{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1318563"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1318563","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη της βιολογικής δράσης σηματοδοτικών αναστολέων σε καρδιομυοκύτταρα","abstract":"Μία από τις σοβαρότερες παρενέργειες που μπορεί να προκληθούν από χημειοθεραπευτικούς παράγοντες είναι η καρδιοτοξικότητα, περιλαμβάνοντας ένα ευρύ φάσμα επιδράσεων από μικρές αλλαγές της αρτηριακής πίεσης και αρρυθμίες έως καρδιομυοπάθεια, η οποία εκδηλώνεται κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά τη θεραπεία, αλλά, σε ορισμένες περιπτώσεις, μέχρι και χρόνια μετά από αυτή. Για το λόγο αυτό, αποτελεί επιτακτική ανάγκη η διερεύνηση της πιθανότητας εκδήλωσης καρδιοτοξικότητας από χημειοθεραπευτικά φάρμακα, αλλά και η εξεύρεση τρόπων αποφυγής της ή ρύθμισης των επιπέδων της στις περιπτώσεις που εμφανίζεται. Σκοπός της εργασίας αυτής ήταν η μελέτη της άμεσης και έμμεσης επίδρασης δύο σηματοδοτικών αναστολέων, του rapamycin 42 - [3 - hydroxy - 2 -(hydroxymethyl) – 2 - methylpropanoate], ή αλλιώς Temsirolimus, και της 17- allylamino - 17 demethoxygeldanamycin (17-AAG), σε καρδιομυοκύτταρα, καθώς και η σύγκριση της επίδρασής τους με εκείνην ενός χημειοθεραπευτικού παράγοντα με αποδεδειγμένη καρδιοτοξική δράση, της Doxorubicin. Η μελέτη των επιδράσεων επικεντρώθηκε στο μονοπάτι mTOR, το οποίο αποτελεί κομβικό σημείο της σηματοδότησης τόσο στα φυσιολογικά, όσο και στα καρκινικά κύτταρα, καθώς ελέγχει ποικίλες θεμελιώδεις κυτταρικές διεργασίες. Αρχικά, η προσπάθεια εστιάστηκε στη μελέτη των άμεσων επιδράσεων στους καρδιομυοβλάστες H9c2. Το Temsirolimus βρέθηκε να προκαλεί μόνο μικρές αλλαγές στον κυτταρικό πολλαπλασιασμό και/ή την επιβίωση, ενώ η 17-AAG προκάλεσε μία σαφή μείωση των επιπέδων των ανωτέρω κυτταρικών διαδικασιών. Στη συνέχεια, Temsirolimus δείχθηκε ότι προκαλεί ανάσχεση του κυτταρικού κύκλου στο σημείο ελέγχου G1/S, χωρίς επαγωγή απόπτωσης, ενώ η 17-AAG αναστέλλει την πρόοδο του κυτταρικού κύκλου στο τέλος της φάσης G2, με μια σημαντική επαγωγή της απόπτωσης.Η αναστολή του μονοπατιού mTOR από το Temsirolimus ήταν πρόδηλη, με κατακόρυφη μείωση της φωσφορυλίωσης της πρωτεΐνης S6, αλλά και με μείωση της μετάφρασης, όπως φάνηκε από τη μείωση των πρωτεϊνικών επιπέδων σχεδόν όλων των σηματοδοτικών μορίων που μελετήθηκαν. Αναστολή του μονοπατιού mTOR βρέθηκε να προκαλείται και από την 17-AAG, έχοντας όμως ως κύριο στόχο την Akt, πρωτεΐνη «πελάτη» της Hsp90, ανοδικά του mTOR. Αρνητικές επιδράσεις από τους δύο σηματοδοτικούς αναστολείς παρατηρήθηκαν και σε πρωτεΐνες που εμπλέκονται στην ρύθμιση του κυτταρικού στρες, όπως τις μοριακές συνοδούς Hsp90 και Hsp70, αλλά και τις κινάσες ERK1/2, του μονοπατιού MAPK. Τέλος, μελετήθηκε η επίδραση των παραπάνω σηματοδοτικών αναστολέων σε πιθανή άμεση ή έμμεση επαγωγή προφλεγμονώδους υποστρώματος με ενδεχόμενες επιπτώσεις στα καρδιομυοκύτταρα. Έτσι, αν και οι σηματοδοτικοί αναστολείς που χρησιμοποιήθηκαν δεν είχαν κάποια άμεση επίπτωση στην παραγωγή IL-6 στα κύτταρα H9c2, η χορήγησή τους σε κύτταρα U937, που είχαν προηγουμένως διαφοροποιηθεί σε μακροφάγα, οδήγησε σε σημαντική αναστολή του κυτταρικού πολλαπλασιασμού και της επιβίωσης, με παράλληλη αύξηση της έκκρισης του προφλεγμονώδους μορίου (IL-6). Η επίδραση των έμμεσων αυτών αλλαγών στα καρδιομυοκύτταρα μένει να διερευνηθεί.","abstract_html":"Μία από τις σοβαρότερες παρενέργειες που μπορεί να προκληθούν από χημειοθεραπευτικούς παράγοντες είναι η καρδιοτοξικότητα, περιλαμβάνοντας ένα ευρύ φάσμα επιδράσεων από μικρές αλλαγές της αρτηριακής πίεσης και αρρυθμίες έως καρδιομυοπάθεια, η οποία εκδηλώνεται κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά τη θεραπεία, αλλά, σε ορισμένες περιπτώσεις, μέχρι και χρόνια μετά από αυτή. Για το λόγο αυτό, αποτελεί επιτακτική ανάγκη η διερεύνηση της πιθανότητας εκδήλωσης καρδιοτοξικότητας από χημειοθεραπευτικά φάρμακα, αλλά και η εξεύρεση τρόπων αποφυγής της ή ρύθμισης των επιπέδων της στις περιπτώσεις που εμφανίζεται. Σκοπός της εργασίας αυτής ήταν η μελέτη της άμεσης και έμμεσης επίδρασης δύο σηματοδοτικών αναστολέων, του rapamycin 42 - [3 - hydroxy - 2 -(hydroxymethyl) – 2 - methylpropanoate], ή αλλιώς Temsirolimus, και της 17- allylamino - 17 demethoxygeldanamycin (17-AAG), σε καρδιομυοκύτταρα, καθώς και η σύγκριση της επίδρασής τους με εκείνην ενός χημειοθεραπευτικού παράγοντα με αποδεδειγμένη καρδιοτοξική δράση, της Doxorubicin. Η μελέτη των επιδράσεων επικεντρώθηκε στο μονοπάτι mTOR, το οποίο αποτελεί κομβικό σημείο της σηματοδότησης τόσο στα φυσιολογικά, όσο και στα καρκινικά κύτταρα, καθώς ελέγχει ποικίλες θεμελιώδεις κυτταρικές διεργασίες. Αρχικά, η προσπάθεια εστιάστηκε στη μελέτη των άμεσων επιδράσεων στους καρδιομυοβλάστες H9c2. Το Temsirolimus βρέθηκε να προκαλεί μόνο μικρές αλλαγές στον κυτταρικό πολλαπλασιασμό και/ή την επιβίωση, ενώ η 17-AAG προκάλεσε μία σαφή μείωση των επιπέδων των ανωτέρω κυτταρικών διαδικασιών. Στη συνέχεια, Temsirolimus δείχθηκε ότι προκαλεί ανάσχεση του κυτταρικού κύκλου στο σημείο ελέγχου G1/S, χωρίς επαγωγή απόπτωσης, ενώ η 17-AAG αναστέλλει την πρόοδο του κυτταρικού κύκλου στο τέλος της φάσης G2, με μια σημαντική επαγωγή της απόπτωσης.Η αναστολή του μονοπατιού mTOR από το Temsirolimus ήταν πρόδηλη, με κατακόρυφη μείωση της φωσφορυλίωσης της πρωτεΐνης S6, αλλά και με μείωση της μετάφρασης, όπως φάνηκε από τη μείωση των πρωτεϊνικών επιπέδων σχεδόν όλων των σηματοδοτικών μορίων που μελετήθηκαν. Αναστολή του μονοπατιού mTOR βρέθηκε να προκαλείται και από την 17-AAG, έχοντας όμως ως κύριο στόχο την Akt, πρωτεΐνη «πελάτη» της Hsp90, ανοδικά του mTOR. Αρνητικές επιδράσεις από τους δύο σηματοδοτικούς αναστολείς παρατηρήθηκαν και σε πρωτεΐνες που εμπλέκονται στην ρύθμιση του κυτταρικού στρες, όπως τις μοριακές συνοδούς Hsp90 και Hsp70, αλλά και τις κινάσες ERK1/2, του μονοπατιού MAPK. Τέλος, μελετήθηκε η επίδραση των παραπάνω σηματοδοτικών αναστολέων σε πιθανή άμεση ή έμμεση επαγωγή προφλεγμονώδους υποστρώματος με ενδεχόμενες επιπτώσεις στα καρδιομυοκύτταρα. Έτσι, αν και οι σηματοδοτικοί αναστολείς που χρησιμοποιήθηκαν δεν είχαν κάποια άμεση επίπτωση στην παραγωγή IL-6 στα κύτταρα H9c2, η χορήγησή τους σε κύτταρα U937, που είχαν προηγουμένως διαφοροποιηθεί σε μακροφάγα, οδήγησε σε σημαντική αναστολή του κυτταρικού πολλαπλασιασμού και της επιβίωσης, με παράλληλη αύξηση της έκκρισης του προφλεγμονώδους μορίου (IL-6). Η επίδραση των έμμεσων αυτών αλλαγών στα καρδιομυοκύτταρα μένει να διερευνηθεί.","abstract_has_math":false,"creators":["Δελημήτσου Αγγελική"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2013,"date_issued":"2013","date_published":"2013","updated_at":"2026-11-19T05:25:23Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1318563"],"render_values":[{"text":"uoadl:1318563","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318563","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318563","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1318563","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δελημήτσου Αγγελική"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2013"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1318563","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318563"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Μία από τις σοβαρότερες παρενέργειες που μπορεί να προκληθούν από χημειοθεραπευτικούς παράγοντες είναι η καρδιοτοξικότητα, περιλαμβάνοντας ένα ευρύ φάσμα επιδράσεων από μικρές αλλαγές της αρτηριακής πίεσης και αρρυθμίες έως καρδιομυοπάθεια, η οποία εκδηλώνεται κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά τη θεραπεία, αλλά, σε ορισμένες περιπτώσεις, μέχρι και χρόνια μετά από αυτή. Για το λόγο αυτό, αποτελεί επιτακτική ανάγκη η διερεύνηση της πιθανότητας εκδήλωσης καρδιοτοξικότητας από χημειοθεραπευτικά φάρμακα, αλλά και η εξεύρεση τρόπων αποφυγής της ή ρύθμισης των επιπέδων της στις περιπτώσεις που εμφανίζεται. Σκοπός της εργασίας αυτής ήταν η μελέτη της άμεσης και έμμεσης επίδρασης δύο σηματοδοτικών αναστολέων, του rapamycin 42 - [3 - hydroxy - 2 -(hydroxymethyl) – 2 - methylpropanoate], ή αλλιώς Temsirolimus, και της 17- allylamino - 17 demethoxygeldanamycin (17-AAG), σε καρδιομυοκύτταρα, καθώς και η σύγκριση της επίδρασής τους με εκείνην ενός χημειοθεραπευτικού παράγοντα με αποδεδειγμένη καρδιοτοξική δράση, της Doxorubicin. Η μελέτη των επιδράσεων επικεντρώθηκε στο μονοπάτι mTOR, το οποίο αποτελεί κομβικό σημείο της σηματοδότησης τόσο στα φυσιολογικά, όσο και στα καρκινικά κύτταρα, καθώς ελέγχει ποικίλες θεμελιώδεις κυτταρικές διεργασίες. Αρχικά, η προσπάθεια εστιάστηκε στη μελέτη των άμεσων επιδράσεων στους καρδιομυοβλάστες H9c2. Το Temsirolimus βρέθηκε να προκαλεί μόνο μικρές αλλαγές στον κυτταρικό πολλαπλασιασμό και/ή την επιβίωση, ενώ η 17-AAG προκάλεσε μία σαφή μείωση των επιπέδων των ανωτέρω κυτταρικών διαδικασιών. Στη συνέχεια, Temsirolimus δείχθηκε ότι προκαλεί ανάσχεση του κυτταρικού κύκλου στο σημείο ελέγχου G1/S, χωρίς επαγωγή απόπτωσης, ενώ η 17-AAG αναστέλλει την πρόοδο του κυτταρικού κύκλου στο τέλος της φάσης G2, με μια σημαντική επαγωγή της απόπτωσης.Η αναστολή του μονοπατιού mTOR από το Temsirolimus ήταν πρόδηλη, με κατακόρυφη μείωση της φωσφορυλίωσης της πρωτεΐνης S6, αλλά και με μείωση της μετάφρασης, όπως φάνηκε από τη μείωση των πρωτεϊνικών επιπέδων σχεδόν όλων των σηματοδοτικών μορίων που μελετήθηκαν. Αναστολή του μονοπατιού mTOR βρέθηκε να προκαλείται και από την 17-AAG, έχοντας όμως ως κύριο στόχο την Akt, πρωτεΐνη «πελάτη» της Hsp90, ανοδικά του mTOR. Αρνητικές επιδράσεις από τους δύο σηματοδοτικούς αναστολείς παρατηρήθηκαν και σε πρωτεΐνες που εμπλέκονται στην ρύθμιση του κυτταρικού στρες, όπως τις μοριακές συνοδούς Hsp90 και Hsp70, αλλά και τις κινάσες ERK1/2, του μονοπατιού MAPK. Τέλος, μελετήθηκε η επίδραση των παραπάνω σηματοδοτικών αναστολέων σε πιθανή άμεση ή έμμεση επαγωγή προφλεγμονώδους υποστρώματος με ενδεχόμενες επιπτώσεις στα καρδιομυοκύτταρα. Έτσι, αν και οι σηματοδοτικοί αναστολείς που χρησιμοποιήθηκαν δεν είχαν κάποια άμεση επίπτωση στην παραγωγή IL-6 στα κύτταρα H9c2, η χορήγησή τους σε κύτταρα U937, που είχαν προηγουμένως διαφοροποιηθεί σε μακροφάγα, οδήγησε σε σημαντική αναστολή του κυτταρικού πολλαπλασιασμού και της επιβίωσης, με παράλληλη αύξηση της έκκρισης του προφλεγμονώδους μορίου (IL-6). Η επίδραση των έμμεσων αυτών αλλαγών στα καρδιομυοκύτταρα μένει να διερευνηθεί.","One of the most serious side effects that may be caused by chemotherapeutic agents is cardiotoxicity, including a wide range of effects from small changes in blood pressure to arrhythmias and cardiomyopathy, which occurs during or immediately after treatment, but in some cases, up to many years later. For this reason, it is imperative that the chances of developing cardiotoxicity due to chemotherapeutic drugs will be investigated, as well as ways to avoid or regulate its levels will be found. The aim of this work was to study direct and indirect effects of two signaling inhibitors, namely rapamycin 42 - [3 - hydroxy - 2 - (hydroxymethyl) - 2 - methylpropanoate], or else Temsirolimus, and 17 – allylamino - 17 demethoxygeldanamycin (17-AAG), on cardiomyocytes, and to make the comparison between these effects and the ones by a chemotherapeutic agent with proven cardiotoxic effects, Doxorubicin. The study has focused on the mTOR pathway, which is a signaling focal point in both normal and tumor cells, due to its control on various basal cellular processes. Initially, the effort has been concentrated on the study of direct effects on H9c2 cardiomyoblasts. Temsirolimus was found to cause only minor changes in cell proliferation and/or survival, whereas 17-AAG induced a clear reduction in the levels of the above cellular processes. Next, Temsirolimus was demonstrated to cause cell cycle arrest at the G1/S checkpoint, with no induction of apoptosis, whereas 17-AAG inhibited cell cycle progression at the end of the G2 phase, with a marked induction of apoptosis. Inhibition of the mTOR pathway by Temsirolimus was clear, with a sharp decrease of S6 protein phosphorylation and reduction of the levels of translation, as demonstrated by the drop in protein levels of almost all signaling molecules studied. Inhibition of mTOR pathway was also caused by 17-AAG, having as main target the Hsp90 client protein Akt, upstream of mTOR. In addition, negative effects of the two signaling inhibitors have been observed in proteins involved in the regulation of cellular stress, such as molecular chaperones Hsp90 and Hsp70, and ERK1/2 kinases, of the MAPK pathway. Finally, the impact of the above signaling inhibitors on a potential direct or indirect induction of a proinflammatory background with possible effects on cardiomyocytes has been studied. Thus, although these inhibitors had no direct effect on IL-6 production in H9c2 cells, their administration in U937 monocytes, previously differentiated into macrophages, resulted in significant inhibition of cell proliferation and survival, with a simultaneous increase in the production and secretion of proinflammatory IL-6. The indirect effect of these changes in cardiomyocytes remains to be investigated."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη της βιολογικής δράσης σηματοδοτικών αναστολέων σε καρδιομυοκύτταρα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δελημήτσου Αγγελική"],"dc:date":["2013"],"dc:description":["Μία από τις σοβαρότερες παρενέργειες που μπορεί να προκληθούν από χημειοθεραπευτικούς παράγοντες είναι η καρδιοτοξικότητα, περιλαμβάνοντας ένα ευρύ φάσμα επιδράσεων από μικρές αλλαγές της αρτηριακής πίεσης και αρρυθμίες έως καρδιομυοπάθεια, η οποία εκδηλώνεται κατά τη διάρκεια ή αμέσως μετά τη θεραπεία, αλλά, σε ορισμένες περιπτώσεις, μέχρι και χρόνια μετά από αυτή. Για το λόγο αυτό, αποτελεί επιτακτική ανάγκη η διερεύνηση της πιθανότητας εκδήλωσης καρδιοτοξικότητας από χημειοθεραπευτικά φάρμακα, αλλά και η εξεύρεση τρόπων αποφυγής της ή ρύθμισης των επιπέδων της στις περιπτώσεις που εμφανίζεται. Σκοπός της εργασίας αυτής ήταν η μελέτη της άμεσης και έμμεσης επίδρασης δύο σηματοδοτικών αναστολέων, του rapamycin 42 - [3 - hydroxy - 2 -(hydroxymethyl) – 2 - methylpropanoate], ή αλλιώς Temsirolimus, και της 17- allylamino - 17 demethoxygeldanamycin (17-AAG), σε καρδιομυοκύτταρα, καθώς και η σύγκριση της επίδρασής τους με εκείνην ενός χημειοθεραπευτικού παράγοντα με αποδεδειγμένη καρδιοτοξική δράση, της Doxorubicin. Η μελέτη των επιδράσεων επικεντρώθηκε στο μονοπάτι mTOR, το οποίο αποτελεί κομβικό σημείο της σηματοδότησης τόσο στα φυσιολογικά, όσο και στα καρκινικά κύτταρα, καθώς ελέγχει ποικίλες θεμελιώδεις κυτταρικές διεργασίες. Αρχικά, η προσπάθεια εστιάστηκε στη μελέτη των άμεσων επιδράσεων στους καρδιομυοβλάστες H9c2. Το Temsirolimus βρέθηκε να προκαλεί μόνο μικρές αλλαγές στον κυτταρικό πολλαπλασιασμό και/ή την επιβίωση, ενώ η 17-AAG προκάλεσε μία σαφή μείωση των επιπέδων των ανωτέρω κυτταρικών διαδικασιών. Στη συνέχεια, Temsirolimus δείχθηκε ότι προκαλεί ανάσχεση του κυτταρικού κύκλου στο σημείο ελέγχου G1/S, χωρίς επαγωγή απόπτωσης, ενώ η 17-AAG αναστέλλει την πρόοδο του κυτταρικού κύκλου στο τέλος της φάσης G2, με μια σημαντική επαγωγή της απόπτωσης.Η αναστολή του μονοπατιού mTOR από το Temsirolimus ήταν πρόδηλη, με κατακόρυφη μείωση της φωσφορυλίωσης της πρωτεΐνης S6, αλλά και με μείωση της μετάφρασης, όπως φάνηκε από τη μείωση των πρωτεϊνικών επιπέδων σχεδόν όλων των σηματοδοτικών μορίων που μελετήθηκαν. Αναστολή του μονοπατιού mTOR βρέθηκε να προκαλείται και από την 17-AAG, έχοντας όμως ως κύριο στόχο την Akt, πρωτεΐνη «πελάτη» της Hsp90, ανοδικά του mTOR. Αρνητικές επιδράσεις από τους δύο σηματοδοτικούς αναστολείς παρατηρήθηκαν και σε πρωτεΐνες που εμπλέκονται στην ρύθμιση του κυτταρικού στρες, όπως τις μοριακές συνοδούς Hsp90 και Hsp70, αλλά και τις κινάσες ERK1/2, του μονοπατιού MAPK. Τέλος, μελετήθηκε η επίδραση των παραπάνω σηματοδοτικών αναστολέων σε πιθανή άμεση ή έμμεση επαγωγή προφλεγμονώδους υποστρώματος με ενδεχόμενες επιπτώσεις στα καρδιομυοκύτταρα. Έτσι, αν και οι σηματοδοτικοί αναστολείς που χρησιμοποιήθηκαν δεν είχαν κάποια άμεση επίπτωση στην παραγωγή IL-6 στα κύτταρα H9c2, η χορήγησή τους σε κύτταρα U937, που είχαν προηγουμένως διαφοροποιηθεί σε μακροφάγα, οδήγησε σε σημαντική αναστολή του κυτταρικού πολλαπλασιασμού και της επιβίωσης, με παράλληλη αύξηση της έκκρισης του προφλεγμονώδους μορίου (IL-6). Η επίδραση των έμμεσων αυτών αλλαγών στα καρδιομυοκύτταρα μένει να διερευνηθεί.","One of the most serious side effects that may be caused by chemotherapeutic agents is cardiotoxicity, including a wide range of effects from small changes in blood pressure to arrhythmias and cardiomyopathy, which occurs during or immediately after treatment, but in some cases, up to many years later. For this reason, it is imperative that the chances of developing cardiotoxicity due to chemotherapeutic drugs will be investigated, as well as ways to avoid or regulate its levels will be found. The aim of this work was to study direct and indirect effects of two signaling inhibitors, namely rapamycin 42 - [3 - hydroxy - 2 - (hydroxymethyl) - 2 - methylpropanoate], or else Temsirolimus, and 17 – allylamino - 17 demethoxygeldanamycin (17-AAG), on cardiomyocytes, and to make the comparison between these effects and the ones by a chemotherapeutic agent with proven cardiotoxic effects, Doxorubicin. The study has focused on the mTOR pathway, which is a signaling focal point in both normal and tumor cells, due to its control on various basal cellular processes. Initially, the effort has been concentrated on the study of direct effects on H9c2 cardiomyoblasts. Temsirolimus was found to cause only minor changes in cell proliferation and/or survival, whereas 17-AAG induced a clear reduction in the levels of the above cellular processes. Next, Temsirolimus was demonstrated to cause cell cycle arrest at the G1/S checkpoint, with no induction of apoptosis, whereas 17-AAG inhibited cell cycle progression at the end of the G2 phase, with a marked induction of apoptosis. Inhibition of the mTOR pathway by Temsirolimus was clear, with a sharp decrease of S6 protein phosphorylation and reduction of the levels of translation, as demonstrated by the drop in protein levels of almost all signaling molecules studied. Inhibition of mTOR pathway was also caused by 17-AAG, having as main target the Hsp90 client protein Akt, upstream of mTOR. In addition, negative effects of the two signaling inhibitors have been observed in proteins involved in the regulation of cellular stress, such as molecular chaperones Hsp90 and Hsp70, and ERK1/2 kinases, of the MAPK pathway. Finally, the impact of the above signaling inhibitors on a potential direct or indirect induction of a proinflammatory background with possible effects on cardiomyocytes has been studied. Thus, although these inhibitors had no direct effect on IL-6 production in H9c2 cells, their administration in U937 monocytes, previously differentiated into macrophages, resulted in significant inhibition of cell proliferation and survival, with a simultaneous increase in the production and secretion of proinflammatory IL-6. The indirect effect of these changes in cardiomyocytes remains to be investigated."],"dc:identifier":["uoadl:1318563","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318563"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Μελέτη της βιολογικής δράσης σηματοδοτικών αναστολέων σε καρδιομυοκύτταρα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:25:23Z"}