{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1319923"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1319923","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύγκριση των συγκεντρώσεων ροπιβακαϊνης στο πλάσμα μετά από υποδόρια ή επισκληρίδια χορήγηση για μετεγχειρητική αναλγησία σε κοιλιακές ολικές υστερεκτομές και εκπυρηνίσεις ινομυωμάτων","abstract":"Εισαγωγή: Λίγες μελέτες έχουν πραγματοποιηθεί για την μέτρηση των επιπέδων ροπιβακαΐνης στο πλάσμα μετά από επισκληρίδιο χορήγηση σε σταθερά χρονικά διαστήμα και υποδορίως. Αρκετά στοιχεία υπάρχουν για την συγκέντρωση των επιπέδων μετά από επισκληρίδιο χορήγηση σε συνεχή έγχυση Σκοπός: O σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να συγκρίνει τα επίπεδα της ροπιβακαΐνης μετά από επισκληρίδιο χορήγηση σε σταθερά χρονικά διαστήματα και υποδοριώς, με αυτά όταν χορηγείταιεπισκληριδίως σε συνεχή έγχυση και την μετεγχειρητική αποτελεσματικότητα σε σχέση με τις ποσότητες μορφίνης και την κλίμακα του πόνου. Μέθοδος:Σε γυναίκες οι οποίες υποβλήθηκαν σε εκπυρήνιση ινομυωμάτων μήτρας ή κοιλιακή ολική υστερεκτομή εφαρμόστηκε μετεγχειρητική αναλγησία είτε υποδορίως, είτε επισκληριδίως. Στην ομάδα που χορηγήθηκε επισκληριδίως χορηγήθηκε ροπιβακαΐνη 0,2% με ρυθμό 10ml/6h ενώ υποδορίως χορηγήθηκε ροπιβακαΐνη 0,375% με ελαστομετρική αντλία 2ml/h. Και στις δύο ομάδες χορηγήθηκαν αρχικά 10 mlροπιβακαΐνης 0,75%. Δείγματα αίματος συλλέχθηκαν από κάθε ασθενή πριν την χορήγηση ροπιβακαΐνης και στη συνέχεια στις 2, 4, 8, 24, 48, 50 και 72 ώρες. Τα επίπεδα της ροπιβακαΐνης προσδιορίστηκαν με υγρή χρωματογραφία υψηλής απόδοσης με ανιχνευτή υπεριώδους. Αποτελέσματα: Κατά τη χορήγηση ροπιβακαΐνης είτε με επισκληρίδιο καθετήρα σε σταθερά χρονικά διαστήματα στην οσφυική χώρα, είτε με υποδόριο καθετήρα με σταθερή έγχυση στην τομή με ελαστομετρική αντλία παρατηρήθηκε πολύ μεγάλη ενδοατομική διακύμανση στα επίπεδα της στο πλάσμα, παρόλο που χορηγήθηκε η ίδια δόση σε κάθε ασθενή της αντίστοιχης ομάδας. Αυτή η διακύμανση έχει αναφερθεί και σε άλλες μελέτες. Ο ρυθμός εισόδου του φαρμάκου στην γενική κυκλοφορία μετά από την υποδόρια χορήγηση βρέθηκε να είναι πολύ πιο αργός, σε σχέση με την επισκληρίδιο χορήγηση, και μετά τις 8 ώρες παρατηρήθηκε μια σταδιακή αύξηση των επιπέδων με μέγιστα επίπεδα στις 48-50 ώρες. Σε αντίθεση με την υποδόρια χορήγηση, τα επίπεδα ροπιβακαΐνης κατά την επισκληρίδιο χορήγηση στις 2 ώρες δεν διέφεραν σημαντικά από τα επίπεδα στις 8 και 24 ώρες όποτε φαίνεται ότι έφτασαν σχεδόν σε πλατό. Παρόλο που ο ρυθμός χορήγησης ήταν πάνω από το διπλάσιο κατά την υποδόρια χορήγηση σε σχέση με το μέσο ρυθμό χορήγησης κατά την επισκληρίδιο χορήγηση, τα επίπεδα της ροπιβακαΐνης στις 24 και 48 ώρες διέφεραν < 2 φορές και αυτό δείχνει ότι η ροπιβακαίνη πιθανόν να κατακρατείται στο λιπώδη ιστό γύρο από το τραύμα. Τα μέγιστα επίπεδα ροπιβακαΐνης που επιτεύχθηκαν μετά από υποδόρια χορήγηση ήταν πολύ υψηλότερα από αυτά που επιτεύχθηκαν με επισκληρίδιο χορήγηση, αλλά και στις δύο περιπτώσεις τα επίπεδα της ροπιβακαΐνης ήταν κάτω από τα τοξικά επίπεδα. Η καθυστερημένη επίτευξη μέγιστων συγκεντρώσεων ροπιβακαΐνης πιθανόν εξηγεί γιατί οι ασθενείς χρειάστηκαν διπλάσια ποσότητα μορφίνης κατά την υποδόρια χορήγηση σε σχέση με την επισκληρίδιο χορήγηση και αντίστοιχα γιατί οι τιμές της κλίμακας πόνου που καταγράφηκαν κατά τη διάρκεια της υποδόριας χορήγησης ήταν πολύ υψηλότερες από αυτές μετά από επισκλήριδιο χορήγηση. Συμπεράσματα: Περισσότερες συγκριτικές μελέτες χρειάζονται για να διαπιστωθεί εάν η επισκληρίδιος χορήγηση ροπιβακαΐνης σε σταθερά χρονικά διαστήματα και η υποδόρια χορήγηση με σταθερή έγχυση επιτυγχάνουν πιο ικανοποιητική αναλγησία σε σχέση με τη συνηθισμένη επισκληρίδιο χορήγηση με σταθερή έγχυση.","abstract_html":"Εισαγωγή: Λίγες μελέτες έχουν πραγματοποιηθεί για την μέτρηση των επιπέδων ροπιβακαΐνης στο πλάσμα μετά από επισκληρίδιο χορήγηση σε σταθερά χρονικά διαστήμα και υποδορίως. Αρκετά στοιχεία υπάρχουν για την συγκέντρωση των επιπέδων μετά από επισκληρίδιο χορήγηση σε συνεχή έγχυση Σκοπός: O σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να συγκρίνει τα επίπεδα της ροπιβακαΐνης μετά από επισκληρίδιο χορήγηση σε σταθερά χρονικά διαστήματα και υποδοριώς, με αυτά όταν χορηγείταιεπισκληριδίως σε συνεχή έγχυση και την μετεγχειρητική αποτελεσματικότητα σε σχέση με τις ποσότητες μορφίνης και την κλίμακα του πόνου. Μέθοδος:Σε γυναίκες οι οποίες υποβλήθηκαν σε εκπυρήνιση ινομυωμάτων μήτρας ή κοιλιακή ολική υστερεκτομή εφαρμόστηκε μετεγχειρητική αναλγησία είτε υποδορίως, είτε επισκληριδίως. Στην ομάδα που χορηγήθηκε επισκληριδίως χορηγήθηκε ροπιβακαΐνη 0,2% με ρυθμό 10ml/6h ενώ υποδορίως χορηγήθηκε ροπιβακαΐνη 0,375% με ελαστομετρική αντλία 2ml/h. Και στις δύο ομάδες χορηγήθηκαν αρχικά 10 mlροπιβακαΐνης 0,75%. Δείγματα αίματος συλλέχθηκαν από κάθε ασθενή πριν την χορήγηση ροπιβακαΐνης και στη συνέχεια στις 2, 4, 8, 24, 48, 50 και 72 ώρες. Τα επίπεδα της ροπιβακαΐνης προσδιορίστηκαν με υγρή χρωματογραφία υψηλής απόδοσης με ανιχνευτή υπεριώδους. Αποτελέσματα: Κατά τη χορήγηση ροπιβακαΐνης είτε με επισκληρίδιο καθετήρα σε σταθερά χρονικά διαστήματα στην οσφυική χώρα, είτε με υποδόριο καθετήρα με σταθερή έγχυση στην τομή με ελαστομετρική αντλία παρατηρήθηκε πολύ μεγάλη ενδοατομική διακύμανση στα επίπεδα της στο πλάσμα, παρόλο που χορηγήθηκε η ίδια δόση σε κάθε ασθενή της αντίστοιχης ομάδας. Αυτή η διακύμανση έχει αναφερθεί και σε άλλες μελέτες. Ο ρυθμός εισόδου του φαρμάκου στην γενική κυκλοφορία μετά από την υποδόρια χορήγηση βρέθηκε να είναι πολύ πιο αργός, σε σχέση με την επισκληρίδιο χορήγηση, και μετά τις 8 ώρες παρατηρήθηκε μια σταδιακή αύξηση των επιπέδων με μέγιστα επίπεδα στις 48-50 ώρες. Σε αντίθεση με την υποδόρια χορήγηση, τα επίπεδα ροπιβακαΐνης κατά την επισκληρίδιο χορήγηση στις 2 ώρες δεν διέφεραν σημαντικά από τα επίπεδα στις 8 και 24 ώρες όποτε φαίνεται ότι έφτασαν σχεδόν σε πλατό. Παρόλο που ο ρυθμός χορήγησης ήταν πάνω από το διπλάσιο κατά την υποδόρια χορήγηση σε σχέση με το μέσο ρυθμό χορήγησης κατά την επισκληρίδιο χορήγηση, τα επίπεδα της ροπιβακαΐνης στις 24 και 48 ώρες διέφεραν &lt; 2 φορές και αυτό δείχνει ότι η ροπιβακαίνη πιθανόν να κατακρατείται στο λιπώδη ιστό γύρο από το τραύμα. Τα μέγιστα επίπεδα ροπιβακαΐνης που επιτεύχθηκαν μετά από υποδόρια χορήγηση ήταν πολύ υψηλότερα από αυτά που επιτεύχθηκαν με επισκληρίδιο χορήγηση, αλλά και στις δύο περιπτώσεις τα επίπεδα της ροπιβακαΐνης ήταν κάτω από τα τοξικά επίπεδα. Η καθυστερημένη επίτευξη μέγιστων συγκεντρώσεων ροπιβακαΐνης πιθανόν εξηγεί γιατί οι ασθενείς χρειάστηκαν διπλάσια ποσότητα μορφίνης κατά την υποδόρια χορήγηση σε σχέση με την επισκληρίδιο χορήγηση και αντίστοιχα γιατί οι τιμές της κλίμακας πόνου που καταγράφηκαν κατά τη διάρκεια της υποδόριας χορήγησης ήταν πολύ υψηλότερες από αυτές μετά από επισκλήριδιο χορήγηση. Συμπεράσματα: Περισσότερες συγκριτικές μελέτες χρειάζονται για να διαπιστωθεί εάν η επισκληρίδιος χορήγηση ροπιβακαΐνης σε σταθερά χρονικά διαστήματα και η υποδόρια χορήγηση με σταθερή έγχυση επιτυγχάνουν πιο ικανοποιητική αναλγησία σε σχέση με τη συνηθισμένη επισκληρίδιο χορήγηση με σταθερή έγχυση.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαρκίδου Μαρίνα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:26:10Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1319923"],"render_values":[{"text":"uoadl:1319923","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319923","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319923","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1319923","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαρκίδου Μαρίνα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1319923","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319923"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Λίγες μελέτες έχουν πραγματοποιηθεί για την μέτρηση των επιπέδων ροπιβακαΐνης στο πλάσμα μετά από επισκληρίδιο χορήγηση σε σταθερά χρονικά διαστήμα και υποδορίως. Αρκετά στοιχεία υπάρχουν για την συγκέντρωση των επιπέδων μετά από επισκληρίδιο χορήγηση σε συνεχή έγχυση Σκοπός: O σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να συγκρίνει τα επίπεδα της ροπιβακαΐνης μετά από επισκληρίδιο χορήγηση σε σταθερά χρονικά διαστήματα και υποδοριώς, με αυτά όταν χορηγείταιεπισκληριδίως σε συνεχή έγχυση και την μετεγχειρητική αποτελεσματικότητα σε σχέση με τις ποσότητες μορφίνης και την κλίμακα του πόνου. Μέθοδος:Σε γυναίκες οι οποίες υποβλήθηκαν σε εκπυρήνιση ινομυωμάτων μήτρας ή κοιλιακή ολική υστερεκτομή εφαρμόστηκε μετεγχειρητική αναλγησία είτε υποδορίως, είτε επισκληριδίως. Στην ομάδα που χορηγήθηκε επισκληριδίως χορηγήθηκε ροπιβακαΐνη 0,2% με ρυθμό 10ml/6h ενώ υποδορίως χορηγήθηκε ροπιβακαΐνη 0,375% με ελαστομετρική αντλία 2ml/h. Και στις δύο ομάδες χορηγήθηκαν αρχικά 10 mlροπιβακαΐνης 0,75%. Δείγματα αίματος συλλέχθηκαν από κάθε ασθενή πριν την χορήγηση ροπιβακαΐνης και στη συνέχεια στις 2, 4, 8, 24, 48, 50 και 72 ώρες. Τα επίπεδα της ροπιβακαΐνης προσδιορίστηκαν με υγρή χρωματογραφία υψηλής απόδοσης με ανιχνευτή υπεριώδους. Αποτελέσματα: Κατά τη χορήγηση ροπιβακαΐνης είτε με επισκληρίδιο καθετήρα σε σταθερά χρονικά διαστήματα στην οσφυική χώρα, είτε με υποδόριο καθετήρα με σταθερή έγχυση στην τομή με ελαστομετρική αντλία παρατηρήθηκε πολύ μεγάλη ενδοατομική διακύμανση στα επίπεδα της στο πλάσμα, παρόλο που χορηγήθηκε η ίδια δόση σε κάθε ασθενή της αντίστοιχης ομάδας. Αυτή η διακύμανση έχει αναφερθεί και σε άλλες μελέτες. Ο ρυθμός εισόδου του φαρμάκου στην γενική κυκλοφορία μετά από την υποδόρια χορήγηση βρέθηκε να είναι πολύ πιο αργός, σε σχέση με την επισκληρίδιο χορήγηση, και μετά τις 8 ώρες παρατηρήθηκε μια σταδιακή αύξηση των επιπέδων με μέγιστα επίπεδα στις 48-50 ώρες. Σε αντίθεση με την υποδόρια χορήγηση, τα επίπεδα ροπιβακαΐνης κατά την επισκληρίδιο χορήγηση στις 2 ώρες δεν διέφεραν σημαντικά από τα επίπεδα στις 8 και 24 ώρες όποτε φαίνεται ότι έφτασαν σχεδόν σε πλατό. Παρόλο που ο ρυθμός χορήγησης ήταν πάνω από το διπλάσιο κατά την υποδόρια χορήγηση σε σχέση με το μέσο ρυθμό χορήγησης κατά την επισκληρίδιο χορήγηση, τα επίπεδα της ροπιβακαΐνης στις 24 και 48 ώρες διέφεραν < 2 φορές και αυτό δείχνει ότι η ροπιβακαίνη πιθανόν να κατακρατείται στο λιπώδη ιστό γύρο από το τραύμα. Τα μέγιστα επίπεδα ροπιβακαΐνης που επιτεύχθηκαν μετά από υποδόρια χορήγηση ήταν πολύ υψηλότερα από αυτά που επιτεύχθηκαν με επισκληρίδιο χορήγηση, αλλά και στις δύο περιπτώσεις τα επίπεδα της ροπιβακαΐνης ήταν κάτω από τα τοξικά επίπεδα. Η καθυστερημένη επίτευξη μέγιστων συγκεντρώσεων ροπιβακαΐνης πιθανόν εξηγεί γιατί οι ασθενείς χρειάστηκαν διπλάσια ποσότητα μορφίνης κατά την υποδόρια χορήγηση σε σχέση με την επισκληρίδιο χορήγηση και αντίστοιχα γιατί οι τιμές της κλίμακας πόνου που καταγράφηκαν κατά τη διάρκεια της υποδόριας χορήγησης ήταν πολύ υψηλότερες από αυτές μετά από επισκλήριδιο χορήγηση. Συμπεράσματα: Περισσότερες συγκριτικές μελέτες χρειάζονται για να διαπιστωθεί εάν η επισκληρίδιος χορήγηση ροπιβακαΐνης σε σταθερά χρονικά διαστήματα και η υποδόρια χορήγηση με σταθερή έγχυση επιτυγχάνουν πιο ικανοποιητική αναλγησία σε σχέση με τη συνηθισμένη επισκληρίδιο χορήγηση με σταθερή έγχυση.","Introduction: Few studies have been conducted to measure the level of ropivacaine in the plasma after administration of epidural in a fixed time period and subcutaneously. There is enough evidence for the concentration levels after epidural administration in continuous infusion. Purpose:The aim of this study is to compare the levels of ropivacaine after epidural administration at fixed time intervals and subcutaneously with those of when administeredepidurally in continuous infusion and the postoperative efficiency related to the quantities of morphine and the level of pain. Method: In women who underwent enucleation of uterine fibroids or abdominal hysterectomypostoperative analgesia was applied either subcutaneously or epidurally. In the group administered epidurally ropivacaine 0.2% rate 10 ml/6h was administered while subcutaneously ropivacaine 0.375%with elastometric pump 2 ml / h was administered. Both groups were initially administrated 10 ml ropivacaine 0.75%. Blood samples were collected from each patient prior to administration of ropivacaine and then at 2, 4, 8, 24, 48, 50 and 72 hours. The levels of ropivacaine were determined with high performance liquid chromatography with UV detection. Results: During the administration ofropivacaine either epidurally with probe at fixed intervals in the lumbar area or with subcutaneous catheter with constant infusion at the incision with anelastrometric pump observed great interindividual variation in plasma levels, although the same dose was administered to each patient of the corresponding group. This variation has been reported in other studies. The rate of entry of medication into the general circulation after subcutaneous administration was found to be very slow, compared to the epidural administration, and after 8 hours there was a gradual increase in the levels with maximal levels at 48-50 hours. Unlike subcutaneous administration, the levels of ropivacaine in the epidural administration at 2 hours were not significantly different from the levels of 8 and 24 hours which it appears that almost reached a hold. Although the rate of administration was over thedoubleduring the subcutaneous administration compared to the average rate of administration diring the epidural administration, the levels of ropivacaine at 24 and 48 hours differed <2 times and this shows that ropivacaine may be retained in adipose tissue around the wound. The maximum levels of ropivacaine reached after subcutaneous administration were much higher than those achieved by epidural administration, but in both cases the levels of ropivacaine was below toxic levels. Thedelayed reaching of maximum concentrations of ropivacaine probably explains why patients took twice the amount of morphine during subcutaneous administration compared with epidural administration and why respectively pain scale values recorded during subcutaneous administration were much higher than those after epidural administration. Conclusions: Further comparative studies are needed to determine whether the administration of epidural ropivacaine at fixed intervals and subcutaneous administration by constant infusion achieve a more satisfactory analgesia compared with the conventional epidural administration by constant infusion."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύγκριση των συγκεντρώσεων ροπιβακαϊνης στο πλάσμα μετά από υποδόρια ή επισκληρίδια χορήγηση για μετεγχειρητική αναλγησία σε κοιλιακές ολικές υστερεκτομές και εκπυρηνίσεις ινομυωμάτων"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαρκίδου Μαρίνα"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Εισαγωγή: Λίγες μελέτες έχουν πραγματοποιηθεί για την μέτρηση των επιπέδων ροπιβακαΐνης στο πλάσμα μετά από επισκληρίδιο χορήγηση σε σταθερά χρονικά διαστήμα και υποδορίως. Αρκετά στοιχεία υπάρχουν για την συγκέντρωση των επιπέδων μετά από επισκληρίδιο χορήγηση σε συνεχή έγχυση Σκοπός: O σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να συγκρίνει τα επίπεδα της ροπιβακαΐνης μετά από επισκληρίδιο χορήγηση σε σταθερά χρονικά διαστήματα και υποδοριώς, με αυτά όταν χορηγείταιεπισκληριδίως σε συνεχή έγχυση και την μετεγχειρητική αποτελεσματικότητα σε σχέση με τις ποσότητες μορφίνης και την κλίμακα του πόνου. Μέθοδος:Σε γυναίκες οι οποίες υποβλήθηκαν σε εκπυρήνιση ινομυωμάτων μήτρας ή κοιλιακή ολική υστερεκτομή εφαρμόστηκε μετεγχειρητική αναλγησία είτε υποδορίως, είτε επισκληριδίως. Στην ομάδα που χορηγήθηκε επισκληριδίως χορηγήθηκε ροπιβακαΐνη 0,2% με ρυθμό 10ml/6h ενώ υποδορίως χορηγήθηκε ροπιβακαΐνη 0,375% με ελαστομετρική αντλία 2ml/h. Και στις δύο ομάδες χορηγήθηκαν αρχικά 10 mlροπιβακαΐνης 0,75%. Δείγματα αίματος συλλέχθηκαν από κάθε ασθενή πριν την χορήγηση ροπιβακαΐνης και στη συνέχεια στις 2, 4, 8, 24, 48, 50 και 72 ώρες. Τα επίπεδα της ροπιβακαΐνης προσδιορίστηκαν με υγρή χρωματογραφία υψηλής απόδοσης με ανιχνευτή υπεριώδους. Αποτελέσματα: Κατά τη χορήγηση ροπιβακαΐνης είτε με επισκληρίδιο καθετήρα σε σταθερά χρονικά διαστήματα στην οσφυική χώρα, είτε με υποδόριο καθετήρα με σταθερή έγχυση στην τομή με ελαστομετρική αντλία παρατηρήθηκε πολύ μεγάλη ενδοατομική διακύμανση στα επίπεδα της στο πλάσμα, παρόλο που χορηγήθηκε η ίδια δόση σε κάθε ασθενή της αντίστοιχης ομάδας. Αυτή η διακύμανση έχει αναφερθεί και σε άλλες μελέτες. Ο ρυθμός εισόδου του φαρμάκου στην γενική κυκλοφορία μετά από την υποδόρια χορήγηση βρέθηκε να είναι πολύ πιο αργός, σε σχέση με την επισκληρίδιο χορήγηση, και μετά τις 8 ώρες παρατηρήθηκε μια σταδιακή αύξηση των επιπέδων με μέγιστα επίπεδα στις 48-50 ώρες. Σε αντίθεση με την υποδόρια χορήγηση, τα επίπεδα ροπιβακαΐνης κατά την επισκληρίδιο χορήγηση στις 2 ώρες δεν διέφεραν σημαντικά από τα επίπεδα στις 8 και 24 ώρες όποτε φαίνεται ότι έφτασαν σχεδόν σε πλατό. Παρόλο που ο ρυθμός χορήγησης ήταν πάνω από το διπλάσιο κατά την υποδόρια χορήγηση σε σχέση με το μέσο ρυθμό χορήγησης κατά την επισκληρίδιο χορήγηση, τα επίπεδα της ροπιβακαΐνης στις 24 και 48 ώρες διέφεραν < 2 φορές και αυτό δείχνει ότι η ροπιβακαίνη πιθανόν να κατακρατείται στο λιπώδη ιστό γύρο από το τραύμα. Τα μέγιστα επίπεδα ροπιβακαΐνης που επιτεύχθηκαν μετά από υποδόρια χορήγηση ήταν πολύ υψηλότερα από αυτά που επιτεύχθηκαν με επισκληρίδιο χορήγηση, αλλά και στις δύο περιπτώσεις τα επίπεδα της ροπιβακαΐνης ήταν κάτω από τα τοξικά επίπεδα. Η καθυστερημένη επίτευξη μέγιστων συγκεντρώσεων ροπιβακαΐνης πιθανόν εξηγεί γιατί οι ασθενείς χρειάστηκαν διπλάσια ποσότητα μορφίνης κατά την υποδόρια χορήγηση σε σχέση με την επισκληρίδιο χορήγηση και αντίστοιχα γιατί οι τιμές της κλίμακας πόνου που καταγράφηκαν κατά τη διάρκεια της υποδόριας χορήγησης ήταν πολύ υψηλότερες από αυτές μετά από επισκλήριδιο χορήγηση. Συμπεράσματα: Περισσότερες συγκριτικές μελέτες χρειάζονται για να διαπιστωθεί εάν η επισκληρίδιος χορήγηση ροπιβακαΐνης σε σταθερά χρονικά διαστήματα και η υποδόρια χορήγηση με σταθερή έγχυση επιτυγχάνουν πιο ικανοποιητική αναλγησία σε σχέση με τη συνηθισμένη επισκληρίδιο χορήγηση με σταθερή έγχυση.","Introduction: Few studies have been conducted to measure the level of ropivacaine in the plasma after administration of epidural in a fixed time period and subcutaneously. There is enough evidence for the concentration levels after epidural administration in continuous infusion. Purpose:The aim of this study is to compare the levels of ropivacaine after epidural administration at fixed time intervals and subcutaneously with those of when administeredepidurally in continuous infusion and the postoperative efficiency related to the quantities of morphine and the level of pain. Method: In women who underwent enucleation of uterine fibroids or abdominal hysterectomypostoperative analgesia was applied either subcutaneously or epidurally. In the group administered epidurally ropivacaine 0.2% rate 10 ml/6h was administered while subcutaneously ropivacaine 0.375%with elastometric pump 2 ml / h was administered. Both groups were initially administrated 10 ml ropivacaine 0.75%. Blood samples were collected from each patient prior to administration of ropivacaine and then at 2, 4, 8, 24, 48, 50 and 72 hours. The levels of ropivacaine were determined with high performance liquid chromatography with UV detection. Results: During the administration ofropivacaine either epidurally with probe at fixed intervals in the lumbar area or with subcutaneous catheter with constant infusion at the incision with anelastrometric pump observed great interindividual variation in plasma levels, although the same dose was administered to each patient of the corresponding group. This variation has been reported in other studies. The rate of entry of medication into the general circulation after subcutaneous administration was found to be very slow, compared to the epidural administration, and after 8 hours there was a gradual increase in the levels with maximal levels at 48-50 hours. Unlike subcutaneous administration, the levels of ropivacaine in the epidural administration at 2 hours were not significantly different from the levels of 8 and 24 hours which it appears that almost reached a hold. Although the rate of administration was over thedoubleduring the subcutaneous administration compared to the average rate of administration diring the epidural administration, the levels of ropivacaine at 24 and 48 hours differed <2 times and this shows that ropivacaine may be retained in adipose tissue around the wound. The maximum levels of ropivacaine reached after subcutaneous administration were much higher than those achieved by epidural administration, but in both cases the levels of ropivacaine was below toxic levels. Thedelayed reaching of maximum concentrations of ropivacaine probably explains why patients took twice the amount of morphine during subcutaneous administration compared with epidural administration and why respectively pain scale values recorded during subcutaneous administration were much higher than those after epidural administration. Conclusions: Further comparative studies are needed to determine whether the administration of epidural ropivacaine at fixed intervals and subcutaneous administration by constant infusion achieve a more satisfactory analgesia compared with the conventional epidural administration by constant infusion."],"dc:identifier":["uoadl:1319923","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319923"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Σύγκριση των συγκεντρώσεων ροπιβακαϊνης στο πλάσμα μετά από υποδόρια ή επισκληρίδια χορήγηση για μετεγχειρητική αναλγησία σε κοιλιακές ολικές υστερεκτομές και εκπυρηνίσεις ινομυωμάτων"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:26:10Z"}