αφορά σε 98 ώρες παγκοσμίως ενώ 350 εκατομμύρια άνθρωποι εντοπίζονται σε περιοχές υψηλού κινδύνου, με 12 εκατομμύρια αυτών να είναι μολυσμένοι. Τα παράσιτα της Leishmania είναι μονοκύτταρης μορφής και περιλαμβάνουν διάφορα αναπτυξιακά στάδια και έναν κύκλο ζωής που διαμορφώνεται μεταξύ δύο ειδών ξενιστών, τη φλεβοτόμο σκνίπα και το θηλαστικό. Τα κύρια κύτταρα-στόχοι του παρασίτου στο θηλαστικό είναι τα μακροφάγα και τα δενδριτικά κύτταρα της πρώτης γραμμής άμυνας του ανοσοποιητικού συστήματος, ενώ η επιτυχής ανοσολογική απόκριση του ξενιστή βασίζεται σε κυτταρομεσολαβητικές αντιδράσεις που ενεργοποιούνται μέσω επίκτητων μηχανισμών, όπως η TH1 απόκριση. Μέχρι σήμερα, η θεραπεία του νοσήματος βασίζεται κυρίως σε χημειοθεραπευτικούς παράγοντες ενώ η παρασκευή ενός αποτελεσματικού και ασφαλούς εμβολίου αποτελεί επιτακτική ανάγκη με πολλές ερευνητικές προσπάθειες να στρέφονται προς αυτήν την κατεύθυνση. Στην παρούσα ερευνητική εργασία, μελετήθηκε η αντιγονικότητα του αμινοτελικού τμήματος του μορίου elongation factor 2 (EF-2, LdeEF-2: 1-357 α.α) του παρασίτου L. infantum και η γονιδιωματική έκφραση των κυτταρικών υποπληθυσμών του ξενιστή, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως υποψήφιο μόριο για την ανάπτυξη εμβολίου, με τη χρήση δενδριτικών κυττάρων ως οχήματα μεταφοράς του αντιγόνου. Το σύνολο των μεθοδολογιών που αξιοποιήθηκαν περιλάμβανε την καλλιέργεια μετασχηματισμένων βακτηρίων που εξέφραζαν το προαναφερθέν μόριο, τη χρωματογραφία συγγένειας, την αξιοποίηση των ευαίσθητων ποντικών BALB/c ως πειραματόζωα, την καλλιέργεια ευκαρυωτικών κυττάρων, την κυτταρομετρία ροής, τη δοκιμασία της in vitro αντιγονοπαρουσίασης και την πραγματικού χρόνου ποσοτική αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης με αντίστροφη μεταγραφή (qRT-PCR). Τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν την αντιγονικότητα του μορίου, ωστόσο η ανοσολογική απόκριση των πειραματόζωων εμφανίστηκε ως μικτή TH1/TH2 με την αναλογία να στρέφεται υπέρ της TH2 επίκτητης απόκρισης. Κατά συνέπεια διαπιστώθηκε ότι το συγκεκριμένο τμήμα του μορίου δεν ενδείκνυται ως προς την αξιοποίησή του ως εμβόλιο. Παρά ταύτα, η συγκεκριμένη ερευνητική προσπάθεια μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο για την περαιτέρω διερεύνηση των κατάλληλων αντιγονικών επιτόπων επί του συγκεκριμένου μορίου, οι οποίοι οδηγούν στην επιθυμητή ανοσολογική απόκριση, τόσο με την αξιοποίηση in silico όσο και με την αξιοποίηση in vivo και in vitro προσεγγίσεων, σε συνδυασμό με μελέτες που αφορούν σε άλλα μόρια του παρασίτου, έτσι ώστε να σχεδιαστεί το πλέον αποτελεσματικό εμβόλιο για την αντιμετώπιση του νοσήματος. Η παρούσα ερευνητική εργασία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του διατμηματικού μεταπτυχιακού προγράμματος ειδίκευσης με τίτλο: Κλινική Βιοχημεία και Μοριακή Διαγνωστική του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ η εκπόνησή της έλαβε χώρα στο Ελληνικό Ινστιτούτο Παστέρ στο πλαίσιο του ερευνητικού προγράμματος ΚΡΗΠΙΣ.","Infections caused by parasites of the genus Leishmania, lead to a set of pathological conditions described by the term leishmaniasis. A number of species of this parasite can infect several classes of mammals, including humans and the main clinical forms of the disease are dermal, mucocutaneous and visceral, the latter can be fatal. The species L. infantum and L. donovani are categorized as those that cause the visceral form of the disease. The geographical distribution of leishmaniasis refers to 98 contries worldwide and 350 million people are located in high risk areas, with 12 million of them being infected. Leishmania parasites are of unicellular form and include various developmental stages while their life cycle is formed between two types of hosts, the phlebotomine sand fly and the mammal. The main target cells of the parasite in mammals are macrophages and dendritic cells that are included in the first line of defense of the immune system, while successful immunological host response is based on cell-mediated responses that are activated by mechanisms acquired as the TH1 response. To date, the treatment of the disease is mainly based on chemotherapeutic agents while preparing an effective and safe vaccine is imperative with many research efforts along these lines. This research project studied antigenicity of the amino portion of the molecule elongation factor 2 (EF-2, LdeEF-2: 1-357 a.a) of the parasite L. infantum and the genomic expression of cell subsets of the host, to determine whether it can be used as a candidate molecule for the development of a vaccine with the use of dendritic cells as antigen delivery vehicles. All methodologies utilized included culturing transformed bacteria expressing said molecule, affinity chromatography, recovery of sensitive BALB / c mice as experimental animals, the eukaryotic cell culture, flow cytometry, the assay of the in vitro antigen presentation and the real time quantitative reverse transcriptase polymerase chain reaction (qRT-PCR). The results confirmed the antigenicity of the molecule, but the immune response of test animals occurred as a mixed TH1 / TH2 with the ratio being directed to the acquired TH2 response. Therefore it was found that this part of the molecule is not appropriate in terms of utilization as a vaccine. However, this research effort can be a springboard for further exploration of appropriate antigenic epitopes on this molecule, which leads to the desired immune response, both by using in silico and by using in vivo and in vitro approaches, in combination with studies of other molecules of the parasite, so to design the most effective vaccine to treat the disease. This research work was part of the interdisciplinary postgraduate specialization program entitled: Clinical Biochemistry and Molecular Diagnostics at the National University of Athens, while its preparation took place in the laboratories of Hellenic Pasteur Institute supervised by the program KRIPIS."],"dc:identifier":["uoadl:1318547","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318547"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Μελέτη της αντιγονικότητας μορίων του παρασίτου Leishmania infantum και διαφορική γονιδιωματική έκφραση των κυτταρικών υποπληθυσμών του ξενιστή"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:25:23Z"}