{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1319187"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1319187","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ρόλος του Cauchy στη θεμελίωση του Απειροστικού Λογισμού","abstract":"Πολλοί μαθηματικοί του 18ου αι. συχνά παρουσίαζαν αποτελέσματα όχι με μεγάλη αυστηρότητα. Ο Augustin- Louis Cauchy (1789-1857) ήταν ο πρώτος που έθεσε επιτυχώς το λογισμό σε αυστηρές βάσεις. Βέβαια θα πρέπει να συμπληρώσουμε ότι οι μαθηματικοί που είχαν φτάσει σε σπουδαία αποτελέσματα στην ανάλυση του 18ου αι. , τα οποία στη συνέχεια βοήθησαν στην ανάπτυξη ιδεών για να αυστηροποιηθεί ο λογισμός, ήταν οι Newton (1643-1727), Maclaurin (1698-1746), d’Alembert (1717-1783) και ιδίως οι Euler (1707-1783), και Lagrange (1736-1813). Ακόμη και ο Cauchy δεν ήταν απόλυτα ‘αυστηρός’ σε ερευνητικές εργασίες του. Ωστόσο αυστηρά κριτήρια είχε στο νου του όταν έκανε το Cours d’analyse. Όταν ο Cauchy αναφέρεται στο έργο αυτό με την αυστηρότητα της γεωμετρίας ως το ιδανικό στο οποίο φιλοδοξούσε δεν είχε στο νου διαγράμματα αλλά τη λογική δομή όπως κατασκευάστηκαν και τα έργα του Ευκλείδη και του Αρχιμήδη. Αποφεύγει την άλγεβρα γιατί κάποια πράγματα ισχύουν κάτω από ορισμένες συνθήκες μόνο. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο Cauchy στις αυστηρές αποδείξεις του στην ανάλυση εισάγει τα ‘δ, ε’. Όμως με μια πρώτη ματιά στο Cours d’analyse (1821) βλέπει ότι δεν υπάρχουν ‘δ, ε’ στον ορισμό του ορίου, και ακόμη οι προτάσεις στον ορισμό ακούγονται περισσότερο διαισθητικές παρά βασισμένες στην άλγεβρα των ανισοτήτων. Έπειτα στο Calcul infinitesimal (1823) ο Cauchy ορίζει την παράγωγο σαν λόγο πηλίκου διαφορών καθώς οι διαφορές είναι απειροελάχιστες. Βλέποντας πάλι το Cours d’analyse βλέπουμε ότι ο Cauchy χρησιμοποιεί το κριτήριο Cauchy για τη σύγκλιση σειρών το οποίο όμως δεν έχει αποδείξει ότι είναι ικανή συνθήκη για τη σύγκλιση. Γενικά ένας σύγχρονος μαθηματικός θα δυσκολευτεί να εκτιμήσει τη ‘δουλειά’ του Cauchy λόγω της ‘παλιομοδίτικης’ ορολογίας του αλλά και διότι τα δύο βιβλία που προαναφέραμε Cours d’analyse (1821) και Calcul infinitesimal (1823) ήταν διαλέξεις που αρχικά είχαν δοθεί σε φοιτητές που σκόπευαν να ασχοληθούν με το λογισμό. Όταν όμως τα δύο αυτά βιβλία μελετηθούν πιο προσεκτικά θα φανεί η σπουδαία δουλειά του Cauchy. Ο σκοπός αυτής της εργασίας είναι να μελετήσουμε τη συμβολή του Cauchy στην θεμελίωση του απειροστικού λογισμού. Έτσι θα περιγράψουμε πως ήταν η κατάσταση για τα μαθηματικά την εποχή πριν τον Cauchy και θα αναλύσουμε τι έγραψε ο Cauchy ξεκινώντας από την αρχική έννοια της μεταβλητής μέχρι την έννοια της παραγώγου. Αν και εμείς μελετήσαμε μέχρι και την παράγωγο σε αυτήν την εργασία θα πρέπει να αναφέρουμε πως η συνεισφορά του Cauchy ήταν μεγάλη και στην ολοκλήρωση. Επίσης στην εργασία αυτή αναφέρουμε κάποιες ομοιότητες που υπάρχουν μεταξύ των δυο σπουδαίων μαθηματικών, του Cauchy και του Bolzano (1781-1848) και αντιπαραθέτουμε τους αντίστοιχους ορισμούς που έχουμε εμείς σήμερα στην ανάλυση.","abstract_html":"Πολλοί μαθηματικοί του 18ου αι. συχνά παρουσίαζαν αποτελέσματα όχι με μεγάλη αυστηρότητα. Ο Augustin- Louis Cauchy (1789-1857) ήταν ο πρώτος που έθεσε επιτυχώς το λογισμό σε αυστηρές βάσεις. Βέβαια θα πρέπει να συμπληρώσουμε ότι οι μαθηματικοί που είχαν φτάσει σε σπουδαία αποτελέσματα στην ανάλυση του 18ου αι. , τα οποία στη συνέχεια βοήθησαν στην ανάπτυξη ιδεών για να αυστηροποιηθεί ο λογισμός, ήταν οι Newton (1643-1727), Maclaurin (1698-1746), d’Alembert (1717-1783) και ιδίως οι Euler (1707-1783), και Lagrange (1736-1813). Ακόμη και ο Cauchy δεν ήταν απόλυτα ‘αυστηρός’ σε ερευνητικές εργασίες του. Ωστόσο αυστηρά κριτήρια είχε στο νου του όταν έκανε το Cours d’analyse. Όταν ο Cauchy αναφέρεται στο έργο αυτό με την αυστηρότητα της γεωμετρίας ως το ιδανικό στο οποίο φιλοδοξούσε δεν είχε στο νου διαγράμματα αλλά τη λογική δομή όπως κατασκευάστηκαν και τα έργα του Ευκλείδη και του Αρχιμήδη. Αποφεύγει την άλγεβρα γιατί κάποια πράγματα ισχύουν κάτω από ορισμένες συνθήκες μόνο. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο Cauchy στις αυστηρές αποδείξεις του στην ανάλυση εισάγει τα ‘δ, ε’. Όμως με μια πρώτη ματιά στο Cours d’analyse (1821) βλέπει ότι δεν υπάρχουν ‘δ, ε’ στον ορισμό του ορίου, και ακόμη οι προτάσεις στον ορισμό ακούγονται περισσότερο διαισθητικές παρά βασισμένες στην άλγεβρα των ανισοτήτων. Έπειτα στο Calcul infinitesimal (1823) ο Cauchy ορίζει την παράγωγο σαν λόγο πηλίκου διαφορών καθώς οι διαφορές είναι απειροελάχιστες. Βλέποντας πάλι το Cours d’analyse βλέπουμε ότι ο Cauchy χρησιμοποιεί το κριτήριο Cauchy για τη σύγκλιση σειρών το οποίο όμως δεν έχει αποδείξει ότι είναι ικανή συνθήκη για τη σύγκλιση. Γενικά ένας σύγχρονος μαθηματικός θα δυσκολευτεί να εκτιμήσει τη ‘δουλειά’ του Cauchy λόγω της ‘παλιομοδίτικης’ ορολογίας του αλλά και διότι τα δύο βιβλία που προαναφέραμε Cours d’analyse (1821) και Calcul infinitesimal (1823) ήταν διαλέξεις που αρχικά είχαν δοθεί σε φοιτητές που σκόπευαν να ασχοληθούν με το λογισμό. Όταν όμως τα δύο αυτά βιβλία μελετηθούν πιο προσεκτικά θα φανεί η σπουδαία δουλειά του Cauchy. Ο σκοπός αυτής της εργασίας είναι να μελετήσουμε τη συμβολή του Cauchy στην θεμελίωση του απειροστικού λογισμού. Έτσι θα περιγράψουμε πως ήταν η κατάσταση για τα μαθηματικά την εποχή πριν τον Cauchy και θα αναλύσουμε τι έγραψε ο Cauchy ξεκινώντας από την αρχική έννοια της μεταβλητής μέχρι την έννοια της παραγώγου. Αν και εμείς μελετήσαμε μέχρι και την παράγωγο σε αυτήν την εργασία θα πρέπει να αναφέρουμε πως η συνεισφορά του Cauchy ήταν μεγάλη και στην ολοκλήρωση. Επίσης στην εργασία αυτή αναφέρουμε κάποιες ομοιότητες που υπάρχουν μεταξύ των δυο σπουδαίων μαθηματικών, του Cauchy και του Bolzano (1781-1848) και αντιπαραθέτουμε τους αντίστοιχους ορισμούς που έχουμε εμείς σήμερα στην ανάλυση.","abstract_has_math":false,"creators":["Σίσκου Μαρία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:25:36Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1319187"],"render_values":[{"text":"uoadl:1319187","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319187","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319187","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1319187","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σίσκου Μαρία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1319187","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319187"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Πολλοί μαθηματικοί του 18ου αι. συχνά παρουσίαζαν αποτελέσματα όχι με μεγάλη αυστηρότητα. Ο Augustin- Louis Cauchy (1789-1857) ήταν ο πρώτος που έθεσε επιτυχώς το λογισμό σε αυστηρές βάσεις. Βέβαια θα πρέπει να συμπληρώσουμε ότι οι μαθηματικοί που είχαν φτάσει σε σπουδαία αποτελέσματα στην ανάλυση του 18ου αι. , τα οποία στη συνέχεια βοήθησαν στην ανάπτυξη ιδεών για να αυστηροποιηθεί ο λογισμός, ήταν οι Newton (1643-1727), Maclaurin (1698-1746), d’Alembert (1717-1783) και ιδίως οι Euler (1707-1783), και Lagrange (1736-1813). Ακόμη και ο Cauchy δεν ήταν απόλυτα ‘αυστηρός’ σε ερευνητικές εργασίες του. Ωστόσο αυστηρά κριτήρια είχε στο νου του όταν έκανε το Cours d’analyse. Όταν ο Cauchy αναφέρεται στο έργο αυτό με την αυστηρότητα της γεωμετρίας ως το ιδανικό στο οποίο φιλοδοξούσε δεν είχε στο νου διαγράμματα αλλά τη λογική δομή όπως κατασκευάστηκαν και τα έργα του Ευκλείδη και του Αρχιμήδη. Αποφεύγει την άλγεβρα γιατί κάποια πράγματα ισχύουν κάτω από ορισμένες συνθήκες μόνο. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο Cauchy στις αυστηρές αποδείξεις του στην ανάλυση εισάγει τα ‘δ, ε’. Όμως με μια πρώτη ματιά στο Cours d’analyse (1821) βλέπει ότι δεν υπάρχουν ‘δ, ε’ στον ορισμό του ορίου, και ακόμη οι προτάσεις στον ορισμό ακούγονται περισσότερο διαισθητικές παρά βασισμένες στην άλγεβρα των ανισοτήτων. Έπειτα στο Calcul infinitesimal (1823) ο Cauchy ορίζει την παράγωγο σαν λόγο πηλίκου διαφορών καθώς οι διαφορές είναι απειροελάχιστες. Βλέποντας πάλι το Cours d’analyse βλέπουμε ότι ο Cauchy χρησιμοποιεί το κριτήριο Cauchy για τη σύγκλιση σειρών το οποίο όμως δεν έχει αποδείξει ότι είναι ικανή συνθήκη για τη σύγκλιση. Γενικά ένας σύγχρονος μαθηματικός θα δυσκολευτεί να εκτιμήσει τη ‘δουλειά’ του Cauchy λόγω της ‘παλιομοδίτικης’ ορολογίας του αλλά και διότι τα δύο βιβλία που προαναφέραμε Cours d’analyse (1821) και Calcul infinitesimal (1823) ήταν διαλέξεις που αρχικά είχαν δοθεί σε φοιτητές που σκόπευαν να ασχοληθούν με το λογισμό. Όταν όμως τα δύο αυτά βιβλία μελετηθούν πιο προσεκτικά θα φανεί η σπουδαία δουλειά του Cauchy. Ο σκοπός αυτής της εργασίας είναι να μελετήσουμε τη συμβολή του Cauchy στην θεμελίωση του απειροστικού λογισμού. Έτσι θα περιγράψουμε πως ήταν η κατάσταση για τα μαθηματικά την εποχή πριν τον Cauchy και θα αναλύσουμε τι έγραψε ο Cauchy ξεκινώντας από την αρχική έννοια της μεταβλητής μέχρι την έννοια της παραγώγου. Αν και εμείς μελετήσαμε μέχρι και την παράγωγο σε αυτήν την εργασία θα πρέπει να αναφέρουμε πως η συνεισφορά του Cauchy ήταν μεγάλη και στην ολοκλήρωση. Επίσης στην εργασία αυτή αναφέρουμε κάποιες ομοιότητες που υπάρχουν μεταξύ των δυο σπουδαίων μαθηματικών, του Cauchy και του Bolzano (1781-1848) και αντιπαραθέτουμε τους αντίστοιχους ορισμούς που έχουμε εμείς σήμερα στην ανάλυση.","In the eighteenth century many mathematicians were developing and applying powerful methods which they could not justify, without really see foundations as an important area of mathematical endeavor. Augustin- Louis Cauchy (1789-1857) gave the first reasonably successful rigorous foundation for the calculus. Other mathematicians of course participated in the development of the foundations of the calculus. Some of them were Newton (1643-1727), Maclaurin (1698-1746), d’Alembert (1717-1783) and especially Euler (1707-1783) and Lagrange (1736-1813). Cauchy himself was not consistently rigorous in his research papers. Nevertheless rigorous criteria were constantly in Cauchy’s mind when he developed his Cours d’Analyse. When Cauchy referred in that work to the rigor of geometry as the idea to which he aspired, he had in mind, not diagrams, but logical structure: the way the works of Euclid and Archimedes were constructed. He does not prefer algebraic formulas because they hold true only under certain conditions and for certain values of quantities they contain. Many people believe that Cauchy’s rigorous proofs introduced delta-epsilon methods into analysis. But on first looking into the Cours d’ Analyse (1821) they may be somewhat shocked to find no deltas or epsilons anywhere near the definition of limit ; moreover, the words in the definition sound more like appeals to intuition than to algebra of inequalities. Then in Calcul infinitesimal (1823) Cauchy defined the derivative as the ratio of the quotient of differences when the differences are infinitesimal. Returning to the Cours d’Analyse we see that Cauchy used the Cauchy criterion but he did not even try to prove that it is a sufficient condition for convergence. A modern reader finds difficulty to appreciate Cause because of his old fashioned terminology and because the two books, Cours d’analyse (1821) and Calcul infinitesimal (1823), were originally lectures given to students who planned to apply the calculus. Once the Cours d’analyse, or the Calcul infinitesimal has been examined more closely, it will be seen that Cauchy’s achievement is as impressive as expected. The purpose of this work is to study the contribution of Cauchy to the foundations of calculus. We are going to describe how the situation was for mathematics before Cauchy and analyze what Cauchy wrote, from the initial concept of variable to the concept of derivative. Although we have studied up to the derivative in this work, we must mentioned that the contribution of Cauchy was great and for the integral. Also in this paper we report some similarities between the two great mathematicians, Cauchy and Bolzano (1781-1848) and juxtapose their respective definitions we have today in analysis."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ρόλος του Cauchy στη θεμελίωση του Απειροστικού Λογισμού"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σίσκου Μαρία"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Πολλοί μαθηματικοί του 18ου αι. συχνά παρουσίαζαν αποτελέσματα όχι με μεγάλη αυστηρότητα. Ο Augustin- Louis Cauchy (1789-1857) ήταν ο πρώτος που έθεσε επιτυχώς το λογισμό σε αυστηρές βάσεις. Βέβαια θα πρέπει να συμπληρώσουμε ότι οι μαθηματικοί που είχαν φτάσει σε σπουδαία αποτελέσματα στην ανάλυση του 18ου αι. , τα οποία στη συνέχεια βοήθησαν στην ανάπτυξη ιδεών για να αυστηροποιηθεί ο λογισμός, ήταν οι Newton (1643-1727), Maclaurin (1698-1746), d’Alembert (1717-1783) και ιδίως οι Euler (1707-1783), και Lagrange (1736-1813). Ακόμη και ο Cauchy δεν ήταν απόλυτα ‘αυστηρός’ σε ερευνητικές εργασίες του. Ωστόσο αυστηρά κριτήρια είχε στο νου του όταν έκανε το Cours d’analyse. Όταν ο Cauchy αναφέρεται στο έργο αυτό με την αυστηρότητα της γεωμετρίας ως το ιδανικό στο οποίο φιλοδοξούσε δεν είχε στο νου διαγράμματα αλλά τη λογική δομή όπως κατασκευάστηκαν και τα έργα του Ευκλείδη και του Αρχιμήδη. Αποφεύγει την άλγεβρα γιατί κάποια πράγματα ισχύουν κάτω από ορισμένες συνθήκες μόνο. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο Cauchy στις αυστηρές αποδείξεις του στην ανάλυση εισάγει τα ‘δ, ε’. Όμως με μια πρώτη ματιά στο Cours d’analyse (1821) βλέπει ότι δεν υπάρχουν ‘δ, ε’ στον ορισμό του ορίου, και ακόμη οι προτάσεις στον ορισμό ακούγονται περισσότερο διαισθητικές παρά βασισμένες στην άλγεβρα των ανισοτήτων. Έπειτα στο Calcul infinitesimal (1823) ο Cauchy ορίζει την παράγωγο σαν λόγο πηλίκου διαφορών καθώς οι διαφορές είναι απειροελάχιστες. Βλέποντας πάλι το Cours d’analyse βλέπουμε ότι ο Cauchy χρησιμοποιεί το κριτήριο Cauchy για τη σύγκλιση σειρών το οποίο όμως δεν έχει αποδείξει ότι είναι ικανή συνθήκη για τη σύγκλιση. Γενικά ένας σύγχρονος μαθηματικός θα δυσκολευτεί να εκτιμήσει τη ‘δουλειά’ του Cauchy λόγω της ‘παλιομοδίτικης’ ορολογίας του αλλά και διότι τα δύο βιβλία που προαναφέραμε Cours d’analyse (1821) και Calcul infinitesimal (1823) ήταν διαλέξεις που αρχικά είχαν δοθεί σε φοιτητές που σκόπευαν να ασχοληθούν με το λογισμό. Όταν όμως τα δύο αυτά βιβλία μελετηθούν πιο προσεκτικά θα φανεί η σπουδαία δουλειά του Cauchy. Ο σκοπός αυτής της εργασίας είναι να μελετήσουμε τη συμβολή του Cauchy στην θεμελίωση του απειροστικού λογισμού. Έτσι θα περιγράψουμε πως ήταν η κατάσταση για τα μαθηματικά την εποχή πριν τον Cauchy και θα αναλύσουμε τι έγραψε ο Cauchy ξεκινώντας από την αρχική έννοια της μεταβλητής μέχρι την έννοια της παραγώγου. Αν και εμείς μελετήσαμε μέχρι και την παράγωγο σε αυτήν την εργασία θα πρέπει να αναφέρουμε πως η συνεισφορά του Cauchy ήταν μεγάλη και στην ολοκλήρωση. Επίσης στην εργασία αυτή αναφέρουμε κάποιες ομοιότητες που υπάρχουν μεταξύ των δυο σπουδαίων μαθηματικών, του Cauchy και του Bolzano (1781-1848) και αντιπαραθέτουμε τους αντίστοιχους ορισμούς που έχουμε εμείς σήμερα στην ανάλυση.","In the eighteenth century many mathematicians were developing and applying powerful methods which they could not justify, without really see foundations as an important area of mathematical endeavor. Augustin- Louis Cauchy (1789-1857) gave the first reasonably successful rigorous foundation for the calculus. Other mathematicians of course participated in the development of the foundations of the calculus. Some of them were Newton (1643-1727), Maclaurin (1698-1746), d’Alembert (1717-1783) and especially Euler (1707-1783) and Lagrange (1736-1813). Cauchy himself was not consistently rigorous in his research papers. Nevertheless rigorous criteria were constantly in Cauchy’s mind when he developed his Cours d’Analyse. When Cauchy referred in that work to the rigor of geometry as the idea to which he aspired, he had in mind, not diagrams, but logical structure: the way the works of Euclid and Archimedes were constructed. He does not prefer algebraic formulas because they hold true only under certain conditions and for certain values of quantities they contain. Many people believe that Cauchy’s rigorous proofs introduced delta-epsilon methods into analysis. But on first looking into the Cours d’ Analyse (1821) they may be somewhat shocked to find no deltas or epsilons anywhere near the definition of limit ; moreover, the words in the definition sound more like appeals to intuition than to algebra of inequalities. Then in Calcul infinitesimal (1823) Cauchy defined the derivative as the ratio of the quotient of differences when the differences are infinitesimal. Returning to the Cours d’Analyse we see that Cauchy used the Cauchy criterion but he did not even try to prove that it is a sufficient condition for convergence. A modern reader finds difficulty to appreciate Cause because of his old fashioned terminology and because the two books, Cours d’analyse (1821) and Calcul infinitesimal (1823), were originally lectures given to students who planned to apply the calculus. Once the Cours d’analyse, or the Calcul infinitesimal has been examined more closely, it will be seen that Cauchy’s achievement is as impressive as expected. The purpose of this work is to study the contribution of Cauchy to the foundations of calculus. We are going to describe how the situation was for mathematics before Cauchy and analyze what Cauchy wrote, from the initial concept of variable to the concept of derivative. Although we have studied up to the derivative in this work, we must mentioned that the contribution of Cauchy was great and for the integral. Also in this paper we report some similarities between the two great mathematicians, Cauchy and Bolzano (1781-1848) and juxtapose their respective definitions we have today in analysis."],"dc:identifier":["uoadl:1319187","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319187"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Ο ρόλος του Cauchy στη θεμελίωση του Απειροστικού Λογισμού"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:25:36Z"}