{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1320713"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1320713","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Φωτοκαταλυτική σύνθεση νανοσωματιδίων αργύρου με πολυοξομεταλλικές ενώσεις.Χαρακτηρισμός και μελέτη τοξικότητας.","abstract":"Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε η σύνθεση , ο χαρακτηρισμός και η τοξικότητα σταθεροποιημένων νανοσωματιδίων αργύρου με την χρήση πολυοξομεταλλικών ενώσεων ( ΠΟΜ), στα πλαίσια της ‘‘πράσινης χημείας’’, δηλαδή με μια διαδικασία κατά την οποία ελαχιστοποιούνται τα παραπροϊόντα και υπολείμματα που απορρίπτονται στο περιβάλλον. Για τον σκοπό αυτό επιλέχτηκαν ως αναγωγικά αντιδραστήρια οι πολυοξομεταλλικές ενώσεις (ΠΟΜ). Η οξειδοαναγωγική συμπεριφορά τους αποτελεί ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους. Οι ΠΟΜ υφίστανται γρήγορη, αντιστρεπτή και ελεγχόμενη αναγωγή κατά διακριτά οξειδοαναγωγικά στάδια, χωρίς σημαντική μεταβολή της δομής τους, οπότε με ένα τέτοιο οξειδοαναγωγικό σύστημα μπορούν να οξειδωθούν ουσίες που δύσκολα οξειδώνονται ή να αναχθούν δύσκολα αναγόμενα μόρια. Επίσης, κατά το στάδιο της επανοξείδωσης, μπορούν να μεταφέρουν ηλεκτρόνια σε μεταλλικά ιόντα στο διάλυμα, προκαλώντας αναγωγή σε Μ0. Το ανηγμένο μέταλλο καταβυθίζεται και μπορεί πολύ εύκολα να απομακρυνθεί από το διάλυμα. Υπό συνθήκες όμως, το μέταλλο δεν καταβυθίζεται, αλλά παραμένει στο διάλυμα σε κολλοειδή κατάσταση. Στην εργασία που πραγματοποιήθηκε παρασκευάστηκαν και σταθεροποιήθηκαν νανοσωματίδια Αργύρoυ (Αg) σε υδατικό διάλυμα, με αναγωγή ιόντων Ag+ από διάλυμα (AgNO3). Οι ενώσεις των ΠΟΜ, H4SiW12O40 και Na6H2W12O40 που χρησιμοποιήθηκαν διεγείρονται με εγγύς UV/ορατή ακτινοβολία (λ>320 nm). Στην συνέχεια, η πολυοξομεταλλική ένωση αποσπά ηλεκτρόνιο από την ισοπροπανόλη (θυσιαζόμενο αντιδραστήριο) που βρίσκεται στο διάλυμα και ανάγεται, ΠΟΜ(e-), παίρνοντας το χαρακτηριστικό μπλε χρώμα. Ακολουθεί η μεταφορά του ηλεκτρόνιου στο κατιόν που επανοξειδώνεται. Το σχηματιζόμενο νανοσωματίδιο προστατεύεται από την συσσωμάτωση και καταβύθιση λόγω ηλεκτροστατικών απώσεων από τα μόρια ΠΟΜ που βρίσκονται στην επιφάνειά του. Από αναλύσεις, με τη βοήθεια του ηλεκτρονικού μικροσκοποίου σάρωσης SEM βρέθηκε ότι τα νανοσωματίδια Ag που σχηματίζονται σταθεροποιούνται με την πρόσδεση ιόντων ΠΟΜ επάνω στην επιφάνειά τους. Τα ιόντα ΠΟΜ μέσω ηλεκτροστατικών απώσεων εμποδίζουν τη συσσωμάτωση και καταβύθιση των νανοσωματιδίων. Ακολούθησαν οι αναλύσεις τοξικότητας ΜΤΤ και DCFH-DA με οι οποίες μας δίνουν πληροφορίες για τη τοξικότητα των νανοσωματιδίων σε υγιή δερματικόυς ινοβλάστες. Τα νανοσωματίδια Αργύρου εμφανίζουν κάποια τοξικότητα στα κύτταρα που είναι σαφώς μικρότερη σε σχέση με τη τοξικότητα που εμφανίζουν τα κατιόντα αργύρου που προκαλούν απόπτωση των υγειών κυττάρων. Τα νανοσωματίδια εμφανίζουν τοξική δράση η οποία εκφράζεται με μιτοχονδριακό στρές και αλλαγές στο γενετικό υλικό του κυττάρου. Τέλος, η δοκιμασία DCFH-DH εξετάζει τόσο τα νανοσωματίδια Αργύρου που παρασκεύασα στα πλαίσια της ερευνητικής εργασίας μου, όσο και νανσωματίδια Αg εμπορικά διαθέσιμα, αν επηρεάζουν τα επίπεδα ενεργών μορφών οξυγόνου ROS, υπεύθυνων για μόνιμες βλάβες στο γενετικό υλικό του κυττάρου.","abstract_html":"Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε η σύνθεση , ο χαρακτηρισμός και η τοξικότητα σταθεροποιημένων νανοσωματιδίων αργύρου με την χρήση πολυοξομεταλλικών ενώσεων ( ΠΟΜ), στα πλαίσια της ‘‘πράσινης χημείας’’, δηλαδή με μια διαδικασία κατά την οποία ελαχιστοποιούνται τα παραπροϊόντα και υπολείμματα που απορρίπτονται στο περιβάλλον. Για τον σκοπό αυτό επιλέχτηκαν ως αναγωγικά αντιδραστήρια οι πολυοξομεταλλικές ενώσεις (ΠΟΜ). Η οξειδοαναγωγική συμπεριφορά τους αποτελεί ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους. Οι ΠΟΜ υφίστανται γρήγορη, αντιστρεπτή και ελεγχόμενη αναγωγή κατά διακριτά οξειδοαναγωγικά στάδια, χωρίς σημαντική μεταβολή της δομής τους, οπότε με ένα τέτοιο οξειδοαναγωγικό σύστημα μπορούν να οξειδωθούν ουσίες που δύσκολα οξειδώνονται ή να αναχθούν δύσκολα αναγόμενα μόρια. Επίσης, κατά το στάδιο της επανοξείδωσης, μπορούν να μεταφέρουν ηλεκτρόνια σε μεταλλικά ιόντα στο διάλυμα, προκαλώντας αναγωγή σε Μ0. Το ανηγμένο μέταλλο καταβυθίζεται και μπορεί πολύ εύκολα να απομακρυνθεί από το διάλυμα. Υπό συνθήκες όμως, το μέταλλο δεν καταβυθίζεται, αλλά παραμένει στο διάλυμα σε κολλοειδή κατάσταση. Στην εργασία που πραγματοποιήθηκε παρασκευάστηκαν και σταθεροποιήθηκαν νανοσωματίδια Αργύρoυ (Αg) σε υδατικό διάλυμα, με αναγωγή ιόντων Ag+ από διάλυμα (AgNO3). Οι ενώσεις των ΠΟΜ, H4SiW12O40 και Na6H2W12O40 που χρησιμοποιήθηκαν διεγείρονται με εγγύς UV/ορατή ακτινοβολία (λ&gt;320 nm). Στην συνέχεια, η πολυοξομεταλλική ένωση αποσπά ηλεκτρόνιο από την ισοπροπανόλη (θυσιαζόμενο αντιδραστήριο) που βρίσκεται στο διάλυμα και ανάγεται, ΠΟΜ(e-), παίρνοντας το χαρακτηριστικό μπλε χρώμα. Ακολουθεί η μεταφορά του ηλεκτρόνιου στο κατιόν που επανοξειδώνεται. Το σχηματιζόμενο νανοσωματίδιο προστατεύεται από την συσσωμάτωση και καταβύθιση λόγω ηλεκτροστατικών απώσεων από τα μόρια ΠΟΜ που βρίσκονται στην επιφάνειά του. Από αναλύσεις, με τη βοήθεια του ηλεκτρονικού μικροσκοποίου σάρωσης SEM βρέθηκε ότι τα νανοσωματίδια Ag που σχηματίζονται σταθεροποιούνται με την πρόσδεση ιόντων ΠΟΜ επάνω στην επιφάνειά τους. Τα ιόντα ΠΟΜ μέσω ηλεκτροστατικών απώσεων εμποδίζουν τη συσσωμάτωση και καταβύθιση των νανοσωματιδίων. Ακολούθησαν οι αναλύσεις τοξικότητας ΜΤΤ και DCFH-DA με οι οποίες μας δίνουν πληροφορίες για τη τοξικότητα των νανοσωματιδίων σε υγιή δερματικόυς ινοβλάστες. Τα νανοσωματίδια Αργύρου εμφανίζουν κάποια τοξικότητα στα κύτταρα που είναι σαφώς μικρότερη σε σχέση με τη τοξικότητα που εμφανίζουν τα κατιόντα αργύρου που προκαλούν απόπτωση των υγειών κυττάρων. Τα νανοσωματίδια εμφανίζουν τοξική δράση η οποία εκφράζεται με μιτοχονδριακό στρές και αλλαγές στο γενετικό υλικό του κυττάρου. Τέλος, η δοκιμασία DCFH-DH εξετάζει τόσο τα νανοσωματίδια Αργύρου που παρασκεύασα στα πλαίσια της ερευνητικής εργασίας μου, όσο και νανσωματίδια Αg εμπορικά διαθέσιμα, αν επηρεάζουν τα επίπεδα ενεργών μορφών οξυγόνου ROS, υπεύθυνων για μόνιμες βλάβες στο γενετικό υλικό του κυττάρου.","abstract_has_math":false,"creators":["Τσόκου Αικατερίνη"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:26:30Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1320713"],"render_values":[{"text":"uoadl:1320713","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1320713","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1320713","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1320713","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τσόκου Αικατερίνη"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1320713","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1320713"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε η σύνθεση , ο χαρακτηρισμός και η τοξικότητα σταθεροποιημένων νανοσωματιδίων αργύρου με την χρήση πολυοξομεταλλικών ενώσεων ( ΠΟΜ), στα πλαίσια της ‘‘πράσινης χημείας’’, δηλαδή με μια διαδικασία κατά την οποία ελαχιστοποιούνται τα παραπροϊόντα και υπολείμματα που απορρίπτονται στο περιβάλλον. Για τον σκοπό αυτό επιλέχτηκαν ως αναγωγικά αντιδραστήρια οι πολυοξομεταλλικές ενώσεις (ΠΟΜ). Η οξειδοαναγωγική συμπεριφορά τους αποτελεί ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους. Οι ΠΟΜ υφίστανται γρήγορη, αντιστρεπτή και ελεγχόμενη αναγωγή κατά διακριτά οξειδοαναγωγικά στάδια, χωρίς σημαντική μεταβολή της δομής τους, οπότε με ένα τέτοιο οξειδοαναγωγικό σύστημα μπορούν να οξειδωθούν ουσίες που δύσκολα οξειδώνονται ή να αναχθούν δύσκολα αναγόμενα μόρια. Επίσης, κατά το στάδιο της επανοξείδωσης, μπορούν να μεταφέρουν ηλεκτρόνια σε μεταλλικά ιόντα στο διάλυμα, προκαλώντας αναγωγή σε Μ0. Το ανηγμένο μέταλλο καταβυθίζεται και μπορεί πολύ εύκολα να απομακρυνθεί από το διάλυμα. Υπό συνθήκες όμως, το μέταλλο δεν καταβυθίζεται, αλλά παραμένει στο διάλυμα σε κολλοειδή κατάσταση. Στην εργασία που πραγματοποιήθηκε παρασκευάστηκαν και σταθεροποιήθηκαν νανοσωματίδια Αργύρoυ (Αg) σε υδατικό διάλυμα, με αναγωγή ιόντων Ag+ από διάλυμα (AgNO3). Οι ενώσεις των ΠΟΜ, H4SiW12O40 και Na6H2W12O40 που χρησιμοποιήθηκαν διεγείρονται με εγγύς UV/ορατή ακτινοβολία (λ>320 nm). Στην συνέχεια, η πολυοξομεταλλική ένωση αποσπά ηλεκτρόνιο από την ισοπροπανόλη (θυσιαζόμενο αντιδραστήριο) που βρίσκεται στο διάλυμα και ανάγεται, ΠΟΜ(e-), παίρνοντας το χαρακτηριστικό μπλε χρώμα. Ακολουθεί η μεταφορά του ηλεκτρόνιου στο κατιόν που επανοξειδώνεται. Το σχηματιζόμενο νανοσωματίδιο προστατεύεται από την συσσωμάτωση και καταβύθιση λόγω ηλεκτροστατικών απώσεων από τα μόρια ΠΟΜ που βρίσκονται στην επιφάνειά του. Από αναλύσεις, με τη βοήθεια του ηλεκτρονικού μικροσκοποίου σάρωσης SEM βρέθηκε ότι τα νανοσωματίδια Ag που σχηματίζονται σταθεροποιούνται με την πρόσδεση ιόντων ΠΟΜ επάνω στην επιφάνειά τους. Τα ιόντα ΠΟΜ μέσω ηλεκτροστατικών απώσεων εμποδίζουν τη συσσωμάτωση και καταβύθιση των νανοσωματιδίων. Ακολούθησαν οι αναλύσεις τοξικότητας ΜΤΤ και DCFH-DA με οι οποίες μας δίνουν πληροφορίες για τη τοξικότητα των νανοσωματιδίων σε υγιή δερματικόυς ινοβλάστες. Τα νανοσωματίδια Αργύρου εμφανίζουν κάποια τοξικότητα στα κύτταρα που είναι σαφώς μικρότερη σε σχέση με τη τοξικότητα που εμφανίζουν τα κατιόντα αργύρου που προκαλούν απόπτωση των υγειών κυττάρων. Τα νανοσωματίδια εμφανίζουν τοξική δράση η οποία εκφράζεται με μιτοχονδριακό στρές και αλλαγές στο γενετικό υλικό του κυττάρου. Τέλος, η δοκιμασία DCFH-DH εξετάζει τόσο τα νανοσωματίδια Αργύρου που παρασκεύασα στα πλαίσια της ερευνητικής εργασίας μου, όσο και νανσωματίδια Αg εμπορικά διαθέσιμα, αν επηρεάζουν τα επίπεδα ενεργών μορφών οξυγόνου ROS, υπεύθυνων για μόνιμες βλάβες στο γενετικό υλικό του κυττάρου.","The basic aim of present work is the composition, the characterization and the research of the toxicity of stabilised silver nanoparticles using polyoxometallates (POMs), in the frames of “green chemistry”, a process at which are minimised the by-products and remains that are rejected in the environment. For this reason, polyoxometallates (POMs) were selected as reductive reaction agents.POMs are well-known for their redox behavior. They undergo fast, reversible and controlled reduction without significant change in their structure, so they can oxidize difficult oxidative molecules or they can reduce difficult reductive molecules.While reoxidating, they can transfer electrons in metal ions in the solution, causing reduction in M0. The reduced metal precipitates and can very easily be removed from the solution. Under conditions however, the metal does not precipitate, but remains in the solution in colloidal form. In the particular work I managed to do preparation and stabilisation of silver nanoparticles in aqueous solution, after reduction of ions Ag+ (AgNO3). Initially, POM is irridated with near UV/Vis radiation (λ> 320 nm). Then, it abstracts electron from 2-propanol (sacrificial reagent) that it is found in the solution and is reduced, POM (e-), taking the characteristic blue colour. Then, POM (e-) transfers the electron to the cation and gets reoxidized. The pictures of Scanning electron microscope (SEM) shows us that the nanoparticle is capped by POM molecules and is protected. In further biological analysis as MTT and DCHF-DH we managed to get some results about the high toxicity of Ag+ in human fibroblasts in comparison with the toxicity of silver nanoparticles. The toxicity of silver nanoparticles occurred of the (ROS) which are responsible about oxidative stress of healthy cells."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Φωτοκαταλυτική σύνθεση νανοσωματιδίων αργύρου με πολυοξομεταλλικές ενώσεις.Χαρακτηρισμός και μελέτη τοξικότητας."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τσόκου Αικατερίνη"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε η σύνθεση , ο χαρακτηρισμός και η τοξικότητα σταθεροποιημένων νανοσωματιδίων αργύρου με την χρήση πολυοξομεταλλικών ενώσεων ( ΠΟΜ), στα πλαίσια της ‘‘πράσινης χημείας’’, δηλαδή με μια διαδικασία κατά την οποία ελαχιστοποιούνται τα παραπροϊόντα και υπολείμματα που απορρίπτονται στο περιβάλλον. Για τον σκοπό αυτό επιλέχτηκαν ως αναγωγικά αντιδραστήρια οι πολυοξομεταλλικές ενώσεις (ΠΟΜ). Η οξειδοαναγωγική συμπεριφορά τους αποτελεί ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους. Οι ΠΟΜ υφίστανται γρήγορη, αντιστρεπτή και ελεγχόμενη αναγωγή κατά διακριτά οξειδοαναγωγικά στάδια, χωρίς σημαντική μεταβολή της δομής τους, οπότε με ένα τέτοιο οξειδοαναγωγικό σύστημα μπορούν να οξειδωθούν ουσίες που δύσκολα οξειδώνονται ή να αναχθούν δύσκολα αναγόμενα μόρια. Επίσης, κατά το στάδιο της επανοξείδωσης, μπορούν να μεταφέρουν ηλεκτρόνια σε μεταλλικά ιόντα στο διάλυμα, προκαλώντας αναγωγή σε Μ0. Το ανηγμένο μέταλλο καταβυθίζεται και μπορεί πολύ εύκολα να απομακρυνθεί από το διάλυμα. Υπό συνθήκες όμως, το μέταλλο δεν καταβυθίζεται, αλλά παραμένει στο διάλυμα σε κολλοειδή κατάσταση. Στην εργασία που πραγματοποιήθηκε παρασκευάστηκαν και σταθεροποιήθηκαν νανοσωματίδια Αργύρoυ (Αg) σε υδατικό διάλυμα, με αναγωγή ιόντων Ag+ από διάλυμα (AgNO3). Οι ενώσεις των ΠΟΜ, H4SiW12O40 και Na6H2W12O40 που χρησιμοποιήθηκαν διεγείρονται με εγγύς UV/ορατή ακτινοβολία (λ>320 nm). Στην συνέχεια, η πολυοξομεταλλική ένωση αποσπά ηλεκτρόνιο από την ισοπροπανόλη (θυσιαζόμενο αντιδραστήριο) που βρίσκεται στο διάλυμα και ανάγεται, ΠΟΜ(e-), παίρνοντας το χαρακτηριστικό μπλε χρώμα. Ακολουθεί η μεταφορά του ηλεκτρόνιου στο κατιόν που επανοξειδώνεται. Το σχηματιζόμενο νανοσωματίδιο προστατεύεται από την συσσωμάτωση και καταβύθιση λόγω ηλεκτροστατικών απώσεων από τα μόρια ΠΟΜ που βρίσκονται στην επιφάνειά του. Από αναλύσεις, με τη βοήθεια του ηλεκτρονικού μικροσκοποίου σάρωσης SEM βρέθηκε ότι τα νανοσωματίδια Ag που σχηματίζονται σταθεροποιούνται με την πρόσδεση ιόντων ΠΟΜ επάνω στην επιφάνειά τους. Τα ιόντα ΠΟΜ μέσω ηλεκτροστατικών απώσεων εμποδίζουν τη συσσωμάτωση και καταβύθιση των νανοσωματιδίων. Ακολούθησαν οι αναλύσεις τοξικότητας ΜΤΤ και DCFH-DA με οι οποίες μας δίνουν πληροφορίες για τη τοξικότητα των νανοσωματιδίων σε υγιή δερματικόυς ινοβλάστες. Τα νανοσωματίδια Αργύρου εμφανίζουν κάποια τοξικότητα στα κύτταρα που είναι σαφώς μικρότερη σε σχέση με τη τοξικότητα που εμφανίζουν τα κατιόντα αργύρου που προκαλούν απόπτωση των υγειών κυττάρων. Τα νανοσωματίδια εμφανίζουν τοξική δράση η οποία εκφράζεται με μιτοχονδριακό στρές και αλλαγές στο γενετικό υλικό του κυττάρου. Τέλος, η δοκιμασία DCFH-DH εξετάζει τόσο τα νανοσωματίδια Αργύρου που παρασκεύασα στα πλαίσια της ερευνητικής εργασίας μου, όσο και νανσωματίδια Αg εμπορικά διαθέσιμα, αν επηρεάζουν τα επίπεδα ενεργών μορφών οξυγόνου ROS, υπεύθυνων για μόνιμες βλάβες στο γενετικό υλικό του κυττάρου.","The basic aim of present work is the composition, the characterization and the research of the toxicity of stabilised silver nanoparticles using polyoxometallates (POMs), in the frames of “green chemistry”, a process at which are minimised the by-products and remains that are rejected in the environment. For this reason, polyoxometallates (POMs) were selected as reductive reaction agents.POMs are well-known for their redox behavior. They undergo fast, reversible and controlled reduction without significant change in their structure, so they can oxidize difficult oxidative molecules or they can reduce difficult reductive molecules.While reoxidating, they can transfer electrons in metal ions in the solution, causing reduction in M0. The reduced metal precipitates and can very easily be removed from the solution. Under conditions however, the metal does not precipitate, but remains in the solution in colloidal form. In the particular work I managed to do preparation and stabilisation of silver nanoparticles in aqueous solution, after reduction of ions Ag+ (AgNO3). Initially, POM is irridated with near UV/Vis radiation (λ> 320 nm). Then, it abstracts electron from 2-propanol (sacrificial reagent) that it is found in the solution and is reduced, POM (e-), taking the characteristic blue colour. Then, POM (e-) transfers the electron to the cation and gets reoxidized. The pictures of Scanning electron microscope (SEM) shows us that the nanoparticle is capped by POM molecules and is protected. In further biological analysis as MTT and DCHF-DH we managed to get some results about the high toxicity of Ag+ in human fibroblasts in comparison with the toxicity of silver nanoparticles. The toxicity of silver nanoparticles occurred of the (ROS) which are responsible about oxidative stress of healthy cells."],"dc:identifier":["uoadl:1320713","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1320713"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Φωτοκαταλυτική σύνθεση νανοσωματιδίων αργύρου με πολυοξομεταλλικές ενώσεις.Χαρακτηρισμός και μελέτη τοξικότητας."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:26:30Z"}