{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1318623"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1318623","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη της επίδρασης της LPS- επαγώμενης Νευροφλεγμονής στη Λειτουργία της Νευροαγγειακής Μονάδας με τη Χρήση της Μικροσκοπίας 2 Φωτονίων σε Εγκέφαλο Διαγονιδιακών Μυών","abstract":"H Νευροαγγειακή Μονάδα (Neurovascular Unit, NVU), αποτελούμενη από κύτταρα γλοίας, περικύτταρα, νευρώνες και τα ενδοθηλιακά κύτταρα των εγκεφαλικών αγγείων, αποτελεί μια δυναμική επιφάνεια που λειτουργεί με τέτοιο τρόπο ώστε να εξασφαλίζεται η φυσιολογική λειτουργία του ΚΝΣ. H λειτουργία της NVU επηρεάζεται σε πολλές παθολογικές καταστάσεις του ΚΝΣ. Η νευροφλεγμονή, αποτελεί ένα κοινό χαρακτηριστικό πολλών νευροεκφυλιστικών και νευροανοσολογικών ασθενειών και αν δεν περιοριστεί, μπορεί να οδηγήσει στη συνεχή ενεργοποίηση των αστροκυττάρων και των μικρογλοιακών κυττάρων, δύο από τους κύριους κυτταρικούς τύπους της NVU. Αυτή η ενεργοποίηση ενισχύει την επικράτηση ενός φλεγμονώδους περιβάλλοντος προωθώντας περαιτέρω το νευροεκφυλισμό. Έτσι, η μελέτη των κυτταρικών αλληλεπιδράσεων στα πλαίσια της παθολογικής NVU, μπορεί να συνεισφέρει στην αναγνώριση διάφορων πιθανών θεραπευτικών στόχων, σε ασθένειες του ΚΝΣ. Η δυναμική τέτοιων αλληλεπιδράσεων μπορεί να προσεγγιστεί σε μεγάλο βαθμό με την in vivo απεικόνιση, η οποία επιτρέπει την παρακολούθηση των κυτταρικών αποκρίσεων σε περιβαλλοντικά ερεθίσματα καθώς και των αλληλεπιδράσεων μεταξύ των κυττάρων, στο ζωντανό εγκέφαλο, σε πραγματικό χρόνο. Σύμφωνα με τα παραπάνω, στην παρούσα εργασία χρησιμοποιήσαμε τη Μικροσκοπία 2 Φωτονίων (2-Photon Laser Scanning Microscopy, 2P-LSM) για να παρακολουθήσουμε σε πραγματικό χρόνο τις μορφολογικές αλλαγές και αλληλεπιδράσεις της μικρογλοίας, της αστρογλοίας καθώς και της εγκεφαλικής αγγείωσης, σε συνθήκες νευροφλεγμονής. Στο μοντέλο μας, η νευροφλεγμονή προκλήθηκε με ενδοπεριτοναϊκή χορήγηση του λιποπολυσακχαρίτη (Lipopolysaccharide, LPS) του κυτταρικού τοιχώματος των Gram- βακτηρίων, ενός συστατικού που θεωρείται ισχυρός διεγέρτης της συστημικής φλεγμονής. Αρχικά, τα αποτελέσματά μας από μονιμοποιημένες εγκεφαλικές τομές από ποντίκια C57BL/6, έδειξαν ότι η χορήγηση μιας δόσης 5mg/kg LPS δεν κατάφερε να προκαλέσει σημαντική ενεργοποίηση των αστροκυττάρων του φλοιού, 1 και 4 ημέρες μετά την ένεση, με βάση τη χρώση GFAP, η οποία εκφράζεται στα αστροκύτταρα. Στη συνέχεια, χορηγήσαμε την ίδια δόση σε δύο συνεχόμενες ημέρες και προσδιορίσαμε το φθορισμό των χρώσεων για GFAP και Iba-1, για να προσδιορίσουμε την ενεργοποίηση των αστροκυττάρων και της μικρογλοίας, αντίστοιχα. Στ ην περίπτωση αυτή, η μικρογλοία και η αστρογλοία φάνηκαν να είναι εμφανώς ενεργοποιημένες 1 ημέρα μετά τη χορήγηση της διπλής δόσης LPS, ενώ η ενεργοποίηση αυτή κορυφώθηκε την 4η ημέρα μετά από την αρχική μόλυνση. Μάλιστα, τα μικρογλοιακά κύτταρα παρουσίασαν μορφολογικές αλλαγές που είναι ενδεικτικές της ενεργοποίησης τους. Και οι δύο κυτταρικοί τύποι, φαίνεται να επανήλθαν στην κατάσταση ηρεμίας τους, 8 ημέρες μετά από το LPS. Με βάση τα αποτελέσματα αυτά, χορηγήσαμε συστηματικά 2 δόσεις των 5 mg/kg LPS σε διπλά διαγονιδιακά ποντίκια Cx3cr1GFP/+::GFAP-ECFP (τα οποία εκφράζουν τις φθορίζουσες πρωτεΐνες ECFP και GFP στα αστροκύτταρα και τη μικρογλοία) για να παρακολουθήσουμε με 2P-LSM για 4 συνεχόμενες ημέρες, τη δυναμική των δύο αυτών κυτταρικών πληθυσμών, in vivo. Οι τεχνικές των PCR και qPCR χρησιμοποιήθηκαν για την ταυτοποίηση του γονοτύπου τέτοιων διπλά διαγονιδιακών ζώων ενώ 3 ημέρες πριν τη χορήγηση του LPS, έγινε εμφύτευση κλειστού κρανιακού «παράθυρου» σε ενήλικα ποντίκια (2 μηνών). Τα ζώα αναισθητοποιήθηκαν με αέρια αναισθησία κατά τη διάρκεια της απεικόνισης και οι εικόνες αποκτήθηκαν από βάθος 200-300 μm μέσα στο φλοιό, με τη χρήση του μικροσκοπίου της Μονάδας Οπτικής Μικροσκοπίας του ΕΙΠ (Leica TCS SP5II Confocal Microscope/Mai Tai infrared laser source). Το laser ρυθμίστηκε στα 900 nm για την ταυτόχρονη διέγερση των GFP και CFP φθοριζουσών πρωτεϊνών, ενώ ο αλγόριθμος NMF (ImageJ plugin) χρησιμοποιήθηκε για την ανίχνευση και το διαχωρισμό του φάσματος από τα δύο κανάλια ανίχνευσης σήματος φθορισμού του μικροσκοπίου. Η ανάλυση των δεδομένων μας με τη χρήση των προγραμμάτων Imaris v.7.4.2 και Icy Bioimage Analysis Software, αποκάλυψε μια σειρά μορφολογικών αλλαγών τόσο στην αστρογλοία όσο και την μικρογλοία, μετά από τη χορήγηση του LPS. Συγκεκριμένα, στα αστροκύτταρα το LPS προκάλεσε μία αύξηση κατά 4 φορές του κυτταρικού τους όγκου, που συνοδεύτηκε από μία αύξηση του συνολικού μήκους των προεκτάσεών τους κατά 4 φορές, ενώ παράλληλα ένα αριθμός αστροκυττάρων πολλαπλασιάστηκε και ένας υποπληθυσμός παρουσίασε σημάδια πόλωσης των απολήξεών τους προς τα γειτονικά αγγεία. Στη μικρογλοία, η ενεργοποίηση από το LPS προκάλεσε αλλαγές στη μορφολογία των κυττάρων αυτών, μία αύξηση κατά 2 φορές στον όγκο των σωμάτων τους και αυξημένη ταχύτητα έκφυσης των κυτταρικών τους προεκτάσεων. Όλες οι αλλαγές και στους δύο κυτταρικούς τύπους φαίνεται πως αποκαταστήθηκαν, 8 ημέρες μετά τη χορήγηση του LPS. Σε ότι αφορά τη μικρογλοία, το intravital imaging αποκάλυψε ακόμη ότι παρά την επικρατούσα φλεγμονώδη κατάσταση, τα κύτταρά της αποκρίθηκαν αποτελεσματικά σε εγκεφαλικό τραύμα που προκλήθηκε με laser (laser lesion), ενώ οι προεκβολές τους ανταποκρίθηκαν με μικρότερη ταχύτητα. Επιπλέον, σε video προερχόμενα από ζώα που είχαν λάβει LPS, παρατηρήθηκε συχνά η παρουσία κυττάρων από την περιφέ ρεια μέσα στα αγγεία, ενώ σε επόμενο πείραμα αυτά τα κύτταρα, τα οποία πιθανότατα είναι λευκοκύτταρα, εντοπίστηκαν εντός του εγκεφαλικού παρεγχύματος. Συμπερασματικά, τα δεδομένα μας προτείνουν ότι το LPS, χορηγούμενο σε δύο διαδοχικές δόσεις των 5 mg/kg, επάγει μια ισχυρή και μακροπρόθεσμη απόκριση νευροφλεγμονής. Αυτή η απόκριση συνοδεύεται από άμεση ενεργοποίηση της μικρογλοίας και αστρογλοίας του φλοιού. Η διείσδυση ανοσολογικών κυττάρων από την περιφέρεια μέσα στον εγκεφαλικό ιστό θεωρείται ενδεικτικό σημάδι αυξημένης διαπερατότητας του ΒΒΒ στις επικρατούσες καταστάσεις. Περαιτέρω μελέτη θα επικεντρωθεί στην απόδειξη αυτής της αυξημένης διαπερατότητας του ΒΒΒ στο μοντέλο μας καθώς και στον πιθανό προστατευτικό ρόλο των πολωμένων προς τα αγγεία, αστροκυττάρων, σε αυτές τις συνθήκες.","abstract_html":"H Νευροαγγειακή Μονάδα (Neurovascular Unit, NVU), αποτελούμενη από κύτταρα γλοίας, περικύτταρα, νευρώνες και τα ενδοθηλιακά κύτταρα των εγκεφαλικών αγγείων, αποτελεί μια δυναμική επιφάνεια που λειτουργεί με τέτοιο τρόπο ώστε να εξασφαλίζεται η φυσιολογική λειτουργία του ΚΝΣ. H λειτουργία της NVU επηρεάζεται σε πολλές παθολογικές καταστάσεις του ΚΝΣ. Η νευροφλεγμονή, αποτελεί ένα κοινό χαρακτηριστικό πολλών νευροεκφυλιστικών και νευροανοσολογικών ασθενειών και αν δεν περιοριστεί, μπορεί να οδηγήσει στη συνεχή ενεργοποίηση των αστροκυττάρων και των μικρογλοιακών κυττάρων, δύο από τους κύριους κυτταρικούς τύπους της NVU. Αυτή η ενεργοποίηση ενισχύει την επικράτηση ενός φλεγμονώδους περιβάλλοντος προωθώντας περαιτέρω το νευροεκφυλισμό. Έτσι, η μελέτη των κυτταρικών αλληλεπιδράσεων στα πλαίσια της παθολογικής NVU, μπορεί να συνεισφέρει στην αναγνώριση διάφορων πιθανών θεραπευτικών στόχων, σε ασθένειες του ΚΝΣ. Η δυναμική τέτοιων αλληλεπιδράσεων μπορεί να προσεγγιστεί σε μεγάλο βαθμό με την in vivo απεικόνιση, η οποία επιτρέπει την παρακολούθηση των κυτταρικών αποκρίσεων σε περιβαλλοντικά ερεθίσματα καθώς και των αλληλεπιδράσεων μεταξύ των κυττάρων, στο ζωντανό εγκέφαλο, σε πραγματικό χρόνο. Σύμφωνα με τα παραπάνω, στην παρούσα εργασία χρησιμοποιήσαμε τη Μικροσκοπία 2 Φωτονίων (2-Photon Laser Scanning Microscopy, 2P-LSM) για να παρακολουθήσουμε σε πραγματικό χρόνο τις μορφολογικές αλλαγές και αλληλεπιδράσεις της μικρογλοίας, της αστρογλοίας καθώς και της εγκεφαλικής αγγείωσης, σε συνθήκες νευροφλεγμονής. Στο μοντέλο μας, η νευροφλεγμονή προκλήθηκε με ενδοπεριτοναϊκή χορήγηση του λιποπολυσακχαρίτη (Lipopolysaccharide, LPS) του κυτταρικού τοιχώματος των Gram- βακτηρίων, ενός συστατικού που θεωρείται ισχυρός διεγέρτης της συστημικής φλεγμονής. Αρχικά, τα αποτελέσματά μας από μονιμοποιημένες εγκεφαλικές τομές από ποντίκια C57BL/6, έδειξαν ότι η χορήγηση μιας δόσης 5mg/kg LPS δεν κατάφερε να προκαλέσει σημαντική ενεργοποίηση των αστροκυττάρων του φλοιού, 1 και 4 ημέρες μετά την ένεση, με βάση τη χρώση GFAP, η οποία εκφράζεται στα αστροκύτταρα. Στη συνέχεια, χορηγήσαμε την ίδια δόση σε δύο συνεχόμενες ημέρες και προσδιορίσαμε το φθορισμό των χρώσεων για GFAP και Iba-1, για να προσδιορίσουμε την ενεργοποίηση των αστροκυττάρων και της μικρογλοίας, αντίστοιχα. Στ ην περίπτωση αυτή, η μικρογλοία και η αστρογλοία φάνηκαν να είναι εμφανώς ενεργοποιημένες 1 ημέρα μετά τη χορήγηση της διπλής δόσης LPS, ενώ η ενεργοποίηση αυτή κορυφώθηκε την 4η ημέρα μετά από την αρχική μόλυνση. Μάλιστα, τα μικρογλοιακά κύτταρα παρουσίασαν μορφολογικές αλλαγές που είναι ενδεικτικές της ενεργοποίησης τους. Και οι δύο κυτταρικοί τύποι, φαίνεται να επανήλθαν στην κατάσταση ηρεμίας τους, 8 ημέρες μετά από το LPS. Με βάση τα αποτελέσματα αυτά, χορηγήσαμε συστηματικά 2 δόσεις των 5 mg/kg LPS σε διπλά διαγονιδιακά ποντίκια Cx3cr1GFP/+::GFAP-ECFP (τα οποία εκφράζουν τις φθορίζουσες πρωτεΐνες ECFP και GFP στα αστροκύτταρα και τη μικρογλοία) για να παρακολουθήσουμε με 2P-LSM για 4 συνεχόμενες ημέρες, τη δυναμική των δύο αυτών κυτταρικών πληθυσμών, in vivo. Οι τεχνικές των PCR και qPCR χρησιμοποιήθηκαν για την ταυτοποίηση του γονοτύπου τέτοιων διπλά διαγονιδιακών ζώων ενώ 3 ημέρες πριν τη χορήγηση του LPS, έγινε εμφύτευση κλειστού κρανιακού «παράθυρου» σε ενήλικα ποντίκια (2 μηνών). Τα ζώα αναισθητοποιήθηκαν με αέρια αναισθησία κατά τη διάρκεια της απεικόνισης και οι εικόνες αποκτήθηκαν από βάθος 200-300 μm μέσα στο φλοιό, με τη χρήση του μικροσκοπίου της Μονάδας Οπτικής Μικροσκοπίας του ΕΙΠ (Leica TCS SP5II Confocal Microscope/Mai Tai infrared laser source). Το laser ρυθμίστηκε στα 900 nm για την ταυτόχρονη διέγερση των GFP και CFP φθοριζουσών πρωτεϊνών, ενώ ο αλγόριθμος NMF (ImageJ plugin) χρησιμοποιήθηκε για την ανίχνευση και το διαχωρισμό του φάσματος από τα δύο κανάλια ανίχνευσης σήματος φθορισμού του μικροσκοπίου. Η ανάλυση των δεδομένων μας με τη χρήση των προγραμμάτων Imaris v.7.4.2 και Icy Bioimage Analysis Software, αποκάλυψε μια σειρά μορφολογικών αλλαγών τόσο στην αστρογλοία όσο και την μικρογλοία, μετά από τη χορήγηση του LPS. Συγκεκριμένα, στα αστροκύτταρα το LPS προκάλεσε μία αύξηση κατά 4 φορές του κυτταρικού τους όγκου, που συνοδεύτηκε από μία αύξηση του συνολικού μήκους των προεκτάσεών τους κατά 4 φορές, ενώ παράλληλα ένα αριθμός αστροκυττάρων πολλαπλασιάστηκε και ένας υποπληθυσμός παρουσίασε σημάδια πόλωσης των απολήξεών τους προς τα γειτονικά αγγεία. Στη μικρογλοία, η ενεργοποίηση από το LPS προκάλεσε αλλαγές στη μορφολογία των κυττάρων αυτών, μία αύξηση κατά 2 φορές στον όγκο των σωμάτων τους και αυξημένη ταχύτητα έκφυσης των κυτταρικών τους προεκτάσεων. Όλες οι αλλαγές και στους δύο κυτταρικούς τύπους φαίνεται πως αποκαταστήθηκαν, 8 ημέρες μετά τη χορήγηση του LPS. Σε ότι αφορά τη μικρογλοία, το intravital imaging αποκάλυψε ακόμη ότι παρά την επικρατούσα φλεγμονώδη κατάσταση, τα κύτταρά της αποκρίθηκαν αποτελεσματικά σε εγκεφαλικό τραύμα που προκλήθηκε με laser (laser lesion), ενώ οι προεκβολές τους ανταποκρίθηκαν με μικρότερη ταχύτητα. Επιπλέον, σε video προερχόμενα από ζώα που είχαν λάβει LPS, παρατηρήθηκε συχνά η παρουσία κυττάρων από την περιφέ ρεια μέσα στα αγγεία, ενώ σε επόμενο πείραμα αυτά τα κύτταρα, τα οποία πιθανότατα είναι λευκοκύτταρα, εντοπίστηκαν εντός του εγκεφαλικού παρεγχύματος. Συμπερασματικά, τα δεδομένα μας προτείνουν ότι το LPS, χορηγούμενο σε δύο διαδοχικές δόσεις των 5 mg/kg, επάγει μια ισχυρή και μακροπρόθεσμη απόκριση νευροφλεγμονής. Αυτή η απόκριση συνοδεύεται από άμεση ενεργοποίηση της μικρογλοίας και αστρογλοίας του φλοιού. Η διείσδυση ανοσολογικών κυττάρων από την περιφέρεια μέσα στον εγκεφαλικό ιστό θεωρείται ενδεικτικό σημάδι αυξημένης διαπερατότητας του ΒΒΒ στις επικρατούσες καταστάσεις. Περαιτέρω μελέτη θα επικεντρωθεί στην απόδειξη αυτής της αυξημένης διαπερατότητας του ΒΒΒ στο μοντέλο μας καθώς και στον πιθανό προστατευτικό ρόλο των πολωμένων προς τα αγγεία, αστροκυττάρων, σε αυτές τις συνθήκες.","abstract_has_math":false,"creators":["Γιαγκλήση Ιωάννα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:25:25Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1318623"],"render_values":[{"text":"uoadl:1318623","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318623","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318623","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1318623","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γιαγκλήση Ιωάννα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1318623","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318623"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["H Νευροαγγειακή Μονάδα (Neurovascular Unit, NVU), αποτελούμενη από κύτταρα γλοίας, περικύτταρα, νευρώνες και τα ενδοθηλιακά κύτταρα των εγκεφαλικών αγγείων, αποτελεί μια δυναμική επιφάνεια που λειτουργεί με τέτοιο τρόπο ώστε να εξασφαλίζεται η φυσιολογική λειτουργία του ΚΝΣ. H λειτουργία της NVU επηρεάζεται σε πολλές παθολογικές καταστάσεις του ΚΝΣ. Η νευροφλεγμονή, αποτελεί ένα κοινό χαρακτηριστικό πολλών νευροεκφυλιστικών και νευροανοσολογικών ασθενειών και αν δεν περιοριστεί, μπορεί να οδηγήσει στη συνεχή ενεργοποίηση των αστροκυττάρων και των μικρογλοιακών κυττάρων, δύο από τους κύριους κυτταρικούς τύπους της NVU. Αυτή η ενεργοποίηση ενισχύει την επικράτηση ενός φλεγμονώδους περιβάλλοντος προωθώντας περαιτέρω το νευροεκφυλισμό. Έτσι, η μελέτη των κυτταρικών αλληλεπιδράσεων στα πλαίσια της παθολογικής NVU, μπορεί να συνεισφέρει στην αναγνώριση διάφορων πιθανών θεραπευτικών στόχων, σε ασθένειες του ΚΝΣ. Η δυναμική τέτοιων αλληλεπιδράσεων μπορεί να προσεγγιστεί σε μεγάλο βαθμό με την in vivo απεικόνιση, η οποία επιτρέπει την παρακολούθηση των κυτταρικών αποκρίσεων σε περιβαλλοντικά ερεθίσματα καθώς και των αλληλεπιδράσεων μεταξύ των κυττάρων, στο ζωντανό εγκέφαλο, σε πραγματικό χρόνο. Σύμφωνα με τα παραπάνω, στην παρούσα εργασία χρησιμοποιήσαμε τη Μικροσκοπία 2 Φωτονίων (2-Photon Laser Scanning Microscopy, 2P-LSM) για να παρακολουθήσουμε σε πραγματικό χρόνο τις μορφολογικές αλλαγές και αλληλεπιδράσεις της μικρογλοίας, της αστρογλοίας καθώς και της εγκεφαλικής αγγείωσης, σε συνθήκες νευροφλεγμονής. Στο μοντέλο μας, η νευροφλεγμονή προκλήθηκε με ενδοπεριτοναϊκή χορήγηση του λιποπολυσακχαρίτη (Lipopolysaccharide, LPS) του κυτταρικού τοιχώματος των Gram- βακτηρίων, ενός συστατικού που θεωρείται ισχυρός διεγέρτης της συστημικής φλεγμονής. Αρχικά, τα αποτελέσματά μας από μονιμοποιημένες εγκεφαλικές τομές από ποντίκια C57BL/6, έδειξαν ότι η χορήγηση μιας δόσης 5mg/kg LPS δεν κατάφερε να προκαλέσει σημαντική ενεργοποίηση των αστροκυττάρων του φλοιού, 1 και 4 ημέρες μετά την ένεση, με βάση τη χρώση GFAP, η οποία εκφράζεται στα αστροκύτταρα. Στη συνέχεια, χορηγήσαμε την ίδια δόση σε δύο συνεχόμενες ημέρες και προσδιορίσαμε το φθορισμό των χρώσεων για GFAP και Iba-1, για να προσδιορίσουμε την ενεργοποίηση των αστροκυττάρων και της μικρογλοίας, αντίστοιχα. Στ ην περίπτωση αυτή, η μικρογλοία και η αστρογλοία φάνηκαν να είναι εμφανώς ενεργοποιημένες 1 ημέρα μετά τη χορήγηση της διπλής δόσης LPS, ενώ η ενεργοποίηση αυτή κορυφώθηκε την 4η ημέρα μετά από την αρχική μόλυνση. Μάλιστα, τα μικρογλοιακά κύτταρα παρουσίασαν μορφολογικές αλλαγές που είναι ενδεικτικές της ενεργοποίησης τους. Και οι δύο κυτταρικοί τύποι, φαίνεται να επανήλθαν στην κατάσταση ηρεμίας τους, 8 ημέρες μετά από το LPS. Με βάση τα αποτελέσματα αυτά, χορηγήσαμε συστηματικά 2 δόσεις των 5 mg/kg LPS σε διπλά διαγονιδιακά ποντίκια Cx3cr1GFP/+::GFAP-ECFP (τα οποία εκφράζουν τις φθορίζουσες πρωτεΐνες ECFP και GFP στα αστροκύτταρα και τη μικρογλοία) για να παρακολουθήσουμε με 2P-LSM για 4 συνεχόμενες ημέρες, τη δυναμική των δύο αυτών κυτταρικών πληθυσμών, in vivo. Οι τεχνικές των PCR και qPCR χρησιμοποιήθηκαν για την ταυτοποίηση του γονοτύπου τέτοιων διπλά διαγονιδιακών ζώων ενώ 3 ημέρες πριν τη χορήγηση του LPS, έγινε εμφύτευση κλειστού κρανιακού «παράθυρου» σε ενήλικα ποντίκια (2 μηνών). Τα ζώα αναισθητοποιήθηκαν με αέρια αναισθησία κατά τη διάρκεια της απεικόνισης και οι εικόνες αποκτήθηκαν από βάθος 200-300 μm μέσα στο φλοιό, με τη χρήση του μικροσκοπίου της Μονάδας Οπτικής Μικροσκοπίας του ΕΙΠ (Leica TCS SP5II Confocal Microscope/Mai Tai infrared laser source). Το laser ρυθμίστηκε στα 900 nm για την ταυτόχρονη διέγερση των GFP και CFP φθοριζουσών πρωτεϊνών, ενώ ο αλγόριθμος NMF (ImageJ plugin) χρησιμοποιήθηκε για την ανίχνευση και το διαχωρισμό του φάσματος από τα δύο κανάλια ανίχνευσης σήματος φθορισμού του μικροσκοπίου. Η ανάλυση των δεδομένων μας με τη χρήση των προγραμμάτων Imaris v.7.4.2 και Icy Bioimage Analysis Software, αποκάλυψε μια σειρά μορφολογικών αλλαγών τόσο στην αστρογλοία όσο και την μικρογλοία, μετά από τη χορήγηση του LPS. Συγκεκριμένα, στα αστροκύτταρα το LPS προκάλεσε μία αύξηση κατά 4 φορές του κυτταρικού τους όγκου, που συνοδεύτηκε από μία αύξηση του συνολικού μήκους των προεκτάσεών τους κατά 4 φορές, ενώ παράλληλα ένα αριθμός αστροκυττάρων πολλαπλασιάστηκε και ένας υποπληθυσμός παρουσίασε σημάδια πόλωσης των απολήξεών τους προς τα γειτονικά αγγεία. Στη μικρογλοία, η ενεργοποίηση από το LPS προκάλεσε αλλαγές στη μορφολογία των κυττάρων αυτών, μία αύξηση κατά 2 φορές στον όγκο των σωμάτων τους και αυξημένη ταχύτητα έκφυσης των κυτταρικών τους προεκτάσεων. Όλες οι αλλαγές και στους δύο κυτταρικούς τύπους φαίνεται πως αποκαταστήθηκαν, 8 ημέρες μετά τη χορήγηση του LPS. Σε ότι αφορά τη μικρογλοία, το intravital imaging αποκάλυψε ακόμη ότι παρά την επικρατούσα φλεγμονώδη κατάσταση, τα κύτταρά της αποκρίθηκαν αποτελεσματικά σε εγκεφαλικό τραύμα που προκλήθηκε με laser (laser lesion), ενώ οι προεκβολές τους ανταποκρίθηκαν με μικρότερη ταχύτητα. Επιπλέον, σε video προερχόμενα από ζώα που είχαν λάβει LPS, παρατηρήθηκε συχνά η παρουσία κυττάρων από την περιφέ ρεια μέσα στα αγγεία, ενώ σε επόμενο πείραμα αυτά τα κύτταρα, τα οποία πιθανότατα είναι λευκοκύτταρα, εντοπίστηκαν εντός του εγκεφαλικού παρεγχύματος. Συμπερασματικά, τα δεδομένα μας προτείνουν ότι το LPS, χορηγούμενο σε δύο διαδοχικές δόσεις των 5 mg/kg, επάγει μια ισχυρή και μακροπρόθεσμη απόκριση νευροφλεγμονής. Αυτή η απόκριση συνοδεύεται από άμεση ενεργοποίηση της μικρογλοίας και αστρογλοίας του φλοιού. Η διείσδυση ανοσολογικών κυττάρων από την περιφέρεια μέσα στον εγκεφαλικό ιστό θεωρείται ενδεικτικό σημάδι αυξημένης διαπερατότητας του ΒΒΒ στις επικρατούσες καταστάσεις. Περαιτέρω μελέτη θα επικεντρωθεί στην απόδειξη αυτής της αυξημένης διαπερατότητας του ΒΒΒ στο μοντέλο μας καθώς και στον πιθανό προστατευτικό ρόλο των πολωμένων προς τα αγγεία, αστροκυττάρων, σε αυτές τις συνθήκες.","The importance of the NVU in the maintenance of cerebral homeostasis is being gradually established. The term “Neurovascular Unit” (NVU) is used to describe the integrated system of vascular and neuronal cells and the surrounding glia working in concert to enable proper brain homeostasis and function. The NVU is affected in many CNS conditions and plays a role in their pathology. Neuroinflammation is a common feature of many neurodegenerative and neuroimmunological diseases and if uncontrolled, it can result in the constant activation of microglia and astrocytes, two of the major components of the NVU. This generates a neuroinflammatory environment which can further promote neurodegeneration. The study of the cellular interactions in the pathological NVU could contribute to the identification of numerous potential targets for treatment in the context of many CNS pathologies. The dynamics of such processes can be adequately captured by imaging in vivo, which allows the study of cellular responses to environmental stimuli and cell-cell interactions in the living brain in real time. Accordingly, in the present study we used 2-Photon Laser Scanning Microscopy (2-PLSM) to follow in real time the morphological changes and interactions of microglia, astroglia and the brain vasculature under neuroinflammatory conditions. Neuroinflammation was induced by intraperitoneal administration of the Gram- bacterial cell wall component, lipopolysaccharide (LPS), which is considered as a potent activator of systemic inflammation. Our first data in fixed brain slices from C57BL/6 mice showed that a single administration of 5 mg/kg LPS didn’t lead to a significant activation of cortical astroglia, 1 and 4 days after the injection, based on GFAP fluorescence, which is expressed in astrocytes. We administered then the same dose for two consecutive days and measured the GFAP and Iba-1 fluorescence in order to evaluate astroglia and microglia activation, respectively. Microglia and astroglia became visibly activated 1 day after double LPS administration while this activation reached its peak 4 days after the initial exposure. Activation of microglial cells was accompanied by morphological changes characteristic of its non-quiescent state. Both cell types seemed to have returned to their de-activated states, 8 days after the LPS. Given these results, we systemically administered 2 doses of 5mg/kg LPS in Cx3cr1GFP/+::GFAP-ECFP double transgenic mice (expressing fluorescent proteins ECGP and GFP in astrocytes and microglia) in order to follow with 2-PLSM for 4 consecutive days, the two populations’ dynamics in vivo. PCR and qPCR techniques were used for genotype identification of such double transgenic mice and three days before LPS treatment, a chronic cranial window was installed over the somatosensory cortex of adult animals (2 months old). The mice were anesthetized with sevoflurane during imaging and images were acquired 200-300 μm deep within the cortex, using a Leica TCS SP5II Confocal Microscope equipped with Mai Tai infrared laser source. The laser was tuned to 900nm excitation wavelength for GFP and CFP simultaneous imaging while the NMF Algorithm (ImageJ plugin) was used to detect and separate spectrally the 2 channels of the fluorescent images. Analysis of our collected data, using Imaris v.7.4.2 and the Icy Bioimage Analysis Software, revealed cellular changes both in astroglia and microglia upon LPS exposure. In particular, in astrocytes, LPS led to a 4-fold increase in their cell body volume with a 4-fold increase in the total length of their processes, while a significant sub-population of astrocytes proliferated and others exhibited signs of polarization of their processes towards the blood vessels. In microglial cells, activation by LPS induced changes in their morphology, a 2-fold increase in their cell soma volume and faster movement of cell processes. All changes in both cell types’ dynamics seemed to have been reversed 8 days post LPS treatment. As far as microglia is concerned, intravital imaging showed that despite the existing neuroinflammatory conditions, it efficiently responded to a laser induced brain lesion but with slower process motility than under baseline conditions. Furthermore, in videos from the LPS treated mice we noticed frequently the presence of inflammatory cells from the periphery inside the blood vessels while in a subsequent experiment those cells, most probably leukocytes, were found inside the brain parenchyma. Collectively, our data suggest that LPS, administered in two consecutive doses of 5 mg/kg, induces a strong and long-term neuroinflammatory response. This response is accompanied by quick activation of cortical microglia and astroglia. The infiltration of inflammatory cells from the periphery inside the brain tissue is considered to be indicative of a increase in the BBB permeability during these conditions. Further study will focus on the establishment of BBB leakage in our model and the possible protective role of the polarized astrocytes under these circumstances."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη της επίδρασης της LPS- επαγώμενης Νευροφλεγμονής στη Λειτουργία της Νευροαγγειακής Μονάδας με τη Χρήση της Μικροσκοπίας 2 Φωτονίων σε Εγκέφαλο Διαγονιδιακών Μυών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γιαγκλήση Ιωάννα"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["H Νευροαγγειακή Μονάδα (Neurovascular Unit, NVU), αποτελούμενη από κύτταρα γλοίας, περικύτταρα, νευρώνες και τα ενδοθηλιακά κύτταρα των εγκεφαλικών αγγείων, αποτελεί μια δυναμική επιφάνεια που λειτουργεί με τέτοιο τρόπο ώστε να εξασφαλίζεται η φυσιολογική λειτουργία του ΚΝΣ. H λειτουργία της NVU επηρεάζεται σε πολλές παθολογικές καταστάσεις του ΚΝΣ. Η νευροφλεγμονή, αποτελεί ένα κοινό χαρακτηριστικό πολλών νευροεκφυλιστικών και νευροανοσολογικών ασθενειών και αν δεν περιοριστεί, μπορεί να οδηγήσει στη συνεχή ενεργοποίηση των αστροκυττάρων και των μικρογλοιακών κυττάρων, δύο από τους κύριους κυτταρικούς τύπους της NVU. Αυτή η ενεργοποίηση ενισχύει την επικράτηση ενός φλεγμονώδους περιβάλλοντος προωθώντας περαιτέρω το νευροεκφυλισμό. Έτσι, η μελέτη των κυτταρικών αλληλεπιδράσεων στα πλαίσια της παθολογικής NVU, μπορεί να συνεισφέρει στην αναγνώριση διάφορων πιθανών θεραπευτικών στόχων, σε ασθένειες του ΚΝΣ. Η δυναμική τέτοιων αλληλεπιδράσεων μπορεί να προσεγγιστεί σε μεγάλο βαθμό με την in vivo απεικόνιση, η οποία επιτρέπει την παρακολούθηση των κυτταρικών αποκρίσεων σε περιβαλλοντικά ερεθίσματα καθώς και των αλληλεπιδράσεων μεταξύ των κυττάρων, στο ζωντανό εγκέφαλο, σε πραγματικό χρόνο. Σύμφωνα με τα παραπάνω, στην παρούσα εργασία χρησιμοποιήσαμε τη Μικροσκοπία 2 Φωτονίων (2-Photon Laser Scanning Microscopy, 2P-LSM) για να παρακολουθήσουμε σε πραγματικό χρόνο τις μορφολογικές αλλαγές και αλληλεπιδράσεις της μικρογλοίας, της αστρογλοίας καθώς και της εγκεφαλικής αγγείωσης, σε συνθήκες νευροφλεγμονής. Στο μοντέλο μας, η νευροφλεγμονή προκλήθηκε με ενδοπεριτοναϊκή χορήγηση του λιποπολυσακχαρίτη (Lipopolysaccharide, LPS) του κυτταρικού τοιχώματος των Gram- βακτηρίων, ενός συστατικού που θεωρείται ισχυρός διεγέρτης της συστημικής φλεγμονής. Αρχικά, τα αποτελέσματά μας από μονιμοποιημένες εγκεφαλικές τομές από ποντίκια C57BL/6, έδειξαν ότι η χορήγηση μιας δόσης 5mg/kg LPS δεν κατάφερε να προκαλέσει σημαντική ενεργοποίηση των αστροκυττάρων του φλοιού, 1 και 4 ημέρες μετά την ένεση, με βάση τη χρώση GFAP, η οποία εκφράζεται στα αστροκύτταρα. Στη συνέχεια, χορηγήσαμε την ίδια δόση σε δύο συνεχόμενες ημέρες και προσδιορίσαμε το φθορισμό των χρώσεων για GFAP και Iba-1, για να προσδιορίσουμε την ενεργοποίηση των αστροκυττάρων και της μικρογλοίας, αντίστοιχα. Στ ην περίπτωση αυτή, η μικρογλοία και η αστρογλοία φάνηκαν να είναι εμφανώς ενεργοποιημένες 1 ημέρα μετά τη χορήγηση της διπλής δόσης LPS, ενώ η ενεργοποίηση αυτή κορυφώθηκε την 4η ημέρα μετά από την αρχική μόλυνση. Μάλιστα, τα μικρογλοιακά κύτταρα παρουσίασαν μορφολογικές αλλαγές που είναι ενδεικτικές της ενεργοποίησης τους. Και οι δύο κυτταρικοί τύποι, φαίνεται να επανήλθαν στην κατάσταση ηρεμίας τους, 8 ημέρες μετά από το LPS. Με βάση τα αποτελέσματα αυτά, χορηγήσαμε συστηματικά 2 δόσεις των 5 mg/kg LPS σε διπλά διαγονιδιακά ποντίκια Cx3cr1GFP/+::GFAP-ECFP (τα οποία εκφράζουν τις φθορίζουσες πρωτεΐνες ECFP και GFP στα αστροκύτταρα και τη μικρογλοία) για να παρακολουθήσουμε με 2P-LSM για 4 συνεχόμενες ημέρες, τη δυναμική των δύο αυτών κυτταρικών πληθυσμών, in vivo. Οι τεχνικές των PCR και qPCR χρησιμοποιήθηκαν για την ταυτοποίηση του γονοτύπου τέτοιων διπλά διαγονιδιακών ζώων ενώ 3 ημέρες πριν τη χορήγηση του LPS, έγινε εμφύτευση κλειστού κρανιακού «παράθυρου» σε ενήλικα ποντίκια (2 μηνών). Τα ζώα αναισθητοποιήθηκαν με αέρια αναισθησία κατά τη διάρκεια της απεικόνισης και οι εικόνες αποκτήθηκαν από βάθος 200-300 μm μέσα στο φλοιό, με τη χρήση του μικροσκοπίου της Μονάδας Οπτικής Μικροσκοπίας του ΕΙΠ (Leica TCS SP5II Confocal Microscope/Mai Tai infrared laser source). Το laser ρυθμίστηκε στα 900 nm για την ταυτόχρονη διέγερση των GFP και CFP φθοριζουσών πρωτεϊνών, ενώ ο αλγόριθμος NMF (ImageJ plugin) χρησιμοποιήθηκε για την ανίχνευση και το διαχωρισμό του φάσματος από τα δύο κανάλια ανίχνευσης σήματος φθορισμού του μικροσκοπίου. Η ανάλυση των δεδομένων μας με τη χρήση των προγραμμάτων Imaris v.7.4.2 και Icy Bioimage Analysis Software, αποκάλυψε μια σειρά μορφολογικών αλλαγών τόσο στην αστρογλοία όσο και την μικρογλοία, μετά από τη χορήγηση του LPS. Συγκεκριμένα, στα αστροκύτταρα το LPS προκάλεσε μία αύξηση κατά 4 φορές του κυτταρικού τους όγκου, που συνοδεύτηκε από μία αύξηση του συνολικού μήκους των προεκτάσεών τους κατά 4 φορές, ενώ παράλληλα ένα αριθμός αστροκυττάρων πολλαπλασιάστηκε και ένας υποπληθυσμός παρουσίασε σημάδια πόλωσης των απολήξεών τους προς τα γειτονικά αγγεία. Στη μικρογλοία, η ενεργοποίηση από το LPS προκάλεσε αλλαγές στη μορφολογία των κυττάρων αυτών, μία αύξηση κατά 2 φορές στον όγκο των σωμάτων τους και αυξημένη ταχύτητα έκφυσης των κυτταρικών τους προεκτάσεων. Όλες οι αλλαγές και στους δύο κυτταρικούς τύπους φαίνεται πως αποκαταστήθηκαν, 8 ημέρες μετά τη χορήγηση του LPS. Σε ότι αφορά τη μικρογλοία, το intravital imaging αποκάλυψε ακόμη ότι παρά την επικρατούσα φλεγμονώδη κατάσταση, τα κύτταρά της αποκρίθηκαν αποτελεσματικά σε εγκεφαλικό τραύμα που προκλήθηκε με laser (laser lesion), ενώ οι προεκβολές τους ανταποκρίθηκαν με μικρότερη ταχύτητα. Επιπλέον, σε video προερχόμενα από ζώα που είχαν λάβει LPS, παρατηρήθηκε συχνά η παρουσία κυττάρων από την περιφέ ρεια μέσα στα αγγεία, ενώ σε επόμενο πείραμα αυτά τα κύτταρα, τα οποία πιθανότατα είναι λευκοκύτταρα, εντοπίστηκαν εντός του εγκεφαλικού παρεγχύματος. Συμπερασματικά, τα δεδομένα μας προτείνουν ότι το LPS, χορηγούμενο σε δύο διαδοχικές δόσεις των 5 mg/kg, επάγει μια ισχυρή και μακροπρόθεσμη απόκριση νευροφλεγμονής. Αυτή η απόκριση συνοδεύεται από άμεση ενεργοποίηση της μικρογλοίας και αστρογλοίας του φλοιού. Η διείσδυση ανοσολογικών κυττάρων από την περιφέρεια μέσα στον εγκεφαλικό ιστό θεωρείται ενδεικτικό σημάδι αυξημένης διαπερατότητας του ΒΒΒ στις επικρατούσες καταστάσεις. Περαιτέρω μελέτη θα επικεντρωθεί στην απόδειξη αυτής της αυξημένης διαπερατότητας του ΒΒΒ στο μοντέλο μας καθώς και στον πιθανό προστατευτικό ρόλο των πολωμένων προς τα αγγεία, αστροκυττάρων, σε αυτές τις συνθήκες.","The importance of the NVU in the maintenance of cerebral homeostasis is being gradually established. The term “Neurovascular Unit” (NVU) is used to describe the integrated system of vascular and neuronal cells and the surrounding glia working in concert to enable proper brain homeostasis and function. The NVU is affected in many CNS conditions and plays a role in their pathology. Neuroinflammation is a common feature of many neurodegenerative and neuroimmunological diseases and if uncontrolled, it can result in the constant activation of microglia and astrocytes, two of the major components of the NVU. This generates a neuroinflammatory environment which can further promote neurodegeneration. The study of the cellular interactions in the pathological NVU could contribute to the identification of numerous potential targets for treatment in the context of many CNS pathologies. The dynamics of such processes can be adequately captured by imaging in vivo, which allows the study of cellular responses to environmental stimuli and cell-cell interactions in the living brain in real time. Accordingly, in the present study we used 2-Photon Laser Scanning Microscopy (2-PLSM) to follow in real time the morphological changes and interactions of microglia, astroglia and the brain vasculature under neuroinflammatory conditions. Neuroinflammation was induced by intraperitoneal administration of the Gram- bacterial cell wall component, lipopolysaccharide (LPS), which is considered as a potent activator of systemic inflammation. Our first data in fixed brain slices from C57BL/6 mice showed that a single administration of 5 mg/kg LPS didn’t lead to a significant activation of cortical astroglia, 1 and 4 days after the injection, based on GFAP fluorescence, which is expressed in astrocytes. We administered then the same dose for two consecutive days and measured the GFAP and Iba-1 fluorescence in order to evaluate astroglia and microglia activation, respectively. Microglia and astroglia became visibly activated 1 day after double LPS administration while this activation reached its peak 4 days after the initial exposure. Activation of microglial cells was accompanied by morphological changes characteristic of its non-quiescent state. Both cell types seemed to have returned to their de-activated states, 8 days after the LPS. Given these results, we systemically administered 2 doses of 5mg/kg LPS in Cx3cr1GFP/+::GFAP-ECFP double transgenic mice (expressing fluorescent proteins ECGP and GFP in astrocytes and microglia) in order to follow with 2-PLSM for 4 consecutive days, the two populations’ dynamics in vivo. PCR and qPCR techniques were used for genotype identification of such double transgenic mice and three days before LPS treatment, a chronic cranial window was installed over the somatosensory cortex of adult animals (2 months old). The mice were anesthetized with sevoflurane during imaging and images were acquired 200-300 μm deep within the cortex, using a Leica TCS SP5II Confocal Microscope equipped with Mai Tai infrared laser source. The laser was tuned to 900nm excitation wavelength for GFP and CFP simultaneous imaging while the NMF Algorithm (ImageJ plugin) was used to detect and separate spectrally the 2 channels of the fluorescent images. Analysis of our collected data, using Imaris v.7.4.2 and the Icy Bioimage Analysis Software, revealed cellular changes both in astroglia and microglia upon LPS exposure. In particular, in astrocytes, LPS led to a 4-fold increase in their cell body volume with a 4-fold increase in the total length of their processes, while a significant sub-population of astrocytes proliferated and others exhibited signs of polarization of their processes towards the blood vessels. In microglial cells, activation by LPS induced changes in their morphology, a 2-fold increase in their cell soma volume and faster movement of cell processes. All changes in both cell types’ dynamics seemed to have been reversed 8 days post LPS treatment. As far as microglia is concerned, intravital imaging showed that despite the existing neuroinflammatory conditions, it efficiently responded to a laser induced brain lesion but with slower process motility than under baseline conditions. Furthermore, in videos from the LPS treated mice we noticed frequently the presence of inflammatory cells from the periphery inside the blood vessels while in a subsequent experiment those cells, most probably leukocytes, were found inside the brain parenchyma. Collectively, our data suggest that LPS, administered in two consecutive doses of 5 mg/kg, induces a strong and long-term neuroinflammatory response. This response is accompanied by quick activation of cortical microglia and astroglia. The infiltration of inflammatory cells from the periphery inside the brain tissue is considered to be indicative of a increase in the BBB permeability during these conditions. Further study will focus on the establishment of BBB leakage in our model and the possible protective role of the polarized astrocytes under these circumstances."],"dc:identifier":["uoadl:1318623","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318623"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Μελέτη της επίδρασης της LPS- επαγώμενης Νευροφλεγμονής στη Λειτουργία της Νευροαγγειακής Μονάδας με τη Χρήση της Μικροσκοπίας 2 Φωτονίων σε Εγκέφαλο Διαγονιδιακών Μυών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:25:25Z"}