{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1318751"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1318751","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη του κύριου θύλακα ειδικότητας (S1) των αμινοπεπτιδασών που παράγουν αντιγονικά πεπτίδια","abstract":"Οι αμινοπεπτιδάσες του ενδοπλασματικού δικτύου ERAP1 και ERAP2 καθώς και η αμινοπεπτιδάση που ρυθμίζεται από την ινσουλίνη (IRAP) είναι τρία ομόλογα ένζυμα που διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην παραγωγή αντιγονικών πεπτιδίων. Οι συγκεκριμένες αμινοπεπτιδάσες υδρολύουν το Ν-τελικό άκρο των εκτεταμένων πρόδρομων επιτόπων με σκοπό τη δημιουργία ώριμων αντιγονικών πεπτιδίων ικανών να προσδεθούν στα μόρια MHC I. Η ειδικότητα αυτών των πεπτιδασών μπορεί να επηρεάσει την επιλογή των αντιγονικών πεπτιδίων, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει μελετηθεί λεπτομερώς. Στην παρούσα μελέτη, χρησιμοποιώντας μια συλλογή 82 φθοριζόντων υποστρωμάτων, προσδιορίστηκε το προφίλ εκλεκτικότητας για κάθε ένζυμο και διερευνήθηκαν τα δομικά και λειτουργικά χαρακτηριστικά του κύριου θύλακα ειδικότητας τους (θύλακας S1). Στη συνέχεια, μέσω μοριακών μοντέλων για τους τρεις S1 θύλακες, προσδιορίστηκαν αλληλεπιδράσεις υποστρώματος-ενζύμου που είναι καθοριστικές για την ειδικότητα των τριών ενζύμων. Τα προφίλ εκλεκτικότητας ως προς τα υποστρώματα που λάβαμε υποδηλώνουν ότι η IRAP συνδυάζει την S1 ειδικότητα των ERAP1 και ERAP2, μια παρατήρηση σύμφωνη με τον προτεινόμενο βιολογικό ρόλο της. Ωστόσο, αυτή η διπλή ειδικότητα της IRAP δεν είναι αποτέλεσμα απλά του συνδυασμού των δομικών χαρακτηριστικών των ERAP1 και ERAP2, αλλά μιας αλλαγής του αμινοξέος στη θέση 541. Τα αποτελέσματα μας παρέχουν πληροφορίες για την επιλογή των αντιγονικών πεπτιδίων και πιθανόν να αποδειχθούν χρήσιμα στο σχεδιασμό εκλεκτικών αναστολέων ή δραστικών ουσιών για τη συγκεκριμένη κατηγορία ενζύμων. Για να επιβεβαιωθεί η παραπάνω υπόθεση και χρησιμοποιώντας μια εκλογικευμένη με βάση τη δομή προσέγγιση, αναπτύξαμε και δοκιμάσαμε μια σειρά ανιλινικών και πυριδινικών παραγώγων καθώς και μια σειρά φωσφινικών ανάλογων μεταβατικής κατάστασης ως πιθανούς αναστολείς για τα τρία ένζυμα, βασισμένοι στην S1 και S1' ειδικότητα τους. Τα αποτελέσματα μας υποδεικνύουν ότι τα φωσφινικά ανάλογα μεταβατικής κατάστασης είναι δραστικότεροι αναστολείς (με Ki< 1μΜ) σε σχέση με τα ανιλινικά και πυριδινικά παράγωγα. Τέλος, είναι πιθανόν η συγκεκριμένη σειρά αναστολέων να αποτελέσει μια νέα θεραπευτική προσέγγιση για την αυτοανοσία ή/και τον καρκίνο.","abstract_html":"Οι αμινοπεπτιδάσες του ενδοπλασματικού δικτύου ERAP1 και ERAP2 καθώς και η αμινοπεπτιδάση που ρυθμίζεται από την ινσουλίνη (IRAP) είναι τρία ομόλογα ένζυμα που διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην παραγωγή αντιγονικών πεπτιδίων. Οι συγκεκριμένες αμινοπεπτιδάσες υδρολύουν το Ν-τελικό άκρο των εκτεταμένων πρόδρομων επιτόπων με σκοπό τη δημιουργία ώριμων αντιγονικών πεπτιδίων ικανών να προσδεθούν στα μόρια MHC I. Η ειδικότητα αυτών των πεπτιδασών μπορεί να επηρεάσει την επιλογή των αντιγονικών πεπτιδίων, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει μελετηθεί λεπτομερώς. Στην παρούσα μελέτη, χρησιμοποιώντας μια συλλογή 82 φθοριζόντων υποστρωμάτων, προσδιορίστηκε το προφίλ εκλεκτικότητας για κάθε ένζυμο και διερευνήθηκαν τα δομικά και λειτουργικά χαρακτηριστικά του κύριου θύλακα ειδικότητας τους (θύλακας S1). Στη συνέχεια, μέσω μοριακών μοντέλων για τους τρεις S1 θύλακες, προσδιορίστηκαν αλληλεπιδράσεις υποστρώματος-ενζύμου που είναι καθοριστικές για την ειδικότητα των τριών ενζύμων. Τα προφίλ εκλεκτικότητας ως προς τα υποστρώματα που λάβαμε υποδηλώνουν ότι η IRAP συνδυάζει την S1 ειδικότητα των ERAP1 και ERAP2, μια παρατήρηση σύμφωνη με τον προτεινόμενο βιολογικό ρόλο της. Ωστόσο, αυτή η διπλή ειδικότητα της IRAP δεν είναι αποτέλεσμα απλά του συνδυασμού των δομικών χαρακτηριστικών των ERAP1 και ERAP2, αλλά μιας αλλαγής του αμινοξέος στη θέση 541. Τα αποτελέσματα μας παρέχουν πληροφορίες για την επιλογή των αντιγονικών πεπτιδίων και πιθανόν να αποδειχθούν χρήσιμα στο σχεδιασμό εκλεκτικών αναστολέων ή δραστικών ουσιών για τη συγκεκριμένη κατηγορία ενζύμων. Για να επιβεβαιωθεί η παραπάνω υπόθεση και χρησιμοποιώντας μια εκλογικευμένη με βάση τη δομή προσέγγιση, αναπτύξαμε και δοκιμάσαμε μια σειρά ανιλινικών και πυριδινικών παραγώγων καθώς και μια σειρά φωσφινικών ανάλογων μεταβατικής κατάστασης ως πιθανούς αναστολείς για τα τρία ένζυμα, βασισμένοι στην S1 και S1&#x27; ειδικότητα τους. Τα αποτελέσματα μας υποδεικνύουν ότι τα φωσφινικά ανάλογα μεταβατικής κατάστασης είναι δραστικότεροι αναστολείς (με Ki&lt; 1μΜ) σε σχέση με τα ανιλινικά και πυριδινικά παράγωγα. Τέλος, είναι πιθανόν η συγκεκριμένη σειρά αναστολέων να αποτελέσει μια νέα θεραπευτική προσέγγιση για την αυτοανοσία ή/και τον καρκίνο.","abstract_has_math":false,"creators":["Ζερβούδη Ευθαλία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:25:28Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1318751"],"render_values":[{"text":"uoadl:1318751","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318751","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318751","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1318751","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ζερβούδη Ευθαλία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1318751","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318751"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι αμινοπεπτιδάσες του ενδοπλασματικού δικτύου ERAP1 και ERAP2 καθώς και η αμινοπεπτιδάση που ρυθμίζεται από την ινσουλίνη (IRAP) είναι τρία ομόλογα ένζυμα που διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην παραγωγή αντιγονικών πεπτιδίων. Οι συγκεκριμένες αμινοπεπτιδάσες υδρολύουν το Ν-τελικό άκρο των εκτεταμένων πρόδρομων επιτόπων με σκοπό τη δημιουργία ώριμων αντιγονικών πεπτιδίων ικανών να προσδεθούν στα μόρια MHC I. Η ειδικότητα αυτών των πεπτιδασών μπορεί να επηρεάσει την επιλογή των αντιγονικών πεπτιδίων, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει μελετηθεί λεπτομερώς. Στην παρούσα μελέτη, χρησιμοποιώντας μια συλλογή 82 φθοριζόντων υποστρωμάτων, προσδιορίστηκε το προφίλ εκλεκτικότητας για κάθε ένζυμο και διερευνήθηκαν τα δομικά και λειτουργικά χαρακτηριστικά του κύριου θύλακα ειδικότητας τους (θύλακας S1). Στη συνέχεια, μέσω μοριακών μοντέλων για τους τρεις S1 θύλακες, προσδιορίστηκαν αλληλεπιδράσεις υποστρώματος-ενζύμου που είναι καθοριστικές για την ειδικότητα των τριών ενζύμων. Τα προφίλ εκλεκτικότητας ως προς τα υποστρώματα που λάβαμε υποδηλώνουν ότι η IRAP συνδυάζει την S1 ειδικότητα των ERAP1 και ERAP2, μια παρατήρηση σύμφωνη με τον προτεινόμενο βιολογικό ρόλο της. Ωστόσο, αυτή η διπλή ειδικότητα της IRAP δεν είναι αποτέλεσμα απλά του συνδυασμού των δομικών χαρακτηριστικών των ERAP1 και ERAP2, αλλά μιας αλλαγής του αμινοξέος στη θέση 541. Τα αποτελέσματα μας παρέχουν πληροφορίες για την επιλογή των αντιγονικών πεπτιδίων και πιθανόν να αποδειχθούν χρήσιμα στο σχεδιασμό εκλεκτικών αναστολέων ή δραστικών ουσιών για τη συγκεκριμένη κατηγορία ενζύμων. Για να επιβεβαιωθεί η παραπάνω υπόθεση και χρησιμοποιώντας μια εκλογικευμένη με βάση τη δομή προσέγγιση, αναπτύξαμε και δοκιμάσαμε μια σειρά ανιλινικών και πυριδινικών παραγώγων καθώς και μια σειρά φωσφινικών ανάλογων μεταβατικής κατάστασης ως πιθανούς αναστολείς για τα τρία ένζυμα, βασισμένοι στην S1 και S1' ειδικότητα τους. Τα αποτελέσματα μας υποδεικνύουν ότι τα φωσφινικά ανάλογα μεταβατικής κατάστασης είναι δραστικότεροι αναστολείς (με Ki< 1μΜ) σε σχέση με τα ανιλινικά και πυριδινικά παράγωγα. Τέλος, είναι πιθανόν η συγκεκριμένη σειρά αναστολέων να αποτελέσει μια νέα θεραπευτική προσέγγιση για την αυτοανοσία ή/και τον καρκίνο.","ER aminopeptidase 1 (ERAP1), ER aminopeptidase 2 (ERAP2) and Insulin Regulated aminopeptidase (IRAP) are three homologous enzymes that play critical roles in the generation of antigenic peptides. These aminopeptidases excise amino acids from N-terminally extended precursors of antigenic peptides in order to generate the correct length epitopes for binding onto MHC class I molecules. The specificity of these peptidases can affect antigenic peptide selection, but it has not yet been investigated in detail. In the present study we utilized a collection of 82 fluorogenic substrates to define a detailed selectivity profile for each of the three enzymes and to probe structural and functional features of the primary specificity pocket (S1). Molecular modeling of the three S1 pockets reveals substrate-enzyme interactions that are critical determinants for specificity. The substrate selectivity profiles suggest that IRAP largely combines the S1 specificity of ERAP1 and ERAP2, consistent with its proposed biological function. IRAP, however, does not achieve this dual specificity by simply combining structural features of ERAP1 and 2 but rather by a unique amino acid change at position 541. Our results provide insights on antigenic peptide selection and may prove valuable in designing selective inhibitors or activity markers for this class of enzymes. To test this hypothesis and using a rational, structure-based approach, we have developed and evaluated a series of aniline and pyridine analogs as well as a series of phosphinic transition-state analogs as putative inhibitors of this group of enzymes, focusing on optimizing the specificity of the S1 and S1’ subsites. Our results suggest that phosphinic transition-state analogs are more active inhibitors (with inhibition potency down to 1μΜ) than aniline and pyridine analogs. Finally, we conclude that this group of inhibitors may constitute a novel avenue for the pharmacological modulation of the immune response with multiple therapeutic applications from the regulation of autoimmunity to cancer immunotherapy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη του κύριου θύλακα ειδικότητας (S1) των αμινοπεπτιδασών που παράγουν αντιγονικά πεπτίδια"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ζερβούδη Ευθαλία"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Οι αμινοπεπτιδάσες του ενδοπλασματικού δικτύου ERAP1 και ERAP2 καθώς και η αμινοπεπτιδάση που ρυθμίζεται από την ινσουλίνη (IRAP) είναι τρία ομόλογα ένζυμα που διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην παραγωγή αντιγονικών πεπτιδίων. Οι συγκεκριμένες αμινοπεπτιδάσες υδρολύουν το Ν-τελικό άκρο των εκτεταμένων πρόδρομων επιτόπων με σκοπό τη δημιουργία ώριμων αντιγονικών πεπτιδίων ικανών να προσδεθούν στα μόρια MHC I. Η ειδικότητα αυτών των πεπτιδασών μπορεί να επηρεάσει την επιλογή των αντιγονικών πεπτιδίων, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει μελετηθεί λεπτομερώς. Στην παρούσα μελέτη, χρησιμοποιώντας μια συλλογή 82 φθοριζόντων υποστρωμάτων, προσδιορίστηκε το προφίλ εκλεκτικότητας για κάθε ένζυμο και διερευνήθηκαν τα δομικά και λειτουργικά χαρακτηριστικά του κύριου θύλακα ειδικότητας τους (θύλακας S1). Στη συνέχεια, μέσω μοριακών μοντέλων για τους τρεις S1 θύλακες, προσδιορίστηκαν αλληλεπιδράσεις υποστρώματος-ενζύμου που είναι καθοριστικές για την ειδικότητα των τριών ενζύμων. Τα προφίλ εκλεκτικότητας ως προς τα υποστρώματα που λάβαμε υποδηλώνουν ότι η IRAP συνδυάζει την S1 ειδικότητα των ERAP1 και ERAP2, μια παρατήρηση σύμφωνη με τον προτεινόμενο βιολογικό ρόλο της. Ωστόσο, αυτή η διπλή ειδικότητα της IRAP δεν είναι αποτέλεσμα απλά του συνδυασμού των δομικών χαρακτηριστικών των ERAP1 και ERAP2, αλλά μιας αλλαγής του αμινοξέος στη θέση 541. Τα αποτελέσματα μας παρέχουν πληροφορίες για την επιλογή των αντιγονικών πεπτιδίων και πιθανόν να αποδειχθούν χρήσιμα στο σχεδιασμό εκλεκτικών αναστολέων ή δραστικών ουσιών για τη συγκεκριμένη κατηγορία ενζύμων. Για να επιβεβαιωθεί η παραπάνω υπόθεση και χρησιμοποιώντας μια εκλογικευμένη με βάση τη δομή προσέγγιση, αναπτύξαμε και δοκιμάσαμε μια σειρά ανιλινικών και πυριδινικών παραγώγων καθώς και μια σειρά φωσφινικών ανάλογων μεταβατικής κατάστασης ως πιθανούς αναστολείς για τα τρία ένζυμα, βασισμένοι στην S1 και S1' ειδικότητα τους. Τα αποτελέσματα μας υποδεικνύουν ότι τα φωσφινικά ανάλογα μεταβατικής κατάστασης είναι δραστικότεροι αναστολείς (με Ki< 1μΜ) σε σχέση με τα ανιλινικά και πυριδινικά παράγωγα. Τέλος, είναι πιθανόν η συγκεκριμένη σειρά αναστολέων να αποτελέσει μια νέα θεραπευτική προσέγγιση για την αυτοανοσία ή/και τον καρκίνο.","ER aminopeptidase 1 (ERAP1), ER aminopeptidase 2 (ERAP2) and Insulin Regulated aminopeptidase (IRAP) are three homologous enzymes that play critical roles in the generation of antigenic peptides. These aminopeptidases excise amino acids from N-terminally extended precursors of antigenic peptides in order to generate the correct length epitopes for binding onto MHC class I molecules. The specificity of these peptidases can affect antigenic peptide selection, but it has not yet been investigated in detail. In the present study we utilized a collection of 82 fluorogenic substrates to define a detailed selectivity profile for each of the three enzymes and to probe structural and functional features of the primary specificity pocket (S1). Molecular modeling of the three S1 pockets reveals substrate-enzyme interactions that are critical determinants for specificity. The substrate selectivity profiles suggest that IRAP largely combines the S1 specificity of ERAP1 and ERAP2, consistent with its proposed biological function. IRAP, however, does not achieve this dual specificity by simply combining structural features of ERAP1 and 2 but rather by a unique amino acid change at position 541. Our results provide insights on antigenic peptide selection and may prove valuable in designing selective inhibitors or activity markers for this class of enzymes. To test this hypothesis and using a rational, structure-based approach, we have developed and evaluated a series of aniline and pyridine analogs as well as a series of phosphinic transition-state analogs as putative inhibitors of this group of enzymes, focusing on optimizing the specificity of the S1 and S1’ subsites. Our results suggest that phosphinic transition-state analogs are more active inhibitors (with inhibition potency down to 1μΜ) than aniline and pyridine analogs. Finally, we conclude that this group of inhibitors may constitute a novel avenue for the pharmacological modulation of the immune response with multiple therapeutic applications from the regulation of autoimmunity to cancer immunotherapy."],"dc:identifier":["uoadl:1318751","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1318751"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Μελέτη του κύριου θύλακα ειδικότητας (S1) των αμινοπεπτιδασών που παράγουν αντιγονικά πεπτίδια"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:25:28Z"}