{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1319347"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1319347","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Παράκτιες γεωμορφολογικές παρατηρήσεις και μελέτη της τρωτότητας των βορείων ακτών του δυτικού κορινθιακού κόλπου ως προς την αναμενόμενη άνοδο της θαλάσσιας στάθμης","abstract":"Περίληψη Στα πλαίσια της μεταπτυχιακής αυτής διπλωματικής εργασίας, εφαρμόστηκε μια μεθοδολογία εκτίμησης του βαθμού τρωτότητας της παράκτιας περιοχής από το Αντίρριο έως και την Ερατεινή (ΒΔ ακτές Κορινθιακού Κόλπου), ως προς την αναμενόμενη άνοδο της θαλάσσιας στάθμης. Το συνολικό μήκος της ακτογραμμής φθάνει τα 64 km και το μεγαλύτερο μήκος της περιλαμβάνει, γεωμορφολογικά, παράκτιους κρημνούς (40%). Ακολουθούν τα αλλουβιακά ριπίδια (19%), οι παραλίες με κροκάλες (15%), τα μέτωπα παραλιακών ζωνών μεικτού υλικού μπροστά από παράκτιες προσχωσιγενείς πεδιάδες (13%), το δέλτα του ποταμού Μόρνου (10%) και τα παράκτια έλη / λιμνοθάλασσες (3%). Για τον προσδιορισμό της τρωτότητας της παράκτιας περιοχής χρησιμοποιήθηκε ο δείκτης τρωτότητας (C.V.I.) των Pendleton et al.(2004), ο οποίος περιλαμβάνει τις εξής μεταβλητές: (1) τη γεωμορφολογία, (2) την παράκτια κλίση, (3) το σημαντικό ύψος κύματος (βαθειάς θάλασσας), (4) την οριζόντια μετατόπιση της ακτογραμμής, (5) τη σχετική μεταβολή της θαλάσσιας στάθμης και (6) το εύρος της παλίρροιας. Για τον προσδιορισμό της γεωμορφολογίας, πραγματοποιήθηκε λεπτομερής υπαίθρια παράκτια γεωμορφολογική χαρτογράφηση με παράλληλη δειγματοληψία ιζημάτων παραλιών και λήψη φωτογραφιών. Η παράκτια κλίση υπολογίστηκε από τα τοπογραφικά διαγράμματα κλίμακας 1:5000 με βάση τις ισοϋψείς των 2 και 4 m. Το σημαντικό ύψος κύματος, σε συνθήκες διάδοσης βαθειών νερών, υπολογίστηκε με χρήση προγνωστικών εξισώσεων και αξιοποιώντας τα ανεμολογικά δεδομένα του σταθμού της Ναυπάκτου. Για την εκτίμηση της οριζόντιας μετατόπισης της ακτογραμμής, χρησιμοποιήθηκαν τα τοπογραφικά διαγράμματα (1:5000) του 1972 και οι ορθοφωτοχάρτες (1:10000) του 1996 οι οποίοι επεξεργαστήκανε με τη χρήση του λογισμικού ArcCatalog. Έγινε η σύγκρισή τους, από την οποία προέκυψε η οριζόντια μετατόπιση της ακτογραμμής. Η σχετική κατακόρυφη μεταβολή της θαλάσσιας στάθμης προέκυψε από τη βιβλιογραφία και επιτόπιες παρατηρήσεις, ενώ το μέσο παλιρροιακό εύρος, το οποίο δεν ξεπερνά το 1 m, υπολογίστηκε με βάση τα στοιχεία της Ελληνικής Υδρογραφικής Υπηρεσίας και σχετικών δημοσιεύσεων. Η επεξεργασία των παραπάνω παραμέτρων, όπως και η παρουσίαση των αποτελεσμάτων έγινε με την χρήση των Γεωγραφικών Συστημάτων Πληροφοριών (GIS). Σήμερα, πολλές θέσεις κατά μήκος της ακτογραμμής βρίσκονται σε καθεστώς διάβρωσης, η οποία οφείλεται είτε σε άμεση παρέμβαση του ανθρώπου με κατασκευές πάνω στον αιγιαλό (παραλιακός δρόμος στις περιοχές Παλαιοπαναγία, Κουτσούκια, Ερατεινή), είτε σε έμμεσες επεμβάσεις, όπως η κατασκευή φραγμάτων στις κοίτες των ποταμών (άρα παρακράτηση των φερτών υλικών τους – Μόρνος ποταμός), καθώς και σε φυσικά αίτια όπως είναι η συμπύκνωση των ιζημάτων στη περίπτωση του εγκαταλελειμμένης δελταϊκής πεδιάδας του Μόρνου και ο ενεργός τεκτονισμός (περίπτωση Ερατεινής). Σύμφωνα με τις τιμές του δείκτη που εκτιμήθηκαν, πολύ υψηλή και πολύ χαμηλή τρωτότητα δεν συναντάται σε κανένα τμήμα της ακτογραμμής. Στο μεγαλύτερο μήκος (44,35 km) της ακτογραμμής (69,71%) η τιμή της τρωτότητα είναι χαμηλή, ενώ υψηλή τιμή τρωτότητα χαρακτηρίζει μόνο τμήμα μήκους 1,11 km (1,74%). Το υπόλοιπο τμήμα της ακτογραμμής μήκους 18,16 km (28,54 %) παρουσιάζει μέση τιμή τρωτότητας.","abstract_html":"Περίληψη Στα πλαίσια της μεταπτυχιακής αυτής διπλωματικής εργασίας, εφαρμόστηκε μια μεθοδολογία εκτίμησης του βαθμού τρωτότητας της παράκτιας περιοχής από το Αντίρριο έως και την Ερατεινή (ΒΔ ακτές Κορινθιακού Κόλπου), ως προς την αναμενόμενη άνοδο της θαλάσσιας στάθμης. Το συνολικό μήκος της ακτογραμμής φθάνει τα 64 km και το μεγαλύτερο μήκος της περιλαμβάνει, γεωμορφολογικά, παράκτιους κρημνούς (40%). Ακολουθούν τα αλλουβιακά ριπίδια (19%), οι παραλίες με κροκάλες (15%), τα μέτωπα παραλιακών ζωνών μεικτού υλικού μπροστά από παράκτιες προσχωσιγενείς πεδιάδες (13%), το δέλτα του ποταμού Μόρνου (10%) και τα παράκτια έλη / λιμνοθάλασσες (3%). Για τον προσδιορισμό της τρωτότητας της παράκτιας περιοχής χρησιμοποιήθηκε ο δείκτης τρωτότητας (C.V.I.) των Pendleton et al.(2004), ο οποίος περιλαμβάνει τις εξής μεταβλητές: (1) τη γεωμορφολογία, (2) την παράκτια κλίση, (3) το σημαντικό ύψος κύματος (βαθειάς θάλασσας), (4) την οριζόντια μετατόπιση της ακτογραμμής, (5) τη σχετική μεταβολή της θαλάσσιας στάθμης και (6) το εύρος της παλίρροιας. Για τον προσδιορισμό της γεωμορφολογίας, πραγματοποιήθηκε λεπτομερής υπαίθρια παράκτια γεωμορφολογική χαρτογράφηση με παράλληλη δειγματοληψία ιζημάτων παραλιών και λήψη φωτογραφιών. Η παράκτια κλίση υπολογίστηκε από τα τοπογραφικά διαγράμματα κλίμακας 1:5000 με βάση τις ισοϋψείς των 2 και 4 m. Το σημαντικό ύψος κύματος, σε συνθήκες διάδοσης βαθειών νερών, υπολογίστηκε με χρήση προγνωστικών εξισώσεων και αξιοποιώντας τα ανεμολογικά δεδομένα του σταθμού της Ναυπάκτου. Για την εκτίμηση της οριζόντιας μετατόπισης της ακτογραμμής, χρησιμοποιήθηκαν τα τοπογραφικά διαγράμματα (1:5000) του 1972 και οι ορθοφωτοχάρτες (1:10000) του 1996 οι οποίοι επεξεργαστήκανε με τη χρήση του λογισμικού ArcCatalog. Έγινε η σύγκρισή τους, από την οποία προέκυψε η οριζόντια μετατόπιση της ακτογραμμής. Η σχετική κατακόρυφη μεταβολή της θαλάσσιας στάθμης προέκυψε από τη βιβλιογραφία και επιτόπιες παρατηρήσεις, ενώ το μέσο παλιρροιακό εύρος, το οποίο δεν ξεπερνά το 1 m, υπολογίστηκε με βάση τα στοιχεία της Ελληνικής Υδρογραφικής Υπηρεσίας και σχετικών δημοσιεύσεων. Η επεξεργασία των παραπάνω παραμέτρων, όπως και η παρουσίαση των αποτελεσμάτων έγινε με την χρήση των Γεωγραφικών Συστημάτων Πληροφοριών (GIS). Σήμερα, πολλές θέσεις κατά μήκος της ακτογραμμής βρίσκονται σε καθεστώς διάβρωσης, η οποία οφείλεται είτε σε άμεση παρέμβαση του ανθρώπου με κατασκευές πάνω στον αιγιαλό (παραλιακός δρόμος στις περιοχές Παλαιοπαναγία, Κουτσούκια, Ερατεινή), είτε σε έμμεσες επεμβάσεις, όπως η κατασκευή φραγμάτων στις κοίτες των ποταμών (άρα παρακράτηση των φερτών υλικών τους – Μόρνος ποταμός), καθώς και σε φυσικά αίτια όπως είναι η συμπύκνωση των ιζημάτων στη περίπτωση του εγκαταλελειμμένης δελταϊκής πεδιάδας του Μόρνου και ο ενεργός τεκτονισμός (περίπτωση Ερατεινής). Σύμφωνα με τις τιμές του δείκτη που εκτιμήθηκαν, πολύ υψηλή και πολύ χαμηλή τρωτότητα δεν συναντάται σε κανένα τμήμα της ακτογραμμής. Στο μεγαλύτερο μήκος (44,35 km) της ακτογραμμής (69,71%) η τιμή της τρωτότητα είναι χαμηλή, ενώ υψηλή τιμή τρωτότητα χαρακτηρίζει μόνο τμήμα μήκους 1,11 km (1,74%). Το υπόλοιπο τμήμα της ακτογραμμής μήκους 18,16 km (28,54 %) παρουσιάζει μέση τιμή τρωτότητας.","abstract_has_math":false,"creators":["Νασοπούλου Ιωάννα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2011,"date_issued":"2011","date_published":"2011","updated_at":"2026-11-19T05:25:45Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1319347"],"render_values":[{"text":"uoadl:1319347","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319347","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319347","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1319347","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Νασοπούλου Ιωάννα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2011"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1319347","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319347"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Περίληψη Στα πλαίσια της μεταπτυχιακής αυτής διπλωματικής εργασίας, εφαρμόστηκε μια μεθοδολογία εκτίμησης του βαθμού τρωτότητας της παράκτιας περιοχής από το Αντίρριο έως και την Ερατεινή (ΒΔ ακτές Κορινθιακού Κόλπου), ως προς την αναμενόμενη άνοδο της θαλάσσιας στάθμης. Το συνολικό μήκος της ακτογραμμής φθάνει τα 64 km και το μεγαλύτερο μήκος της περιλαμβάνει, γεωμορφολογικά, παράκτιους κρημνούς (40%). Ακολουθούν τα αλλουβιακά ριπίδια (19%), οι παραλίες με κροκάλες (15%), τα μέτωπα παραλιακών ζωνών μεικτού υλικού μπροστά από παράκτιες προσχωσιγενείς πεδιάδες (13%), το δέλτα του ποταμού Μόρνου (10%) και τα παράκτια έλη / λιμνοθάλασσες (3%). Για τον προσδιορισμό της τρωτότητας της παράκτιας περιοχής χρησιμοποιήθηκε ο δείκτης τρωτότητας (C.V.I.) των Pendleton et al.(2004), ο οποίος περιλαμβάνει τις εξής μεταβλητές: (1) τη γεωμορφολογία, (2) την παράκτια κλίση, (3) το σημαντικό ύψος κύματος (βαθειάς θάλασσας), (4) την οριζόντια μετατόπιση της ακτογραμμής, (5) τη σχετική μεταβολή της θαλάσσιας στάθμης και (6) το εύρος της παλίρροιας. Για τον προσδιορισμό της γεωμορφολογίας, πραγματοποιήθηκε λεπτομερής υπαίθρια παράκτια γεωμορφολογική χαρτογράφηση με παράλληλη δειγματοληψία ιζημάτων παραλιών και λήψη φωτογραφιών. Η παράκτια κλίση υπολογίστηκε από τα τοπογραφικά διαγράμματα κλίμακας 1:5000 με βάση τις ισοϋψείς των 2 και 4 m. Το σημαντικό ύψος κύματος, σε συνθήκες διάδοσης βαθειών νερών, υπολογίστηκε με χρήση προγνωστικών εξισώσεων και αξιοποιώντας τα ανεμολογικά δεδομένα του σταθμού της Ναυπάκτου. Για την εκτίμηση της οριζόντιας μετατόπισης της ακτογραμμής, χρησιμοποιήθηκαν τα τοπογραφικά διαγράμματα (1:5000) του 1972 και οι ορθοφωτοχάρτες (1:10000) του 1996 οι οποίοι επεξεργαστήκανε με τη χρήση του λογισμικού ArcCatalog. Έγινε η σύγκρισή τους, από την οποία προέκυψε η οριζόντια μετατόπιση της ακτογραμμής. Η σχετική κατακόρυφη μεταβολή της θαλάσσιας στάθμης προέκυψε από τη βιβλιογραφία και επιτόπιες παρατηρήσεις, ενώ το μέσο παλιρροιακό εύρος, το οποίο δεν ξεπερνά το 1 m, υπολογίστηκε με βάση τα στοιχεία της Ελληνικής Υδρογραφικής Υπηρεσίας και σχετικών δημοσιεύσεων. Η επεξεργασία των παραπάνω παραμέτρων, όπως και η παρουσίαση των αποτελεσμάτων έγινε με την χρήση των Γεωγραφικών Συστημάτων Πληροφοριών (GIS). Σήμερα, πολλές θέσεις κατά μήκος της ακτογραμμής βρίσκονται σε καθεστώς διάβρωσης, η οποία οφείλεται είτε σε άμεση παρέμβαση του ανθρώπου με κατασκευές πάνω στον αιγιαλό (παραλιακός δρόμος στις περιοχές Παλαιοπαναγία, Κουτσούκια, Ερατεινή), είτε σε έμμεσες επεμβάσεις, όπως η κατασκευή φραγμάτων στις κοίτες των ποταμών (άρα παρακράτηση των φερτών υλικών τους – Μόρνος ποταμός), καθώς και σε φυσικά αίτια όπως είναι η συμπύκνωση των ιζημάτων στη περίπτωση του εγκαταλελειμμένης δελταϊκής πεδιάδας του Μόρνου και ο ενεργός τεκτονισμός (περίπτωση Ερατεινής). Σύμφωνα με τις τιμές του δείκτη που εκτιμήθηκαν, πολύ υψηλή και πολύ χαμηλή τρωτότητα δεν συναντάται σε κανένα τμήμα της ακτογραμμής. Στο μεγαλύτερο μήκος (44,35 km) της ακτογραμμής (69,71%) η τιμή της τρωτότητα είναι χαμηλή, ενώ υψηλή τιμή τρωτότητα χαρακτηρίζει μόνο τμήμα μήκους 1,11 km (1,74%). Το υπόλοιπο τμήμα της ακτογραμμής μήκους 18,16 km (28,54 %) παρουσιάζει μέση τιμή τρωτότητας.","The concept of the present thesis is the geomorphological description and assessment of coastal vulnerability to the anticipated sea level rise of the coastal strip from Antirio to Eratini, (NW coast of the Corinthian Gulf). The total length of the coastline under investigation is about 64 km, from which the 40% is coastal cliffs, the 19% alluvial fans, the 15% gravelly beaches, the 13% fronts of coastal alluvial plains including narrow beaches of mixed material, the 10% represents the deltaic coast of the Mornos delta and the remaining 3% lagoons. For the estimation of the vulnerability of the coastal area, the coastal vulnerability index (C.V.I.) of Pendleton et al., (2004) has been used. This index includes the following variables: (1) geomorphology, (2) coastal slope, (3) significant wave height, (4) horizontal displacement of the coastline, (5) the relative change of sea level, and (6) the tidal range. Coastal geomorphology has been based on geomorphological mapping, followed by in-situ observations and measurements (including sediment sampling and photographic material). Coastal slopes have been extracted from 1:5,000 topographic diagrams utilizing the contours of 2 and 4 m. Offshore significant wave height have been calculated using CEM’s predictive equations and the wind data from Nafpakto’s weather station. Horizontal coastline displacement has been estimated through the comparison between topographical diagrams (1:5000) of 1972 and orthophotocharts (1:10,000) of 1996, processed with the ArcCatalog software. The relative vertical change in sea level has been deduced from bibliography and field observations. Finally, the average tidal range has been extracted from the Hellenic Navy Hydrographic Service and other relevant publications. The analysis and presentation of the results has been made with the use of Geographic Information Systems (GIS). Nowadays, many places along the coastline, under investigation, undergone erosion, which is either due to direct human intervention through constructions on the foreshore (beach road in the areas Palaiopanagia, Koutsoukia, Eratini) or indirect, as the retention of sediment behind dams (e.g. Mornos River). In addition local tectonism has caused loss of coastal land as in the case of Eratini Bay). According to the index (C.V.I.) (ranks from 5 very high vulenability to 1 (very low), almost the 70% of the coastline (44,35 km) presents low vulnerability (rank 2) to future sea level rise due mainly to coastal morphology (i.e. hard rock cliffs). Moderate (rank 3) vulnerability presents the 28,5% (some 18,2 km) of the coastline (alluvial planes), while high (grade 4) vulnerability characterizes only the 1,7% (some 1,11 km) that is related to deltaic and lagoonal landforms."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Παράκτιες γεωμορφολογικές παρατηρήσεις και μελέτη της τρωτότητας των βορείων ακτών του δυτικού κορινθιακού κόλπου ως προς την αναμενόμενη άνοδο της θαλάσσιας στάθμης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Νασοπούλου Ιωάννα"],"dc:date":["2011"],"dc:description":["Περίληψη Στα πλαίσια της μεταπτυχιακής αυτής διπλωματικής εργασίας, εφαρμόστηκε μια μεθοδολογία εκτίμησης του βαθμού τρωτότητας της παράκτιας περιοχής από το Αντίρριο έως και την Ερατεινή (ΒΔ ακτές Κορινθιακού Κόλπου), ως προς την αναμενόμενη άνοδο της θαλάσσιας στάθμης. Το συνολικό μήκος της ακτογραμμής φθάνει τα 64 km και το μεγαλύτερο μήκος της περιλαμβάνει, γεωμορφολογικά, παράκτιους κρημνούς (40%). Ακολουθούν τα αλλουβιακά ριπίδια (19%), οι παραλίες με κροκάλες (15%), τα μέτωπα παραλιακών ζωνών μεικτού υλικού μπροστά από παράκτιες προσχωσιγενείς πεδιάδες (13%), το δέλτα του ποταμού Μόρνου (10%) και τα παράκτια έλη / λιμνοθάλασσες (3%). Για τον προσδιορισμό της τρωτότητας της παράκτιας περιοχής χρησιμοποιήθηκε ο δείκτης τρωτότητας (C.V.I.) των Pendleton et al.(2004), ο οποίος περιλαμβάνει τις εξής μεταβλητές: (1) τη γεωμορφολογία, (2) την παράκτια κλίση, (3) το σημαντικό ύψος κύματος (βαθειάς θάλασσας), (4) την οριζόντια μετατόπιση της ακτογραμμής, (5) τη σχετική μεταβολή της θαλάσσιας στάθμης και (6) το εύρος της παλίρροιας. Για τον προσδιορισμό της γεωμορφολογίας, πραγματοποιήθηκε λεπτομερής υπαίθρια παράκτια γεωμορφολογική χαρτογράφηση με παράλληλη δειγματοληψία ιζημάτων παραλιών και λήψη φωτογραφιών. Η παράκτια κλίση υπολογίστηκε από τα τοπογραφικά διαγράμματα κλίμακας 1:5000 με βάση τις ισοϋψείς των 2 και 4 m. Το σημαντικό ύψος κύματος, σε συνθήκες διάδοσης βαθειών νερών, υπολογίστηκε με χρήση προγνωστικών εξισώσεων και αξιοποιώντας τα ανεμολογικά δεδομένα του σταθμού της Ναυπάκτου. Για την εκτίμηση της οριζόντιας μετατόπισης της ακτογραμμής, χρησιμοποιήθηκαν τα τοπογραφικά διαγράμματα (1:5000) του 1972 και οι ορθοφωτοχάρτες (1:10000) του 1996 οι οποίοι επεξεργαστήκανε με τη χρήση του λογισμικού ArcCatalog. Έγινε η σύγκρισή τους, από την οποία προέκυψε η οριζόντια μετατόπιση της ακτογραμμής. Η σχετική κατακόρυφη μεταβολή της θαλάσσιας στάθμης προέκυψε από τη βιβλιογραφία και επιτόπιες παρατηρήσεις, ενώ το μέσο παλιρροιακό εύρος, το οποίο δεν ξεπερνά το 1 m, υπολογίστηκε με βάση τα στοιχεία της Ελληνικής Υδρογραφικής Υπηρεσίας και σχετικών δημοσιεύσεων. Η επεξεργασία των παραπάνω παραμέτρων, όπως και η παρουσίαση των αποτελεσμάτων έγινε με την χρήση των Γεωγραφικών Συστημάτων Πληροφοριών (GIS). Σήμερα, πολλές θέσεις κατά μήκος της ακτογραμμής βρίσκονται σε καθεστώς διάβρωσης, η οποία οφείλεται είτε σε άμεση παρέμβαση του ανθρώπου με κατασκευές πάνω στον αιγιαλό (παραλιακός δρόμος στις περιοχές Παλαιοπαναγία, Κουτσούκια, Ερατεινή), είτε σε έμμεσες επεμβάσεις, όπως η κατασκευή φραγμάτων στις κοίτες των ποταμών (άρα παρακράτηση των φερτών υλικών τους – Μόρνος ποταμός), καθώς και σε φυσικά αίτια όπως είναι η συμπύκνωση των ιζημάτων στη περίπτωση του εγκαταλελειμμένης δελταϊκής πεδιάδας του Μόρνου και ο ενεργός τεκτονισμός (περίπτωση Ερατεινής). Σύμφωνα με τις τιμές του δείκτη που εκτιμήθηκαν, πολύ υψηλή και πολύ χαμηλή τρωτότητα δεν συναντάται σε κανένα τμήμα της ακτογραμμής. Στο μεγαλύτερο μήκος (44,35 km) της ακτογραμμής (69,71%) η τιμή της τρωτότητα είναι χαμηλή, ενώ υψηλή τιμή τρωτότητα χαρακτηρίζει μόνο τμήμα μήκους 1,11 km (1,74%). Το υπόλοιπο τμήμα της ακτογραμμής μήκους 18,16 km (28,54 %) παρουσιάζει μέση τιμή τρωτότητας.","The concept of the present thesis is the geomorphological description and assessment of coastal vulnerability to the anticipated sea level rise of the coastal strip from Antirio to Eratini, (NW coast of the Corinthian Gulf). The total length of the coastline under investigation is about 64 km, from which the 40% is coastal cliffs, the 19% alluvial fans, the 15% gravelly beaches, the 13% fronts of coastal alluvial plains including narrow beaches of mixed material, the 10% represents the deltaic coast of the Mornos delta and the remaining 3% lagoons. For the estimation of the vulnerability of the coastal area, the coastal vulnerability index (C.V.I.) of Pendleton et al., (2004) has been used. This index includes the following variables: (1) geomorphology, (2) coastal slope, (3) significant wave height, (4) horizontal displacement of the coastline, (5) the relative change of sea level, and (6) the tidal range. Coastal geomorphology has been based on geomorphological mapping, followed by in-situ observations and measurements (including sediment sampling and photographic material). Coastal slopes have been extracted from 1:5,000 topographic diagrams utilizing the contours of 2 and 4 m. Offshore significant wave height have been calculated using CEM’s predictive equations and the wind data from Nafpakto’s weather station. Horizontal coastline displacement has been estimated through the comparison between topographical diagrams (1:5000) of 1972 and orthophotocharts (1:10,000) of 1996, processed with the ArcCatalog software. The relative vertical change in sea level has been deduced from bibliography and field observations. Finally, the average tidal range has been extracted from the Hellenic Navy Hydrographic Service and other relevant publications. The analysis and presentation of the results has been made with the use of Geographic Information Systems (GIS). Nowadays, many places along the coastline, under investigation, undergone erosion, which is either due to direct human intervention through constructions on the foreshore (beach road in the areas Palaiopanagia, Koutsoukia, Eratini) or indirect, as the retention of sediment behind dams (e.g. Mornos River). In addition local tectonism has caused loss of coastal land as in the case of Eratini Bay). According to the index (C.V.I.) (ranks from 5 very high vulenability to 1 (very low), almost the 70% of the coastline (44,35 km) presents low vulnerability (rank 2) to future sea level rise due mainly to coastal morphology (i.e. hard rock cliffs). Moderate (rank 3) vulnerability presents the 28,5% (some 18,2 km) of the coastline (alluvial planes), while high (grade 4) vulnerability characterizes only the 1,7% (some 1,11 km) that is related to deltaic and lagoonal landforms."],"dc:identifier":["uoadl:1319347","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319347"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Παράκτιες γεωμορφολογικές παρατηρήσεις και μελέτη της τρωτότητας των βορείων ακτών του δυτικού κορινθιακού κόλπου ως προς την αναμενόμενη άνοδο της θαλάσσιας στάθμης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:25:45Z"}