{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1318737"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1318737","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη του γονιδίου της νικαστρίνης στον εγκέφαλο ποντικών","abstract":"Η νόσος του Alzheimer είναι η συχνότερη μορφή άνοιας και σοβαρή σε βαθμό τέτοιο ώστε να παρεμβαίνει στην καθημερινή ζωή επηρεάζοντας τόσο την μνήμη όσο και τις πνευματικές και λειτουργικές ικανότητες του ατόμου. Η απώλεια της μνήμης και των γνωστικών λειτουργιών εξασθενούν προοδευτικά κατά την εμφάνιση της νόσου. Ξεκινά από σταδιακή δυσκολία επαναφοράς της πρόσφατης μνήμης και καταλήγει σε αποπροσανατολισμό, σύγχυση, αλλαγές στη συμπεριφορά ακόμα και δυσκολία στη κατάποση και το περπάτημα. Αυτές οι δυσλειτουργίες προκύπτουν από τον εκφυλισμό που πραγματοποιείται στον εγκέφαλο κατά τη διάρκεια της νόσου. Συγκεκριμένα, ο σχηματισμός και η συσσώρευση των νευρο-ινιδιακών δεματίων και των νευριτικών πλακών προκαλούν συρρίκνωση των νευρώνων με αποτέλεσμα την καταστροφή των εγκεφαλικών κυττάρων. Πιο συγκεκριμένα, η νόσος του Alzheimer αποτελεί μια εκφυλιστική ασθένεια του κεντρικού νευρικού συστήματος, η οποία αργά και προοδευτικά καταστρέφει τα εγκεφαλικά κύτταρα. Ως χαρακτηριστικό έχει την ύπαρξη νευρωνικών πλακών, που αποτελούνται από εξωκυττάριες εναποθέσεις της πρωτείνης του β- αμυλοειδούς και τα νευρο-ινιδιακά δεμάτια, που αποτελούνται από φωσφορυλιωμένη τ- πρωτεΐνη ( πρωτεΐνη tau ). Τα γονίδια της πρόδρομης αμυλοειδούς πρωτείνης στο χρωμόσωμα 21, στο 14 και στο 2 , έχουν συσχετιστεί με την πρώιμη έναρξη της νόσου σε ηλικίες μικρότερες ηλικίες των 60, μεταλλάξεις των οποίων είναι ικανές να προκαλέσουν τη νόσο. Επίσης το γονίδιο της ΑΡΟ Ε με τις διάφορες ισομορφές του ε2,ε3 και ε4 έχει συνδεθεί με την όψιμη έκφραση της νόσου για ηλικίες μεταξύ 60-80. Τέλος, μια ακόμη πρωτεΐνη, η νικαστρίνη, με άγνωστη ακόμα λειτουργία, φαίνεται να συσχετίζεται με την νόσο. Η νικαστρίνη, μέρος του συμπλόκου της γ-σεκρετάσης της πρόδρομης πρωτείνης του αμυλοειδούς, φτιάχνει δεσμούς και με τις δύο πρεσενιλίνες ( πρεσενιλίνες 1 και 2) και αλληλεπιδρά με το καρβοξυτελικό άκρο της ΑΡΡ. Μεταλλάξεις που διαταράσσουν αυτή την αλληλεπίδραση προκαλούν αλλαγές στην ενεργότητα της γ-σεκρετάσης. Όσον αφορά στη θεραπεία της νόσου ακόμη και σήμερα δεν υπάρχει κάποια αγωγή που να σταματά πλήρως την εξέλιξη της. Η φαρμακευτική αντιμετώπιση της νόσου πραγματοποιείται κυρίως με τη χορήγηση ειδικών σκευασμάτων-φαρμάκων τα οποία καθυστερούν την εξέλιξη της.","abstract_html":"Η νόσος του Alzheimer είναι η συχνότερη μορφή άνοιας και σοβαρή σε βαθμό τέτοιο ώστε να παρεμβαίνει στην καθημερινή ζωή επηρεάζοντας τόσο την μνήμη όσο και τις πνευματικές και λειτουργικές ικανότητες του ατόμου. Η απώλεια της μνήμης και των γνωστικών λειτουργιών εξασθενούν προοδευτικά κατά την εμφάνιση της νόσου. Ξεκινά από σταδιακή δυσκολία επαναφοράς της πρόσφατης μνήμης και καταλήγει σε αποπροσανατολισμό, σύγχυση, αλλαγές στη συμπεριφορά ακόμα και δυσκολία στη κατάποση και το περπάτημα. Αυτές οι δυσλειτουργίες προκύπτουν από τον εκφυλισμό που πραγματοποιείται στον εγκέφαλο κατά τη διάρκεια της νόσου. Συγκεκριμένα, ο σχηματισμός και η συσσώρευση των νευρο-ινιδιακών δεματίων και των νευριτικών πλακών προκαλούν συρρίκνωση των νευρώνων με αποτέλεσμα την καταστροφή των εγκεφαλικών κυττάρων. Πιο συγκεκριμένα, η νόσος του Alzheimer αποτελεί μια εκφυλιστική ασθένεια του κεντρικού νευρικού συστήματος, η οποία αργά και προοδευτικά καταστρέφει τα εγκεφαλικά κύτταρα. Ως χαρακτηριστικό έχει την ύπαρξη νευρωνικών πλακών, που αποτελούνται από εξωκυττάριες εναποθέσεις της πρωτείνης του β- αμυλοειδούς και τα νευρο-ινιδιακά δεμάτια, που αποτελούνται από φωσφορυλιωμένη τ- πρωτεΐνη ( πρωτεΐνη tau ). Τα γονίδια της πρόδρομης αμυλοειδούς πρωτείνης στο χρωμόσωμα 21, στο 14 και στο 2 , έχουν συσχετιστεί με την πρώιμη έναρξη της νόσου σε ηλικίες μικρότερες ηλικίες των 60, μεταλλάξεις των οποίων είναι ικανές να προκαλέσουν τη νόσο. Επίσης το γονίδιο της ΑΡΟ Ε με τις διάφορες ισομορφές του ε2,ε3 και ε4 έχει συνδεθεί με την όψιμη έκφραση της νόσου για ηλικίες μεταξύ 60-80. Τέλος, μια ακόμη πρωτεΐνη, η νικαστρίνη, με άγνωστη ακόμα λειτουργία, φαίνεται να συσχετίζεται με την νόσο. Η νικαστρίνη, μέρος του συμπλόκου της γ-σεκρετάσης της πρόδρομης πρωτείνης του αμυλοειδούς, φτιάχνει δεσμούς και με τις δύο πρεσενιλίνες ( πρεσενιλίνες 1 και 2) και αλληλεπιδρά με το καρβοξυτελικό άκρο της ΑΡΡ. Μεταλλάξεις που διαταράσσουν αυτή την αλληλεπίδραση προκαλούν αλλαγές στην ενεργότητα της γ-σεκρετάσης. Όσον αφορά στη θεραπεία της νόσου ακόμη και σήμερα δεν υπάρχει κάποια αγωγή που να σταματά πλήρως την εξέλιξη της. Η φαρμακευτική αντιμετώπιση της νόσου πραγματοποιείται κυρίως με τη χορήγηση ειδικών σκευασμάτων-φαρμάκων τα οποία καθυστερούν την εξέλιξη της.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαστεφανοπούλου Βασιλική"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2011,"date_issued":"2011","date_published":"2011","updated_at":"2026-11-19T05:25:28Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1318737"],"render_values":[{"text":"uoadl:1318737","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318737","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318737","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1318737","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαστεφανοπούλου Βασιλική"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2011"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1318737","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318737"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η νόσος του Alzheimer είναι η συχνότερη μορφή άνοιας και σοβαρή σε βαθμό τέτοιο ώστε να παρεμβαίνει στην καθημερινή ζωή επηρεάζοντας τόσο την μνήμη όσο και τις πνευματικές και λειτουργικές ικανότητες του ατόμου. Η απώλεια της μνήμης και των γνωστικών λειτουργιών εξασθενούν προοδευτικά κατά την εμφάνιση της νόσου. Ξεκινά από σταδιακή δυσκολία επαναφοράς της πρόσφατης μνήμης και καταλήγει σε αποπροσανατολισμό, σύγχυση, αλλαγές στη συμπεριφορά ακόμα και δυσκολία στη κατάποση και το περπάτημα. Αυτές οι δυσλειτουργίες προκύπτουν από τον εκφυλισμό που πραγματοποιείται στον εγκέφαλο κατά τη διάρκεια της νόσου. Συγκεκριμένα, ο σχηματισμός και η συσσώρευση των νευρο-ινιδιακών δεματίων και των νευριτικών πλακών προκαλούν συρρίκνωση των νευρώνων με αποτέλεσμα την καταστροφή των εγκεφαλικών κυττάρων. Πιο συγκεκριμένα, η νόσος του Alzheimer αποτελεί μια εκφυλιστική ασθένεια του κεντρικού νευρικού συστήματος, η οποία αργά και προοδευτικά καταστρέφει τα εγκεφαλικά κύτταρα. Ως χαρακτηριστικό έχει την ύπαρξη νευρωνικών πλακών, που αποτελούνται από εξωκυττάριες εναποθέσεις της πρωτείνης του β- αμυλοειδούς και τα νευρο-ινιδιακά δεμάτια, που αποτελούνται από φωσφορυλιωμένη τ- πρωτεΐνη ( πρωτεΐνη tau ). Τα γονίδια της πρόδρομης αμυλοειδούς πρωτείνης στο χρωμόσωμα 21, στο 14 και στο 2 , έχουν συσχετιστεί με την πρώιμη έναρξη της νόσου σε ηλικίες μικρότερες ηλικίες των 60, μεταλλάξεις των οποίων είναι ικανές να προκαλέσουν τη νόσο. Επίσης το γονίδιο της ΑΡΟ Ε με τις διάφορες ισομορφές του ε2,ε3 και ε4 έχει συνδεθεί με την όψιμη έκφραση της νόσου για ηλικίες μεταξύ 60-80. Τέλος, μια ακόμη πρωτεΐνη, η νικαστρίνη, με άγνωστη ακόμα λειτουργία, φαίνεται να συσχετίζεται με την νόσο. Η νικαστρίνη, μέρος του συμπλόκου της γ-σεκρετάσης της πρόδρομης πρωτείνης του αμυλοειδούς, φτιάχνει δεσμούς και με τις δύο πρεσενιλίνες ( πρεσενιλίνες 1 και 2) και αλληλεπιδρά με το καρβοξυτελικό άκρο της ΑΡΡ. Μεταλλάξεις που διαταράσσουν αυτή την αλληλεπίδραση προκαλούν αλλαγές στην ενεργότητα της γ-σεκρετάσης. Όσον αφορά στη θεραπεία της νόσου ακόμη και σήμερα δεν υπάρχει κάποια αγωγή που να σταματά πλήρως την εξέλιξη της. Η φαρμακευτική αντιμετώπιση της νόσου πραγματοποιείται κυρίως με τη χορήγηση ειδικών σκευασμάτων-φαρμάκων τα οποία καθυστερούν την εξέλιξη της.","The Alzheimer disease is the most common form of dementia. It is so severe, that it interferes in the everyday life, affecting not only the memory, but the mental and functional abilities of the patient as well. When the disease appears, there’s a progressive short-term memory loss and cognitive functions impairment. In the beginning, there’ s a progressive inability to recall short – term memory, which results in disorientation, confusion, mood swings, even difficulty in swallowing and walking. Those disfunctions are product of the brain degeneration during the disease. More specifically, the development and the accumulation of tangles and plaques cause the neurons to shrink, which leads to the death of the cells. It is characterized by the existence of neuroplaques, that consist of extra cellular deposits of the beta amyloid protein, and the tangles, that consist of phosphorylated tau protein. The genes of the forerunning amyloid protein in the chromosomes 21, 14 and 2 are related to the early stages of the disease in patients younger than 60 years old. These mutations provokes the emergence of the disease. Moreover, the APO E gene together with its variant forms of the e2, e3 and e4 are related to the late stages of the disease between the ages 60-80. Lastly, there’s one more protein, nicastrin, that seems to be related to the disease, but its function remains unknown. Nicastrin is part of the gamma secretase APP protein complex. It bonds with both preselinins 1 and 2 and it interacts with the carboxyl terminal of the APP. Mutations that agitate that interaction brings changes in the function of the gamma secretase. As far as the cure of the disease is concerned, there is still no treatment that can fully cease its development. The pharmaceutical treatment of the disease is mostly carried out with specific substances that delay its progress."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη του γονιδίου της νικαστρίνης στον εγκέφαλο ποντικών"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαστεφανοπούλου Βασιλική"],"dc:date":["2011"],"dc:description":["Η νόσος του Alzheimer είναι η συχνότερη μορφή άνοιας και σοβαρή σε βαθμό τέτοιο ώστε να παρεμβαίνει στην καθημερινή ζωή επηρεάζοντας τόσο την μνήμη όσο και τις πνευματικές και λειτουργικές ικανότητες του ατόμου. Η απώλεια της μνήμης και των γνωστικών λειτουργιών εξασθενούν προοδευτικά κατά την εμφάνιση της νόσου. Ξεκινά από σταδιακή δυσκολία επαναφοράς της πρόσφατης μνήμης και καταλήγει σε αποπροσανατολισμό, σύγχυση, αλλαγές στη συμπεριφορά ακόμα και δυσκολία στη κατάποση και το περπάτημα. Αυτές οι δυσλειτουργίες προκύπτουν από τον εκφυλισμό που πραγματοποιείται στον εγκέφαλο κατά τη διάρκεια της νόσου. Συγκεκριμένα, ο σχηματισμός και η συσσώρευση των νευρο-ινιδιακών δεματίων και των νευριτικών πλακών προκαλούν συρρίκνωση των νευρώνων με αποτέλεσμα την καταστροφή των εγκεφαλικών κυττάρων. Πιο συγκεκριμένα, η νόσος του Alzheimer αποτελεί μια εκφυλιστική ασθένεια του κεντρικού νευρικού συστήματος, η οποία αργά και προοδευτικά καταστρέφει τα εγκεφαλικά κύτταρα. Ως χαρακτηριστικό έχει την ύπαρξη νευρωνικών πλακών, που αποτελούνται από εξωκυττάριες εναποθέσεις της πρωτείνης του β- αμυλοειδούς και τα νευρο-ινιδιακά δεμάτια, που αποτελούνται από φωσφορυλιωμένη τ- πρωτεΐνη ( πρωτεΐνη tau ). Τα γονίδια της πρόδρομης αμυλοειδούς πρωτείνης στο χρωμόσωμα 21, στο 14 και στο 2 , έχουν συσχετιστεί με την πρώιμη έναρξη της νόσου σε ηλικίες μικρότερες ηλικίες των 60, μεταλλάξεις των οποίων είναι ικανές να προκαλέσουν τη νόσο. Επίσης το γονίδιο της ΑΡΟ Ε με τις διάφορες ισομορφές του ε2,ε3 και ε4 έχει συνδεθεί με την όψιμη έκφραση της νόσου για ηλικίες μεταξύ 60-80. Τέλος, μια ακόμη πρωτεΐνη, η νικαστρίνη, με άγνωστη ακόμα λειτουργία, φαίνεται να συσχετίζεται με την νόσο. Η νικαστρίνη, μέρος του συμπλόκου της γ-σεκρετάσης της πρόδρομης πρωτείνης του αμυλοειδούς, φτιάχνει δεσμούς και με τις δύο πρεσενιλίνες ( πρεσενιλίνες 1 και 2) και αλληλεπιδρά με το καρβοξυτελικό άκρο της ΑΡΡ. Μεταλλάξεις που διαταράσσουν αυτή την αλληλεπίδραση προκαλούν αλλαγές στην ενεργότητα της γ-σεκρετάσης. Όσον αφορά στη θεραπεία της νόσου ακόμη και σήμερα δεν υπάρχει κάποια αγωγή που να σταματά πλήρως την εξέλιξη της. Η φαρμακευτική αντιμετώπιση της νόσου πραγματοποιείται κυρίως με τη χορήγηση ειδικών σκευασμάτων-φαρμάκων τα οποία καθυστερούν την εξέλιξη της.","The Alzheimer disease is the most common form of dementia. It is so severe, that it interferes in the everyday life, affecting not only the memory, but the mental and functional abilities of the patient as well. When the disease appears, there’s a progressive short-term memory loss and cognitive functions impairment. In the beginning, there’ s a progressive inability to recall short – term memory, which results in disorientation, confusion, mood swings, even difficulty in swallowing and walking. Those disfunctions are product of the brain degeneration during the disease. More specifically, the development and the accumulation of tangles and plaques cause the neurons to shrink, which leads to the death of the cells. It is characterized by the existence of neuroplaques, that consist of extra cellular deposits of the beta amyloid protein, and the tangles, that consist of phosphorylated tau protein. The genes of the forerunning amyloid protein in the chromosomes 21, 14 and 2 are related to the early stages of the disease in patients younger than 60 years old. These mutations provokes the emergence of the disease. Moreover, the APO E gene together with its variant forms of the e2, e3 and e4 are related to the late stages of the disease between the ages 60-80. Lastly, there’s one more protein, nicastrin, that seems to be related to the disease, but its function remains unknown. Nicastrin is part of the gamma secretase APP protein complex. It bonds with both preselinins 1 and 2 and it interacts with the carboxyl terminal of the APP. Mutations that agitate that interaction brings changes in the function of the gamma secretase. As far as the cure of the disease is concerned, there is still no treatment that can fully cease its development. The pharmaceutical treatment of the disease is mostly carried out with specific substances that delay its progress."],"dc:identifier":["uoadl:1318737","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318737"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Μελέτη του γονιδίου της νικαστρίνης στον εγκέφαλο ποντικών"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:25:28Z"}