{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1319306"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1319306","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Παιγνιοθεωρητικά μοντέλα σε μη παρατηρήσιμες ουρές αναμονής","abstract":"Η εργασία διαρθρώνεται ως εξής: Στην αρχή του κεφαλαίου 3 εξετάζουμε το βασικό μοντέλο με μια ουρά όπου οι πελάτες αποφασίζουν αν θα εισέλθουν στην ουρά ή αν θα αποχωρήσουν χωρίς να ζητήσουν εξυπηρέτηση. Στόχος είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους κάτω από 2 σκοπιές. Είτε ο διαχειριστής του συστήματος αφήνει τους πελάτες να λειτουργούν ανάλογα με το δικό τους κέρδος είτε επιχειρεί να μεγιστοποιήσει το κέρδος του κοινωνικού συνόλου. Στη συνέχεια, γίνεται σύγκριση ανάμεσα σε αυτές τις δύο τιμές και προκύπτει το αποτέλεσμα ότι το ποσοστό των πελατών που εξυπηρετούνται κάτω από το κριτήριο της κοινωνικής ευημερίας είναι μικρότερο ή ίσο με το αντίστοιχο ποσοστό σε συνθήκες στρατηγικής, ενώ το κέρδος του συστήματος είναι πάντοτε μεγαλύτερο ή ίσο. Αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αν επιτραπεί στους πελάτες να εισέρχονται στο σύστημα έχοντας ως κριτήριο μόνο το προσωπικό τους κέρδος, τότε το συνολικό όφελος μειώνεται, αφού δημιουργείται συνωστισμός και μεγαλώνουν οι χρόνοι παραμονής στο σύστημα. Με οδηγό τώρα αυτό το απλό μοντέλο γίνεται επέκταση στο κεφάλαιο 4 σε μοντέλο πελατών με δύο ουρές, όπου πελάτες έρχονται και, εκτός από το να αποφασίσουν αν θα εισέλθουν στο σύστημα για εξυπηρέτηση, αποφασίζουν και σε ποια από τις δύο ουρές θα εισέλθουν. Τα αποτελέσματα που προκύπτουν σε αυτό το μοντέλο είναι αντίστοιχα με αυτά του βασικού μοντέλου με μια ουρά, όσον αφορά τη σχέση των συνολικών ποσοστών πελατών που εξυπηρετούνται.","abstract_html":"Η εργασία διαρθρώνεται ως εξής: Στην αρχή του κεφαλαίου 3 εξετάζουμε το βασικό μοντέλο με μια ουρά όπου οι πελάτες αποφασίζουν αν θα εισέλθουν στην ουρά ή αν θα αποχωρήσουν χωρίς να ζητήσουν εξυπηρέτηση. Στόχος είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους κάτω από 2 σκοπιές. Είτε ο διαχειριστής του συστήματος αφήνει τους πελάτες να λειτουργούν ανάλογα με το δικό τους κέρδος είτε επιχειρεί να μεγιστοποιήσει το κέρδος του κοινωνικού συνόλου. Στη συνέχεια, γίνεται σύγκριση ανάμεσα σε αυτές τις δύο τιμές και προκύπτει το αποτέλεσμα ότι το ποσοστό των πελατών που εξυπηρετούνται κάτω από το κριτήριο της κοινωνικής ευημερίας είναι μικρότερο ή ίσο με το αντίστοιχο ποσοστό σε συνθήκες στρατηγικής, ενώ το κέρδος του συστήματος είναι πάντοτε μεγαλύτερο ή ίσο. Αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αν επιτραπεί στους πελάτες να εισέρχονται στο σύστημα έχοντας ως κριτήριο μόνο το προσωπικό τους κέρδος, τότε το συνολικό όφελος μειώνεται, αφού δημιουργείται συνωστισμός και μεγαλώνουν οι χρόνοι παραμονής στο σύστημα. Με οδηγό τώρα αυτό το απλό μοντέλο γίνεται επέκταση στο κεφάλαιο 4 σε μοντέλο πελατών με δύο ουρές, όπου πελάτες έρχονται και, εκτός από το να αποφασίσουν αν θα εισέλθουν στο σύστημα για εξυπηρέτηση, αποφασίζουν και σε ποια από τις δύο ουρές θα εισέλθουν. Τα αποτελέσματα που προκύπτουν σε αυτό το μοντέλο είναι αντίστοιχα με αυτά του βασικού μοντέλου με μια ουρά, όσον αφορά τη σχέση των συνολικών ποσοστών πελατών που εξυπηρετούνται.","abstract_has_math":false,"creators":["Γεωργίου Ιωάννης"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:25:45Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1319306"],"render_values":[{"text":"uoadl:1319306","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319306","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319306","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1319306","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γεωργίου Ιωάννης"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1319306","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319306"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εργασία διαρθρώνεται ως εξής: Στην αρχή του κεφαλαίου 3 εξετάζουμε το βασικό μοντέλο με μια ουρά όπου οι πελάτες αποφασίζουν αν θα εισέλθουν στην ουρά ή αν θα αποχωρήσουν χωρίς να ζητήσουν εξυπηρέτηση. Στόχος είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους κάτω από 2 σκοπιές. Είτε ο διαχειριστής του συστήματος αφήνει τους πελάτες να λειτουργούν ανάλογα με το δικό τους κέρδος είτε επιχειρεί να μεγιστοποιήσει το κέρδος του κοινωνικού συνόλου. Στη συνέχεια, γίνεται σύγκριση ανάμεσα σε αυτές τις δύο τιμές και προκύπτει το αποτέλεσμα ότι το ποσοστό των πελατών που εξυπηρετούνται κάτω από το κριτήριο της κοινωνικής ευημερίας είναι μικρότερο ή ίσο με το αντίστοιχο ποσοστό σε συνθήκες στρατηγικής, ενώ το κέρδος του συστήματος είναι πάντοτε μεγαλύτερο ή ίσο. Αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αν επιτραπεί στους πελάτες να εισέρχονται στο σύστημα έχοντας ως κριτήριο μόνο το προσωπικό τους κέρδος, τότε το συνολικό όφελος μειώνεται, αφού δημιουργείται συνωστισμός και μεγαλώνουν οι χρόνοι παραμονής στο σύστημα. Με οδηγό τώρα αυτό το απλό μοντέλο γίνεται επέκταση στο κεφάλαιο 4 σε μοντέλο πελατών με δύο ουρές, όπου πελάτες έρχονται και, εκτός από το να αποφασίσουν αν θα εισέλθουν στο σύστημα για εξυπηρέτηση, αποφασίζουν και σε ποια από τις δύο ουρές θα εισέλθουν. Τα αποτελέσματα που προκύπτουν σε αυτό το μοντέλο είναι αντίστοιχα με αυτά του βασικού μοντέλου με μια ουρά, όσον αφορά τη σχέση των συνολικών ποσοστών πελατών που εξυπηρετούνται.","The essay is structured as follows: At the beginning of chapter 3, we are analyzing the basic model of one single queue where customers decide whether they will join the queue or not, or whether they will leave without being served. The goal is to maximize profit under two different points of view: The system administrator allows the customers to act considering their own profit or he tries to maximize social welfare. Following this, these two values are compared and the result emerges that the percentage of the customers being served under the social welfare parameter is smaller or equal to the respective percentage under strategy conditions, whereas the system’s profit is always larger or equal. This leads us to conclude that if the customers are allowed to join the system having their personal profit as the sole parameter, then the total welfare is reduced, since there is congestion and the queuing times in the system are increased. Following this simple model, in chapter 3, we expand this to a two-queue customer model, where the customers come and, apart from deciding whether they shall join the system or not, they decide as well which of these two queues they will join. The results emerging from this model are equivalent to these of the basic single queue model, concerning the relation of the total percentage of the customers being served."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Παιγνιοθεωρητικά μοντέλα σε μη παρατηρήσιμες ουρές αναμονής"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γεωργίου Ιωάννης"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Η εργασία διαρθρώνεται ως εξής: Στην αρχή του κεφαλαίου 3 εξετάζουμε το βασικό μοντέλο με μια ουρά όπου οι πελάτες αποφασίζουν αν θα εισέλθουν στην ουρά ή αν θα αποχωρήσουν χωρίς να ζητήσουν εξυπηρέτηση. Στόχος είναι η μεγιστοποίηση του κέρδους κάτω από 2 σκοπιές. Είτε ο διαχειριστής του συστήματος αφήνει τους πελάτες να λειτουργούν ανάλογα με το δικό τους κέρδος είτε επιχειρεί να μεγιστοποιήσει το κέρδος του κοινωνικού συνόλου. Στη συνέχεια, γίνεται σύγκριση ανάμεσα σε αυτές τις δύο τιμές και προκύπτει το αποτέλεσμα ότι το ποσοστό των πελατών που εξυπηρετούνται κάτω από το κριτήριο της κοινωνικής ευημερίας είναι μικρότερο ή ίσο με το αντίστοιχο ποσοστό σε συνθήκες στρατηγικής, ενώ το κέρδος του συστήματος είναι πάντοτε μεγαλύτερο ή ίσο. Αυτό οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αν επιτραπεί στους πελάτες να εισέρχονται στο σύστημα έχοντας ως κριτήριο μόνο το προσωπικό τους κέρδος, τότε το συνολικό όφελος μειώνεται, αφού δημιουργείται συνωστισμός και μεγαλώνουν οι χρόνοι παραμονής στο σύστημα. Με οδηγό τώρα αυτό το απλό μοντέλο γίνεται επέκταση στο κεφάλαιο 4 σε μοντέλο πελατών με δύο ουρές, όπου πελάτες έρχονται και, εκτός από το να αποφασίσουν αν θα εισέλθουν στο σύστημα για εξυπηρέτηση, αποφασίζουν και σε ποια από τις δύο ουρές θα εισέλθουν. Τα αποτελέσματα που προκύπτουν σε αυτό το μοντέλο είναι αντίστοιχα με αυτά του βασικού μοντέλου με μια ουρά, όσον αφορά τη σχέση των συνολικών ποσοστών πελατών που εξυπηρετούνται.","The essay is structured as follows: At the beginning of chapter 3, we are analyzing the basic model of one single queue where customers decide whether they will join the queue or not, or whether they will leave without being served. The goal is to maximize profit under two different points of view: The system administrator allows the customers to act considering their own profit or he tries to maximize social welfare. Following this, these two values are compared and the result emerges that the percentage of the customers being served under the social welfare parameter is smaller or equal to the respective percentage under strategy conditions, whereas the system’s profit is always larger or equal. This leads us to conclude that if the customers are allowed to join the system having their personal profit as the sole parameter, then the total welfare is reduced, since there is congestion and the queuing times in the system are increased. Following this simple model, in chapter 3, we expand this to a two-queue customer model, where the customers come and, apart from deciding whether they shall join the system or not, they decide as well which of these two queues they will join. The results emerging from this model are equivalent to these of the basic single queue model, concerning the relation of the total percentage of the customers being served."],"dc:identifier":["uoadl:1319306","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319306"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Παιγνιοθεωρητικά μοντέλα σε μη παρατηρήσιμες ουρές αναμονής"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:25:45Z"}