{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1319343"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1319343","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Παρασκευή Πορωδών Υλικών Αλγινικού Ασβεστίου προερχόμενο από το φαιοφύκος Laminaria Digitata & Μελέτη της Ρόφησης Βαρέων Μετάλλων.","abstract":"Τα βαρέα μέταλλα στο υδάτινο περιβάλλον αποτελούν έναν από τους πιο συνήθεις αλλά και πιο τοξικούς ρύπους με επιπτώσεις τόσο στους υδρόβιους οργανισμούς όσο και στους χερσαίους, αλλά και στον άνθρωπο. Οι τεχνολογίες απομάκρυνσης των μετάλλων εξελίσσονται ραγδαία, με κύριο στόχο τη μέγιστη αποτελεσματικότητα και την ελαχιστοποίηση του κόστους. Η βιορόφηση, η ρόφηση δηλαδή μετάλλων από υλικά που προέρχονται από ζωντανούς οργανισμούς, κερδίζει συνεχώς έδαφος σε εφαρμογές απορρύπανσης, αφού αποτελεί μέθοδο μικρού κόστους και μεγάλης αποτελεσματικότητας. Στην παρούσα εργασία, μελετήθηκε η ικανότητα ρόφησης μετάλλων από τροποποιημένο αλγινικό οξύ, πολυσακχαρίτη που απομονώθηκε από το φαιοφύκος Laminaria Digitata. Η ύπαρξη άφθονων ροφητικών ομάδων στο μόριο, καθώς και η ικανότητα του να δημιουργεί σταθερές πηκτές παρουσία δισθενών ιόντων, του δίνουν την δυνατότητα να χρησιμοποιηθεί σε εφαρμογές βιορόφησης. Το αλγινικό οξύ που απομονώθηκε ήταν καθαρότητας 97%, είχε μέσο μοριακό βάρος  38 kDa, και λόγο μονομερών M/G = 1,5 – 1,7 (M: Μανουρονικό, G: Γουλουρονικό οξύ). Τα σφαιρίδια που προέκυψαν από την σταυροδέσμευση του με ιόντα ασβεστίου, αφού ξηράνθηκαν με sc-CO2 για τον σχηματισμό πορώδους, χαρακτηρίστηκαν ως προς τις ιδιότητες τους και για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκαν για την μελέτη της ρόφησης ιόντων χαλκού και καδμίου από υδατικά διαλύματα. Το πορώδες των σφαιρίδιων (aerogels), αποτελείται κυρίως από μεσοπόρους, διαθέτει όμως και μικροπόρους και μακροπόρους. Η ειδική επιφάνεια ΒΕΤ είναι της τάξης των 419 m2 g-1. Το ροφητικό υλικό παρουσίασε επίσης υψηλές τιμές ρόφησης και για τα δύο μέταλλα, ακολουθώντας την σειρά: Cd+2>Cu+2, την στιγμή που ο συντελεστής συνάφειας του Cd+2 με το αλγινικό είναι μια τάξη μεγέθους μικρότερος από εκείνουν του χαλκού (bCu+2>bCd+2). Συγκεκριμένα, για τον Cu+2: 126,82 mg g-1 και για το Cd+2: 244,55 mg g-1. Το υλικό παρουσιάζει αυξημένη ικανότητα ρόφησης, με ποσοστό 20% υψηλότερο, σε σύγκριση με τα μη πορώδη ανάλογα του, όσον αφορά τον κορεσμό των θέσεων ρόφησης μετά το πέρας της διαδικασίας. Για την αναπαραγωγή των πειραματικών αποτελεσμάτων εφαρμόστηκαν οι εξισώσεις Langmuir και Sips, με την τελευταία να παρουσιάζει μεγαλύτερη ακρίβεια, γεγονός που οφείλεται στην αυξημένη ετερογένεια των ενεργών ροφητικών κέντρων του υλικού. Πειράματα κινητικής έδειξαν ότι το 99% της απομάκρυνσης επιτυγχάνεται μετά την πάροδο περίπου 950 min και για τα δύο μέταλλα, ενώ στα μη πορώδη ανάλογα, το αντίστοιχο ποσοστό επιτυγχάνεται 600-800 min βραδύτερα. Το φαινόμενο ακολουθεί κινητική ψεύδο-δευτέρας τάξης. Η παραπάνω συμπεριφορά, υποδεικνύει αυξημένη προσβασιμότητα στις θέσεις ρόφησης που συνδιάζεται με αυξημένη ελαστικότητα λόγω της επίδρασης του πορώδους, το οποίο με την σειρά του διευκολύνει την αναδιάταξη των αλυσίδων κατά την διάρκεια της ιονανταλλαγής. Εκτιμώντας τις παραμέτρους που προκύπτουν κατά την εφαρμογή των μοντέλων ενδοσωματιδιακής και διάχυσης διαμέσου της οριακής στοιβάδας, προτείνεται ένας πολλών σταδίων μηχανισμός της ρόφησης.","abstract_html":"Τα βαρέα μέταλλα στο υδάτινο περιβάλλον αποτελούν έναν από τους πιο συνήθεις αλλά και πιο τοξικούς ρύπους με επιπτώσεις τόσο στους υδρόβιους οργανισμούς όσο και στους χερσαίους, αλλά και στον άνθρωπο. Οι τεχνολογίες απομάκρυνσης των μετάλλων εξελίσσονται ραγδαία, με κύριο στόχο τη μέγιστη αποτελεσματικότητα και την ελαχιστοποίηση του κόστους. Η βιορόφηση, η ρόφηση δηλαδή μετάλλων από υλικά που προέρχονται από ζωντανούς οργανισμούς, κερδίζει συνεχώς έδαφος σε εφαρμογές απορρύπανσης, αφού αποτελεί μέθοδο μικρού κόστους και μεγάλης αποτελεσματικότητας. Στην παρούσα εργασία, μελετήθηκε η ικανότητα ρόφησης μετάλλων από τροποποιημένο αλγινικό οξύ, πολυσακχαρίτη που απομονώθηκε από το φαιοφύκος Laminaria Digitata. Η ύπαρξη άφθονων ροφητικών ομάδων στο μόριο, καθώς και η ικανότητα του να δημιουργεί σταθερές πηκτές παρουσία δισθενών ιόντων, του δίνουν την δυνατότητα να χρησιμοποιηθεί σε εφαρμογές βιορόφησης. Το αλγινικό οξύ που απομονώθηκε ήταν καθαρότητας 97%, είχε μέσο μοριακό βάρος  38 kDa, και λόγο μονομερών M/G = 1,5 – 1,7 (M: Μανουρονικό, G: Γουλουρονικό οξύ). Τα σφαιρίδια που προέκυψαν από την σταυροδέσμευση του με ιόντα ασβεστίου, αφού ξηράνθηκαν με sc-CO2 για τον σχηματισμό πορώδους, χαρακτηρίστηκαν ως προς τις ιδιότητες τους και για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκαν για την μελέτη της ρόφησης ιόντων χαλκού και καδμίου από υδατικά διαλύματα. Το πορώδες των σφαιρίδιων (aerogels), αποτελείται κυρίως από μεσοπόρους, διαθέτει όμως και μικροπόρους και μακροπόρους. Η ειδική επιφάνεια ΒΕΤ είναι της τάξης των 419 m2 g-1. Το ροφητικό υλικό παρουσίασε επίσης υψηλές τιμές ρόφησης και για τα δύο μέταλλα, ακολουθώντας την σειρά: Cd+2&gt;Cu+2, την στιγμή που ο συντελεστής συνάφειας του Cd+2 με το αλγινικό είναι μια τάξη μεγέθους μικρότερος από εκείνουν του χαλκού (bCu+2&gt;bCd+2). Συγκεκριμένα, για τον Cu+2: 126,82 mg g-1 και για το Cd+2: 244,55 mg g-1. Το υλικό παρουσιάζει αυξημένη ικανότητα ρόφησης, με ποσοστό 20% υψηλότερο, σε σύγκριση με τα μη πορώδη ανάλογα του, όσον αφορά τον κορεσμό των θέσεων ρόφησης μετά το πέρας της διαδικασίας. Για την αναπαραγωγή των πειραματικών αποτελεσμάτων εφαρμόστηκαν οι εξισώσεις Langmuir και Sips, με την τελευταία να παρουσιάζει μεγαλύτερη ακρίβεια, γεγονός που οφείλεται στην αυξημένη ετερογένεια των ενεργών ροφητικών κέντρων του υλικού. Πειράματα κινητικής έδειξαν ότι το 99% της απομάκρυνσης επιτυγχάνεται μετά την πάροδο περίπου 950 min και για τα δύο μέταλλα, ενώ στα μη πορώδη ανάλογα, το αντίστοιχο ποσοστό επιτυγχάνεται 600-800 min βραδύτερα. Το φαινόμενο ακολουθεί κινητική ψεύδο-δευτέρας τάξης. Η παραπάνω συμπεριφορά, υποδεικνύει αυξημένη προσβασιμότητα στις θέσεις ρόφησης που συνδιάζεται με αυξημένη ελαστικότητα λόγω της επίδρασης του πορώδους, το οποίο με την σειρά του διευκολύνει την αναδιάταξη των αλυσίδων κατά την διάρκεια της ιονανταλλαγής. Εκτιμώντας τις παραμέτρους που προκύπτουν κατά την εφαρμογή των μοντέλων ενδοσωματιδιακής και διάχυσης διαμέσου της οριακής στοιβάδας, προτείνεται ένας πολλών σταδίων μηχανισμός της ρόφησης.","abstract_has_math":false,"creators":["Ντεζέ Ευαγγελία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:25:45Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1319343"],"render_values":[{"text":"uoadl:1319343","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319343","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319343","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1319343","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ντεζέ Ευαγγελία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1319343","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319343"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα βαρέα μέταλλα στο υδάτινο περιβάλλον αποτελούν έναν από τους πιο συνήθεις αλλά και πιο τοξικούς ρύπους με επιπτώσεις τόσο στους υδρόβιους οργανισμούς όσο και στους χερσαίους, αλλά και στον άνθρωπο. Οι τεχνολογίες απομάκρυνσης των μετάλλων εξελίσσονται ραγδαία, με κύριο στόχο τη μέγιστη αποτελεσματικότητα και την ελαχιστοποίηση του κόστους. Η βιορόφηση, η ρόφηση δηλαδή μετάλλων από υλικά που προέρχονται από ζωντανούς οργανισμούς, κερδίζει συνεχώς έδαφος σε εφαρμογές απορρύπανσης, αφού αποτελεί μέθοδο μικρού κόστους και μεγάλης αποτελεσματικότητας. Στην παρούσα εργασία, μελετήθηκε η ικανότητα ρόφησης μετάλλων από τροποποιημένο αλγινικό οξύ, πολυσακχαρίτη που απομονώθηκε από το φαιοφύκος Laminaria Digitata. Η ύπαρξη άφθονων ροφητικών ομάδων στο μόριο, καθώς και η ικανότητα του να δημιουργεί σταθερές πηκτές παρουσία δισθενών ιόντων, του δίνουν την δυνατότητα να χρησιμοποιηθεί σε εφαρμογές βιορόφησης. Το αλγινικό οξύ που απομονώθηκε ήταν καθαρότητας 97%, είχε μέσο μοριακό βάρος  38 kDa, και λόγο μονομερών M/G = 1,5 – 1,7 (M: Μανουρονικό, G: Γουλουρονικό οξύ). Τα σφαιρίδια που προέκυψαν από την σταυροδέσμευση του με ιόντα ασβεστίου, αφού ξηράνθηκαν με sc-CO2 για τον σχηματισμό πορώδους, χαρακτηρίστηκαν ως προς τις ιδιότητες τους και για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκαν για την μελέτη της ρόφησης ιόντων χαλκού και καδμίου από υδατικά διαλύματα. Το πορώδες των σφαιρίδιων (aerogels), αποτελείται κυρίως από μεσοπόρους, διαθέτει όμως και μικροπόρους και μακροπόρους. Η ειδική επιφάνεια ΒΕΤ είναι της τάξης των 419 m2 g-1. Το ροφητικό υλικό παρουσίασε επίσης υψηλές τιμές ρόφησης και για τα δύο μέταλλα, ακολουθώντας την σειρά: Cd+2>Cu+2, την στιγμή που ο συντελεστής συνάφειας του Cd+2 με το αλγινικό είναι μια τάξη μεγέθους μικρότερος από εκείνουν του χαλκού (bCu+2>bCd+2). Συγκεκριμένα, για τον Cu+2: 126,82 mg g-1 και για το Cd+2: 244,55 mg g-1. Το υλικό παρουσιάζει αυξημένη ικανότητα ρόφησης, με ποσοστό 20% υψηλότερο, σε σύγκριση με τα μη πορώδη ανάλογα του, όσον αφορά τον κορεσμό των θέσεων ρόφησης μετά το πέρας της διαδικασίας. Για την αναπαραγωγή των πειραματικών αποτελεσμάτων εφαρμόστηκαν οι εξισώσεις Langmuir και Sips, με την τελευταία να παρουσιάζει μεγαλύτερη ακρίβεια, γεγονός που οφείλεται στην αυξημένη ετερογένεια των ενεργών ροφητικών κέντρων του υλικού. Πειράματα κινητικής έδειξαν ότι το 99% της απομάκρυνσης επιτυγχάνεται μετά την πάροδο περίπου 950 min και για τα δύο μέταλλα, ενώ στα μη πορώδη ανάλογα, το αντίστοιχο ποσοστό επιτυγχάνεται 600-800 min βραδύτερα. Το φαινόμενο ακολουθεί κινητική ψεύδο-δευτέρας τάξης. Η παραπάνω συμπεριφορά, υποδεικνύει αυξημένη προσβασιμότητα στις θέσεις ρόφησης που συνδιάζεται με αυξημένη ελαστικότητα λόγω της επίδρασης του πορώδους, το οποίο με την σειρά του διευκολύνει την αναδιάταξη των αλυσίδων κατά την διάρκεια της ιονανταλλαγής. Εκτιμώντας τις παραμέτρους που προκύπτουν κατά την εφαρμογή των μοντέλων ενδοσωματιδιακής και διάχυσης διαμέσου της οριακής στοιβάδας, προτείνεται ένας πολλών σταδίων μηχανισμός της ρόφησης.","Heavy metals are one of the most common and toxic pollutants in the aquatic environment with dedrimental effects on ecosystems and organisms. Thus the main goal of metal removal technologies is to maximize efficiency and minimize the cost. Biosorption, the removal of heavy metals from an aqueous solution by binding to biomass or various biological materials is constantly gaining ground in metal removal application as it integrates both the abovementioned characteristics. In the present work, the metal binding capacity of a modified alginic acid was studied which was extracted from the brown algae Laminaria digitata. The existence of a multitude of avtive groups in the molecule and its capacity to form stable gels in the presence of divalent metal ions, make it suitable material to be used in biosorption applications. The extracted alginic acid had an average molecular weight of 38,7 kDa, M/G ratio = 1,5 -1,7 (M: Mannuronic, G: Guluronic acid polymers) and was of 97 % purity. The beads that resulted from its cross linking with calcium ions, after dried by sc-CO2 in order to form a porous structure were characterised and for the first time evaluated for their performance on Cu2+ and Cd2+ ion sorption. The aerogel beads were mainly mesoporous, containing however both micropores and macropores with BET surface area of 419 m2 g1. The material had high values of sorption for both two metals following the order Cd+2>Cu+2, the moment that the affinity coefficient of Cd+2 with alginate is an order of magnitude lower than those of copper (bCu+2>bCd+2). Specifically the values of sorbed quantity for Cu+2 was 126,82 mg g-1 while for Cd+2: 244,55 mg g-1. The material exhibited enhanced sorption capacity with almost 20% higher degree of saturation after sorption compared to the xerogel beads reaching sorption values. For the reproduction of the experimental data the Langmuir and Sips model equations were used, with Sips model giving the best fit propably due to the high heterogeinity of the materials active sites. Kinetic experiments showed that 99% of removal is achieved after 950 min for both metals, while for xerogel beads the respective percentage achieved in 600-800 min slower. This behaviour can be attributed to the increased accessibility of the polymer functional groups and the increased flexibility necessary for chain rearrangement during ion exchange due to the effect of porosity. A multistage mechanism for heavy metal sorption was suggested by the results of both Weber-Morris and film diffusion models."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Παρασκευή Πορωδών Υλικών Αλγινικού Ασβεστίου προερχόμενο από το φαιοφύκος Laminaria Digitata & Μελέτη της Ρόφησης Βαρέων Μετάλλων."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ντεζέ Ευαγγελία"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Τα βαρέα μέταλλα στο υδάτινο περιβάλλον αποτελούν έναν από τους πιο συνήθεις αλλά και πιο τοξικούς ρύπους με επιπτώσεις τόσο στους υδρόβιους οργανισμούς όσο και στους χερσαίους, αλλά και στον άνθρωπο. Οι τεχνολογίες απομάκρυνσης των μετάλλων εξελίσσονται ραγδαία, με κύριο στόχο τη μέγιστη αποτελεσματικότητα και την ελαχιστοποίηση του κόστους. Η βιορόφηση, η ρόφηση δηλαδή μετάλλων από υλικά που προέρχονται από ζωντανούς οργανισμούς, κερδίζει συνεχώς έδαφος σε εφαρμογές απορρύπανσης, αφού αποτελεί μέθοδο μικρού κόστους και μεγάλης αποτελεσματικότητας. Στην παρούσα εργασία, μελετήθηκε η ικανότητα ρόφησης μετάλλων από τροποποιημένο αλγινικό οξύ, πολυσακχαρίτη που απομονώθηκε από το φαιοφύκος Laminaria Digitata. Η ύπαρξη άφθονων ροφητικών ομάδων στο μόριο, καθώς και η ικανότητα του να δημιουργεί σταθερές πηκτές παρουσία δισθενών ιόντων, του δίνουν την δυνατότητα να χρησιμοποιηθεί σε εφαρμογές βιορόφησης. Το αλγινικό οξύ που απομονώθηκε ήταν καθαρότητας 97%, είχε μέσο μοριακό βάρος  38 kDa, και λόγο μονομερών M/G = 1,5 – 1,7 (M: Μανουρονικό, G: Γουλουρονικό οξύ). Τα σφαιρίδια που προέκυψαν από την σταυροδέσμευση του με ιόντα ασβεστίου, αφού ξηράνθηκαν με sc-CO2 για τον σχηματισμό πορώδους, χαρακτηρίστηκαν ως προς τις ιδιότητες τους και για πρώτη φορά χρησιμοποιήθηκαν για την μελέτη της ρόφησης ιόντων χαλκού και καδμίου από υδατικά διαλύματα. Το πορώδες των σφαιρίδιων (aerogels), αποτελείται κυρίως από μεσοπόρους, διαθέτει όμως και μικροπόρους και μακροπόρους. Η ειδική επιφάνεια ΒΕΤ είναι της τάξης των 419 m2 g-1. Το ροφητικό υλικό παρουσίασε επίσης υψηλές τιμές ρόφησης και για τα δύο μέταλλα, ακολουθώντας την σειρά: Cd+2>Cu+2, την στιγμή που ο συντελεστής συνάφειας του Cd+2 με το αλγινικό είναι μια τάξη μεγέθους μικρότερος από εκείνουν του χαλκού (bCu+2>bCd+2). Συγκεκριμένα, για τον Cu+2: 126,82 mg g-1 και για το Cd+2: 244,55 mg g-1. Το υλικό παρουσιάζει αυξημένη ικανότητα ρόφησης, με ποσοστό 20% υψηλότερο, σε σύγκριση με τα μη πορώδη ανάλογα του, όσον αφορά τον κορεσμό των θέσεων ρόφησης μετά το πέρας της διαδικασίας. Για την αναπαραγωγή των πειραματικών αποτελεσμάτων εφαρμόστηκαν οι εξισώσεις Langmuir και Sips, με την τελευταία να παρουσιάζει μεγαλύτερη ακρίβεια, γεγονός που οφείλεται στην αυξημένη ετερογένεια των ενεργών ροφητικών κέντρων του υλικού. Πειράματα κινητικής έδειξαν ότι το 99% της απομάκρυνσης επιτυγχάνεται μετά την πάροδο περίπου 950 min και για τα δύο μέταλλα, ενώ στα μη πορώδη ανάλογα, το αντίστοιχο ποσοστό επιτυγχάνεται 600-800 min βραδύτερα. Το φαινόμενο ακολουθεί κινητική ψεύδο-δευτέρας τάξης. Η παραπάνω συμπεριφορά, υποδεικνύει αυξημένη προσβασιμότητα στις θέσεις ρόφησης που συνδιάζεται με αυξημένη ελαστικότητα λόγω της επίδρασης του πορώδους, το οποίο με την σειρά του διευκολύνει την αναδιάταξη των αλυσίδων κατά την διάρκεια της ιονανταλλαγής. Εκτιμώντας τις παραμέτρους που προκύπτουν κατά την εφαρμογή των μοντέλων ενδοσωματιδιακής και διάχυσης διαμέσου της οριακής στοιβάδας, προτείνεται ένας πολλών σταδίων μηχανισμός της ρόφησης.","Heavy metals are one of the most common and toxic pollutants in the aquatic environment with dedrimental effects on ecosystems and organisms. Thus the main goal of metal removal technologies is to maximize efficiency and minimize the cost. Biosorption, the removal of heavy metals from an aqueous solution by binding to biomass or various biological materials is constantly gaining ground in metal removal application as it integrates both the abovementioned characteristics. In the present work, the metal binding capacity of a modified alginic acid was studied which was extracted from the brown algae Laminaria digitata. The existence of a multitude of avtive groups in the molecule and its capacity to form stable gels in the presence of divalent metal ions, make it suitable material to be used in biosorption applications. The extracted alginic acid had an average molecular weight of 38,7 kDa, M/G ratio = 1,5 -1,7 (M: Mannuronic, G: Guluronic acid polymers) and was of 97 % purity. The beads that resulted from its cross linking with calcium ions, after dried by sc-CO2 in order to form a porous structure were characterised and for the first time evaluated for their performance on Cu2+ and Cd2+ ion sorption. The aerogel beads were mainly mesoporous, containing however both micropores and macropores with BET surface area of 419 m2 g1. The material had high values of sorption for both two metals following the order Cd+2>Cu+2, the moment that the affinity coefficient of Cd+2 with alginate is an order of magnitude lower than those of copper (bCu+2>bCd+2). Specifically the values of sorbed quantity for Cu+2 was 126,82 mg g-1 while for Cd+2: 244,55 mg g-1. The material exhibited enhanced sorption capacity with almost 20% higher degree of saturation after sorption compared to the xerogel beads reaching sorption values. For the reproduction of the experimental data the Langmuir and Sips model equations were used, with Sips model giving the best fit propably due to the high heterogeinity of the materials active sites. Kinetic experiments showed that 99% of removal is achieved after 950 min for both metals, while for xerogel beads the respective percentage achieved in 600-800 min slower. This behaviour can be attributed to the increased accessibility of the polymer functional groups and the increased flexibility necessary for chain rearrangement during ion exchange due to the effect of porosity. A multistage mechanism for heavy metal sorption was suggested by the results of both Weber-Morris and film diffusion models."],"dc:identifier":["uoadl:1319343","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319343"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Παρασκευή Πορωδών Υλικών Αλγινικού Ασβεστίου προερχόμενο από το φαιοφύκος Laminaria Digitata & Μελέτη της Ρόφησης Βαρέων Μετάλλων."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:25:45Z"}