{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1319064"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1319064","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μονοκλωνικά φυσικά αυτοαντισώματα με ικανότητα διείσδυσης σε ζώντα κύτταρα:Διερεύνηση της βιολογικής δράσης","abstract":"Φυσικά αυτοαντισώματα (Natural Antibodies, NAbs), ανευρίσκονται στον ορό υγιών ατόμων και διαφόρων ζώων/ζωικών ειδών. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους είναι η πολυδραστικότητα, δηλαδή η ικανότητα αναγνώρισης πολλών δομικά διαφορετικών μορίων, όπως πρωτεΐνες, DNA και απτένια. Αναγνωρίζουν εαυτά και μη εαυτά συστατικά και παίζουν σημαντικό ρόλο στη φυσιολογική λειτουργία του οργανισμού. Αντισώματα με ικανότητα διείσδυσης σε ζώντα κύτταρα (Cell-Penetrating Antibodies, CPAbs) ανευρίσκονται στον ορό ασθενών με Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο (ΣΕΛ) και σε ποντικούς που εκδηλώνουν σύνδρομο αυθόρμητου λύκου που μοιάζει με την ανθρώπινη νόσο. Τα αντισώματα αυτά συσσωρεύονται κυρίως στον πυρήνα του κυττάρου, αναγνωρίζουν συχνά το DNA αλλά και άλλα δομικά άσχετα αντιγόνα, όπως πρωτεΐνες και απτένια. Τα αντισώματα αυτά είναι επομένως πολυδραστικά, όπως τα NΑbs. Αντίστοιχα αντισώματα με κυτταροδεισδυτική ικανότητα στον ορό υγιών ατόμων και σε υγιή ποντίκια δεν ήταν γνωστά μέχρι πριν δύο χρόνια, όταν στο εργαστήριο Ανοσολογίας του Ελληνικού Ινστιτούτου Παστέρ (ΕΙΠ) διαπιστώθηκε για πρώτη φορά η παρουσία φυσικών πολυκλωνικών CPAbs στην ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη (IVIg), θεραπευτικό μέσο επιλογής σε ποικίλα φλεγμονώδη και αυτοάνοσα νοσήματα. Επιπλέον, το εργαστήριο κατάφερε να συνδέσει άμεσα τα NΑbs με τα CPAbs , αφού ανέπτυξε και χαρακτήρισε για πρώτη φορά μια σειρά από μονοκλωνικά αυτοαντισώματα με ικανότητα διείσδυσης σε ζώντα κύτταρα από υγιείς-φυσιολογικούς ποντικούς (φυλής BALB/c). Με βάση τα παραπάνω, η παρούσα εργασία εστιάστηκε στον προσδιορισμό του προτύπου διείσδυσης και στη μελέτη της βιολογικής δράσης τριών φυσικών μονοκλωνικών CPAbs, μετά την είσοδό τους σε ζώντα κύτταρα, σε σύγκριση με τα κλασικά CPAbs από ποντικούς που εμφανίζουν αυθόρμητα το σύνδρομο λύκου [φυλή (NZBxNZW)F1], τα οποία επίσης είχαν παρασκευαστεί και χαρακτηριστεί στο εργαστήριο. Μελετήθηκαν έτσι τα φυσικά μονοκλωνικά αυτοαντισώματα 15C4B11, 8B5B11 και TG2F10 παράλληλα με τα παθολογικά μονοκλωνικά 2C6 και H9.3, θετικό και αρνητικό μάρτυρα της κυτταροδιείσδυσης, αντίστοιχα, ως προς 1) τα χαρακτηριστικά της διείσδυσης (διαφορετικές συγκεντρώσεις αντισώματος, χρόνοι επώασης αντισωμάτων-κυττάρων και θερμοκρασία επώασης), και 2) την τυχόν βιολογική δράση σε δύο διαφορετικές κυτταρικές σειρές, ινοβλάστες από έμβρυο ποντικού NIH-3Τ3 (προσκολλητική κυτταρική σειρά) και ανθρώπινα Τ-λεμφοκύτταρα Jurkat (μη προσκολλητική σειρά). Συγκεκριμένα, διερευνήθηκε η τυχόν επαγωγή απόπτωσης μετά την είσοδο στα κύτταρα με τις παρακάτω δοκιμασίες: α) προσδιορισμό του ποσοστού των αποπτωτικών/νεκρωτικών κυττάρων με χρώση αννεξίνη V/ ιωδιούχο προπίδιο (PI) και χρήση κυτταρομετρίας ροής, β) εντοπισμό της ενεργοποιημένης κασπάσης-3, με έμμεσο ανοσοφθορισμό και παρατήρηση με συνεστιακό μικροσκόπιο, γ) θραυσματοποίηση γενωμικού DNA των παραπάνω κυττάρων και έλεγχο με ηλεκτροφόρηση σε πήκτωμα αγαρόζης και δ) αλλαγή μορφολογίας πυρήνα των κυττάρων με την ειδική χρώση Hoechst και παρατήρηση με έμμεσο ανοσοφθορισμό. Επιπλέον από τις παραπάνω μελέτες που έγιναν στα κύτταρα, ελέγχθηκε η τυχόν υδρόλυση πλασμιδιακού DNA από τα αντισώματα, παρουσία και απουσία αναστολέων DNase I. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, στους 37οC και τα τρία φυσικά μονοκλωνικά αντισώματα διεισδύουν στο κυτταρόπλασμα και μόνον ένα από αυτά συσσωρεύεται και στον πυρήνα, και συγκεκριμένα στον πυρηνίσκο. Αντίθετα, στους 4οC μόνο ένα διατηρεί την ικανότητα να διεισδύει στα κύτταρα. Επίσης, όλα παρουσιάζουν ικανότητα επαγωγής απόπτωσης και υδρόλυσης πλασμιδιακού DNA, βέβαια σε διαφορετικό βαθμό το καθένα. Συγκεκριμένα, το TG2F10 στις 2 ώρες επώασης με τα κύτταρα εντοπίζεται στο κυτταρόπλασμα αλλά και στον πυρήνα, και εμφανίζει στικτή χρώση στον πυρηνίσκο, ενώ μετά από 24 ώρες εντοπίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στον πυρήνα με έμφαση στους πυρηνίσκους. Επιπλέον, είναι το μοναδικό από τα φυσικά CPAbs που έχει την ικανότητα να διεισδύει στα κύτταρα στους 4οC, δηλαδή, χωρίς κατανάλωση ενέργειας. Ως προς τη βιολογική του δράση διαπιστώθηκε πως μοιάζει με αυτήν του παθολογικού 2C6, αφού είναι τα μόνα αντισώματα της μελέτης, τα οποία προσομοιάζουν τη δράση DNase Ι κατακερματίζοντας το DNA. Επίσης, επάγει αρκετά υψηλό ποσοστό απόπτωσης και στις δυο κυτταρικές σειρές που μελετήθηκαν. Τα μονοκλωνικά 15C4B11 και 8Β5Β11 φαίνεται να μοιάζουν σε γενικές γραμμές ως προς τις ιδιότητές τους και να διαφέρουν σημαντικά από το TG2F10. Συγκεκριμένα, μετά την είσοδό τους στα κύτταρα, εντοπίζονται και τα δύο μόνο στο κυτταρόπλασμα, τόσο στις 2 όσο και στις 24 ώρες, ενώ από τη μελέτη της βιολογικής τους δράσης φάνηκε πως επιδρούν και αλλάζουν το βαθμό υπερελίκωσης του πλασμιδιακού DNA, χωρίς κανένα να το κατακερματίζει εξ ολοκλήρου. Κοινός παρονομαστής είναι και ο ισότυπος, αφού και τα δύο είναι IgG1, ενώ το TG2F10 είναι IgG2b. Διαφέρουν μεταξύ τους κυρίως ως προς την ικανότητα επαγωγής απόπτωσης, όπου το 8B5B11 φαίνεται ιδιαίτερα κυτταροτοξικό (όπως το TG2F10), ενώ το 15C4B11 φαίνεται να μην προκαλεί απόπτωση των κυττάρων σε στατιστικά σημαντικό ποσοστό. ΚΥΡΙΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ  Σύγκριση φυσικών CPAbs μεταξύ τους 1) Τα τρία φυσικά μονοκλωνικά CPAbs της μελέτης διαθέτουν διακριτό πρότυπο πολυδραστικότητας, κυτταροδιείσδυσης καθώς και βιολογικής δράσης. 2) Tα φυσικά μονοκλωνικά CPAbs θα μπορούσαν να ταξινομηθούν σύμφωνα με τις ιδιότητές τους, σε δύο κατηγορίες. Τα 15C4B11 και 8Β5Β11 από τη μία, και το TG2F10 από την άλλη, το οποίο φαίνεται να αντιπροσωπεύει μια ενδιάμεση κατάσταση ανάμεσα στα φυσιολογικά και τα παθολογικά CPAbs, καθώς εμφανίζει ιδιότητες και των δύο. 3) Τα μονοκλωνικά φυσικά αυτοαντισώματα 8Β5Β11 και 15C4Β11 ανήκουν στην υπόταξη IgG1 και το TG2F10 ανήκει στην υπόταξη IgG2b. Μέχρι στιγμής δεν έχει απομονωθεί φυσικό μονοκλωνικό CPAb που να ανήκει στην υπόταξη IgG2a.  Σύγκριση φυσικών CPAbs με τα παθολογικά CPAbs 1) Τα φυσικά CPAbs διεισδύουν κατεξοχήν στο κυτταρόπλασμα διαφόρων κυτταρικών σειρών, σε αντίθεση με τα παθολογικά CPAbs που εντοπίζονται κυρίως στον πυρήνα. 2) Τα φυσικά CPAbs υδρολύουν το πλασμιδιακό DNA σε διαφορετικό βαθμό (δράση DΝΑse Ι ή τροποποίηση στο βαθμό υπερελίκωσης) όπως τα παθολογικά CPAbs. Ωστόσο μόνο ένα από τα υπό μελέτη φυσικά CPAbs (TG2F10) έχει δράση DNase I ενώ στα παθολογικά CPAbs δύο από τα τρία εμφανίζουν την ίδια δράση. 3) Τα φυσικά CPAbs προκαλούν απόπτωση σε σημαντικό ποσοστό καρκινικών κυττάρων ωστόσο όχι στον ίδιο βαθμό με τα παθολογικά CPAbs. 4) Τα φυσικά CPAbs θραυσματοποιούν το γενωμικό DNA των κυττάρων στα οποία έχουν διεισδύσει, όπως και τα παθολογικά CPAbs. 5) Τα φυσικά CPAbs ανήκουν στις υποτάξεις IgG1 και ΙgG2b, ενώ τα παθολογικά CPAbs ανήκουν στις υποτάξεις IgG2a και IgG2b. 6) Τόσο τα φυσικά όσο και τα παθολογικά CPAbs είναι πολυδραστικά, αλλά φαίνεται πως η ισχυρή αντι-DNA δραστικότητα σχετίζεται με την συσσώρευση στον πυρήνα. Η νέα γνώση που αποκτήθηκε εδώ, ανοίγει νέους ορίζοντες και οδηγεί την έρευνα σε καινοτόμες εφαρμογές αφού, τα διεισδυτικά αντισώματα αποτελούν μια φυσιολογική πηγή αντισωμάτων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη θεραπεία ασθενειών που οφείλονται σε ελαττωματική απόπτωση. Τα κυτταροτοξικά, διεισδυτικά αντισώματα θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν στη θεραπεία του καρκίνου, απαλλαγμένη από τα μειονεκτήματα των γνωστών μέχρι σήμερα θεραπειών. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν είτε ως μόρια μεταφοράς δραστικών ουσιών στο εσωτερικό κυττάρων για θεραπευτικούς σκοπούς, είτε ως απευθείας θεραπευτικά εργαλεία. Η σημαντικότερη διαφορά των φυσιολογικών από τα παθολογικά CPAbs είναι ο κυτταρικός τους εντοπισμός, αφού τα πρώτα εντοπίζονται κατά κύριο λόγο στο κυτταρόπλασμα ενώ τα δεύτερα στον πυρήνα. Έτσι λοιπόν, ανάλογα με το αν θέλει κάποιος να στοχεύσει στον πυρήνα ή στο κυτταρόπλασμα ενός κυττάρου μπορεί να χρησιμοποιήσει είτε παθολογικά είτε φυσιολογικά, CPAbs, αντίστοιχα.","abstract_html":"Φυσικά αυτοαντισώματα (Natural Antibodies, NAbs), ανευρίσκονται στον ορό υγιών ατόμων και διαφόρων ζώων/ζωικών ειδών. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους είναι η πολυδραστικότητα, δηλαδή η ικανότητα αναγνώρισης πολλών δομικά διαφορετικών μορίων, όπως πρωτεΐνες, DNA και απτένια. Αναγνωρίζουν εαυτά και μη εαυτά συστατικά και παίζουν σημαντικό ρόλο στη φυσιολογική λειτουργία του οργανισμού. Αντισώματα με ικανότητα διείσδυσης σε ζώντα κύτταρα (Cell-Penetrating Antibodies, CPAbs) ανευρίσκονται στον ορό ασθενών με Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο (ΣΕΛ) και σε ποντικούς που εκδηλώνουν σύνδρομο αυθόρμητου λύκου που μοιάζει με την ανθρώπινη νόσο. Τα αντισώματα αυτά συσσωρεύονται κυρίως στον πυρήνα του κυττάρου, αναγνωρίζουν συχνά το DNA αλλά και άλλα δομικά άσχετα αντιγόνα, όπως πρωτεΐνες και απτένια. Τα αντισώματα αυτά είναι επομένως πολυδραστικά, όπως τα NΑbs. Αντίστοιχα αντισώματα με κυτταροδεισδυτική ικανότητα στον ορό υγιών ατόμων και σε υγιή ποντίκια δεν ήταν γνωστά μέχρι πριν δύο χρόνια, όταν στο εργαστήριο Ανοσολογίας του Ελληνικού Ινστιτούτου Παστέρ (ΕΙΠ) διαπιστώθηκε για πρώτη φορά η παρουσία φυσικών πολυκλωνικών CPAbs στην ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη (IVIg), θεραπευτικό μέσο επιλογής σε ποικίλα φλεγμονώδη και αυτοάνοσα νοσήματα. Επιπλέον, το εργαστήριο κατάφερε να συνδέσει άμεσα τα NΑbs με τα CPAbs , αφού ανέπτυξε και χαρακτήρισε για πρώτη φορά μια σειρά από μονοκλωνικά αυτοαντισώματα με ικανότητα διείσδυσης σε ζώντα κύτταρα από υγιείς-φυσιολογικούς ποντικούς (φυλής BALB/c). Με βάση τα παραπάνω, η παρούσα εργασία εστιάστηκε στον προσδιορισμό του προτύπου διείσδυσης και στη μελέτη της βιολογικής δράσης τριών φυσικών μονοκλωνικών CPAbs, μετά την είσοδό τους σε ζώντα κύτταρα, σε σύγκριση με τα κλασικά CPAbs από ποντικούς που εμφανίζουν αυθόρμητα το σύνδρομο λύκου [φυλή (NZBxNZW)F1], τα οποία επίσης είχαν παρασκευαστεί και χαρακτηριστεί στο εργαστήριο. Μελετήθηκαν έτσι τα φυσικά μονοκλωνικά αυτοαντισώματα 15C4B11, 8B5B11 και TG2F10 παράλληλα με τα παθολογικά μονοκλωνικά 2C6 και H9.3, θετικό και αρνητικό μάρτυρα της κυτταροδιείσδυσης, αντίστοιχα, ως προς 1) τα χαρακτηριστικά της διείσδυσης (διαφορετικές συγκεντρώσεις αντισώματος, χρόνοι επώασης αντισωμάτων-κυττάρων και θερμοκρασία επώασης), και 2) την τυχόν βιολογική δράση σε δύο διαφορετικές κυτταρικές σειρές, ινοβλάστες από έμβρυο ποντικού NIH-3Τ3 (προσκολλητική κυτταρική σειρά) και ανθρώπινα Τ-λεμφοκύτταρα Jurkat (μη προσκολλητική σειρά). Συγκεκριμένα, διερευνήθηκε η τυχόν επαγωγή απόπτωσης μετά την είσοδο στα κύτταρα με τις παρακάτω δοκιμασίες: α) προσδιορισμό του ποσοστού των αποπτωτικών/νεκρωτικών κυττάρων με χρώση αννεξίνη V/ ιωδιούχο προπίδιο (PI) και χρήση κυτταρομετρίας ροής, β) εντοπισμό της ενεργοποιημένης κασπάσης-3, με έμμεσο ανοσοφθορισμό και παρατήρηση με συνεστιακό μικροσκόπιο, γ) θραυσματοποίηση γενωμικού DNA των παραπάνω κυττάρων και έλεγχο με ηλεκτροφόρηση σε πήκτωμα αγαρόζης και δ) αλλαγή μορφολογίας πυρήνα των κυττάρων με την ειδική χρώση Hoechst και παρατήρηση με έμμεσο ανοσοφθορισμό. Επιπλέον από τις παραπάνω μελέτες που έγιναν στα κύτταρα, ελέγχθηκε η τυχόν υδρόλυση πλασμιδιακού DNA από τα αντισώματα, παρουσία και απουσία αναστολέων DNase I. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, στους 37οC και τα τρία φυσικά μονοκλωνικά αντισώματα διεισδύουν στο κυτταρόπλασμα και μόνον ένα από αυτά συσσωρεύεται και στον πυρήνα, και συγκεκριμένα στον πυρηνίσκο. Αντίθετα, στους 4οC μόνο ένα διατηρεί την ικανότητα να διεισδύει στα κύτταρα. Επίσης, όλα παρουσιάζουν ικανότητα επαγωγής απόπτωσης και υδρόλυσης πλασμιδιακού DNA, βέβαια σε διαφορετικό βαθμό το καθένα. Συγκεκριμένα, το TG2F10 στις 2 ώρες επώασης με τα κύτταρα εντοπίζεται στο κυτταρόπλασμα αλλά και στον πυρήνα, και εμφανίζει στικτή χρώση στον πυρηνίσκο, ενώ μετά από 24 ώρες εντοπίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στον πυρήνα με έμφαση στους πυρηνίσκους. Επιπλέον, είναι το μοναδικό από τα φυσικά CPAbs που έχει την ικανότητα να διεισδύει στα κύτταρα στους 4οC, δηλαδή, χωρίς κατανάλωση ενέργειας. Ως προς τη βιολογική του δράση διαπιστώθηκε πως μοιάζει με αυτήν του παθολογικού 2C6, αφού είναι τα μόνα αντισώματα της μελέτης, τα οποία προσομοιάζουν τη δράση DNase Ι κατακερματίζοντας το DNA. Επίσης, επάγει αρκετά υψηλό ποσοστό απόπτωσης και στις δυο κυτταρικές σειρές που μελετήθηκαν. Τα μονοκλωνικά 15C4B11 και 8Β5Β11 φαίνεται να μοιάζουν σε γενικές γραμμές ως προς τις ιδιότητές τους και να διαφέρουν σημαντικά από το TG2F10. Συγκεκριμένα, μετά την είσοδό τους στα κύτταρα, εντοπίζονται και τα δύο μόνο στο κυτταρόπλασμα, τόσο στις 2 όσο και στις 24 ώρες, ενώ από τη μελέτη της βιολογικής τους δράσης φάνηκε πως επιδρούν και αλλάζουν το βαθμό υπερελίκωσης του πλασμιδιακού DNA, χωρίς κανένα να το κατακερματίζει εξ ολοκλήρου. Κοινός παρονομαστής είναι και ο ισότυπος, αφού και τα δύο είναι IgG1, ενώ το TG2F10 είναι IgG2b. Διαφέρουν μεταξύ τους κυρίως ως προς την ικανότητα επαγωγής απόπτωσης, όπου το 8B5B11 φαίνεται ιδιαίτερα κυτταροτοξικό (όπως το TG2F10), ενώ το 15C4B11 φαίνεται να μην προκαλεί απόπτωση των κυττάρων σε στατιστικά σημαντικό ποσοστό. ΚΥΡΙΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ  Σύγκριση φυσικών CPAbs μεταξύ τους 1) Τα τρία φυσικά μονοκλωνικά CPAbs της μελέτης διαθέτουν διακριτό πρότυπο πολυδραστικότητας, κυτταροδιείσδυσης καθώς και βιολογικής δράσης. 2) Tα φυσικά μονοκλωνικά CPAbs θα μπορούσαν να ταξινομηθούν σύμφωνα με τις ιδιότητές τους, σε δύο κατηγορίες. Τα 15C4B11 και 8Β5Β11 από τη μία, και το TG2F10 από την άλλη, το οποίο φαίνεται να αντιπροσωπεύει μια ενδιάμεση κατάσταση ανάμεσα στα φυσιολογικά και τα παθολογικά CPAbs, καθώς εμφανίζει ιδιότητες και των δύο. 3) Τα μονοκλωνικά φυσικά αυτοαντισώματα 8Β5Β11 και 15C4Β11 ανήκουν στην υπόταξη IgG1 και το TG2F10 ανήκει στην υπόταξη IgG2b. Μέχρι στιγμής δεν έχει απομονωθεί φυσικό μονοκλωνικό CPAb που να ανήκει στην υπόταξη IgG2a.  Σύγκριση φυσικών CPAbs με τα παθολογικά CPAbs 1) Τα φυσικά CPAbs διεισδύουν κατεξοχήν στο κυτταρόπλασμα διαφόρων κυτταρικών σειρών, σε αντίθεση με τα παθολογικά CPAbs που εντοπίζονται κυρίως στον πυρήνα. 2) Τα φυσικά CPAbs υδρολύουν το πλασμιδιακό DNA σε διαφορετικό βαθμό (δράση DΝΑse Ι ή τροποποίηση στο βαθμό υπερελίκωσης) όπως τα παθολογικά CPAbs. Ωστόσο μόνο ένα από τα υπό μελέτη φυσικά CPAbs (TG2F10) έχει δράση DNase I ενώ στα παθολογικά CPAbs δύο από τα τρία εμφανίζουν την ίδια δράση. 3) Τα φυσικά CPAbs προκαλούν απόπτωση σε σημαντικό ποσοστό καρκινικών κυττάρων ωστόσο όχι στον ίδιο βαθμό με τα παθολογικά CPAbs. 4) Τα φυσικά CPAbs θραυσματοποιούν το γενωμικό DNA των κυττάρων στα οποία έχουν διεισδύσει, όπως και τα παθολογικά CPAbs. 5) Τα φυσικά CPAbs ανήκουν στις υποτάξεις IgG1 και ΙgG2b, ενώ τα παθολογικά CPAbs ανήκουν στις υποτάξεις IgG2a και IgG2b. 6) Τόσο τα φυσικά όσο και τα παθολογικά CPAbs είναι πολυδραστικά, αλλά φαίνεται πως η ισχυρή αντι-DNA δραστικότητα σχετίζεται με την συσσώρευση στον πυρήνα. Η νέα γνώση που αποκτήθηκε εδώ, ανοίγει νέους ορίζοντες και οδηγεί την έρευνα σε καινοτόμες εφαρμογές αφού, τα διεισδυτικά αντισώματα αποτελούν μια φυσιολογική πηγή αντισωμάτων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη θεραπεία ασθενειών που οφείλονται σε ελαττωματική απόπτωση. Τα κυτταροτοξικά, διεισδυτικά αντισώματα θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν στη θεραπεία του καρκίνου, απαλλαγμένη από τα μειονεκτήματα των γνωστών μέχρι σήμερα θεραπειών. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν είτε ως μόρια μεταφοράς δραστικών ουσιών στο εσωτερικό κυττάρων για θεραπευτικούς σκοπούς, είτε ως απευθείας θεραπευτικά εργαλεία. Η σημαντικότερη διαφορά των φυσιολογικών από τα παθολογικά CPAbs είναι ο κυτταρικός τους εντοπισμός, αφού τα πρώτα εντοπίζονται κατά κύριο λόγο στο κυτταρόπλασμα ενώ τα δεύτερα στον πυρήνα. Έτσι λοιπόν, ανάλογα με το αν θέλει κάποιος να στοχεύσει στον πυρήνα ή στο κυτταρόπλασμα ενός κυττάρου μπορεί να χρησιμοποιήσει είτε παθολογικά είτε φυσιολογικά, CPAbs, αντίστοιχα.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπάμπαλη Σοφία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:25:34Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1319064"],"render_values":[{"text":"uoadl:1319064","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319064","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319064","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1319064","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπάμπαλη Σοφία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1319064","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319064"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Φυσικά αυτοαντισώματα (Natural Antibodies, NAbs), ανευρίσκονται στον ορό υγιών ατόμων και διαφόρων ζώων/ζωικών ειδών. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους είναι η πολυδραστικότητα, δηλαδή η ικανότητα αναγνώρισης πολλών δομικά διαφορετικών μορίων, όπως πρωτεΐνες, DNA και απτένια. Αναγνωρίζουν εαυτά και μη εαυτά συστατικά και παίζουν σημαντικό ρόλο στη φυσιολογική λειτουργία του οργανισμού. Αντισώματα με ικανότητα διείσδυσης σε ζώντα κύτταρα (Cell-Penetrating Antibodies, CPAbs) ανευρίσκονται στον ορό ασθενών με Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο (ΣΕΛ) και σε ποντικούς που εκδηλώνουν σύνδρομο αυθόρμητου λύκου που μοιάζει με την ανθρώπινη νόσο. Τα αντισώματα αυτά συσσωρεύονται κυρίως στον πυρήνα του κυττάρου, αναγνωρίζουν συχνά το DNA αλλά και άλλα δομικά άσχετα αντιγόνα, όπως πρωτεΐνες και απτένια. Τα αντισώματα αυτά είναι επομένως πολυδραστικά, όπως τα NΑbs. Αντίστοιχα αντισώματα με κυτταροδεισδυτική ικανότητα στον ορό υγιών ατόμων και σε υγιή ποντίκια δεν ήταν γνωστά μέχρι πριν δύο χρόνια, όταν στο εργαστήριο Ανοσολογίας του Ελληνικού Ινστιτούτου Παστέρ (ΕΙΠ) διαπιστώθηκε για πρώτη φορά η παρουσία φυσικών πολυκλωνικών CPAbs στην ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη (IVIg), θεραπευτικό μέσο επιλογής σε ποικίλα φλεγμονώδη και αυτοάνοσα νοσήματα. Επιπλέον, το εργαστήριο κατάφερε να συνδέσει άμεσα τα NΑbs με τα CPAbs , αφού ανέπτυξε και χαρακτήρισε για πρώτη φορά μια σειρά από μονοκλωνικά αυτοαντισώματα με ικανότητα διείσδυσης σε ζώντα κύτταρα από υγιείς-φυσιολογικούς ποντικούς (φυλής BALB/c). Με βάση τα παραπάνω, η παρούσα εργασία εστιάστηκε στον προσδιορισμό του προτύπου διείσδυσης και στη μελέτη της βιολογικής δράσης τριών φυσικών μονοκλωνικών CPAbs, μετά την είσοδό τους σε ζώντα κύτταρα, σε σύγκριση με τα κλασικά CPAbs από ποντικούς που εμφανίζουν αυθόρμητα το σύνδρομο λύκου [φυλή (NZBxNZW)F1], τα οποία επίσης είχαν παρασκευαστεί και χαρακτηριστεί στο εργαστήριο. Μελετήθηκαν έτσι τα φυσικά μονοκλωνικά αυτοαντισώματα 15C4B11, 8B5B11 και TG2F10 παράλληλα με τα παθολογικά μονοκλωνικά 2C6 και H9.3, θετικό και αρνητικό μάρτυρα της κυτταροδιείσδυσης, αντίστοιχα, ως προς 1) τα χαρακτηριστικά της διείσδυσης (διαφορετικές συγκεντρώσεις αντισώματος, χρόνοι επώασης αντισωμάτων-κυττάρων και θερμοκρασία επώασης), και 2) την τυχόν βιολογική δράση σε δύο διαφορετικές κυτταρικές σειρές, ινοβλάστες από έμβρυο ποντικού NIH-3Τ3 (προσκολλητική κυτταρική σειρά) και ανθρώπινα Τ-λεμφοκύτταρα Jurkat (μη προσκολλητική σειρά). Συγκεκριμένα, διερευνήθηκε η τυχόν επαγωγή απόπτωσης μετά την είσοδο στα κύτταρα με τις παρακάτω δοκιμασίες: α) προσδιορισμό του ποσοστού των αποπτωτικών/νεκρωτικών κυττάρων με χρώση αννεξίνη V/ ιωδιούχο προπίδιο (PI) και χρήση κυτταρομετρίας ροής, β) εντοπισμό της ενεργοποιημένης κασπάσης-3, με έμμεσο ανοσοφθορισμό και παρατήρηση με συνεστιακό μικροσκόπιο, γ) θραυσματοποίηση γενωμικού DNA των παραπάνω κυττάρων και έλεγχο με ηλεκτροφόρηση σε πήκτωμα αγαρόζης και δ) αλλαγή μορφολογίας πυρήνα των κυττάρων με την ειδική χρώση Hoechst και παρατήρηση με έμμεσο ανοσοφθορισμό. Επιπλέον από τις παραπάνω μελέτες που έγιναν στα κύτταρα, ελέγχθηκε η τυχόν υδρόλυση πλασμιδιακού DNA από τα αντισώματα, παρουσία και απουσία αναστολέων DNase I. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, στους 37οC και τα τρία φυσικά μονοκλωνικά αντισώματα διεισδύουν στο κυτταρόπλασμα και μόνον ένα από αυτά συσσωρεύεται και στον πυρήνα, και συγκεκριμένα στον πυρηνίσκο. Αντίθετα, στους 4οC μόνο ένα διατηρεί την ικανότητα να διεισδύει στα κύτταρα. Επίσης, όλα παρουσιάζουν ικανότητα επαγωγής απόπτωσης και υδρόλυσης πλασμιδιακού DNA, βέβαια σε διαφορετικό βαθμό το καθένα. Συγκεκριμένα, το TG2F10 στις 2 ώρες επώασης με τα κύτταρα εντοπίζεται στο κυτταρόπλασμα αλλά και στον πυρήνα, και εμφανίζει στικτή χρώση στον πυρηνίσκο, ενώ μετά από 24 ώρες εντοπίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στον πυρήνα με έμφαση στους πυρηνίσκους. Επιπλέον, είναι το μοναδικό από τα φυσικά CPAbs που έχει την ικανότητα να διεισδύει στα κύτταρα στους 4οC, δηλαδή, χωρίς κατανάλωση ενέργειας. Ως προς τη βιολογική του δράση διαπιστώθηκε πως μοιάζει με αυτήν του παθολογικού 2C6, αφού είναι τα μόνα αντισώματα της μελέτης, τα οποία προσομοιάζουν τη δράση DNase Ι κατακερματίζοντας το DNA. Επίσης, επάγει αρκετά υψηλό ποσοστό απόπτωσης και στις δυο κυτταρικές σειρές που μελετήθηκαν. Τα μονοκλωνικά 15C4B11 και 8Β5Β11 φαίνεται να μοιάζουν σε γενικές γραμμές ως προς τις ιδιότητές τους και να διαφέρουν σημαντικά από το TG2F10. Συγκεκριμένα, μετά την είσοδό τους στα κύτταρα, εντοπίζονται και τα δύο μόνο στο κυτταρόπλασμα, τόσο στις 2 όσο και στις 24 ώρες, ενώ από τη μελέτη της βιολογικής τους δράσης φάνηκε πως επιδρούν και αλλάζουν το βαθμό υπερελίκωσης του πλασμιδιακού DNA, χωρίς κανένα να το κατακερματίζει εξ ολοκλήρου. Κοινός παρονομαστής είναι και ο ισότυπος, αφού και τα δύο είναι IgG1, ενώ το TG2F10 είναι IgG2b. Διαφέρουν μεταξύ τους κυρίως ως προς την ικανότητα επαγωγής απόπτωσης, όπου το 8B5B11 φαίνεται ιδιαίτερα κυτταροτοξικό (όπως το TG2F10), ενώ το 15C4B11 φαίνεται να μην προκαλεί απόπτωση των κυττάρων σε στατιστικά σημαντικό ποσοστό. ΚΥΡΙΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ  Σύγκριση φυσικών CPAbs μεταξύ τους 1) Τα τρία φυσικά μονοκλωνικά CPAbs της μελέτης διαθέτουν διακριτό πρότυπο πολυδραστικότητας, κυτταροδιείσδυσης καθώς και βιολογικής δράσης. 2) Tα φυσικά μονοκλωνικά CPAbs θα μπορούσαν να ταξινομηθούν σύμφωνα με τις ιδιότητές τους, σε δύο κατηγορίες. Τα 15C4B11 και 8Β5Β11 από τη μία, και το TG2F10 από την άλλη, το οποίο φαίνεται να αντιπροσωπεύει μια ενδιάμεση κατάσταση ανάμεσα στα φυσιολογικά και τα παθολογικά CPAbs, καθώς εμφανίζει ιδιότητες και των δύο. 3) Τα μονοκλωνικά φυσικά αυτοαντισώματα 8Β5Β11 και 15C4Β11 ανήκουν στην υπόταξη IgG1 και το TG2F10 ανήκει στην υπόταξη IgG2b. Μέχρι στιγμής δεν έχει απομονωθεί φυσικό μονοκλωνικό CPAb που να ανήκει στην υπόταξη IgG2a.  Σύγκριση φυσικών CPAbs με τα παθολογικά CPAbs 1) Τα φυσικά CPAbs διεισδύουν κατεξοχήν στο κυτταρόπλασμα διαφόρων κυτταρικών σειρών, σε αντίθεση με τα παθολογικά CPAbs που εντοπίζονται κυρίως στον πυρήνα. 2) Τα φυσικά CPAbs υδρολύουν το πλασμιδιακό DNA σε διαφορετικό βαθμό (δράση DΝΑse Ι ή τροποποίηση στο βαθμό υπερελίκωσης) όπως τα παθολογικά CPAbs. Ωστόσο μόνο ένα από τα υπό μελέτη φυσικά CPAbs (TG2F10) έχει δράση DNase I ενώ στα παθολογικά CPAbs δύο από τα τρία εμφανίζουν την ίδια δράση. 3) Τα φυσικά CPAbs προκαλούν απόπτωση σε σημαντικό ποσοστό καρκινικών κυττάρων ωστόσο όχι στον ίδιο βαθμό με τα παθολογικά CPAbs. 4) Τα φυσικά CPAbs θραυσματοποιούν το γενωμικό DNA των κυττάρων στα οποία έχουν διεισδύσει, όπως και τα παθολογικά CPAbs. 5) Τα φυσικά CPAbs ανήκουν στις υποτάξεις IgG1 και ΙgG2b, ενώ τα παθολογικά CPAbs ανήκουν στις υποτάξεις IgG2a και IgG2b. 6) Τόσο τα φυσικά όσο και τα παθολογικά CPAbs είναι πολυδραστικά, αλλά φαίνεται πως η ισχυρή αντι-DNA δραστικότητα σχετίζεται με την συσσώρευση στον πυρήνα. Η νέα γνώση που αποκτήθηκε εδώ, ανοίγει νέους ορίζοντες και οδηγεί την έρευνα σε καινοτόμες εφαρμογές αφού, τα διεισδυτικά αντισώματα αποτελούν μια φυσιολογική πηγή αντισωμάτων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη θεραπεία ασθενειών που οφείλονται σε ελαττωματική απόπτωση. Τα κυτταροτοξικά, διεισδυτικά αντισώματα θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν στη θεραπεία του καρκίνου, απαλλαγμένη από τα μειονεκτήματα των γνωστών μέχρι σήμερα θεραπειών. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν είτε ως μόρια μεταφοράς δραστικών ουσιών στο εσωτερικό κυττάρων για θεραπευτικούς σκοπούς, είτε ως απευθείας θεραπευτικά εργαλεία. Η σημαντικότερη διαφορά των φυσιολογικών από τα παθολογικά CPAbs είναι ο κυτταρικός τους εντοπισμός, αφού τα πρώτα εντοπίζονται κατά κύριο λόγο στο κυτταρόπλασμα ενώ τα δεύτερα στον πυρήνα. Έτσι λοιπόν, ανάλογα με το αν θέλει κάποιος να στοχεύσει στον πυρήνα ή στο κυτταρόπλασμα ενός κυττάρου μπορεί να χρησιμοποιήσει είτε παθολογικά είτε φυσιολογικά, CPAbs, αντίστοιχα.","Natural antibodies (Natural Antibodies, NAbs), have been found in the serum of healthy, non-immunized humans. Their special feature is polyreactivity, i.e., the ability to recognize several structurally unrelated molecules, generally with moderate intrinsic affinity. They recognise self and non-self antigens, exhibit «housekeeping» functions and contribute to the homeostasis of the immune system. Antibodies with penetrating capacity into living cells (Cell-Penetrating Antibodies, CPAbs) were found in the serum of patients with Systemic Lupus Erythematosus (SLE) and in mouse models of the disease. These antibodies accumulate mainly in the cell nucleus, recognize frequently dsDNA but also other structurally unrelated antigens, such as proteins and haptens. Cell-penetrating antibodies in the serum of normal humans and mice were not known until two years ago. Indeed, the Laboratory of Immunology of the Hellenic Pasteur Institute (HPI) revealed, for the first time, the presence of natural polyclonal CPAbs in intravenous immunoglobulin (IVIg) that is a potent therapeutic agent used in several diseases. Apart from this study, the laboratory directly associated NAbs with CPAbs since it developed and characterized for the first time a series of monoclonal autoantibodies derived from normal mice (BALB/c strain) capable of penetrating living cells. Based on the above, the present study was focused on the assessment of the penetration profile and the intracellular biological activity of three monoclonal autoantibodies from normal mice. The results were further compared with the respective properties of three monoclonal CPAbs derived from lupus-prone mice, already characterized in the lab. In detail, the natural monoclonal autoantibodies 15C4B11, 8B5B11 and TG2F10 were examined in parallel with two pathological monoclonal antibodies 2C6 and H9.3, positive and negative control of cell-penetration respectively, for their 1) penetration characteristics (different concentrations of antibody, antibody-cell incubation time and incubation temperature), and 2) biological activity in two different cell lines, immortalised mouse fibroblast cells NIH-3T3 (adherent cell line) and human T-lymphocyte cells Jurkat (suspension cell line). Specifically, the latter study included the possible induction of apoptosis -after penetration of antibodies into living cells- by the following assays: a) definition of the percentage of apoptotic/necrotic cells stained with annexin V/ propidium iodide (PI) and use of flow cytometry, b) identification of the activated caspase-3 by indirect immunofluorescence and confocal microscopy, c) fragmentation of the genomic DNA and detection by agarose gel electrophoresis, and d) morphological changes of penetrated cells nuclei with Hoechst staining and observation by indirect immunofluorescence. In addition, it was examined any plasmid DNA hydrolysis caused by the antibodies in the presence or absence of DNase I inhibitors. According to the results, all three natural monoclonal antibodies penetrate at 37oC, and accumulate in the cytoplasm and only one of them is also detected in the nucleus localized in the nucleolus of both cell lines. On the contrary, at 4°C only one has the ability to penetrate the cells. Also, all three antibodies have the ability to induce apoptosis and hydrolyze plasmid DNA in a different degree. Specifically, regarding the penetration pattern, TG2F10 CPAb, shows -after 2 hours of incubation- a localization with punctate staining in both cytoplasm and nucleolus, while after 24 hours it is detected almost exclusively in the nucleolus. Moreover, it is the only natural CPAb, having the ability to penetrate the cells at 4°C, i.e., via an energy-independent mode of entry. Regarding its biological activity, it was found to resemble to 2C6 pathological CPAb, as they were the only antibodies of the study exhibiting DNase I activity. Natural CPAb TG2F10 also induces a significant apoptosis rate to both cell lines studied. The other two natural CPAbs, 15C4B11 and 8B5B11, seem in general to resemble each other and differ significantly from TG2F10. Specifically, after their penetration into cells, they are detected in the cytoplasm both after 2 and 24 hours of incubation, while regarding their biological role they just altered the supercoiling degree of plasmid DNA. They also share the same isotype (IgG1), while TG2F10 is an IgG2b. They differ mainly in the ability to induce apoptosis, where the latter seems particularly cytotoxic (like TG2F10), while the former seems not to cause cell apoptosis. MAIN CONCLUSIONS • Comparison among natural CPAbs 1) Τhe three natural monoclonal CPAbs studied herein, possess a distinct polyreactivity and cell-penetration pattern and biological activity profile. 2) The natural monoclonal CPAbs could be classified according to their properties into two groups. The CPAbs 15C4B11 and 8B5B11 in one group, and TG2F10 in another, which appears to represent an intermediate state between natural and pathological CPAbs, as it displays properties and characteristics of both CPAbs types. 3) Natural monoclonal CPAbs 8B5B11 and 15C4B11 belong to subclass IgG1 and the natural monoclonal autoantibody TG2F10 belongs to subclass IgG2b. It should be noted that natural monoclonal CPAbs belonging to the subclass IgG2a have not been described so far. • Comparison between natural and pathological CPAbs 1) Natural CPAbs penetrate mainly into the cytoplasm of different cell lines, while pathological CPAbs localize mainly in the nucleus. 2) Natural and pathological CPAbs hydrolyze the plasmid DNA in different degrees (DNAse I activity or alteration of the degree of supercoiling). However only one of the physical CPAbs studied (TG2F10) has activity DNase I while two out of three pathological CPAbs have the same effect. 3) Natural CPAbs induce apoptosis in a significant proportion of tumor cells but not to the same extent as pathological CPAbs. 4) Natural and pathological CPAbs cause fragmentation of the genomic DNA of penetrated cells. 5) Natural CPAbs belong to the subclasses IgG1 and IgG2b, while pathological CPAbs belong to subclasses IgG2a and IgG2b. 6) Both natural CPAbs and pathological CPAbs are polyreactive, but it seems that the strong anti-DNA activity is associated with the detection in the nucleus. The new knowledge acquired herein opens new horizons and leads the research into innovative applications, since the cell-penetrating antibodies are a natural source of antibodies that can be used to treat diseases caused by defective apoptosis. Cytotoxic, cell-penetrating antibodies could be exploited for cancer therapy, free of the disadvantages of known treatments. They could be used for therapeutic purposes as transport vehicles of active substances or as direct therapeutic tools. The main difference between natural and pathological CPAbs is their localization into the cell. The former are detected in the cytoplasm, while the latter, mainly in the nucleus. Consequently, depending on whether someone is going to target in the nucleus or in the cytoplasm of a cell can use either pathological or physiological CPAbs, respectively."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μονοκλωνικά φυσικά αυτοαντισώματα με ικανότητα διείσδυσης σε ζώντα κύτταρα:Διερεύνηση της βιολογικής δράσης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπάμπαλη Σοφία"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Φυσικά αυτοαντισώματα (Natural Antibodies, NAbs), ανευρίσκονται στον ορό υγιών ατόμων και διαφόρων ζώων/ζωικών ειδών. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους είναι η πολυδραστικότητα, δηλαδή η ικανότητα αναγνώρισης πολλών δομικά διαφορετικών μορίων, όπως πρωτεΐνες, DNA και απτένια. Αναγνωρίζουν εαυτά και μη εαυτά συστατικά και παίζουν σημαντικό ρόλο στη φυσιολογική λειτουργία του οργανισμού. Αντισώματα με ικανότητα διείσδυσης σε ζώντα κύτταρα (Cell-Penetrating Antibodies, CPAbs) ανευρίσκονται στον ορό ασθενών με Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο (ΣΕΛ) και σε ποντικούς που εκδηλώνουν σύνδρομο αυθόρμητου λύκου που μοιάζει με την ανθρώπινη νόσο. Τα αντισώματα αυτά συσσωρεύονται κυρίως στον πυρήνα του κυττάρου, αναγνωρίζουν συχνά το DNA αλλά και άλλα δομικά άσχετα αντιγόνα, όπως πρωτεΐνες και απτένια. Τα αντισώματα αυτά είναι επομένως πολυδραστικά, όπως τα NΑbs. Αντίστοιχα αντισώματα με κυτταροδεισδυτική ικανότητα στον ορό υγιών ατόμων και σε υγιή ποντίκια δεν ήταν γνωστά μέχρι πριν δύο χρόνια, όταν στο εργαστήριο Ανοσολογίας του Ελληνικού Ινστιτούτου Παστέρ (ΕΙΠ) διαπιστώθηκε για πρώτη φορά η παρουσία φυσικών πολυκλωνικών CPAbs στην ενδοφλέβια ανοσοσφαιρίνη (IVIg), θεραπευτικό μέσο επιλογής σε ποικίλα φλεγμονώδη και αυτοάνοσα νοσήματα. Επιπλέον, το εργαστήριο κατάφερε να συνδέσει άμεσα τα NΑbs με τα CPAbs , αφού ανέπτυξε και χαρακτήρισε για πρώτη φορά μια σειρά από μονοκλωνικά αυτοαντισώματα με ικανότητα διείσδυσης σε ζώντα κύτταρα από υγιείς-φυσιολογικούς ποντικούς (φυλής BALB/c). Με βάση τα παραπάνω, η παρούσα εργασία εστιάστηκε στον προσδιορισμό του προτύπου διείσδυσης και στη μελέτη της βιολογικής δράσης τριών φυσικών μονοκλωνικών CPAbs, μετά την είσοδό τους σε ζώντα κύτταρα, σε σύγκριση με τα κλασικά CPAbs από ποντικούς που εμφανίζουν αυθόρμητα το σύνδρομο λύκου [φυλή (NZBxNZW)F1], τα οποία επίσης είχαν παρασκευαστεί και χαρακτηριστεί στο εργαστήριο. Μελετήθηκαν έτσι τα φυσικά μονοκλωνικά αυτοαντισώματα 15C4B11, 8B5B11 και TG2F10 παράλληλα με τα παθολογικά μονοκλωνικά 2C6 και H9.3, θετικό και αρνητικό μάρτυρα της κυτταροδιείσδυσης, αντίστοιχα, ως προς 1) τα χαρακτηριστικά της διείσδυσης (διαφορετικές συγκεντρώσεις αντισώματος, χρόνοι επώασης αντισωμάτων-κυττάρων και θερμοκρασία επώασης), και 2) την τυχόν βιολογική δράση σε δύο διαφορετικές κυτταρικές σειρές, ινοβλάστες από έμβρυο ποντικού NIH-3Τ3 (προσκολλητική κυτταρική σειρά) και ανθρώπινα Τ-λεμφοκύτταρα Jurkat (μη προσκολλητική σειρά). Συγκεκριμένα, διερευνήθηκε η τυχόν επαγωγή απόπτωσης μετά την είσοδο στα κύτταρα με τις παρακάτω δοκιμασίες: α) προσδιορισμό του ποσοστού των αποπτωτικών/νεκρωτικών κυττάρων με χρώση αννεξίνη V/ ιωδιούχο προπίδιο (PI) και χρήση κυτταρομετρίας ροής, β) εντοπισμό της ενεργοποιημένης κασπάσης-3, με έμμεσο ανοσοφθορισμό και παρατήρηση με συνεστιακό μικροσκόπιο, γ) θραυσματοποίηση γενωμικού DNA των παραπάνω κυττάρων και έλεγχο με ηλεκτροφόρηση σε πήκτωμα αγαρόζης και δ) αλλαγή μορφολογίας πυρήνα των κυττάρων με την ειδική χρώση Hoechst και παρατήρηση με έμμεσο ανοσοφθορισμό. Επιπλέον από τις παραπάνω μελέτες που έγιναν στα κύτταρα, ελέγχθηκε η τυχόν υδρόλυση πλασμιδιακού DNA από τα αντισώματα, παρουσία και απουσία αναστολέων DNase I. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα, στους 37οC και τα τρία φυσικά μονοκλωνικά αντισώματα διεισδύουν στο κυτταρόπλασμα και μόνον ένα από αυτά συσσωρεύεται και στον πυρήνα, και συγκεκριμένα στον πυρηνίσκο. Αντίθετα, στους 4οC μόνο ένα διατηρεί την ικανότητα να διεισδύει στα κύτταρα. Επίσης, όλα παρουσιάζουν ικανότητα επαγωγής απόπτωσης και υδρόλυσης πλασμιδιακού DNA, βέβαια σε διαφορετικό βαθμό το καθένα. Συγκεκριμένα, το TG2F10 στις 2 ώρες επώασης με τα κύτταρα εντοπίζεται στο κυτταρόπλασμα αλλά και στον πυρήνα, και εμφανίζει στικτή χρώση στον πυρηνίσκο, ενώ μετά από 24 ώρες εντοπίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στον πυρήνα με έμφαση στους πυρηνίσκους. Επιπλέον, είναι το μοναδικό από τα φυσικά CPAbs που έχει την ικανότητα να διεισδύει στα κύτταρα στους 4οC, δηλαδή, χωρίς κατανάλωση ενέργειας. Ως προς τη βιολογική του δράση διαπιστώθηκε πως μοιάζει με αυτήν του παθολογικού 2C6, αφού είναι τα μόνα αντισώματα της μελέτης, τα οποία προσομοιάζουν τη δράση DNase Ι κατακερματίζοντας το DNA. Επίσης, επάγει αρκετά υψηλό ποσοστό απόπτωσης και στις δυο κυτταρικές σειρές που μελετήθηκαν. Τα μονοκλωνικά 15C4B11 και 8Β5Β11 φαίνεται να μοιάζουν σε γενικές γραμμές ως προς τις ιδιότητές τους και να διαφέρουν σημαντικά από το TG2F10. Συγκεκριμένα, μετά την είσοδό τους στα κύτταρα, εντοπίζονται και τα δύο μόνο στο κυτταρόπλασμα, τόσο στις 2 όσο και στις 24 ώρες, ενώ από τη μελέτη της βιολογικής τους δράσης φάνηκε πως επιδρούν και αλλάζουν το βαθμό υπερελίκωσης του πλασμιδιακού DNA, χωρίς κανένα να το κατακερματίζει εξ ολοκλήρου. Κοινός παρονομαστής είναι και ο ισότυπος, αφού και τα δύο είναι IgG1, ενώ το TG2F10 είναι IgG2b. Διαφέρουν μεταξύ τους κυρίως ως προς την ικανότητα επαγωγής απόπτωσης, όπου το 8B5B11 φαίνεται ιδιαίτερα κυτταροτοξικό (όπως το TG2F10), ενώ το 15C4B11 φαίνεται να μην προκαλεί απόπτωση των κυττάρων σε στατιστικά σημαντικό ποσοστό. ΚΥΡΙΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ  Σύγκριση φυσικών CPAbs μεταξύ τους 1) Τα τρία φυσικά μονοκλωνικά CPAbs της μελέτης διαθέτουν διακριτό πρότυπο πολυδραστικότητας, κυτταροδιείσδυσης καθώς και βιολογικής δράσης. 2) Tα φυσικά μονοκλωνικά CPAbs θα μπορούσαν να ταξινομηθούν σύμφωνα με τις ιδιότητές τους, σε δύο κατηγορίες. Τα 15C4B11 και 8Β5Β11 από τη μία, και το TG2F10 από την άλλη, το οποίο φαίνεται να αντιπροσωπεύει μια ενδιάμεση κατάσταση ανάμεσα στα φυσιολογικά και τα παθολογικά CPAbs, καθώς εμφανίζει ιδιότητες και των δύο. 3) Τα μονοκλωνικά φυσικά αυτοαντισώματα 8Β5Β11 και 15C4Β11 ανήκουν στην υπόταξη IgG1 και το TG2F10 ανήκει στην υπόταξη IgG2b. Μέχρι στιγμής δεν έχει απομονωθεί φυσικό μονοκλωνικό CPAb που να ανήκει στην υπόταξη IgG2a.  Σύγκριση φυσικών CPAbs με τα παθολογικά CPAbs 1) Τα φυσικά CPAbs διεισδύουν κατεξοχήν στο κυτταρόπλασμα διαφόρων κυτταρικών σειρών, σε αντίθεση με τα παθολογικά CPAbs που εντοπίζονται κυρίως στον πυρήνα. 2) Τα φυσικά CPAbs υδρολύουν το πλασμιδιακό DNA σε διαφορετικό βαθμό (δράση DΝΑse Ι ή τροποποίηση στο βαθμό υπερελίκωσης) όπως τα παθολογικά CPAbs. Ωστόσο μόνο ένα από τα υπό μελέτη φυσικά CPAbs (TG2F10) έχει δράση DNase I ενώ στα παθολογικά CPAbs δύο από τα τρία εμφανίζουν την ίδια δράση. 3) Τα φυσικά CPAbs προκαλούν απόπτωση σε σημαντικό ποσοστό καρκινικών κυττάρων ωστόσο όχι στον ίδιο βαθμό με τα παθολογικά CPAbs. 4) Τα φυσικά CPAbs θραυσματοποιούν το γενωμικό DNA των κυττάρων στα οποία έχουν διεισδύσει, όπως και τα παθολογικά CPAbs. 5) Τα φυσικά CPAbs ανήκουν στις υποτάξεις IgG1 και ΙgG2b, ενώ τα παθολογικά CPAbs ανήκουν στις υποτάξεις IgG2a και IgG2b. 6) Τόσο τα φυσικά όσο και τα παθολογικά CPAbs είναι πολυδραστικά, αλλά φαίνεται πως η ισχυρή αντι-DNA δραστικότητα σχετίζεται με την συσσώρευση στον πυρήνα. Η νέα γνώση που αποκτήθηκε εδώ, ανοίγει νέους ορίζοντες και οδηγεί την έρευνα σε καινοτόμες εφαρμογές αφού, τα διεισδυτικά αντισώματα αποτελούν μια φυσιολογική πηγή αντισωμάτων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη θεραπεία ασθενειών που οφείλονται σε ελαττωματική απόπτωση. Τα κυτταροτοξικά, διεισδυτικά αντισώματα θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν στη θεραπεία του καρκίνου, απαλλαγμένη από τα μειονεκτήματα των γνωστών μέχρι σήμερα θεραπειών. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν είτε ως μόρια μεταφοράς δραστικών ουσιών στο εσωτερικό κυττάρων για θεραπευτικούς σκοπούς, είτε ως απευθείας θεραπευτικά εργαλεία. Η σημαντικότερη διαφορά των φυσιολογικών από τα παθολογικά CPAbs είναι ο κυτταρικός τους εντοπισμός, αφού τα πρώτα εντοπίζονται κατά κύριο λόγο στο κυτταρόπλασμα ενώ τα δεύτερα στον πυρήνα. Έτσι λοιπόν, ανάλογα με το αν θέλει κάποιος να στοχεύσει στον πυρήνα ή στο κυτταρόπλασμα ενός κυττάρου μπορεί να χρησιμοποιήσει είτε παθολογικά είτε φυσιολογικά, CPAbs, αντίστοιχα.","Natural antibodies (Natural Antibodies, NAbs), have been found in the serum of healthy, non-immunized humans. Their special feature is polyreactivity, i.e., the ability to recognize several structurally unrelated molecules, generally with moderate intrinsic affinity. They recognise self and non-self antigens, exhibit «housekeeping» functions and contribute to the homeostasis of the immune system. Antibodies with penetrating capacity into living cells (Cell-Penetrating Antibodies, CPAbs) were found in the serum of patients with Systemic Lupus Erythematosus (SLE) and in mouse models of the disease. These antibodies accumulate mainly in the cell nucleus, recognize frequently dsDNA but also other structurally unrelated antigens, such as proteins and haptens. Cell-penetrating antibodies in the serum of normal humans and mice were not known until two years ago. Indeed, the Laboratory of Immunology of the Hellenic Pasteur Institute (HPI) revealed, for the first time, the presence of natural polyclonal CPAbs in intravenous immunoglobulin (IVIg) that is a potent therapeutic agent used in several diseases. Apart from this study, the laboratory directly associated NAbs with CPAbs since it developed and characterized for the first time a series of monoclonal autoantibodies derived from normal mice (BALB/c strain) capable of penetrating living cells. Based on the above, the present study was focused on the assessment of the penetration profile and the intracellular biological activity of three monoclonal autoantibodies from normal mice. The results were further compared with the respective properties of three monoclonal CPAbs derived from lupus-prone mice, already characterized in the lab. In detail, the natural monoclonal autoantibodies 15C4B11, 8B5B11 and TG2F10 were examined in parallel with two pathological monoclonal antibodies 2C6 and H9.3, positive and negative control of cell-penetration respectively, for their 1) penetration characteristics (different concentrations of antibody, antibody-cell incubation time and incubation temperature), and 2) biological activity in two different cell lines, immortalised mouse fibroblast cells NIH-3T3 (adherent cell line) and human T-lymphocyte cells Jurkat (suspension cell line). Specifically, the latter study included the possible induction of apoptosis -after penetration of antibodies into living cells- by the following assays: a) definition of the percentage of apoptotic/necrotic cells stained with annexin V/ propidium iodide (PI) and use of flow cytometry, b) identification of the activated caspase-3 by indirect immunofluorescence and confocal microscopy, c) fragmentation of the genomic DNA and detection by agarose gel electrophoresis, and d) morphological changes of penetrated cells nuclei with Hoechst staining and observation by indirect immunofluorescence. In addition, it was examined any plasmid DNA hydrolysis caused by the antibodies in the presence or absence of DNase I inhibitors. According to the results, all three natural monoclonal antibodies penetrate at 37oC, and accumulate in the cytoplasm and only one of them is also detected in the nucleus localized in the nucleolus of both cell lines. On the contrary, at 4°C only one has the ability to penetrate the cells. Also, all three antibodies have the ability to induce apoptosis and hydrolyze plasmid DNA in a different degree. Specifically, regarding the penetration pattern, TG2F10 CPAb, shows -after 2 hours of incubation- a localization with punctate staining in both cytoplasm and nucleolus, while after 24 hours it is detected almost exclusively in the nucleolus. Moreover, it is the only natural CPAb, having the ability to penetrate the cells at 4°C, i.e., via an energy-independent mode of entry. Regarding its biological activity, it was found to resemble to 2C6 pathological CPAb, as they were the only antibodies of the study exhibiting DNase I activity. Natural CPAb TG2F10 also induces a significant apoptosis rate to both cell lines studied. The other two natural CPAbs, 15C4B11 and 8B5B11, seem in general to resemble each other and differ significantly from TG2F10. Specifically, after their penetration into cells, they are detected in the cytoplasm both after 2 and 24 hours of incubation, while regarding their biological role they just altered the supercoiling degree of plasmid DNA. They also share the same isotype (IgG1), while TG2F10 is an IgG2b. They differ mainly in the ability to induce apoptosis, where the latter seems particularly cytotoxic (like TG2F10), while the former seems not to cause cell apoptosis. MAIN CONCLUSIONS • Comparison among natural CPAbs 1) Τhe three natural monoclonal CPAbs studied herein, possess a distinct polyreactivity and cell-penetration pattern and biological activity profile. 2) The natural monoclonal CPAbs could be classified according to their properties into two groups. The CPAbs 15C4B11 and 8B5B11 in one group, and TG2F10 in another, which appears to represent an intermediate state between natural and pathological CPAbs, as it displays properties and characteristics of both CPAbs types. 3) Natural monoclonal CPAbs 8B5B11 and 15C4B11 belong to subclass IgG1 and the natural monoclonal autoantibody TG2F10 belongs to subclass IgG2b. It should be noted that natural monoclonal CPAbs belonging to the subclass IgG2a have not been described so far. • Comparison between natural and pathological CPAbs 1) Natural CPAbs penetrate mainly into the cytoplasm of different cell lines, while pathological CPAbs localize mainly in the nucleus. 2) Natural and pathological CPAbs hydrolyze the plasmid DNA in different degrees (DNAse I activity or alteration of the degree of supercoiling). However only one of the physical CPAbs studied (TG2F10) has activity DNase I while two out of three pathological CPAbs have the same effect. 3) Natural CPAbs induce apoptosis in a significant proportion of tumor cells but not to the same extent as pathological CPAbs. 4) Natural and pathological CPAbs cause fragmentation of the genomic DNA of penetrated cells. 5) Natural CPAbs belong to the subclasses IgG1 and IgG2b, while pathological CPAbs belong to subclasses IgG2a and IgG2b. 6) Both natural CPAbs and pathological CPAbs are polyreactive, but it seems that the strong anti-DNA activity is associated with the detection in the nucleus. The new knowledge acquired herein opens new horizons and leads the research into innovative applications, since the cell-penetrating antibodies are a natural source of antibodies that can be used to treat diseases caused by defective apoptosis. Cytotoxic, cell-penetrating antibodies could be exploited for cancer therapy, free of the disadvantages of known treatments. They could be used for therapeutic purposes as transport vehicles of active substances or as direct therapeutic tools. The main difference between natural and pathological CPAbs is their localization into the cell. The former are detected in the cytoplasm, while the latter, mainly in the nucleus. Consequently, depending on whether someone is going to target in the nucleus or in the cytoplasm of a cell can use either pathological or physiological CPAbs, respectively."],"dc:identifier":["uoadl:1319064","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319064"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Μονοκλωνικά φυσικά αυτοαντισώματα με ικανότητα διείσδυσης σε ζώντα κύτταρα:Διερεύνηση της βιολογικής δράσης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:25:34Z"}