{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1320858"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1320858","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Aξιολόγηση δοσολογικών σχημάτων τιγεκυκλίνης σε νοσηλευόμενους ασθενείς","abstract":"Στόχος: Μελέτη διαφόρων δοσολογικών σχημάτων του αντιβιοτικού τιγεκυκλίνη που χορηγήθηκε σε ομάδα νοσηλευόμενων ασθενών και αξιολόγηση της δυνητικής εφαρμογής της παρακολούθησης των θεραπευτικών επιπέδων του φαρμάκου στο αίμα ασθενών. Μέθοδοι: Συλλέχθηκαν δείγματα αίματος από 14 νοσηλευόμενους ασθενείς στη διάρκεια θεραπείας με τιγεκυκλίνη, μεταξύ της 1ης και 2ης ώρας από το τέλος της ενδοφλέβιας έγχυσης του φαρμάκου και έγινε ποσοτικοποίηση των συγκεντρώσεων του φαρμάκου στο αίμα των ασθενών με πρόσφατα αναπτυγμένη ευαίσθητη μέθοδο υγροχρωματογραφίας υψηλής απόδοσης (HPLC). Στους ασθενείς εφαρμόστηκε η θεραπευτική αγωγή για περίπου δύο εβδομάδες και χορηγήθηκαν είτε 50 mg τιγεκυκλίνης δύο φορές ημερησίως είτε 50 mg τιγεκυκλίνης τρεις φορές ημερησιώς, με ή χωρίς δόση εφόδου 100 mg. Χρησιμοποιώντας πληθυσμιακές φαρμακοκινητικές παραμέτρους από τη βιβλιογραφία για δι-διαμερισματικό φαρμακοκινητικό μοντέλο, εκτιμήθηκαν οι εξατομικευμένες Εμπειρικές Μπαεσιανές Εκτιμήτριες (EBE) για τις φαρμακοκινητικές παραμέτρους κάθε ασθενή με την εφαρμογή του λογισμικού NONMEM και υπολογίστηκαν οι αντίστοιχοι λόγοι AUC24/MIC. Επιπλέον, χρησιμοποιώντας από τη βιβλιογραφία τις πληθυσμιακές φαρμακοκινητικές παραμέτρους και την ενδοατομική μεταβλητότητα της κάθαρσης του φαρμάκου καθώς και τους κλινικούς στόχους, πραγματοποιήθηκαν προσομοιώσεις MonteCarlo και υπολογίστηκαν οι κατανομές των λόγων AUC24/MIC προκειμένου να αξιολογηθεί η εφαρμοσιμότητα των διαφορετικών δοσολογικών σχημάτων τιγεκυκλίνης. Αποτελέσματα: Οι προσομοιώσεις ΜonteCarlo έδειξαν ότι η υψηλότερη ημερήσια δόση των 150 mg τιγεκυκλίνης είναι θεωρητικά θεραπευτική για όλους σχεδόν τους ασθενείς, ενώ η χαμηλότερη ημερήσια δόση των 100 mg τιγεκυκλίνης φαίνεται πως οδηγεί ένα σημαντικό ποσοστό εικονικών ασθενών, μεγαλύτερο από 20%, σε υποθεραπευτικά επίπεδα του φαρμάκου στο αίμα. Η κλινική εικόνα σχετικά με την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου στην ομάδα των πραγματικών ασθενών επιβεβαιώνει μερικώς το αποτέλεσμα ότι η μικρότερη ημερήσια δόση που χορηγήθηκε μπορεί να είναι υποθεραπευτικήγια ορισμένους ασθενείς, ενώ η υψηλότερη δόση που χορηγήθηκε δεν ήταν συχνά ανεκτή από τους ασθενείς κυρίως λόγω πρόκλησης γαστρεντερικών ενοχλήσεων. Αυτή η μικτή εικόνα για το φάρμακο μας οδηγεί να προτείνουμε ότι μπορεί να έχει νόημα για την τιγεκυκλίνη η εξατομίκευση της δοσολογίας της με την εφαρμογή της παρακολούθησης των θεραπευτικών επιπέδων της στο αίμα ασθενών στα πλαίσια της κλινικής πράξης. Συμπέρασματα: Η προσομοίωση MonteCarlo δείχνει ότι η χαμηλή δόση τιγεκυκλίνης μπορεί να οδηγήσει σε υποθεραπευτικά επίπεδα του φαρμάκου σε ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού, ενώ σε μια ομάδα ασθενών η υψηλότερη δόση συχνά δεν είναι ανεκτή. Τα ευρήματα αυτά προτείνουν ότι η δυνητική εξατομίκευση της δοσολογίας της τιγεκυκλίνη μπορεί να είναι χρήσιμη.","abstract_html":"Στόχος: Μελέτη διαφόρων δοσολογικών σχημάτων του αντιβιοτικού τιγεκυκλίνη που χορηγήθηκε σε ομάδα νοσηλευόμενων ασθενών και αξιολόγηση της δυνητικής εφαρμογής της παρακολούθησης των θεραπευτικών επιπέδων του φαρμάκου στο αίμα ασθενών. Μέθοδοι: Συλλέχθηκαν δείγματα αίματος από 14 νοσηλευόμενους ασθενείς στη διάρκεια θεραπείας με τιγεκυκλίνη, μεταξύ της 1ης και 2ης ώρας από το τέλος της ενδοφλέβιας έγχυσης του φαρμάκου και έγινε ποσοτικοποίηση των συγκεντρώσεων του φαρμάκου στο αίμα των ασθενών με πρόσφατα αναπτυγμένη ευαίσθητη μέθοδο υγροχρωματογραφίας υψηλής απόδοσης (HPLC). Στους ασθενείς εφαρμόστηκε η θεραπευτική αγωγή για περίπου δύο εβδομάδες και χορηγήθηκαν είτε 50 mg τιγεκυκλίνης δύο φορές ημερησίως είτε 50 mg τιγεκυκλίνης τρεις φορές ημερησιώς, με ή χωρίς δόση εφόδου 100 mg. Χρησιμοποιώντας πληθυσμιακές φαρμακοκινητικές παραμέτρους από τη βιβλιογραφία για δι-διαμερισματικό φαρμακοκινητικό μοντέλο, εκτιμήθηκαν οι εξατομικευμένες Εμπειρικές Μπαεσιανές Εκτιμήτριες (EBE) για τις φαρμακοκινητικές παραμέτρους κάθε ασθενή με την εφαρμογή του λογισμικού NONMEM και υπολογίστηκαν οι αντίστοιχοι λόγοι AUC24/MIC. Επιπλέον, χρησιμοποιώντας από τη βιβλιογραφία τις πληθυσμιακές φαρμακοκινητικές παραμέτρους και την ενδοατομική μεταβλητότητα της κάθαρσης του φαρμάκου καθώς και τους κλινικούς στόχους, πραγματοποιήθηκαν προσομοιώσεις MonteCarlo και υπολογίστηκαν οι κατανομές των λόγων AUC24/MIC προκειμένου να αξιολογηθεί η εφαρμοσιμότητα των διαφορετικών δοσολογικών σχημάτων τιγεκυκλίνης. Αποτελέσματα: Οι προσομοιώσεις ΜonteCarlo έδειξαν ότι η υψηλότερη ημερήσια δόση των 150 mg τιγεκυκλίνης είναι θεωρητικά θεραπευτική για όλους σχεδόν τους ασθενείς, ενώ η χαμηλότερη ημερήσια δόση των 100 mg τιγεκυκλίνης φαίνεται πως οδηγεί ένα σημαντικό ποσοστό εικονικών ασθενών, μεγαλύτερο από 20%, σε υποθεραπευτικά επίπεδα του φαρμάκου στο αίμα. Η κλινική εικόνα σχετικά με την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου στην ομάδα των πραγματικών ασθενών επιβεβαιώνει μερικώς το αποτέλεσμα ότι η μικρότερη ημερήσια δόση που χορηγήθηκε μπορεί να είναι υποθεραπευτικήγια ορισμένους ασθενείς, ενώ η υψηλότερη δόση που χορηγήθηκε δεν ήταν συχνά ανεκτή από τους ασθενείς κυρίως λόγω πρόκλησης γαστρεντερικών ενοχλήσεων. Αυτή η μικτή εικόνα για το φάρμακο μας οδηγεί να προτείνουμε ότι μπορεί να έχει νόημα για την τιγεκυκλίνη η εξατομίκευση της δοσολογίας της με την εφαρμογή της παρακολούθησης των θεραπευτικών επιπέδων της στο αίμα ασθενών στα πλαίσια της κλινικής πράξης. Συμπέρασματα: Η προσομοίωση MonteCarlo δείχνει ότι η χαμηλή δόση τιγεκυκλίνης μπορεί να οδηγήσει σε υποθεραπευτικά επίπεδα του φαρμάκου σε ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού, ενώ σε μια ομάδα ασθενών η υψηλότερη δόση συχνά δεν είναι ανεκτή. Τα ευρήματα αυτά προτείνουν ότι η δυνητική εξατομίκευση της δοσολογίας της τιγεκυκλίνη μπορεί να είναι χρήσιμη.","abstract_has_math":false,"creators":["Καράνη Όλγα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:26:32Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1320858"],"render_values":[{"text":"uoadl:1320858","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1320858","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1320858","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1320858","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καράνη Όλγα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1320858","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1320858"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Στόχος: Μελέτη διαφόρων δοσολογικών σχημάτων του αντιβιοτικού τιγεκυκλίνη που χορηγήθηκε σε ομάδα νοσηλευόμενων ασθενών και αξιολόγηση της δυνητικής εφαρμογής της παρακολούθησης των θεραπευτικών επιπέδων του φαρμάκου στο αίμα ασθενών. Μέθοδοι: Συλλέχθηκαν δείγματα αίματος από 14 νοσηλευόμενους ασθενείς στη διάρκεια θεραπείας με τιγεκυκλίνη, μεταξύ της 1ης και 2ης ώρας από το τέλος της ενδοφλέβιας έγχυσης του φαρμάκου και έγινε ποσοτικοποίηση των συγκεντρώσεων του φαρμάκου στο αίμα των ασθενών με πρόσφατα αναπτυγμένη ευαίσθητη μέθοδο υγροχρωματογραφίας υψηλής απόδοσης (HPLC). Στους ασθενείς εφαρμόστηκε η θεραπευτική αγωγή για περίπου δύο εβδομάδες και χορηγήθηκαν είτε 50 mg τιγεκυκλίνης δύο φορές ημερησίως είτε 50 mg τιγεκυκλίνης τρεις φορές ημερησιώς, με ή χωρίς δόση εφόδου 100 mg. Χρησιμοποιώντας πληθυσμιακές φαρμακοκινητικές παραμέτρους από τη βιβλιογραφία για δι-διαμερισματικό φαρμακοκινητικό μοντέλο, εκτιμήθηκαν οι εξατομικευμένες Εμπειρικές Μπαεσιανές Εκτιμήτριες (EBE) για τις φαρμακοκινητικές παραμέτρους κάθε ασθενή με την εφαρμογή του λογισμικού NONMEM και υπολογίστηκαν οι αντίστοιχοι λόγοι AUC24/MIC. Επιπλέον, χρησιμοποιώντας από τη βιβλιογραφία τις πληθυσμιακές φαρμακοκινητικές παραμέτρους και την ενδοατομική μεταβλητότητα της κάθαρσης του φαρμάκου καθώς και τους κλινικούς στόχους, πραγματοποιήθηκαν προσομοιώσεις MonteCarlo και υπολογίστηκαν οι κατανομές των λόγων AUC24/MIC προκειμένου να αξιολογηθεί η εφαρμοσιμότητα των διαφορετικών δοσολογικών σχημάτων τιγεκυκλίνης. Αποτελέσματα: Οι προσομοιώσεις ΜonteCarlo έδειξαν ότι η υψηλότερη ημερήσια δόση των 150 mg τιγεκυκλίνης είναι θεωρητικά θεραπευτική για όλους σχεδόν τους ασθενείς, ενώ η χαμηλότερη ημερήσια δόση των 100 mg τιγεκυκλίνης φαίνεται πως οδηγεί ένα σημαντικό ποσοστό εικονικών ασθενών, μεγαλύτερο από 20%, σε υποθεραπευτικά επίπεδα του φαρμάκου στο αίμα. Η κλινική εικόνα σχετικά με την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου στην ομάδα των πραγματικών ασθενών επιβεβαιώνει μερικώς το αποτέλεσμα ότι η μικρότερη ημερήσια δόση που χορηγήθηκε μπορεί να είναι υποθεραπευτικήγια ορισμένους ασθενείς, ενώ η υψηλότερη δόση που χορηγήθηκε δεν ήταν συχνά ανεκτή από τους ασθενείς κυρίως λόγω πρόκλησης γαστρεντερικών ενοχλήσεων. Αυτή η μικτή εικόνα για το φάρμακο μας οδηγεί να προτείνουμε ότι μπορεί να έχει νόημα για την τιγεκυκλίνη η εξατομίκευση της δοσολογίας της με την εφαρμογή της παρακολούθησης των θεραπευτικών επιπέδων της στο αίμα ασθενών στα πλαίσια της κλινικής πράξης. Συμπέρασματα: Η προσομοίωση MonteCarlo δείχνει ότι η χαμηλή δόση τιγεκυκλίνης μπορεί να οδηγήσει σε υποθεραπευτικά επίπεδα του φαρμάκου σε ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού, ενώ σε μια ομάδα ασθενών η υψηλότερη δόση συχνά δεν είναι ανεκτή. Τα ευρήματα αυτά προτείνουν ότι η δυνητική εξατομίκευση της δοσολογίας της τιγεκυκλίνη μπορεί να είναι χρήσιμη.","Objectives: To study various dose regimens of the antibiotic tigecycline in a group of hospitalized patients and assess the potential applicability of TDM for this drug. Methods: Blood samples from 14 hospitalized patients were collected during treatment with tigecycline, between the first and the second hour after the end of the intravenous infusion, and the concentrations of the drug were quantified using a recently developed sensitive HPLC method. Patients were treated for about 10 days and were administered either 50 mg bid or 50 mg tid with or without a loading dose of 100 mg. Using literature population priors for the two-compartment pharmacokinetic parameters, Empirical Bayes Estimates (EBE) were derived for each of the patients’ PK parameters with NONMEM and the corresponding AUC24/MIC were calculated. Further, using the population estimate and the intersubject variability of clearance and clinical targets from literature, Monte Carlo simulations were performed and the distributions of AUC24/MIC were computed to assess the applicability of the different dosing schemes. Results: The MC simulations showed that the high dose of 50 mg tid is theoretically efficacious for almost all patients while the low dose of 50 mg bid leaves a significant percentage of more than 20% of the population in undertherapeutic levels. The clinical picture for the efficacy of the drug in the group of real patients partially confirms the result that the low dose may be undetherapeutic for some patients, while the high dose was very often not tolerated by the patients causing GI adverse effects. This mixed picture suggests that dose adjustment with TDM may be applicable for this drug. Conclusion: Monte Carlo simulations show that the low dose of tigecycline may produce undertherapeutic levels of the drug in a significant portion of the population while in a group of patients the high dose was often not tolerated, suggesting that potential dose adjustment could be useful."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Aξιολόγηση δοσολογικών σχημάτων τιγεκυκλίνης σε νοσηλευόμενους ασθενείς"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καράνη Όλγα"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Στόχος: Μελέτη διαφόρων δοσολογικών σχημάτων του αντιβιοτικού τιγεκυκλίνη που χορηγήθηκε σε ομάδα νοσηλευόμενων ασθενών και αξιολόγηση της δυνητικής εφαρμογής της παρακολούθησης των θεραπευτικών επιπέδων του φαρμάκου στο αίμα ασθενών. Μέθοδοι: Συλλέχθηκαν δείγματα αίματος από 14 νοσηλευόμενους ασθενείς στη διάρκεια θεραπείας με τιγεκυκλίνη, μεταξύ της 1ης και 2ης ώρας από το τέλος της ενδοφλέβιας έγχυσης του φαρμάκου και έγινε ποσοτικοποίηση των συγκεντρώσεων του φαρμάκου στο αίμα των ασθενών με πρόσφατα αναπτυγμένη ευαίσθητη μέθοδο υγροχρωματογραφίας υψηλής απόδοσης (HPLC). Στους ασθενείς εφαρμόστηκε η θεραπευτική αγωγή για περίπου δύο εβδομάδες και χορηγήθηκαν είτε 50 mg τιγεκυκλίνης δύο φορές ημερησίως είτε 50 mg τιγεκυκλίνης τρεις φορές ημερησιώς, με ή χωρίς δόση εφόδου 100 mg. Χρησιμοποιώντας πληθυσμιακές φαρμακοκινητικές παραμέτρους από τη βιβλιογραφία για δι-διαμερισματικό φαρμακοκινητικό μοντέλο, εκτιμήθηκαν οι εξατομικευμένες Εμπειρικές Μπαεσιανές Εκτιμήτριες (EBE) για τις φαρμακοκινητικές παραμέτρους κάθε ασθενή με την εφαρμογή του λογισμικού NONMEM και υπολογίστηκαν οι αντίστοιχοι λόγοι AUC24/MIC. Επιπλέον, χρησιμοποιώντας από τη βιβλιογραφία τις πληθυσμιακές φαρμακοκινητικές παραμέτρους και την ενδοατομική μεταβλητότητα της κάθαρσης του φαρμάκου καθώς και τους κλινικούς στόχους, πραγματοποιήθηκαν προσομοιώσεις MonteCarlo και υπολογίστηκαν οι κατανομές των λόγων AUC24/MIC προκειμένου να αξιολογηθεί η εφαρμοσιμότητα των διαφορετικών δοσολογικών σχημάτων τιγεκυκλίνης. Αποτελέσματα: Οι προσομοιώσεις ΜonteCarlo έδειξαν ότι η υψηλότερη ημερήσια δόση των 150 mg τιγεκυκλίνης είναι θεωρητικά θεραπευτική για όλους σχεδόν τους ασθενείς, ενώ η χαμηλότερη ημερήσια δόση των 100 mg τιγεκυκλίνης φαίνεται πως οδηγεί ένα σημαντικό ποσοστό εικονικών ασθενών, μεγαλύτερο από 20%, σε υποθεραπευτικά επίπεδα του φαρμάκου στο αίμα. Η κλινική εικόνα σχετικά με την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου στην ομάδα των πραγματικών ασθενών επιβεβαιώνει μερικώς το αποτέλεσμα ότι η μικρότερη ημερήσια δόση που χορηγήθηκε μπορεί να είναι υποθεραπευτικήγια ορισμένους ασθενείς, ενώ η υψηλότερη δόση που χορηγήθηκε δεν ήταν συχνά ανεκτή από τους ασθενείς κυρίως λόγω πρόκλησης γαστρεντερικών ενοχλήσεων. Αυτή η μικτή εικόνα για το φάρμακο μας οδηγεί να προτείνουμε ότι μπορεί να έχει νόημα για την τιγεκυκλίνη η εξατομίκευση της δοσολογίας της με την εφαρμογή της παρακολούθησης των θεραπευτικών επιπέδων της στο αίμα ασθενών στα πλαίσια της κλινικής πράξης. Συμπέρασματα: Η προσομοίωση MonteCarlo δείχνει ότι η χαμηλή δόση τιγεκυκλίνης μπορεί να οδηγήσει σε υποθεραπευτικά επίπεδα του φαρμάκου σε ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού, ενώ σε μια ομάδα ασθενών η υψηλότερη δόση συχνά δεν είναι ανεκτή. Τα ευρήματα αυτά προτείνουν ότι η δυνητική εξατομίκευση της δοσολογίας της τιγεκυκλίνη μπορεί να είναι χρήσιμη.","Objectives: To study various dose regimens of the antibiotic tigecycline in a group of hospitalized patients and assess the potential applicability of TDM for this drug. Methods: Blood samples from 14 hospitalized patients were collected during treatment with tigecycline, between the first and the second hour after the end of the intravenous infusion, and the concentrations of the drug were quantified using a recently developed sensitive HPLC method. Patients were treated for about 10 days and were administered either 50 mg bid or 50 mg tid with or without a loading dose of 100 mg. Using literature population priors for the two-compartment pharmacokinetic parameters, Empirical Bayes Estimates (EBE) were derived for each of the patients’ PK parameters with NONMEM and the corresponding AUC24/MIC were calculated. Further, using the population estimate and the intersubject variability of clearance and clinical targets from literature, Monte Carlo simulations were performed and the distributions of AUC24/MIC were computed to assess the applicability of the different dosing schemes. Results: The MC simulations showed that the high dose of 50 mg tid is theoretically efficacious for almost all patients while the low dose of 50 mg bid leaves a significant percentage of more than 20% of the population in undertherapeutic levels. The clinical picture for the efficacy of the drug in the group of real patients partially confirms the result that the low dose may be undetherapeutic for some patients, while the high dose was very often not tolerated by the patients causing GI adverse effects. This mixed picture suggests that dose adjustment with TDM may be applicable for this drug. Conclusion: Monte Carlo simulations show that the low dose of tigecycline may produce undertherapeutic levels of the drug in a significant portion of the population while in a group of patients the high dose was often not tolerated, suggesting that potential dose adjustment could be useful."],"dc:identifier":["uoadl:1320858","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1320858"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Aξιολόγηση δοσολογικών σχημάτων τιγεκυκλίνης σε νοσηλευόμενους ασθενείς"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:26:32Z"}