{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1320948"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1320948","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Computational evaluation of potential binding molecules to protein targets with geometric criteria","abstract":"Η μελέτη του τρόπου πρόσδεσης (docking) μικρών μορίων, συνήθως οργανικών ενώσεων, σε κοιλότητες ή κέντρα σύνδεσης μακρομορίων (πρωτεΐνες), με υπολογιστικές μεθόδους (in silico) αποτελεί θεμελιώδες ερώτημα στον σχεδιασμό φαρμάκων και ένα από τα κεντρικά σύγχρονα προβλήματα στην δομική βιοπληροφορική. Η πρόσδεση της μικρομοριακής ένωσης (εν δυνάμει φάρμακο) καθορίζεται, μεταξύ άλλων, από την γεωμετρική συμπληρωματικότητα αυτής με την περιοχή σύνδεσης (π.χ. καταλυτικό κέντρο του ενζύμου). Το πρόβλημα της πρόσδεσης διακρίνεται στα εξής στάδια: (1) Ο εντοπισμός των κέντρων σύνδεσης (ενεργό κέντρο ενζύμου ή άλλες κοιλότητες που παρουσιάζουν ενδιαφέρον) του μακρομορίου, αν δεν είναι γνωστά. Ο υποδοχέας αποτελείται από αμινοξέα που συνθέτουν το κέντρο σύνδεσης. (2) Αναζητούνται προσδέτες που ταιριάζουν γεωμετρικά στα κέντρα πρόσδεσης. (3) Αξιολογείται (scoring) η ενέργεια σχηματισμού κάθε συμπλόκου, με σκοπό την ελαχιστοποίησή της. Εμείς επικεντρωθήκαμε στο (3), αναπτύσσοντας έναν Protein-Ligand docking αλγόριθμο με μεθόδους γραφικών για να υπολογιστεί η γεωμετρική συμπληρωματικότητα των δύο μορίων. Επίσης συγκρίναμε τον αλγόριθμο μας με υπάρχοντα λογισμικά που προσπαθούν να επιλύσουν το ίδιο πρόβλημα.","abstract_html":"Η μελέτη του τρόπου πρόσδεσης (docking) μικρών μορίων, συνήθως οργανικών ενώσεων, σε κοιλότητες ή κέντρα σύνδεσης μακρομορίων (πρωτεΐνες), με υπολογιστικές μεθόδους (in silico) αποτελεί θεμελιώδες ερώτημα στον σχεδιασμό φαρμάκων και ένα από τα κεντρικά σύγχρονα προβλήματα στην δομική βιοπληροφορική. Η πρόσδεση της μικρομοριακής ένωσης (εν δυνάμει φάρμακο) καθορίζεται, μεταξύ άλλων, από την γεωμετρική συμπληρωματικότητα αυτής με την περιοχή σύνδεσης (π.χ. καταλυτικό κέντρο του ενζύμου). Το πρόβλημα της πρόσδεσης διακρίνεται στα εξής στάδια: (1) Ο εντοπισμός των κέντρων σύνδεσης (ενεργό κέντρο ενζύμου ή άλλες κοιλότητες που παρουσιάζουν ενδιαφέρον) του μακρομορίου, αν δεν είναι γνωστά. Ο υποδοχέας αποτελείται από αμινοξέα που συνθέτουν το κέντρο σύνδεσης. (2) Αναζητούνται προσδέτες που ταιριάζουν γεωμετρικά στα κέντρα πρόσδεσης. (3) Αξιολογείται (scoring) η ενέργεια σχηματισμού κάθε συμπλόκου, με σκοπό την ελαχιστοποίησή της. Εμείς επικεντρωθήκαμε στο (3), αναπτύσσοντας έναν Protein-Ligand docking αλγόριθμο με μεθόδους γραφικών για να υπολογιστεί η γεωμετρική συμπληρωματικότητα των δύο μορίων. Επίσης συγκρίναμε τον αλγόριθμο μας με υπάρχοντα λογισμικά που προσπαθούν να επιλύσουν το ίδιο πρόβλημα.","abstract_has_math":false,"creators":["Φύτρος Μάριος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:26:35Z","subjects":[],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1320948"],"render_values":[{"text":"uoadl:1320948","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1320948","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1320948","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1320948","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Φύτρος Μάριος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1320948","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1320948"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η μελέτη του τρόπου πρόσδεσης (docking) μικρών μορίων, συνήθως οργανικών ενώσεων, σε κοιλότητες ή κέντρα σύνδεσης μακρομορίων (πρωτεΐνες), με υπολογιστικές μεθόδους (in silico) αποτελεί θεμελιώδες ερώτημα στον σχεδιασμό φαρμάκων και ένα από τα κεντρικά σύγχρονα προβλήματα στην δομική βιοπληροφορική. Η πρόσδεση της μικρομοριακής ένωσης (εν δυνάμει φάρμακο) καθορίζεται, μεταξύ άλλων, από την γεωμετρική συμπληρωματικότητα αυτής με την περιοχή σύνδεσης (π.χ. καταλυτικό κέντρο του ενζύμου). Το πρόβλημα της πρόσδεσης διακρίνεται στα εξής στάδια: (1) Ο εντοπισμός των κέντρων σύνδεσης (ενεργό κέντρο ενζύμου ή άλλες κοιλότητες που παρουσιάζουν ενδιαφέρον) του μακρομορίου, αν δεν είναι γνωστά. Ο υποδοχέας αποτελείται από αμινοξέα που συνθέτουν το κέντρο σύνδεσης. (2) Αναζητούνται προσδέτες που ταιριάζουν γεωμετρικά στα κέντρα πρόσδεσης. (3) Αξιολογείται (scoring) η ενέργεια σχηματισμού κάθε συμπλόκου, με σκοπό την ελαχιστοποίησή της. Εμείς επικεντρωθήκαμε στο (3), αναπτύσσοντας έναν Protein-Ligand docking αλγόριθμο με μεθόδους γραφικών για να υπολογιστεί η γεωμετρική συμπληρωματικότητα των δύο μορίων. Επίσης συγκρίναμε τον αλγόριθμο μας με υπάρχοντα λογισμικά που προσπαθούν να επιλύσουν το ίδιο πρόβλημα.","The docking study of small molecules, mainly in organic compounds, to cavities or to binding sites of macromolecules (proteins), with computational methods (in silico) is a fundamental question of drug design and one of the main problems in contemporary structural bioinformatics. The docking of small molecule compounds (potential drug) is determined by the geometrical complementarity with the binding site (e.g. the catalytic site of the enzyme). Docking is distinguished in the following stages: (1) Identifying the binding sites (enzyme active site or other cavities of interest) of the macromolecule. The receptor is composed of amino acids that make up the binding site. (2) Searching for ligands that match with geometric criteria with the binding sites. (3) Evaluating (scoring) the energy of formation for each complex to succeed in minimization. Our work focused on (3), developing a Protein-Ligand docking algorithm with graphical methods in order to calculate the geometrical complementarity of the two molecules. In addition, we compared our algorithm to existing docking software which tries to solve the same problem."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Computational evaluation of potential binding molecules to protein targets with geometric criteria"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Φύτρος Μάριος"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Η μελέτη του τρόπου πρόσδεσης (docking) μικρών μορίων, συνήθως οργανικών ενώσεων, σε κοιλότητες ή κέντρα σύνδεσης μακρομορίων (πρωτεΐνες), με υπολογιστικές μεθόδους (in silico) αποτελεί θεμελιώδες ερώτημα στον σχεδιασμό φαρμάκων και ένα από τα κεντρικά σύγχρονα προβλήματα στην δομική βιοπληροφορική. Η πρόσδεση της μικρομοριακής ένωσης (εν δυνάμει φάρμακο) καθορίζεται, μεταξύ άλλων, από την γεωμετρική συμπληρωματικότητα αυτής με την περιοχή σύνδεσης (π.χ. καταλυτικό κέντρο του ενζύμου). Το πρόβλημα της πρόσδεσης διακρίνεται στα εξής στάδια: (1) Ο εντοπισμός των κέντρων σύνδεσης (ενεργό κέντρο ενζύμου ή άλλες κοιλότητες που παρουσιάζουν ενδιαφέρον) του μακρομορίου, αν δεν είναι γνωστά. Ο υποδοχέας αποτελείται από αμινοξέα που συνθέτουν το κέντρο σύνδεσης. (2) Αναζητούνται προσδέτες που ταιριάζουν γεωμετρικά στα κέντρα πρόσδεσης. (3) Αξιολογείται (scoring) η ενέργεια σχηματισμού κάθε συμπλόκου, με σκοπό την ελαχιστοποίησή της. Εμείς επικεντρωθήκαμε στο (3), αναπτύσσοντας έναν Protein-Ligand docking αλγόριθμο με μεθόδους γραφικών για να υπολογιστεί η γεωμετρική συμπληρωματικότητα των δύο μορίων. Επίσης συγκρίναμε τον αλγόριθμο μας με υπάρχοντα λογισμικά που προσπαθούν να επιλύσουν το ίδιο πρόβλημα.","The docking study of small molecules, mainly in organic compounds, to cavities or to binding sites of macromolecules (proteins), with computational methods (in silico) is a fundamental question of drug design and one of the main problems in contemporary structural bioinformatics. The docking of small molecule compounds (potential drug) is determined by the geometrical complementarity with the binding site (e.g. the catalytic site of the enzyme). Docking is distinguished in the following stages: (1) Identifying the binding sites (enzyme active site or other cavities of interest) of the macromolecule. The receptor is composed of amino acids that make up the binding site. (2) Searching for ligands that match with geometric criteria with the binding sites. (3) Evaluating (scoring) the energy of formation for each complex to succeed in minimization. Our work focused on (3), developing a Protein-Ligand docking algorithm with graphical methods in order to calculate the geometrical complementarity of the two molecules. In addition, we compared our algorithm to existing docking software which tries to solve the same problem."],"dc:identifier":["uoadl:1320948","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1320948"],"dc:language":["English"],"dc:title":["Computational evaluation of potential binding molecules to protein targets with geometric criteria"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:26:35Z"}