{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1319867"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1319867","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Συνθετικές και ημισυνθετικές εξαρτησιογόνες ουσίες και οι επιδράσεις τους σε πειραματόζωα και ανθρώπους.","abstract":"Η εξάρτηση δεν είναι απλά ζήτημα έλλειψης ηθικών αξιών και θέλησης. Η διακοπή χρήσης ουσιών δεν είναι επίσης ζήτημα αλλαγής συμπεριφοράς. Η εξάρτηση είναι μία χρόνια, συχνά υποτροπιάζουσα νόσος του εγκεφάλου που προκαλεί καταναγκαστική αναζήτηση και χρήση ουσιών, παρά τις αρνητικές επιπτώσεις στο χρήστη και στον περίγυρό του. Παρόλο που η αρχική γνωριμία με τις ουσίες είναι οικειοθελής για τους περισσότερους, οι αλλαγές που προκαλούνται στον εγκέφαλο από τη μακροχρόνια χρήση ουσιών, στερούν από τους χρήστες τον αυτοέλεγχο και την ικανότητα αντίδρασης στην έντονη επιθυμία για χρήση. Οι εξαρτησιογόνες ουσίες επηρεάζουν το σύστημα επικοινωνίας του εγκεφάλου, μεταβάλλοντας τον τρόπο με τον οποίο τα νευρικά κύτταρα λαμβάνουν και προωθούν πληροφορίες. Προκαλούν την απελευθέρωση μεγάλων ποσοτήτων νευροδιαβιβαστών στις νευρικές συνάψεις, κυρίως ντοπαμίνης ή εμποδίζουν την ανακύκλωσή τους. Η ντοπαμίνη επηρεάζει τις περιοχές του εγκεφάλου που ελέγχουν την κίνηση, το συναίσθημα, την κινητοποίηση και την αίσθηση της ευχαρίστησης. Η υπερευαισθητοποίηση του συστήματος ανταμοιβής, που φυσιολογικά ανταποκρίνεται σε φυσικούς ενισχυντές που σχετίζονται με την επιβίωση (λήψη τροφής, σεξ) προκαλεί ευφορία. Αυτό αποτελεί μία ισχυρή θετική ενίσχυση για επανάληψη της χρήσης ουσιών. Ο εγκέφαλος αντιδρά παράγοντας λιγότερη ντοπαμίνη ή ελαττώνοντας τους υποδοχείς ντοπαμίνης στο σύστημα ανταμοιβής. Η έλλειψη ντοπαμίνης προκαλεί δυσάρεστα αποτελέσματα και ο χρήστης δεν απολαμβάνει πια τη χρήση της ουσίας αλλά και ότι άλλο τον ευχαριστούσε στο παρελθόν. Έτσι κάνει χρήση όλο και μεγαλύτερων δόσεων σε μικρότερα χρονικά διαστήματα, προκειμένου να πετύχει τα ίδια ευφορικά αποτελέσματα. Αυτό ονομάζεται ανοχή. Υπάρχουν θεραπείες για την ασθένεια της εξάρτησης. Υπάρχουν προγράμματα φαρμακευτικής αγωγής (υποκατάσταση από οπιούχα) αλλά και στεγνά, όπου εφαρμόζονται γνωστικο-συμπεριφοριστικές θεραπείες. Οι ειδικοί της εξάρτησης τονίζουν ότι ο συνδυασμός αυτών των προγραμμάτων έχει τα καλύτερα αποτελέσματα για τους ασθενείς-χρήστες.","abstract_html":"Η εξάρτηση δεν είναι απλά ζήτημα έλλειψης ηθικών αξιών και θέλησης. Η διακοπή χρήσης ουσιών δεν είναι επίσης ζήτημα αλλαγής συμπεριφοράς. Η εξάρτηση είναι μία χρόνια, συχνά υποτροπιάζουσα νόσος του εγκεφάλου που προκαλεί καταναγκαστική αναζήτηση και χρήση ουσιών, παρά τις αρνητικές επιπτώσεις στο χρήστη και στον περίγυρό του. Παρόλο που η αρχική γνωριμία με τις ουσίες είναι οικειοθελής για τους περισσότερους, οι αλλαγές που προκαλούνται στον εγκέφαλο από τη μακροχρόνια χρήση ουσιών, στερούν από τους χρήστες τον αυτοέλεγχο και την ικανότητα αντίδρασης στην έντονη επιθυμία για χρήση. Οι εξαρτησιογόνες ουσίες επηρεάζουν το σύστημα επικοινωνίας του εγκεφάλου, μεταβάλλοντας τον τρόπο με τον οποίο τα νευρικά κύτταρα λαμβάνουν και προωθούν πληροφορίες. Προκαλούν την απελευθέρωση μεγάλων ποσοτήτων νευροδιαβιβαστών στις νευρικές συνάψεις, κυρίως ντοπαμίνης ή εμποδίζουν την ανακύκλωσή τους. Η ντοπαμίνη επηρεάζει τις περιοχές του εγκεφάλου που ελέγχουν την κίνηση, το συναίσθημα, την κινητοποίηση και την αίσθηση της ευχαρίστησης. Η υπερευαισθητοποίηση του συστήματος ανταμοιβής, που φυσιολογικά ανταποκρίνεται σε φυσικούς ενισχυντές που σχετίζονται με την επιβίωση (λήψη τροφής, σεξ) προκαλεί ευφορία. Αυτό αποτελεί μία ισχυρή θετική ενίσχυση για επανάληψη της χρήσης ουσιών. Ο εγκέφαλος αντιδρά παράγοντας λιγότερη ντοπαμίνη ή ελαττώνοντας τους υποδοχείς ντοπαμίνης στο σύστημα ανταμοιβής. Η έλλειψη ντοπαμίνης προκαλεί δυσάρεστα αποτελέσματα και ο χρήστης δεν απολαμβάνει πια τη χρήση της ουσίας αλλά και ότι άλλο τον ευχαριστούσε στο παρελθόν. Έτσι κάνει χρήση όλο και μεγαλύτερων δόσεων σε μικρότερα χρονικά διαστήματα, προκειμένου να πετύχει τα ίδια ευφορικά αποτελέσματα. Αυτό ονομάζεται ανοχή. Υπάρχουν θεραπείες για την ασθένεια της εξάρτησης. Υπάρχουν προγράμματα φαρμακευτικής αγωγής (υποκατάσταση από οπιούχα) αλλά και στεγνά, όπου εφαρμόζονται γνωστικο-συμπεριφοριστικές θεραπείες. Οι ειδικοί της εξάρτησης τονίζουν ότι ο συνδυασμός αυτών των προγραμμάτων έχει τα καλύτερα αποτελέσματα για τους ασθενείς-χρήστες.","abstract_has_math":false,"creators":["Μπορμπότσιαλου Ιωάννα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2013,"date_issued":"2013","date_published":"2013","updated_at":"2026-11-19T05:26:08Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1319867"],"render_values":[{"text":"uoadl:1319867","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319867","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319867","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1319867","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μπορμπότσιαλου Ιωάννα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2013"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1319867","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319867"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εξάρτηση δεν είναι απλά ζήτημα έλλειψης ηθικών αξιών και θέλησης. Η διακοπή χρήσης ουσιών δεν είναι επίσης ζήτημα αλλαγής συμπεριφοράς. Η εξάρτηση είναι μία χρόνια, συχνά υποτροπιάζουσα νόσος του εγκεφάλου που προκαλεί καταναγκαστική αναζήτηση και χρήση ουσιών, παρά τις αρνητικές επιπτώσεις στο χρήστη και στον περίγυρό του. Παρόλο που η αρχική γνωριμία με τις ουσίες είναι οικειοθελής για τους περισσότερους, οι αλλαγές που προκαλούνται στον εγκέφαλο από τη μακροχρόνια χρήση ουσιών, στερούν από τους χρήστες τον αυτοέλεγχο και την ικανότητα αντίδρασης στην έντονη επιθυμία για χρήση. Οι εξαρτησιογόνες ουσίες επηρεάζουν το σύστημα επικοινωνίας του εγκεφάλου, μεταβάλλοντας τον τρόπο με τον οποίο τα νευρικά κύτταρα λαμβάνουν και προωθούν πληροφορίες. Προκαλούν την απελευθέρωση μεγάλων ποσοτήτων νευροδιαβιβαστών στις νευρικές συνάψεις, κυρίως ντοπαμίνης ή εμποδίζουν την ανακύκλωσή τους. Η ντοπαμίνη επηρεάζει τις περιοχές του εγκεφάλου που ελέγχουν την κίνηση, το συναίσθημα, την κινητοποίηση και την αίσθηση της ευχαρίστησης. Η υπερευαισθητοποίηση του συστήματος ανταμοιβής, που φυσιολογικά ανταποκρίνεται σε φυσικούς ενισχυντές που σχετίζονται με την επιβίωση (λήψη τροφής, σεξ) προκαλεί ευφορία. Αυτό αποτελεί μία ισχυρή θετική ενίσχυση για επανάληψη της χρήσης ουσιών. Ο εγκέφαλος αντιδρά παράγοντας λιγότερη ντοπαμίνη ή ελαττώνοντας τους υποδοχείς ντοπαμίνης στο σύστημα ανταμοιβής. Η έλλειψη ντοπαμίνης προκαλεί δυσάρεστα αποτελέσματα και ο χρήστης δεν απολαμβάνει πια τη χρήση της ουσίας αλλά και ότι άλλο τον ευχαριστούσε στο παρελθόν. Έτσι κάνει χρήση όλο και μεγαλύτερων δόσεων σε μικρότερα χρονικά διαστήματα, προκειμένου να πετύχει τα ίδια ευφορικά αποτελέσματα. Αυτό ονομάζεται ανοχή. Υπάρχουν θεραπείες για την ασθένεια της εξάρτησης. Υπάρχουν προγράμματα φαρμακευτικής αγωγής (υποκατάσταση από οπιούχα) αλλά και στεγνά, όπου εφαρμόζονται γνωστικο-συμπεριφοριστικές θεραπείες. Οι ειδικοί της εξάρτησης τονίζουν ότι ο συνδυασμός αυτών των προγραμμάτων έχει τα καλύτερα αποτελέσματα για τους ασθενείς-χρήστες.","Addiction is not a matter of lack of moral principles or willpower. Stop using drugs also is not just a matter of behavior change. Addiction is a chronic, often relapsing brain disease that causes compulsive drug seeking and use, despite harmful consequences to the addicted individual and to those around them. Although the initial decision to take drugs is voluntary for most people, the brain changes that occur over time reduces users’ self control and ability to resist intense impulses to take drugs. Drugs contain chemicals that tap into the brain’s communication system and disrupt the way nerve cells normally send, receive, and process information by triggering the release of abnormally large amounts of natural neurotransmitters (mainly dopamine) or the prevention of normal recycling of these brain chemicals. The result is a brain awash in dopamine, a neurotransmitter present in brain regions that control movement, emotion, motivation and feelings of pleasure. The overstimulation of this reward system, which normally responds to natural behaviors linked to survival (eating, sex), produces euphoria. This reaction sets in motion a reinforcing pattern that “teaches” people to repeat the rewarding behavior of abusing drugs. The brain reacts by producing less dopamine or by reducing the number of dopamine receptors in the reward circuit. The result is a decrease of dopamine’ s impact on the reward circuit, which reduces the abuser’s ability to enjoy not only the drugs but also other events in life that previously brought pleasure. As a result, user keeps taking drugs more often and in larger doses to achieve the same dopamine high—an effect known as tolerance. Fortunately, treatments are available to help people deal with addiction’s powerful disruptive effects. Research shows that combining addiction treatment medications with behavioral therapy is the best way to ensure success for most patients."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Συνθετικές και ημισυνθετικές εξαρτησιογόνες ουσίες και οι επιδράσεις τους σε πειραματόζωα και ανθρώπους."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μπορμπότσιαλου Ιωάννα"],"dc:date":["2013"],"dc:description":["Η εξάρτηση δεν είναι απλά ζήτημα έλλειψης ηθικών αξιών και θέλησης. Η διακοπή χρήσης ουσιών δεν είναι επίσης ζήτημα αλλαγής συμπεριφοράς. Η εξάρτηση είναι μία χρόνια, συχνά υποτροπιάζουσα νόσος του εγκεφάλου που προκαλεί καταναγκαστική αναζήτηση και χρήση ουσιών, παρά τις αρνητικές επιπτώσεις στο χρήστη και στον περίγυρό του. Παρόλο που η αρχική γνωριμία με τις ουσίες είναι οικειοθελής για τους περισσότερους, οι αλλαγές που προκαλούνται στον εγκέφαλο από τη μακροχρόνια χρήση ουσιών, στερούν από τους χρήστες τον αυτοέλεγχο και την ικανότητα αντίδρασης στην έντονη επιθυμία για χρήση. Οι εξαρτησιογόνες ουσίες επηρεάζουν το σύστημα επικοινωνίας του εγκεφάλου, μεταβάλλοντας τον τρόπο με τον οποίο τα νευρικά κύτταρα λαμβάνουν και προωθούν πληροφορίες. Προκαλούν την απελευθέρωση μεγάλων ποσοτήτων νευροδιαβιβαστών στις νευρικές συνάψεις, κυρίως ντοπαμίνης ή εμποδίζουν την ανακύκλωσή τους. Η ντοπαμίνη επηρεάζει τις περιοχές του εγκεφάλου που ελέγχουν την κίνηση, το συναίσθημα, την κινητοποίηση και την αίσθηση της ευχαρίστησης. Η υπερευαισθητοποίηση του συστήματος ανταμοιβής, που φυσιολογικά ανταποκρίνεται σε φυσικούς ενισχυντές που σχετίζονται με την επιβίωση (λήψη τροφής, σεξ) προκαλεί ευφορία. Αυτό αποτελεί μία ισχυρή θετική ενίσχυση για επανάληψη της χρήσης ουσιών. Ο εγκέφαλος αντιδρά παράγοντας λιγότερη ντοπαμίνη ή ελαττώνοντας τους υποδοχείς ντοπαμίνης στο σύστημα ανταμοιβής. Η έλλειψη ντοπαμίνης προκαλεί δυσάρεστα αποτελέσματα και ο χρήστης δεν απολαμβάνει πια τη χρήση της ουσίας αλλά και ότι άλλο τον ευχαριστούσε στο παρελθόν. Έτσι κάνει χρήση όλο και μεγαλύτερων δόσεων σε μικρότερα χρονικά διαστήματα, προκειμένου να πετύχει τα ίδια ευφορικά αποτελέσματα. Αυτό ονομάζεται ανοχή. Υπάρχουν θεραπείες για την ασθένεια της εξάρτησης. Υπάρχουν προγράμματα φαρμακευτικής αγωγής (υποκατάσταση από οπιούχα) αλλά και στεγνά, όπου εφαρμόζονται γνωστικο-συμπεριφοριστικές θεραπείες. Οι ειδικοί της εξάρτησης τονίζουν ότι ο συνδυασμός αυτών των προγραμμάτων έχει τα καλύτερα αποτελέσματα για τους ασθενείς-χρήστες.","Addiction is not a matter of lack of moral principles or willpower. Stop using drugs also is not just a matter of behavior change. Addiction is a chronic, often relapsing brain disease that causes compulsive drug seeking and use, despite harmful consequences to the addicted individual and to those around them. Although the initial decision to take drugs is voluntary for most people, the brain changes that occur over time reduces users’ self control and ability to resist intense impulses to take drugs. Drugs contain chemicals that tap into the brain’s communication system and disrupt the way nerve cells normally send, receive, and process information by triggering the release of abnormally large amounts of natural neurotransmitters (mainly dopamine) or the prevention of normal recycling of these brain chemicals. The result is a brain awash in dopamine, a neurotransmitter present in brain regions that control movement, emotion, motivation and feelings of pleasure. The overstimulation of this reward system, which normally responds to natural behaviors linked to survival (eating, sex), produces euphoria. This reaction sets in motion a reinforcing pattern that “teaches” people to repeat the rewarding behavior of abusing drugs. The brain reacts by producing less dopamine or by reducing the number of dopamine receptors in the reward circuit. The result is a decrease of dopamine’ s impact on the reward circuit, which reduces the abuser’s ability to enjoy not only the drugs but also other events in life that previously brought pleasure. As a result, user keeps taking drugs more often and in larger doses to achieve the same dopamine high—an effect known as tolerance. Fortunately, treatments are available to help people deal with addiction’s powerful disruptive effects. Research shows that combining addiction treatment medications with behavioral therapy is the best way to ensure success for most patients."],"dc:identifier":["uoadl:1319867","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319867"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Συνθετικές και ημισυνθετικές εξαρτησιογόνες ουσίες και οι επιδράσεις τους σε πειραματόζωα και ανθρώπους."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:26:08Z"}