{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1319381"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1319381","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Πειραματική και υπολογιστική μελέτη της αλληλεπίδρασης αμινοαδαμαντανικών προσδετών με τον διαμεμβρανικό πόρο του ιοντικού διαύλου της πρωτεΐνης του ιού της influenza A/M2","abstract":"Η πρωτεΐνη του ιού της γρίπης τύπου Α σχηματίζει ομοτετραμερή και η διαμεμβρανική της περιοχή (ΤΜ) σχηματίζει έναν ιοντικό δίαυλο κατιόντων οξωνίου που ενεργοποιείται από το όξινο pH στο ενδοσωματιδιακό κυστίδιο. Η ενεργοποίηση του διαύλου προκαλεί απευλευθέρωση του ιικού RNA οδηγώντας στον πολλαπλασιασμό του και προκαλώντας παθογένεια. Έχει δειχθεί ότι αμινοαδαμαντανικά παράγωγα (Aamt), όπως η αμανταδίνη (Am) και η ριμανταδίνη (Rim), μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αναστολείς του διαύλου της Μ2 πρωτεΐνης του ιού της γρίπης τύπου Α/Μ2ΤΜ, όμως η χρήση τους έχει διακοπεί εξαιτίας της ανάπτυξης ανθεκτικότητας στους ανθρώπους. Η κατανόηση του μηχανισμού δράσης των αμινοαδαμαντανικών παραγώγων μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη νέων ισχυρών αναστολέων που ξεπερνούν την ανθεκτικότητα της Α/Μ2ΤΜ. Δυο διαφορετικές αλληλουχίες της Μ2ΤΜ, η αλληλουχία άγριου τύπου (WT) ή αλληλουχία Udorn και η αλληλουχία Weybridge (V28I, L38F) συντέθηκαν με τη μέθοδο πεπτιδικής σύνθεσης στερεάς φάσης και στη συνέχεια ταυτοποιήθηκαν. Παρασκευάσθηκαν δείγματα που περιέχουν τα τετραμερή της Μ2ΤΜ σε pH 8 και λιπιδικό περιβάλλον από διπαλμιτοϋλοφωσφατιδυλοχολίνη (DPC) και μετρήθηκαν οι σταθερές σύνδεσης της Μ2ΤΜ με αμανταδίνη, ριμανταδίνη και αμινοαδαμαντανικά παράγωγά τους με Θερμιδομετρία Ισοθερμικής Τιτλοδότησης (ITC) και για τις δύο αλληλουχίες. Oι μετρήσεις επαληθεύουν τις γνωστές από τη βιβλιογραφία τιμές των σταθερών σύνδεσης της αμανταδίνης και ριμανταδίνης με την πρωτεΐνη Α/Μ2. Πραγματοποιήθηκαν ακόμη προσομοιώσεις μοριακής δυναμικής (MD) για τη δομή του συμπλόκου Μ2ΤΜ-Am σε αλκαλικό pH για την αλληλουχία Udorn (πειραματική δομή από τράπεζα δεδομένων πρωτεϊνών: 2KQT.pdb) και Weybridge (δεν υπάρχει διαθέσιμη πειραματική δομή). Oι δομές που ελήφθησαν μετά το πέρας της ΜD χρησιμοποιήθηκαν σε υπολογισμούς μοριακής προσάραξης. Οι πειραματικές σταθερές σύνδεσης που μετρήθηκαν έναντι των τετραμερών Α/Μ2ΤΜ σε pH 8 με ITC χρησιμοποιήθηκαν για την αξιολόγηση και τη βελτίωση των αποτελεσμάτων των υπολογισμών. Οι υπολογισμοί μοριακής προσάραξης με τη συνάρτηση βαθμολογίας ChemScore για την αλληλουχία Udorn οδήγησαν σε συσχέτιση των ενεργειακών τιμών με τις πειραματικές σταθερές σύνδεσης ίση με R2 = 0.50. Ωστόσο όλες οι άλλες συναρτήσεις βαθμολογίας απέτυχαν να δώσουν στατιστικά σημαντική συσχέτιση και δεδομένης της εμπειρικής κατασκευής των συναρτήσεων αυτών δοκιμάστηκαν πιο εύρωστες υπολογιστικές μέθοδοι όπως υπολογισμοί διαταραχών ελεύθερης ενέργειας, που η θεμελίωσή τους βασίζεται σε αρχές στατιστικής μηχανικής. Έτσι, χρησιμοποιήθηκαν υπολογισμοί διαταραχών ελεύθερης ενέργειας σε συνδυασμό με προσομοιώσεις μοριακής δυναμικής (FEP/MD) του συμπλόκου Μ2ΤΜ-Αamt σε λιπιδικό περιβάλλον 1,2-διπαλμιτοϋλο-sn-γλυκερο-3-φωσφοχολίνης (DPPC) για να δημιουργηθεί ένα πρωτόκολλο ικανό να προβλέπει τη σχετική ελεύθερη ενέργεια σύνδεσης των αμινοαδαμαντανικών αναλόγων-προσδετών έναντι των τετραμερών Α/Μ2ΤΜ. Η μέθοδος αυτή δίδει τη σχετική σταθερά πρόσδεσης στην πρωτεΐνη μεταξύ δύο κοντινών χημικών αναλόγων με ακρίβεια 1 kcal/mol. Η μέθοδος FEP/MD επιλέχθηκε γιατί από τη βιβλιογραφία είναι γνωστό πως είναι απαραίτητο να αφεθούν ελεύθεροι όλοι οι βαθμοί ελευθερίας του συστήματος δηλαδή να υπάρχει πλήρης ευκινησία της πρωτεΐνης και της επιδιαλυτωμένης λιπιδικής μεμβράνης DPPC για τη σωστή πρόβλεψη σχετικών σταθερών σύνδεσης των αμινοαδαμαντανικών αναστολέων και πιθανώς για τη βελτιστοποίηση νέων αμινοαδαμαντανικών προσδετών. Με τη μέθοδο αυτή πραγματοποιήθηκαν εννέα αλχημικοί μετασχηματισμοί μεταξύ αμινοαδαμαντανικών προσδετών, των οποίων οι σταθερές πρόσδεσης μετρήθηκαν με ITC όπως αναφέρθηκε. Η συσχέτιση των εννέα αλχημικών μετασχηματισμών που πραγματοποιήθηκαν στην αλληλουχία Udorn μεταξύ των πειραματικών δεδομένων και υπολογιστικών προβλέψεων ήταν R2 = 0.85 ενώ η συσχέτιση μεταξύ των επτά αλχημικών μετασχηματισμών που πραγματοποιήθηκαν στην αλληλουχία της Weybridge ήταν R2 = 0.53. Τα αποτελέσματα δείχνουν ιδιαίτερα ικανοποιητικά αν ληφθεί υπόψη το μεγάλο εύρος της περιοχής σύνδεσης που είναι πλήρως ενυδατωμένη, συγκριτικά με μελέτες άλλων πρωτεϊνών όπου η περιοχή πρόσδεσης της πρωτεΐνης είναι πιο εντοπισμένη και καλύτερα ορισμένη. Τέλος, κατά το σχεδιασμό φαρμάκων για μεμβρανικές πρωτεΐνες πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το ενεργειακό κόστος αποδιαλύτωσης. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι μειώνοντας το κόστος αποδιαλύτωσης διευκολύνεται η είσοδος των προσδετών στην κοιλότητα πρόσδεσης μέσα στη μεμβρανική πρωτεΐνη, οπότε μπορεί να εξασφαλιστεί καλύτερη συγγένεια σύνδεσης. Για παράδειγμα, η προσθήκη ενός CHCH3 στο αδαμαντάνιο από την αμανταδίνη στη ριμανταδίνη μπορεί να ελαττώσει το κόστος αποδιαλύτωσης και να οδηγήσει σε καλύτερη συγγένεια σύνδεσης, όπως φαίνεται από τις πειραματικές σταθερές σύνδεσης τους και όπως επιβεβαιώθηκε από υπολογισμούς διαταραχών ελεύθερης ενέργειας. Από την άλλη, η αύξηση της λιποφιλίας μπορεί να ελαττώσει τις ενθαλπικές δεσμικές αλληλεπιδράσεις εντός του πόρου οδηγώντας στη μικρότερη συγγένεια των 2-αλκυλο-2-αδαμανταναμινών συγκριτικά με τη 2-αδαμανταναμίνη. Για την επίτευξη καλής σύνδεσης χρειάζεται ένας βέλτιστος συγκερασμός των δύο φαινομένων.","abstract_html":"Η πρωτεΐνη του ιού της γρίπης τύπου Α σχηματίζει ομοτετραμερή και η διαμεμβρανική της περιοχή (ΤΜ) σχηματίζει έναν ιοντικό δίαυλο κατιόντων οξωνίου που ενεργοποιείται από το όξινο pH στο ενδοσωματιδιακό κυστίδιο. Η ενεργοποίηση του διαύλου προκαλεί απευλευθέρωση του ιικού RNA οδηγώντας στον πολλαπλασιασμό του και προκαλώντας παθογένεια. Έχει δειχθεί ότι αμινοαδαμαντανικά παράγωγα (Aamt), όπως η αμανταδίνη (Am) και η ριμανταδίνη (Rim), μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αναστολείς του διαύλου της Μ2 πρωτεΐνης του ιού της γρίπης τύπου Α/Μ2ΤΜ, όμως η χρήση τους έχει διακοπεί εξαιτίας της ανάπτυξης ανθεκτικότητας στους ανθρώπους. Η κατανόηση του μηχανισμού δράσης των αμινοαδαμαντανικών παραγώγων μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη νέων ισχυρών αναστολέων που ξεπερνούν την ανθεκτικότητα της Α/Μ2ΤΜ. Δυο διαφορετικές αλληλουχίες της Μ2ΤΜ, η αλληλουχία άγριου τύπου (WT) ή αλληλουχία Udorn και η αλληλουχία Weybridge (V28I, L38F) συντέθηκαν με τη μέθοδο πεπτιδικής σύνθεσης στερεάς φάσης και στη συνέχεια ταυτοποιήθηκαν. Παρασκευάσθηκαν δείγματα που περιέχουν τα τετραμερή της Μ2ΤΜ σε pH 8 και λιπιδικό περιβάλλον από διπαλμιτοϋλοφωσφατιδυλοχολίνη (DPC) και μετρήθηκαν οι σταθερές σύνδεσης της Μ2ΤΜ με αμανταδίνη, ριμανταδίνη και αμινοαδαμαντανικά παράγωγά τους με Θερμιδομετρία Ισοθερμικής Τιτλοδότησης (ITC) και για τις δύο αλληλουχίες. Oι μετρήσεις επαληθεύουν τις γνωστές από τη βιβλιογραφία τιμές των σταθερών σύνδεσης της αμανταδίνης και ριμανταδίνης με την πρωτεΐνη Α/Μ2. Πραγματοποιήθηκαν ακόμη προσομοιώσεις μοριακής δυναμικής (MD) για τη δομή του συμπλόκου Μ2ΤΜ-Am σε αλκαλικό pH για την αλληλουχία Udorn (πειραματική δομή από τράπεζα δεδομένων πρωτεϊνών: 2KQT.pdb) και Weybridge (δεν υπάρχει διαθέσιμη πειραματική δομή). Oι δομές που ελήφθησαν μετά το πέρας της ΜD χρησιμοποιήθηκαν σε υπολογισμούς μοριακής προσάραξης. Οι πειραματικές σταθερές σύνδεσης που μετρήθηκαν έναντι των τετραμερών Α/Μ2ΤΜ σε pH 8 με ITC χρησιμοποιήθηκαν για την αξιολόγηση και τη βελτίωση των αποτελεσμάτων των υπολογισμών. Οι υπολογισμοί μοριακής προσάραξης με τη συνάρτηση βαθμολογίας ChemScore για την αλληλουχία Udorn οδήγησαν σε συσχέτιση των ενεργειακών τιμών με τις πειραματικές σταθερές σύνδεσης ίση με R2 = 0.50. Ωστόσο όλες οι άλλες συναρτήσεις βαθμολογίας απέτυχαν να δώσουν στατιστικά σημαντική συσχέτιση και δεδομένης της εμπειρικής κατασκευής των συναρτήσεων αυτών δοκιμάστηκαν πιο εύρωστες υπολογιστικές μέθοδοι όπως υπολογισμοί διαταραχών ελεύθερης ενέργειας, που η θεμελίωσή τους βασίζεται σε αρχές στατιστικής μηχανικής. Έτσι, χρησιμοποιήθηκαν υπολογισμοί διαταραχών ελεύθερης ενέργειας σε συνδυασμό με προσομοιώσεις μοριακής δυναμικής (FEP/MD) του συμπλόκου Μ2ΤΜ-Αamt σε λιπιδικό περιβάλλον 1,2-διπαλμιτοϋλο-sn-γλυκερο-3-φωσφοχολίνης (DPPC) για να δημιουργηθεί ένα πρωτόκολλο ικανό να προβλέπει τη σχετική ελεύθερη ενέργεια σύνδεσης των αμινοαδαμαντανικών αναλόγων-προσδετών έναντι των τετραμερών Α/Μ2ΤΜ. Η μέθοδος αυτή δίδει τη σχετική σταθερά πρόσδεσης στην πρωτεΐνη μεταξύ δύο κοντινών χημικών αναλόγων με ακρίβεια 1 kcal/mol. Η μέθοδος FEP/MD επιλέχθηκε γιατί από τη βιβλιογραφία είναι γνωστό πως είναι απαραίτητο να αφεθούν ελεύθεροι όλοι οι βαθμοί ελευθερίας του συστήματος δηλαδή να υπάρχει πλήρης ευκινησία της πρωτεΐνης και της επιδιαλυτωμένης λιπιδικής μεμβράνης DPPC για τη σωστή πρόβλεψη σχετικών σταθερών σύνδεσης των αμινοαδαμαντανικών αναστολέων και πιθανώς για τη βελτιστοποίηση νέων αμινοαδαμαντανικών προσδετών. Με τη μέθοδο αυτή πραγματοποιήθηκαν εννέα αλχημικοί μετασχηματισμοί μεταξύ αμινοαδαμαντανικών προσδετών, των οποίων οι σταθερές πρόσδεσης μετρήθηκαν με ITC όπως αναφέρθηκε. Η συσχέτιση των εννέα αλχημικών μετασχηματισμών που πραγματοποιήθηκαν στην αλληλουχία Udorn μεταξύ των πειραματικών δεδομένων και υπολογιστικών προβλέψεων ήταν R2 = 0.85 ενώ η συσχέτιση μεταξύ των επτά αλχημικών μετασχηματισμών που πραγματοποιήθηκαν στην αλληλουχία της Weybridge ήταν R2 = 0.53. Τα αποτελέσματα δείχνουν ιδιαίτερα ικανοποιητικά αν ληφθεί υπόψη το μεγάλο εύρος της περιοχής σύνδεσης που είναι πλήρως ενυδατωμένη, συγκριτικά με μελέτες άλλων πρωτεϊνών όπου η περιοχή πρόσδεσης της πρωτεΐνης είναι πιο εντοπισμένη και καλύτερα ορισμένη. Τέλος, κατά το σχεδιασμό φαρμάκων για μεμβρανικές πρωτεΐνες πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το ενεργειακό κόστος αποδιαλύτωσης. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι μειώνοντας το κόστος αποδιαλύτωσης διευκολύνεται η είσοδος των προσδετών στην κοιλότητα πρόσδεσης μέσα στη μεμβρανική πρωτεΐνη, οπότε μπορεί να εξασφαλιστεί καλύτερη συγγένεια σύνδεσης. Για παράδειγμα, η προσθήκη ενός CHCH3 στο αδαμαντάνιο από την αμανταδίνη στη ριμανταδίνη μπορεί να ελαττώσει το κόστος αποδιαλύτωσης και να οδηγήσει σε καλύτερη συγγένεια σύνδεσης, όπως φαίνεται από τις πειραματικές σταθερές σύνδεσης τους και όπως επιβεβαιώθηκε από υπολογισμούς διαταραχών ελεύθερης ενέργειας. Από την άλλη, η αύξηση της λιποφιλίας μπορεί να ελαττώσει τις ενθαλπικές δεσμικές αλληλεπιδράσεις εντός του πόρου οδηγώντας στη μικρότερη συγγένεια των 2-αλκυλο-2-αδαμανταναμινών συγκριτικά με τη 2-αδαμανταναμίνη. Για την επίτευξη καλής σύνδεσης χρειάζεται ένας βέλτιστος συγκερασμός των δύο φαινομένων.","abstract_has_math":false,"creators":["Ιωαννίδης Χαράλαμπος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:26:01Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1319381"],"render_values":[{"text":"uoadl:1319381","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319381","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319381","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1319381","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ιωαννίδης Χαράλαμπος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1319381","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319381"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η πρωτεΐνη του ιού της γρίπης τύπου Α σχηματίζει ομοτετραμερή και η διαμεμβρανική της περιοχή (ΤΜ) σχηματίζει έναν ιοντικό δίαυλο κατιόντων οξωνίου που ενεργοποιείται από το όξινο pH στο ενδοσωματιδιακό κυστίδιο. Η ενεργοποίηση του διαύλου προκαλεί απευλευθέρωση του ιικού RNA οδηγώντας στον πολλαπλασιασμό του και προκαλώντας παθογένεια. Έχει δειχθεί ότι αμινοαδαμαντανικά παράγωγα (Aamt), όπως η αμανταδίνη (Am) και η ριμανταδίνη (Rim), μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αναστολείς του διαύλου της Μ2 πρωτεΐνης του ιού της γρίπης τύπου Α/Μ2ΤΜ, όμως η χρήση τους έχει διακοπεί εξαιτίας της ανάπτυξης ανθεκτικότητας στους ανθρώπους. Η κατανόηση του μηχανισμού δράσης των αμινοαδαμαντανικών παραγώγων μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη νέων ισχυρών αναστολέων που ξεπερνούν την ανθεκτικότητα της Α/Μ2ΤΜ. Δυο διαφορετικές αλληλουχίες της Μ2ΤΜ, η αλληλουχία άγριου τύπου (WT) ή αλληλουχία Udorn και η αλληλουχία Weybridge (V28I, L38F) συντέθηκαν με τη μέθοδο πεπτιδικής σύνθεσης στερεάς φάσης και στη συνέχεια ταυτοποιήθηκαν. Παρασκευάσθηκαν δείγματα που περιέχουν τα τετραμερή της Μ2ΤΜ σε pH 8 και λιπιδικό περιβάλλον από διπαλμιτοϋλοφωσφατιδυλοχολίνη (DPC) και μετρήθηκαν οι σταθερές σύνδεσης της Μ2ΤΜ με αμανταδίνη, ριμανταδίνη και αμινοαδαμαντανικά παράγωγά τους με Θερμιδομετρία Ισοθερμικής Τιτλοδότησης (ITC) και για τις δύο αλληλουχίες. Oι μετρήσεις επαληθεύουν τις γνωστές από τη βιβλιογραφία τιμές των σταθερών σύνδεσης της αμανταδίνης και ριμανταδίνης με την πρωτεΐνη Α/Μ2. Πραγματοποιήθηκαν ακόμη προσομοιώσεις μοριακής δυναμικής (MD) για τη δομή του συμπλόκου Μ2ΤΜ-Am σε αλκαλικό pH για την αλληλουχία Udorn (πειραματική δομή από τράπεζα δεδομένων πρωτεϊνών: 2KQT.pdb) και Weybridge (δεν υπάρχει διαθέσιμη πειραματική δομή). Oι δομές που ελήφθησαν μετά το πέρας της ΜD χρησιμοποιήθηκαν σε υπολογισμούς μοριακής προσάραξης. Οι πειραματικές σταθερές σύνδεσης που μετρήθηκαν έναντι των τετραμερών Α/Μ2ΤΜ σε pH 8 με ITC χρησιμοποιήθηκαν για την αξιολόγηση και τη βελτίωση των αποτελεσμάτων των υπολογισμών. Οι υπολογισμοί μοριακής προσάραξης με τη συνάρτηση βαθμολογίας ChemScore για την αλληλουχία Udorn οδήγησαν σε συσχέτιση των ενεργειακών τιμών με τις πειραματικές σταθερές σύνδεσης ίση με R2 = 0.50. Ωστόσο όλες οι άλλες συναρτήσεις βαθμολογίας απέτυχαν να δώσουν στατιστικά σημαντική συσχέτιση και δεδομένης της εμπειρικής κατασκευής των συναρτήσεων αυτών δοκιμάστηκαν πιο εύρωστες υπολογιστικές μέθοδοι όπως υπολογισμοί διαταραχών ελεύθερης ενέργειας, που η θεμελίωσή τους βασίζεται σε αρχές στατιστικής μηχανικής. Έτσι, χρησιμοποιήθηκαν υπολογισμοί διαταραχών ελεύθερης ενέργειας σε συνδυασμό με προσομοιώσεις μοριακής δυναμικής (FEP/MD) του συμπλόκου Μ2ΤΜ-Αamt σε λιπιδικό περιβάλλον 1,2-διπαλμιτοϋλο-sn-γλυκερο-3-φωσφοχολίνης (DPPC) για να δημιουργηθεί ένα πρωτόκολλο ικανό να προβλέπει τη σχετική ελεύθερη ενέργεια σύνδεσης των αμινοαδαμαντανικών αναλόγων-προσδετών έναντι των τετραμερών Α/Μ2ΤΜ. Η μέθοδος αυτή δίδει τη σχετική σταθερά πρόσδεσης στην πρωτεΐνη μεταξύ δύο κοντινών χημικών αναλόγων με ακρίβεια 1 kcal/mol. Η μέθοδος FEP/MD επιλέχθηκε γιατί από τη βιβλιογραφία είναι γνωστό πως είναι απαραίτητο να αφεθούν ελεύθεροι όλοι οι βαθμοί ελευθερίας του συστήματος δηλαδή να υπάρχει πλήρης ευκινησία της πρωτεΐνης και της επιδιαλυτωμένης λιπιδικής μεμβράνης DPPC για τη σωστή πρόβλεψη σχετικών σταθερών σύνδεσης των αμινοαδαμαντανικών αναστολέων και πιθανώς για τη βελτιστοποίηση νέων αμινοαδαμαντανικών προσδετών. Με τη μέθοδο αυτή πραγματοποιήθηκαν εννέα αλχημικοί μετασχηματισμοί μεταξύ αμινοαδαμαντανικών προσδετών, των οποίων οι σταθερές πρόσδεσης μετρήθηκαν με ITC όπως αναφέρθηκε. Η συσχέτιση των εννέα αλχημικών μετασχηματισμών που πραγματοποιήθηκαν στην αλληλουχία Udorn μεταξύ των πειραματικών δεδομένων και υπολογιστικών προβλέψεων ήταν R2 = 0.85 ενώ η συσχέτιση μεταξύ των επτά αλχημικών μετασχηματισμών που πραγματοποιήθηκαν στην αλληλουχία της Weybridge ήταν R2 = 0.53. Τα αποτελέσματα δείχνουν ιδιαίτερα ικανοποιητικά αν ληφθεί υπόψη το μεγάλο εύρος της περιοχής σύνδεσης που είναι πλήρως ενυδατωμένη, συγκριτικά με μελέτες άλλων πρωτεϊνών όπου η περιοχή πρόσδεσης της πρωτεΐνης είναι πιο εντοπισμένη και καλύτερα ορισμένη. Τέλος, κατά το σχεδιασμό φαρμάκων για μεμβρανικές πρωτεΐνες πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το ενεργειακό κόστος αποδιαλύτωσης. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι μειώνοντας το κόστος αποδιαλύτωσης διευκολύνεται η είσοδος των προσδετών στην κοιλότητα πρόσδεσης μέσα στη μεμβρανική πρωτεΐνη, οπότε μπορεί να εξασφαλιστεί καλύτερη συγγένεια σύνδεσης. Για παράδειγμα, η προσθήκη ενός CHCH3 στο αδαμαντάνιο από την αμανταδίνη στη ριμανταδίνη μπορεί να ελαττώσει το κόστος αποδιαλύτωσης και να οδηγήσει σε καλύτερη συγγένεια σύνδεσης, όπως φαίνεται από τις πειραματικές σταθερές σύνδεσης τους και όπως επιβεβαιώθηκε από υπολογισμούς διαταραχών ελεύθερης ενέργειας. Από την άλλη, η αύξηση της λιποφιλίας μπορεί να ελαττώσει τις ενθαλπικές δεσμικές αλληλεπιδράσεις εντός του πόρου οδηγώντας στη μικρότερη συγγένεια των 2-αλκυλο-2-αδαμανταναμινών συγκριτικά με τη 2-αδαμανταναμίνη. Για την επίτευξη καλής σύνδεσης χρειάζεται ένας βέλτιστος συγκερασμός των δύο φαινομένων.","Influenza A/M2 protein forms a tetramer and its transmembrane domain (TM) comprises the pore of a proton channel activated by low pH in the viral endosome. The pore activation triggers releasing of the the viral RNA into the cell cytoplasma, which then leads to the viral proliferation and pathogenesis. It has been shown that aminoadamantane derivatives (Aamt), such as amantadine (Am) and rimantadine (Rim), have been reported to block the M2 membrane protein of influenza A virus A/M2TM, but their use has been discontinued due to reported resistance in humans. Understanding the mechanism of action of aminoadamantane derivatives could help the development of novel potent inhibitors which can overcome A/M2TM resistance. Two different M2TM peptide sequences were synthesized through Solid Phase Peptide Synthesis (SPPS), that is, Udorn (WT) and Weybridge (V28I, L38F), and they were then characterized. Different samples including aminoadamantane ligands and M2TM tetramers in dipalmytoylphosphatidylcholine (DPC) micelles at pH 8 have been prepared and used in affinity constant measurements with Isothermal Titration Calorimetry (ITC) for both sequences. The ITC measurements confirm the literature known binding constants of amantadine and rimantadine to A/M2 protein. Molecular Dynamics (MD) simulations were performed for the complex M2TM-Am in high pH for Udorn (experimental structure from protein data bank: 2ΚQT.pdb) and Weybridge sequences (no available experimental structure). The obtained structures after the end of MD simulations were used to Molecular Docking calculations. The binding constants measured against A/M2TM tetramers at pH 8 through ITC were used to evaluate and optimize the calculations results. The energy scores of ChemScore function for Udorn sequence had a correlation of R2 = 0.50 with experimental values. However, all the other scoring functions failed to give a good correlation with the experimental data. Due to the the empirical nature of these functions more sophisticated methods were used based on statistical mechanics, such as Free Energy Perturbation. Thus, Free Energy Perturbation calculations coupled with Molecular Dynamics simulations (FEP/MD) were applied for the M2TM-Aamt complex embedded in a 1,2-dipalmytoyl-sn-glycero-3-phosphocholine (DPPC) lipid bilayer in order to establish a reliable protocol able to predict the relevant free energy of several Aamt derivatives inside the A/M2TM pore. FEP calculates the binding affinity to the protein between two similar chemical compounds with an accuracy of 1 kcal/mol. This method was used because it has been shown that the full protein flexibility in a hydrated DPPC lipid membrane is crucial for FEP/MD to be a successful methodology for predicting relative binding affinities of a series of aminoadamantane ligands bound inside the hydrated pore of A/M2TM and thus for a future optimization of new ligands. Nine and seven alchemical transformations were calculated for the Udorn and Weybridge sequences, which binding affinities were measured with ITC. The correlation between the experimental data and the calculated values was R2 = 0.85 and 0.53 respectively. Thus, the results of the calculations are quite satisfactory considering that FEP/MD drug optimization is usually applied in other protein binding pockets, in which the binding site of the proton is better defined and diffused, in contract to the fully hydrated M2TM which represents a more challenging system. Finally, the desolvation penalty should be considered for drug design purposes in membrane proteins. The results indicate that a reduced desolvation penalty can facilitate the entrance of the ligands into the binding site crevice increasing binding affinity. For example, the additional CHCH3 attached to adamantane from amantadine to rimantadine can reduce the desolvation cost leading to the higher binding affinity of rimantadine relative to amantadine, as it has been shown by their experimental binding affinity constants and confirmed by the FEP calculations. However, increasing lipophilicity can also reduce enthaplic bonding interactions inside the pore resulting in the lower affinity of 2-alkyl-2-adamantanamines relative to 2-adamantanamine. A compromise between the two effects should be aimed."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Πειραματική και υπολογιστική μελέτη της αλληλεπίδρασης αμινοαδαμαντανικών προσδετών με τον διαμεμβρανικό πόρο του ιοντικού διαύλου της πρωτεΐνης του ιού της influenza A/M2"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ιωαννίδης Χαράλαμπος"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Η πρωτεΐνη του ιού της γρίπης τύπου Α σχηματίζει ομοτετραμερή και η διαμεμβρανική της περιοχή (ΤΜ) σχηματίζει έναν ιοντικό δίαυλο κατιόντων οξωνίου που ενεργοποιείται από το όξινο pH στο ενδοσωματιδιακό κυστίδιο. Η ενεργοποίηση του διαύλου προκαλεί απευλευθέρωση του ιικού RNA οδηγώντας στον πολλαπλασιασμό του και προκαλώντας παθογένεια. Έχει δειχθεί ότι αμινοαδαμαντανικά παράγωγα (Aamt), όπως η αμανταδίνη (Am) και η ριμανταδίνη (Rim), μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αναστολείς του διαύλου της Μ2 πρωτεΐνης του ιού της γρίπης τύπου Α/Μ2ΤΜ, όμως η χρήση τους έχει διακοπεί εξαιτίας της ανάπτυξης ανθεκτικότητας στους ανθρώπους. Η κατανόηση του μηχανισμού δράσης των αμινοαδαμαντανικών παραγώγων μπορεί να οδηγήσει στην ανάπτυξη νέων ισχυρών αναστολέων που ξεπερνούν την ανθεκτικότητα της Α/Μ2ΤΜ. Δυο διαφορετικές αλληλουχίες της Μ2ΤΜ, η αλληλουχία άγριου τύπου (WT) ή αλληλουχία Udorn και η αλληλουχία Weybridge (V28I, L38F) συντέθηκαν με τη μέθοδο πεπτιδικής σύνθεσης στερεάς φάσης και στη συνέχεια ταυτοποιήθηκαν. Παρασκευάσθηκαν δείγματα που περιέχουν τα τετραμερή της Μ2ΤΜ σε pH 8 και λιπιδικό περιβάλλον από διπαλμιτοϋλοφωσφατιδυλοχολίνη (DPC) και μετρήθηκαν οι σταθερές σύνδεσης της Μ2ΤΜ με αμανταδίνη, ριμανταδίνη και αμινοαδαμαντανικά παράγωγά τους με Θερμιδομετρία Ισοθερμικής Τιτλοδότησης (ITC) και για τις δύο αλληλουχίες. Oι μετρήσεις επαληθεύουν τις γνωστές από τη βιβλιογραφία τιμές των σταθερών σύνδεσης της αμανταδίνης και ριμανταδίνης με την πρωτεΐνη Α/Μ2. Πραγματοποιήθηκαν ακόμη προσομοιώσεις μοριακής δυναμικής (MD) για τη δομή του συμπλόκου Μ2ΤΜ-Am σε αλκαλικό pH για την αλληλουχία Udorn (πειραματική δομή από τράπεζα δεδομένων πρωτεϊνών: 2KQT.pdb) και Weybridge (δεν υπάρχει διαθέσιμη πειραματική δομή). Oι δομές που ελήφθησαν μετά το πέρας της ΜD χρησιμοποιήθηκαν σε υπολογισμούς μοριακής προσάραξης. Οι πειραματικές σταθερές σύνδεσης που μετρήθηκαν έναντι των τετραμερών Α/Μ2ΤΜ σε pH 8 με ITC χρησιμοποιήθηκαν για την αξιολόγηση και τη βελτίωση των αποτελεσμάτων των υπολογισμών. Οι υπολογισμοί μοριακής προσάραξης με τη συνάρτηση βαθμολογίας ChemScore για την αλληλουχία Udorn οδήγησαν σε συσχέτιση των ενεργειακών τιμών με τις πειραματικές σταθερές σύνδεσης ίση με R2 = 0.50. Ωστόσο όλες οι άλλες συναρτήσεις βαθμολογίας απέτυχαν να δώσουν στατιστικά σημαντική συσχέτιση και δεδομένης της εμπειρικής κατασκευής των συναρτήσεων αυτών δοκιμάστηκαν πιο εύρωστες υπολογιστικές μέθοδοι όπως υπολογισμοί διαταραχών ελεύθερης ενέργειας, που η θεμελίωσή τους βασίζεται σε αρχές στατιστικής μηχανικής. Έτσι, χρησιμοποιήθηκαν υπολογισμοί διαταραχών ελεύθερης ενέργειας σε συνδυασμό με προσομοιώσεις μοριακής δυναμικής (FEP/MD) του συμπλόκου Μ2ΤΜ-Αamt σε λιπιδικό περιβάλλον 1,2-διπαλμιτοϋλο-sn-γλυκερο-3-φωσφοχολίνης (DPPC) για να δημιουργηθεί ένα πρωτόκολλο ικανό να προβλέπει τη σχετική ελεύθερη ενέργεια σύνδεσης των αμινοαδαμαντανικών αναλόγων-προσδετών έναντι των τετραμερών Α/Μ2ΤΜ. Η μέθοδος αυτή δίδει τη σχετική σταθερά πρόσδεσης στην πρωτεΐνη μεταξύ δύο κοντινών χημικών αναλόγων με ακρίβεια 1 kcal/mol. Η μέθοδος FEP/MD επιλέχθηκε γιατί από τη βιβλιογραφία είναι γνωστό πως είναι απαραίτητο να αφεθούν ελεύθεροι όλοι οι βαθμοί ελευθερίας του συστήματος δηλαδή να υπάρχει πλήρης ευκινησία της πρωτεΐνης και της επιδιαλυτωμένης λιπιδικής μεμβράνης DPPC για τη σωστή πρόβλεψη σχετικών σταθερών σύνδεσης των αμινοαδαμαντανικών αναστολέων και πιθανώς για τη βελτιστοποίηση νέων αμινοαδαμαντανικών προσδετών. Με τη μέθοδο αυτή πραγματοποιήθηκαν εννέα αλχημικοί μετασχηματισμοί μεταξύ αμινοαδαμαντανικών προσδετών, των οποίων οι σταθερές πρόσδεσης μετρήθηκαν με ITC όπως αναφέρθηκε. Η συσχέτιση των εννέα αλχημικών μετασχηματισμών που πραγματοποιήθηκαν στην αλληλουχία Udorn μεταξύ των πειραματικών δεδομένων και υπολογιστικών προβλέψεων ήταν R2 = 0.85 ενώ η συσχέτιση μεταξύ των επτά αλχημικών μετασχηματισμών που πραγματοποιήθηκαν στην αλληλουχία της Weybridge ήταν R2 = 0.53. Τα αποτελέσματα δείχνουν ιδιαίτερα ικανοποιητικά αν ληφθεί υπόψη το μεγάλο εύρος της περιοχής σύνδεσης που είναι πλήρως ενυδατωμένη, συγκριτικά με μελέτες άλλων πρωτεϊνών όπου η περιοχή πρόσδεσης της πρωτεΐνης είναι πιο εντοπισμένη και καλύτερα ορισμένη. Τέλος, κατά το σχεδιασμό φαρμάκων για μεμβρανικές πρωτεΐνες πρέπει να λαμβάνεται υπόψη το ενεργειακό κόστος αποδιαλύτωσης. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι μειώνοντας το κόστος αποδιαλύτωσης διευκολύνεται η είσοδος των προσδετών στην κοιλότητα πρόσδεσης μέσα στη μεμβρανική πρωτεΐνη, οπότε μπορεί να εξασφαλιστεί καλύτερη συγγένεια σύνδεσης. Για παράδειγμα, η προσθήκη ενός CHCH3 στο αδαμαντάνιο από την αμανταδίνη στη ριμανταδίνη μπορεί να ελαττώσει το κόστος αποδιαλύτωσης και να οδηγήσει σε καλύτερη συγγένεια σύνδεσης, όπως φαίνεται από τις πειραματικές σταθερές σύνδεσης τους και όπως επιβεβαιώθηκε από υπολογισμούς διαταραχών ελεύθερης ενέργειας. Από την άλλη, η αύξηση της λιποφιλίας μπορεί να ελαττώσει τις ενθαλπικές δεσμικές αλληλεπιδράσεις εντός του πόρου οδηγώντας στη μικρότερη συγγένεια των 2-αλκυλο-2-αδαμανταναμινών συγκριτικά με τη 2-αδαμανταναμίνη. Για την επίτευξη καλής σύνδεσης χρειάζεται ένας βέλτιστος συγκερασμός των δύο φαινομένων.","Influenza A/M2 protein forms a tetramer and its transmembrane domain (TM) comprises the pore of a proton channel activated by low pH in the viral endosome. The pore activation triggers releasing of the the viral RNA into the cell cytoplasma, which then leads to the viral proliferation and pathogenesis. It has been shown that aminoadamantane derivatives (Aamt), such as amantadine (Am) and rimantadine (Rim), have been reported to block the M2 membrane protein of influenza A virus A/M2TM, but their use has been discontinued due to reported resistance in humans. Understanding the mechanism of action of aminoadamantane derivatives could help the development of novel potent inhibitors which can overcome A/M2TM resistance. Two different M2TM peptide sequences were synthesized through Solid Phase Peptide Synthesis (SPPS), that is, Udorn (WT) and Weybridge (V28I, L38F), and they were then characterized. Different samples including aminoadamantane ligands and M2TM tetramers in dipalmytoylphosphatidylcholine (DPC) micelles at pH 8 have been prepared and used in affinity constant measurements with Isothermal Titration Calorimetry (ITC) for both sequences. The ITC measurements confirm the literature known binding constants of amantadine and rimantadine to A/M2 protein. Molecular Dynamics (MD) simulations were performed for the complex M2TM-Am in high pH for Udorn (experimental structure from protein data bank: 2ΚQT.pdb) and Weybridge sequences (no available experimental structure). The obtained structures after the end of MD simulations were used to Molecular Docking calculations. The binding constants measured against A/M2TM tetramers at pH 8 through ITC were used to evaluate and optimize the calculations results. The energy scores of ChemScore function for Udorn sequence had a correlation of R2 = 0.50 with experimental values. However, all the other scoring functions failed to give a good correlation with the experimental data. Due to the the empirical nature of these functions more sophisticated methods were used based on statistical mechanics, such as Free Energy Perturbation. Thus, Free Energy Perturbation calculations coupled with Molecular Dynamics simulations (FEP/MD) were applied for the M2TM-Aamt complex embedded in a 1,2-dipalmytoyl-sn-glycero-3-phosphocholine (DPPC) lipid bilayer in order to establish a reliable protocol able to predict the relevant free energy of several Aamt derivatives inside the A/M2TM pore. FEP calculates the binding affinity to the protein between two similar chemical compounds with an accuracy of 1 kcal/mol. This method was used because it has been shown that the full protein flexibility in a hydrated DPPC lipid membrane is crucial for FEP/MD to be a successful methodology for predicting relative binding affinities of a series of aminoadamantane ligands bound inside the hydrated pore of A/M2TM and thus for a future optimization of new ligands. Nine and seven alchemical transformations were calculated for the Udorn and Weybridge sequences, which binding affinities were measured with ITC. The correlation between the experimental data and the calculated values was R2 = 0.85 and 0.53 respectively. Thus, the results of the calculations are quite satisfactory considering that FEP/MD drug optimization is usually applied in other protein binding pockets, in which the binding site of the proton is better defined and diffused, in contract to the fully hydrated M2TM which represents a more challenging system. Finally, the desolvation penalty should be considered for drug design purposes in membrane proteins. The results indicate that a reduced desolvation penalty can facilitate the entrance of the ligands into the binding site crevice increasing binding affinity. For example, the additional CHCH3 attached to adamantane from amantadine to rimantadine can reduce the desolvation cost leading to the higher binding affinity of rimantadine relative to amantadine, as it has been shown by their experimental binding affinity constants and confirmed by the FEP calculations. However, increasing lipophilicity can also reduce enthaplic bonding interactions inside the pore resulting in the lower affinity of 2-alkyl-2-adamantanamines relative to 2-adamantanamine. A compromise between the two effects should be aimed."],"dc:identifier":["uoadl:1319381","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319381"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Πειραματική και υπολογιστική μελέτη της αλληλεπίδρασης αμινοαδαμαντανικών προσδετών με τον διαμεμβρανικό πόρο του ιοντικού διαύλου της πρωτεΐνης του ιού της influenza A/M2"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:26:01Z"}