{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1319816"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1319816","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συγκριτική μελέτη της επίδρασης της θεραπείας με βιολογικούς παράγοντες έναντι κλασσικών θεραπευτικών μεθόδων σε δείκτες οξειδωτικού στρες και σε δείκτες φλεγμονής σε ασθενείς με δερματική ψωρίαση.","abstract":"Εισαγωγή: Η ψωρίαση είναι μία κοινή καλοήθης, χρόνια φλεγμονώδης συστηματική νόσος στην παθογένεση της οποίας ενέχονται πολυάριθμα φλεγμονώδη κύτταρα και μεσολαβητές. Η θεραπεία της περιλαμβάνει βιολογικούς παράγοντες, δηλαδή anti-TNF-α και anti-IL-12/23 παράγοντες, και μη βιολογικούς, κυρίως την κυκλοσπορίνη. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της επίδρασης της θεραπείας με βιολογικούς παράγοντες έναντι κλασσικών θεραπευτικών μεθόδων σε δείκτες οξειδωτικού στρες και σε δείκτες φλεγμονής σε ασθενείς με ψωρίαση κατά πλάκας. Ασθενείς και μέθοδοι: Θα μελετηθούν τρεις ομάδες ασθενών που λαμβάνουν: η πρώτη ομάδα (32 ασθενείς) anti-IL12/23 παράγοντα (ustekinumab), η δεύτερη (34 ασθενείς) anti-TNF-α παράγοντα (infliximab) και η τρίτη (48 ασθενείς) κυκλοσπορίνη. Θα ληφθούν δείγματα αίματος στην έναρξη της θεραπείας (baseline) και 4 μήνες μετά και θα αξιολογηθούν δείκτες οξειδωτικού στρες (πρωτεϊνικά καρβονύλια και μηλονική διαλδεΰδη) και δείκτες φλεγμονής (IL-6, IL-10, IL-12, IL-17, IL-23, TNF-α, φετουίνη). Αποτελέσματα: Στο σύνολο των ασθενών τέσσερις μήνες μετά την έναρξη της θεραπείας παρατηρήθηκε μείωση των επιπέδων των: IL-6 (σε pg/ml, από 2,27 σε 2,01 με p=0,03), IL-17 (σε pg/ml, από 3,2 σε 1,3 με p=0,03), MDA (σε nM/L, από 1,68 σε 1,10 με p=0,04) και TNFα/IL-10 (από 4,34 σε 3,40, με p=0,02). Για την ομάδα των ασθενών που έλαβαν ustekimumab, παρατηρήθηκε σημαντικότερη μείωση στα επίπεδα των MDA (σε nM/L από 1,41 σε 1,03 με p=0,02), σε αντίθεση με τις άλλες δύο ομάδες. Σημαντική μείωση στα επίπεδα των IL-6 και IL-17 παρατηρείται στις ομάδες των ustekinumab (IL-6 από 2,30 σε 1,90 με p=0,04, IL-17 από 1,79 σε 1,31 με p=0,04) και cyclosporine (IL-6 από 2,70 σε 1,80 με p=0,05, IL-17 από 4,43 σε 1,18 με p=0,03). Σημαντική αύξηση των επιπέδων της φετουίνης, άρα και μείωση της φλεγμονής, παρουσίασε η ομάδα της ustekinumab (σε μg/ml από 28,60 σε 40,30 με p=0,03), σε αντίθεση με την ομάδα της cyclosporine (από 38,80 σε 20,60 με p=0,05) όπου η μείωση δείχνει επιδείνωση της φλεγμονής. Αξιόλογη αύξηση των επιπέδων της IL-12 παρουσιάστηκε στην ομάδα της κυκλοσπορίνης (σε pg/ml από 1,43 σε 1,49 με p=0,02), άρα και επιδείνωση της φλεγμονής, ενώ στις άλλες ομάδες δεν αξιολογείται. Συμπεράσματα: Οι ομάδες που έλαβαν anti-IL12/23 παράγοντα και κυκλοσπορίνη παρουσίασαν βελτίωση τόσο του οξειδωτικού στρες (μείωση MDA) όσο και πλήθους των δεικτών φλεγμονής, με την ustekinumab να υπερτερεί όσον αφορά τη φετουίνη και την IL-12, και να φαίνεται αποτελεσματικότερη. Η anti-TNFα θεραπεία δεν οδήγησε σε ασφαλή συμπεράσματα","abstract_html":"Εισαγωγή: Η ψωρίαση είναι μία κοινή καλοήθης, χρόνια φλεγμονώδης συστηματική νόσος στην παθογένεση της οποίας ενέχονται πολυάριθμα φλεγμονώδη κύτταρα και μεσολαβητές. Η θεραπεία της περιλαμβάνει βιολογικούς παράγοντες, δηλαδή anti-TNF-α και anti-IL-12/23 παράγοντες, και μη βιολογικούς, κυρίως την κυκλοσπορίνη. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της επίδρασης της θεραπείας με βιολογικούς παράγοντες έναντι κλασσικών θεραπευτικών μεθόδων σε δείκτες οξειδωτικού στρες και σε δείκτες φλεγμονής σε ασθενείς με ψωρίαση κατά πλάκας. Ασθενείς και μέθοδοι: Θα μελετηθούν τρεις ομάδες ασθενών που λαμβάνουν: η πρώτη ομάδα (32 ασθενείς) anti-IL12/23 παράγοντα (ustekinumab), η δεύτερη (34 ασθενείς) anti-TNF-α παράγοντα (infliximab) και η τρίτη (48 ασθενείς) κυκλοσπορίνη. Θα ληφθούν δείγματα αίματος στην έναρξη της θεραπείας (baseline) και 4 μήνες μετά και θα αξιολογηθούν δείκτες οξειδωτικού στρες (πρωτεϊνικά καρβονύλια και μηλονική διαλδεΰδη) και δείκτες φλεγμονής (IL-6, IL-10, IL-12, IL-17, IL-23, TNF-α, φετουίνη). Αποτελέσματα: Στο σύνολο των ασθενών τέσσερις μήνες μετά την έναρξη της θεραπείας παρατηρήθηκε μείωση των επιπέδων των: IL-6 (σε pg/ml, από 2,27 σε 2,01 με p=0,03), IL-17 (σε pg/ml, από 3,2 σε 1,3 με p=0,03), MDA (σε nM/L, από 1,68 σε 1,10 με p=0,04) και TNFα/IL-10 (από 4,34 σε 3,40, με p=0,02). Για την ομάδα των ασθενών που έλαβαν ustekimumab, παρατηρήθηκε σημαντικότερη μείωση στα επίπεδα των MDA (σε nM/L από 1,41 σε 1,03 με p=0,02), σε αντίθεση με τις άλλες δύο ομάδες. Σημαντική μείωση στα επίπεδα των IL-6 και IL-17 παρατηρείται στις ομάδες των ustekinumab (IL-6 από 2,30 σε 1,90 με p=0,04, IL-17 από 1,79 σε 1,31 με p=0,04) και cyclosporine (IL-6 από 2,70 σε 1,80 με p=0,05, IL-17 από 4,43 σε 1,18 με p=0,03). Σημαντική αύξηση των επιπέδων της φετουίνης, άρα και μείωση της φλεγμονής, παρουσίασε η ομάδα της ustekinumab (σε μg/ml από 28,60 σε 40,30 με p=0,03), σε αντίθεση με την ομάδα της cyclosporine (από 38,80 σε 20,60 με p=0,05) όπου η μείωση δείχνει επιδείνωση της φλεγμονής. Αξιόλογη αύξηση των επιπέδων της IL-12 παρουσιάστηκε στην ομάδα της κυκλοσπορίνης (σε pg/ml από 1,43 σε 1,49 με p=0,02), άρα και επιδείνωση της φλεγμονής, ενώ στις άλλες ομάδες δεν αξιολογείται. Συμπεράσματα: Οι ομάδες που έλαβαν anti-IL12/23 παράγοντα και κυκλοσπορίνη παρουσίασαν βελτίωση τόσο του οξειδωτικού στρες (μείωση MDA) όσο και πλήθους των δεικτών φλεγμονής, με την ustekinumab να υπερτερεί όσον αφορά τη φετουίνη και την IL-12, και να φαίνεται αποτελεσματικότερη. Η anti-TNFα θεραπεία δεν οδήγησε σε ασφαλή συμπεράσματα","abstract_has_math":false,"creators":["Γραββάνης Κωνσταντίνος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:26:08Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1319816"],"render_values":[{"text":"uoadl:1319816","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319816","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319816","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1319816","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Γραββάνης Κωνσταντίνος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1319816","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319816"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Η ψωρίαση είναι μία κοινή καλοήθης, χρόνια φλεγμονώδης συστηματική νόσος στην παθογένεση της οποίας ενέχονται πολυάριθμα φλεγμονώδη κύτταρα και μεσολαβητές. Η θεραπεία της περιλαμβάνει βιολογικούς παράγοντες, δηλαδή anti-TNF-α και anti-IL-12/23 παράγοντες, και μη βιολογικούς, κυρίως την κυκλοσπορίνη. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της επίδρασης της θεραπείας με βιολογικούς παράγοντες έναντι κλασσικών θεραπευτικών μεθόδων σε δείκτες οξειδωτικού στρες και σε δείκτες φλεγμονής σε ασθενείς με ψωρίαση κατά πλάκας. Ασθενείς και μέθοδοι: Θα μελετηθούν τρεις ομάδες ασθενών που λαμβάνουν: η πρώτη ομάδα (32 ασθενείς) anti-IL12/23 παράγοντα (ustekinumab), η δεύτερη (34 ασθενείς) anti-TNF-α παράγοντα (infliximab) και η τρίτη (48 ασθενείς) κυκλοσπορίνη. Θα ληφθούν δείγματα αίματος στην έναρξη της θεραπείας (baseline) και 4 μήνες μετά και θα αξιολογηθούν δείκτες οξειδωτικού στρες (πρωτεϊνικά καρβονύλια και μηλονική διαλδεΰδη) και δείκτες φλεγμονής (IL-6, IL-10, IL-12, IL-17, IL-23, TNF-α, φετουίνη). Αποτελέσματα: Στο σύνολο των ασθενών τέσσερις μήνες μετά την έναρξη της θεραπείας παρατηρήθηκε μείωση των επιπέδων των: IL-6 (σε pg/ml, από 2,27 σε 2,01 με p=0,03), IL-17 (σε pg/ml, από 3,2 σε 1,3 με p=0,03), MDA (σε nM/L, από 1,68 σε 1,10 με p=0,04) και TNFα/IL-10 (από 4,34 σε 3,40, με p=0,02). Για την ομάδα των ασθενών που έλαβαν ustekimumab, παρατηρήθηκε σημαντικότερη μείωση στα επίπεδα των MDA (σε nM/L από 1,41 σε 1,03 με p=0,02), σε αντίθεση με τις άλλες δύο ομάδες. Σημαντική μείωση στα επίπεδα των IL-6 και IL-17 παρατηρείται στις ομάδες των ustekinumab (IL-6 από 2,30 σε 1,90 με p=0,04, IL-17 από 1,79 σε 1,31 με p=0,04) και cyclosporine (IL-6 από 2,70 σε 1,80 με p=0,05, IL-17 από 4,43 σε 1,18 με p=0,03). Σημαντική αύξηση των επιπέδων της φετουίνης, άρα και μείωση της φλεγμονής, παρουσίασε η ομάδα της ustekinumab (σε μg/ml από 28,60 σε 40,30 με p=0,03), σε αντίθεση με την ομάδα της cyclosporine (από 38,80 σε 20,60 με p=0,05) όπου η μείωση δείχνει επιδείνωση της φλεγμονής. Αξιόλογη αύξηση των επιπέδων της IL-12 παρουσιάστηκε στην ομάδα της κυκλοσπορίνης (σε pg/ml από 1,43 σε 1,49 με p=0,02), άρα και επιδείνωση της φλεγμονής, ενώ στις άλλες ομάδες δεν αξιολογείται. Συμπεράσματα: Οι ομάδες που έλαβαν anti-IL12/23 παράγοντα και κυκλοσπορίνη παρουσίασαν βελτίωση τόσο του οξειδωτικού στρες (μείωση MDA) όσο και πλήθους των δεικτών φλεγμονής, με την ustekinumab να υπερτερεί όσον αφορά τη φετουίνη και την IL-12, και να φαίνεται αποτελεσματικότερη. Η anti-TNFα θεραπεία δεν οδήγησε σε ασφαλή συμπεράσματα","Introduction: Psoriasis is a common, benign, chronic inflammatory systemic disease in the pathogenesis of which are involved numerous inflammatory cells and mediators. Treatment includes biological agents, i.e. anti-TNF-α and anti-IL-12/23 agents , and non- biological, especially cyclosporine. Purpose: The purpose of this study is to compare the effects of treatment using biological agents with the effects of treatment using classical therapies, on oxidative stress markers and markers of inflammation in patients with plaque type psoriasis. Patients and methods: Three groups of patients will be examined: the first group (32 patients) will receive as treatment anti-IL12/23 agent (ustekinumab), the second one (34 patients) will receive anti-TNF-α agent (infliximab) and the third one (48 patients) will receive cyclosporine. Blood samples will be taken at the beginning of the treatment (baseline) and four-month post baseline. Then, oxidative stress markers (protein carbonyls and malondialdehyde) and inflammatory markers (IL-6, IL-10, IL-12, IL-17, IL- 23, TNF-α, fetuin) will be assessed. Results: All the patients, four months post baseline, showed a decrease in the levels of: IL-6 (in pg/ml, from 2.27 to 2.01, p=0.03), IL-17 (in pg/ml, from 3.2 to 1.3, p=0.03), MDA (in nM/L, from 1.68 to 1.10, p=0.04) and TNF/IL-10 (4.34 to 3.40, p=0.02). The group of patients which received ustekimumab, showed significant decrease in the levels of MDA (in nM/L from 1.41 to 1.03, p=0.02), unlike the other two groups. Significant reduction in levels of IL-6 and IL-17 is observed in both groups of ustekinumab (IL-6 from 2.30 to 1.90, p=0.04, IL-17 from 1.79 to 1.31, p=0.04) and cyclosporine (IL-6 from 2.70 to 1.80, p=0.05, IL-17 from 4.43 to 1.18, p=0.03). The group that received ustekinumab presented significant increase in levels of fetuin (in mg/ml, from 28.60 to 40.30, p=0.03), and therefore an improvement of the disease, whereas the group that received cyclosporine presented decrease (38.80 to 20.60, p=0.05), indicating worsening of the inflammation. Significant increase in IL-12 levels occurred in the group of cyclosporin (in pg/ml from 1.43 to 1.49, p=0.02), thus worsening inflammation, while other groups were not evaluated. Conclusions: The groups that received as treatment anti-IL-12/23 agent and cyclosporine, presented an improvement to both oxidative stress markers (decrease of MDA) and inflammation biomarkers, while ustekinumab appears to be more efficient than the cyclosporine, in terms of fetuin and IL-12. The therapy with biological anti-TNFα agent did not lead to reliable conclusions."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συγκριτική μελέτη της επίδρασης της θεραπείας με βιολογικούς παράγοντες έναντι κλασσικών θεραπευτικών μεθόδων σε δείκτες οξειδωτικού στρες και σε δείκτες φλεγμονής σε ασθενείς με δερματική ψωρίαση."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Γραββάνης Κωνσταντίνος"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Εισαγωγή: Η ψωρίαση είναι μία κοινή καλοήθης, χρόνια φλεγμονώδης συστηματική νόσος στην παθογένεση της οποίας ενέχονται πολυάριθμα φλεγμονώδη κύτταρα και μεσολαβητές. Η θεραπεία της περιλαμβάνει βιολογικούς παράγοντες, δηλαδή anti-TNF-α και anti-IL-12/23 παράγοντες, και μη βιολογικούς, κυρίως την κυκλοσπορίνη. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της επίδρασης της θεραπείας με βιολογικούς παράγοντες έναντι κλασσικών θεραπευτικών μεθόδων σε δείκτες οξειδωτικού στρες και σε δείκτες φλεγμονής σε ασθενείς με ψωρίαση κατά πλάκας. Ασθενείς και μέθοδοι: Θα μελετηθούν τρεις ομάδες ασθενών που λαμβάνουν: η πρώτη ομάδα (32 ασθενείς) anti-IL12/23 παράγοντα (ustekinumab), η δεύτερη (34 ασθενείς) anti-TNF-α παράγοντα (infliximab) και η τρίτη (48 ασθενείς) κυκλοσπορίνη. Θα ληφθούν δείγματα αίματος στην έναρξη της θεραπείας (baseline) και 4 μήνες μετά και θα αξιολογηθούν δείκτες οξειδωτικού στρες (πρωτεϊνικά καρβονύλια και μηλονική διαλδεΰδη) και δείκτες φλεγμονής (IL-6, IL-10, IL-12, IL-17, IL-23, TNF-α, φετουίνη). Αποτελέσματα: Στο σύνολο των ασθενών τέσσερις μήνες μετά την έναρξη της θεραπείας παρατηρήθηκε μείωση των επιπέδων των: IL-6 (σε pg/ml, από 2,27 σε 2,01 με p=0,03), IL-17 (σε pg/ml, από 3,2 σε 1,3 με p=0,03), MDA (σε nM/L, από 1,68 σε 1,10 με p=0,04) και TNFα/IL-10 (από 4,34 σε 3,40, με p=0,02). Για την ομάδα των ασθενών που έλαβαν ustekimumab, παρατηρήθηκε σημαντικότερη μείωση στα επίπεδα των MDA (σε nM/L από 1,41 σε 1,03 με p=0,02), σε αντίθεση με τις άλλες δύο ομάδες. Σημαντική μείωση στα επίπεδα των IL-6 και IL-17 παρατηρείται στις ομάδες των ustekinumab (IL-6 από 2,30 σε 1,90 με p=0,04, IL-17 από 1,79 σε 1,31 με p=0,04) και cyclosporine (IL-6 από 2,70 σε 1,80 με p=0,05, IL-17 από 4,43 σε 1,18 με p=0,03). Σημαντική αύξηση των επιπέδων της φετουίνης, άρα και μείωση της φλεγμονής, παρουσίασε η ομάδα της ustekinumab (σε μg/ml από 28,60 σε 40,30 με p=0,03), σε αντίθεση με την ομάδα της cyclosporine (από 38,80 σε 20,60 με p=0,05) όπου η μείωση δείχνει επιδείνωση της φλεγμονής. Αξιόλογη αύξηση των επιπέδων της IL-12 παρουσιάστηκε στην ομάδα της κυκλοσπορίνης (σε pg/ml από 1,43 σε 1,49 με p=0,02), άρα και επιδείνωση της φλεγμονής, ενώ στις άλλες ομάδες δεν αξιολογείται. Συμπεράσματα: Οι ομάδες που έλαβαν anti-IL12/23 παράγοντα και κυκλοσπορίνη παρουσίασαν βελτίωση τόσο του οξειδωτικού στρες (μείωση MDA) όσο και πλήθους των δεικτών φλεγμονής, με την ustekinumab να υπερτερεί όσον αφορά τη φετουίνη και την IL-12, και να φαίνεται αποτελεσματικότερη. Η anti-TNFα θεραπεία δεν οδήγησε σε ασφαλή συμπεράσματα","Introduction: Psoriasis is a common, benign, chronic inflammatory systemic disease in the pathogenesis of which are involved numerous inflammatory cells and mediators. Treatment includes biological agents, i.e. anti-TNF-α and anti-IL-12/23 agents , and non- biological, especially cyclosporine. Purpose: The purpose of this study is to compare the effects of treatment using biological agents with the effects of treatment using classical therapies, on oxidative stress markers and markers of inflammation in patients with plaque type psoriasis. Patients and methods: Three groups of patients will be examined: the first group (32 patients) will receive as treatment anti-IL12/23 agent (ustekinumab), the second one (34 patients) will receive anti-TNF-α agent (infliximab) and the third one (48 patients) will receive cyclosporine. Blood samples will be taken at the beginning of the treatment (baseline) and four-month post baseline. Then, oxidative stress markers (protein carbonyls and malondialdehyde) and inflammatory markers (IL-6, IL-10, IL-12, IL-17, IL- 23, TNF-α, fetuin) will be assessed. Results: All the patients, four months post baseline, showed a decrease in the levels of: IL-6 (in pg/ml, from 2.27 to 2.01, p=0.03), IL-17 (in pg/ml, from 3.2 to 1.3, p=0.03), MDA (in nM/L, from 1.68 to 1.10, p=0.04) and TNF/IL-10 (4.34 to 3.40, p=0.02). The group of patients which received ustekimumab, showed significant decrease in the levels of MDA (in nM/L from 1.41 to 1.03, p=0.02), unlike the other two groups. Significant reduction in levels of IL-6 and IL-17 is observed in both groups of ustekinumab (IL-6 from 2.30 to 1.90, p=0.04, IL-17 from 1.79 to 1.31, p=0.04) and cyclosporine (IL-6 from 2.70 to 1.80, p=0.05, IL-17 from 4.43 to 1.18, p=0.03). The group that received ustekinumab presented significant increase in levels of fetuin (in mg/ml, from 28.60 to 40.30, p=0.03), and therefore an improvement of the disease, whereas the group that received cyclosporine presented decrease (38.80 to 20.60, p=0.05), indicating worsening of the inflammation. Significant increase in IL-12 levels occurred in the group of cyclosporin (in pg/ml from 1.43 to 1.49, p=0.02), thus worsening inflammation, while other groups were not evaluated. Conclusions: The groups that received as treatment anti-IL-12/23 agent and cyclosporine, presented an improvement to both oxidative stress markers (decrease of MDA) and inflammation biomarkers, while ustekinumab appears to be more efficient than the cyclosporine, in terms of fetuin and IL-12. The therapy with biological anti-TNFα agent did not lead to reliable conclusions."],"dc:identifier":["uoadl:1319816","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319816"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Συγκριτική μελέτη της επίδρασης της θεραπείας με βιολογικούς παράγοντες έναντι κλασσικών θεραπευτικών μεθόδων σε δείκτες οξειδωτικού στρες και σε δείκτες φλεγμονής σε ασθενείς με δερματική ψωρίαση."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:26:08Z"}