{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1319955"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1319955","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Σύνδεση φωτοευαίσθητων πολυμερών σε επιφάνειες","abstract":"Σκοπός της μεταπτυχιακής εργασίας είναι η ανάπτυξη κατάλληλης μεθόδου για την κατασκευή επιφανειών με ομοιοπολικά προσδεμένα φωτοδιασπώμενα πολυμερή. Οι επιφάνειες που χρησιμοποιήθηκαν είναι δισκία πυριτίου και χαλαζία και τα πολυμερή που προσδέθηκαν σε αυτές είναι οι πολυακετάλες. Αρχικά έγινε τροποποίηση των επιφανειών με αυτο–οργανούμενα μονοστρωματικά υμένια (self-assembled monolayers, SAMs). Τα μόρια που χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία των SAMs είναι οργανοσιλάνια, τα οποία φέρουν στο ένα άκρο τους (κεφαλή) τριμεθοξυσιλάνιο, το οποίο προσδένεται στο υπόστρωμα του πυριτίου. Στο άλλο άκρο (ουρά) του μορίου υπάρχει ένας εποξειδικός δακτύλιος κατάλληλος για ομοιοπολική πρόσδεση του πολυμερούς. Με αυτό τον τρόπο κατασκευάστηκαν επιφάνειες με ομοιοπολικά προσδεμένο πολυμερές μέσω πολυμερισμού επιφάνειας (σύνδεση σε). Οι πολυακετάλες που μελετήθηκαν προκύπτουν από την αντίδραση δύο μονομερών: μίας διόλης (1,4 βενζολο διμεθανόλη) και ενός διβινυλαιθέρα (1,4 κυκλοεξανο-διμεθανολ-διβινυλαιθέρας) και ανήκουν στην κατηγορία του σταδιακού πολυμερισμού. Τα πολυμερή που συντέθηκαν χαρακτηρίστηκαν με τεχνικές NMR, UV και IR, ενώ οι τροποποιημένες με τα πολυμερή επιφάνειες χαρακτηρίστηκαν με τεχνικές UV και ελλειψομετρία. Οι πολυακετάλες που χρησιμοποιήσαμε διασπώνται εύκολα στο βαθύ υπεριώδες με διάσπαση την κύριας αλυσίδας τους, χωρίς τη εισαγωγή πρόσθετων (π.χ. φωτοπαραγωγού οξέος). Επομένως μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως λιθογραφικά υλικά για τη δημιουργία δομών στο υπόστρωμα. Η διάσπαση των πολυάκεταλών ανιχνεύτηκε με φασματοσκοπία UV.","abstract_html":"Σκοπός της μεταπτυχιακής εργασίας είναι η ανάπτυξη κατάλληλης μεθόδου για την κατασκευή επιφανειών με ομοιοπολικά προσδεμένα φωτοδιασπώμενα πολυμερή. Οι επιφάνειες που χρησιμοποιήθηκαν είναι δισκία πυριτίου και χαλαζία και τα πολυμερή που προσδέθηκαν σε αυτές είναι οι πολυακετάλες. Αρχικά έγινε τροποποίηση των επιφανειών με αυτο–οργανούμενα μονοστρωματικά υμένια (self-assembled monolayers, SAMs). Τα μόρια που χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία των SAMs είναι οργανοσιλάνια, τα οποία φέρουν στο ένα άκρο τους (κεφαλή) τριμεθοξυσιλάνιο, το οποίο προσδένεται στο υπόστρωμα του πυριτίου. Στο άλλο άκρο (ουρά) του μορίου υπάρχει ένας εποξειδικός δακτύλιος κατάλληλος για ομοιοπολική πρόσδεση του πολυμερούς. Με αυτό τον τρόπο κατασκευάστηκαν επιφάνειες με ομοιοπολικά προσδεμένο πολυμερές μέσω πολυμερισμού επιφάνειας (σύνδεση σε). Οι πολυακετάλες που μελετήθηκαν προκύπτουν από την αντίδραση δύο μονομερών: μίας διόλης (1,4 βενζολο διμεθανόλη) και ενός διβινυλαιθέρα (1,4 κυκλοεξανο-διμεθανολ-διβινυλαιθέρας) και ανήκουν στην κατηγορία του σταδιακού πολυμερισμού. Τα πολυμερή που συντέθηκαν χαρακτηρίστηκαν με τεχνικές NMR, UV και IR, ενώ οι τροποποιημένες με τα πολυμερή επιφάνειες χαρακτηρίστηκαν με τεχνικές UV και ελλειψομετρία. Οι πολυακετάλες που χρησιμοποιήσαμε διασπώνται εύκολα στο βαθύ υπεριώδες με διάσπαση την κύριας αλυσίδας τους, χωρίς τη εισαγωγή πρόσθετων (π.χ. φωτοπαραγωγού οξέος). Επομένως μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως λιθογραφικά υλικά για τη δημιουργία δομών στο υπόστρωμα. Η διάσπαση των πολυάκεταλών ανιχνεύτηκε με φασματοσκοπία UV.","abstract_has_math":false,"creators":["Τζάνη Σοφία"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:26:10Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1319955"],"render_values":[{"text":"uoadl:1319955","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319955","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319955","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1319955","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τζάνη Σοφία"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1319955","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319955"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός της μεταπτυχιακής εργασίας είναι η ανάπτυξη κατάλληλης μεθόδου για την κατασκευή επιφανειών με ομοιοπολικά προσδεμένα φωτοδιασπώμενα πολυμερή. Οι επιφάνειες που χρησιμοποιήθηκαν είναι δισκία πυριτίου και χαλαζία και τα πολυμερή που προσδέθηκαν σε αυτές είναι οι πολυακετάλες. Αρχικά έγινε τροποποίηση των επιφανειών με αυτο–οργανούμενα μονοστρωματικά υμένια (self-assembled monolayers, SAMs). Τα μόρια που χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία των SAMs είναι οργανοσιλάνια, τα οποία φέρουν στο ένα άκρο τους (κεφαλή) τριμεθοξυσιλάνιο, το οποίο προσδένεται στο υπόστρωμα του πυριτίου. Στο άλλο άκρο (ουρά) του μορίου υπάρχει ένας εποξειδικός δακτύλιος κατάλληλος για ομοιοπολική πρόσδεση του πολυμερούς. Με αυτό τον τρόπο κατασκευάστηκαν επιφάνειες με ομοιοπολικά προσδεμένο πολυμερές μέσω πολυμερισμού επιφάνειας (σύνδεση σε). Οι πολυακετάλες που μελετήθηκαν προκύπτουν από την αντίδραση δύο μονομερών: μίας διόλης (1,4 βενζολο διμεθανόλη) και ενός διβινυλαιθέρα (1,4 κυκλοεξανο-διμεθανολ-διβινυλαιθέρας) και ανήκουν στην κατηγορία του σταδιακού πολυμερισμού. Τα πολυμερή που συντέθηκαν χαρακτηρίστηκαν με τεχνικές NMR, UV και IR, ενώ οι τροποποιημένες με τα πολυμερή επιφάνειες χαρακτηρίστηκαν με τεχνικές UV και ελλειψομετρία. Οι πολυακετάλες που χρησιμοποιήσαμε διασπώνται εύκολα στο βαθύ υπεριώδες με διάσπαση την κύριας αλυσίδας τους, χωρίς τη εισαγωγή πρόσθετων (π.χ. φωτοπαραγωγού οξέος). Επομένως μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως λιθογραφικά υλικά για τη δημιουργία δομών στο υπόστρωμα. Η διάσπαση των πολυάκεταλών ανιχνεύτηκε με φασματοσκοπία UV.","The aim of this thesis is the development of an adequate method for the construction of silicon surfaces covalently attached with photodegradable polymers. The surfaces used were silicon wafers and quartz slices and the attached polymers were photodegradable polyacetals. First, the surfaces were functionalized with organosilane self-assembled monolayers (SAMs). At one end, the organosilanes, carry a trimethoxysilane group (head), which attaches to the silicon substrates, whereas the other end (tail) has an epoxide ring capable to covalently attach with the polymer. The polyacetals were synthesized through the reaction of a diol (1,4 benzene dimethanol) and a divinyl ether (1,4 cyclohexane dimethanol divinyl ether), following step growth polymerization. The synthesized polymers were characterized via NMR, UV and IR techniques. The modified silicon surfaces were characterized via UV and ellipsometry. When exposed to deep ultraviolet, the synthesized polyacetals exhibit main chain scission without the need of additives (e.g. photoacid generator). These polyacetals can be used as lithographic materials for patterning. The polyacetals main chain scission was detected via UV spectrometry."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Σύνδεση φωτοευαίσθητων πολυμερών σε επιφάνειες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τζάνη Σοφία"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Σκοπός της μεταπτυχιακής εργασίας είναι η ανάπτυξη κατάλληλης μεθόδου για την κατασκευή επιφανειών με ομοιοπολικά προσδεμένα φωτοδιασπώμενα πολυμερή. Οι επιφάνειες που χρησιμοποιήθηκαν είναι δισκία πυριτίου και χαλαζία και τα πολυμερή που προσδέθηκαν σε αυτές είναι οι πολυακετάλες. Αρχικά έγινε τροποποίηση των επιφανειών με αυτο–οργανούμενα μονοστρωματικά υμένια (self-assembled monolayers, SAMs). Τα μόρια που χρησιμοποιήθηκαν για τη δημιουργία των SAMs είναι οργανοσιλάνια, τα οποία φέρουν στο ένα άκρο τους (κεφαλή) τριμεθοξυσιλάνιο, το οποίο προσδένεται στο υπόστρωμα του πυριτίου. Στο άλλο άκρο (ουρά) του μορίου υπάρχει ένας εποξειδικός δακτύλιος κατάλληλος για ομοιοπολική πρόσδεση του πολυμερούς. Με αυτό τον τρόπο κατασκευάστηκαν επιφάνειες με ομοιοπολικά προσδεμένο πολυμερές μέσω πολυμερισμού επιφάνειας (σύνδεση σε). Οι πολυακετάλες που μελετήθηκαν προκύπτουν από την αντίδραση δύο μονομερών: μίας διόλης (1,4 βενζολο διμεθανόλη) και ενός διβινυλαιθέρα (1,4 κυκλοεξανο-διμεθανολ-διβινυλαιθέρας) και ανήκουν στην κατηγορία του σταδιακού πολυμερισμού. Τα πολυμερή που συντέθηκαν χαρακτηρίστηκαν με τεχνικές NMR, UV και IR, ενώ οι τροποποιημένες με τα πολυμερή επιφάνειες χαρακτηρίστηκαν με τεχνικές UV και ελλειψομετρία. Οι πολυακετάλες που χρησιμοποιήσαμε διασπώνται εύκολα στο βαθύ υπεριώδες με διάσπαση την κύριας αλυσίδας τους, χωρίς τη εισαγωγή πρόσθετων (π.χ. φωτοπαραγωγού οξέος). Επομένως μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως λιθογραφικά υλικά για τη δημιουργία δομών στο υπόστρωμα. Η διάσπαση των πολυάκεταλών ανιχνεύτηκε με φασματοσκοπία UV.","The aim of this thesis is the development of an adequate method for the construction of silicon surfaces covalently attached with photodegradable polymers. The surfaces used were silicon wafers and quartz slices and the attached polymers were photodegradable polyacetals. First, the surfaces were functionalized with organosilane self-assembled monolayers (SAMs). At one end, the organosilanes, carry a trimethoxysilane group (head), which attaches to the silicon substrates, whereas the other end (tail) has an epoxide ring capable to covalently attach with the polymer. The polyacetals were synthesized through the reaction of a diol (1,4 benzene dimethanol) and a divinyl ether (1,4 cyclohexane dimethanol divinyl ether), following step growth polymerization. The synthesized polymers were characterized via NMR, UV and IR techniques. The modified silicon surfaces were characterized via UV and ellipsometry. When exposed to deep ultraviolet, the synthesized polyacetals exhibit main chain scission without the need of additives (e.g. photoacid generator). These polyacetals can be used as lithographic materials for patterning. The polyacetals main chain scission was detected via UV spectrometry."],"dc:identifier":["uoadl:1319955","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1319955"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Σύνδεση φωτοευαίσθητων πολυμερών σε επιφάνειες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:26:10Z"}