{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1321155"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1321155","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"In vitro και in vivo μελέτη της επαγωγής ανοσοαπαντήσεων λεμφοκυττάρων ασκιτικού υγρού καρκίνου των ωοθηκών από το καρβοξυτελικό ανοσοδραστικό τμήμα της προθυμοσίνης α","abstract":"Ο καρκίνος των ωοθηκών αποτελεί την πρώτη αιτία θανάτου όσον αφορά τις γυναικολογικές κακοήθειες. Η διάγνωσή του γίνεται σε προχωρημένα στάδια, έχει αυξημένη πιθανότητα υποτροπών και χαμηλά ποσοστά επιβίωσης. Συχνά οδηγεί στη δημιουργία ασκιτικού υγρού, όπου συνήθως ανευρίσκονται ογκοειδικά Τ- λεμφοκύτταρα τα οποία εκδηλώνουν μειωμένη κυτταροτοξικότητα. Συνεπώς, η in vitro και η in vivo ενεργοποίηση κυτταροτοξικών λεμφοκυττάρων με διαλυτούς ανοσοτροποποιητές παρουσιάζει ενδιαφέρον για την παράταση της επιβίωσης των ασθενών. Η προθυμοσίνη α είναι ένα συντηρητικό πολυπεπτίδιο του θύμου αδένα, μήκους 109 έως 111 αμινοξικών καταλοίπων, που ρυθμίζει πλήθος λεμφοκυτταρικών λειτουργιών. Μελέτες του εργαστηρίου μας έδειξαν ότι η ανοσολογικά δραστική περιοχή της προθυμοσίνης α εδράζεται στο καρβοξυτελικό άκρο του πολυπεπτιδίου και συγκεκριμένα μεταξύ των αμινοξικών καταλοίπων 100-109 [ΠροΤα(100-109)]. Ενδοκυτταρικά, συσχετίζεται με τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό, ενώ εξωκυτταρικά, συνδέεται κυρίως με την επαγωγή ειδικών κυτταρικών ανοσολογικών αποκρίσεων. Μελέτες έχουν δείξει ότι η προθυμοσίνη α μπορεί να επαναφέρει σε σχεδόν φυσιολογικά επίπεδα τις ελαττωματικές λεμφοκυτταρικές αποκρίσεις ασθενών με καρκίνο in vitro και να αναστέλλει την ανάπτυξη όγκων σε ποντίκια in vivo. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να ελέγξουμε την ικανότητα της προθυμοσίνης α και του ανοσοδραστικού της πεπτιδίου ΠροΤα(100-109) αφενός, να ενεργοποιούν in vitro λεμφοκύτταρα από ασκιτικό υγρό ασθενών με καρκίνο των ωοθηκών και αφετέρου, να επιδρούν in vivo στην εξέλιξη όγκων σε ανοσοανεπαρκή ποντίκια SCID. Τα λεμφοκύτταρα που απομονώσαμε από τα δείγματα των ασκιτικών υγρών των ασθενών συνκαλλιεργήθηκαν σε καλλιέργειες τύπου MLTC (Μεικτές Καλλιέργειες Λεμφοκυττάρων – Καρκινικών κυττάρων) με αυτόλογα καρκινικά κύτταρα παρουσία της προθυμοσίνης α ή του πεπτιδίου ΠροΤα(100-109), συνεργιστικά με IL-2, για 7-21 ημέρες. Μελετήθηκαν τα ποσοστά των λεμφοκυτταρικών υποπληθυσμών και η κυτταροτοξικότητα των ΝΚ και Τ-λεμφοκυττάρων. Στα πειράματά μας, ο προσδιορισμός της κυτταροτοξικότητας των λεμφοκυττάρων έγινε με δύο τρόπους: α) με τη μέθοδο της ειδικής απελευθέρωσης ραδιενεργού χρωμίου από τα κύτταρα- στόχους που υφίστανται λύση, η οποία είναι και η ευρέως εφαρμοζόμενη μέθοδος εκτίμησης της κυτταροτοξικότητας, και β) με τη μέθοδο “αποκοκκίωσης” των δραστικών κυτταροτοξικών κυττάρων με χρήση κυτταρομετρία ροής. Διαπιστώσαμε ότι η προθυμοσίνη α και σε λιγότερο βαθμό το ΠροΤα(100-109), συνεργιστικά με χαμηλές δόσεις IL-2 (25 IU/ml), μπορούν αφενός, να επάγουν in vitro την αντικαρκινική λειτουργικότητα λεμφοκυττάρων ασκιτικών υγρών κάποιων ασθενών με καρκίνο των ωοθηκών και αφετέρου, να επιδρούν in vivo στην εξέλιξη των όγκων στα πειραματόζωα μειώνοντας τον ρυθμό ανάπτυξης των όγκων και επιφέροντας μικρή παράταση της επιβίωσής τους σε ορισμένα από αυτά. Ταυτόχρονα, στη μέθοδο “αποκοκκίωσης” με κυτταρομετρία ροής, η μέτρηση του επιφανειακού δείκτη CD107 στα κυτταροτοξικά λεμφοκύτταρα παρείχε αποτελέσματα ισάξια με την πρότυπη δοκιμασία χρωμίου ως προς την ενεργοποίησή τους, με κυριότερο πλεονέκτημα τη χρησιμοποίηση σημαντικά μικρότερου αριθμού δραστικών κυττάρων. Τα αποτελέσματά μας συνηγορούν υπέρ της μελλοντικής χρήσης της προθυμοσίνης α ή/και του ανοσοδραστικού της πεπτιδίου σε κλινικά πρωτόκολλα ανοσοθεραπείας του καρκίνου και ταυτόχρονα προτείνουν μια νέα μέθοδο για τον προσδιορισμό της κυτταροτοξικότητας των λεμφοκυττάρων, που πλεονεκτεί σε σχέση με την ευρέως εφαρμοζόμενη πρότυπη δοκιμασία χρωμίου.","abstract_html":"Ο καρκίνος των ωοθηκών αποτελεί την πρώτη αιτία θανάτου όσον αφορά τις γυναικολογικές κακοήθειες. Η διάγνωσή του γίνεται σε προχωρημένα στάδια, έχει αυξημένη πιθανότητα υποτροπών και χαμηλά ποσοστά επιβίωσης. Συχνά οδηγεί στη δημιουργία ασκιτικού υγρού, όπου συνήθως ανευρίσκονται ογκοειδικά Τ- λεμφοκύτταρα τα οποία εκδηλώνουν μειωμένη κυτταροτοξικότητα. Συνεπώς, η in vitro και η in vivo ενεργοποίηση κυτταροτοξικών λεμφοκυττάρων με διαλυτούς ανοσοτροποποιητές παρουσιάζει ενδιαφέρον για την παράταση της επιβίωσης των ασθενών. Η προθυμοσίνη α είναι ένα συντηρητικό πολυπεπτίδιο του θύμου αδένα, μήκους 109 έως 111 αμινοξικών καταλοίπων, που ρυθμίζει πλήθος λεμφοκυτταρικών λειτουργιών. Μελέτες του εργαστηρίου μας έδειξαν ότι η ανοσολογικά δραστική περιοχή της προθυμοσίνης α εδράζεται στο καρβοξυτελικό άκρο του πολυπεπτιδίου και συγκεκριμένα μεταξύ των αμινοξικών καταλοίπων 100-109 [ΠροΤα(100-109)]. Ενδοκυτταρικά, συσχετίζεται με τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό, ενώ εξωκυτταρικά, συνδέεται κυρίως με την επαγωγή ειδικών κυτταρικών ανοσολογικών αποκρίσεων. Μελέτες έχουν δείξει ότι η προθυμοσίνη α μπορεί να επαναφέρει σε σχεδόν φυσιολογικά επίπεδα τις ελαττωματικές λεμφοκυτταρικές αποκρίσεις ασθενών με καρκίνο in vitro και να αναστέλλει την ανάπτυξη όγκων σε ποντίκια in vivo. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να ελέγξουμε την ικανότητα της προθυμοσίνης α και του ανοσοδραστικού της πεπτιδίου ΠροΤα(100-109) αφενός, να ενεργοποιούν in vitro λεμφοκύτταρα από ασκιτικό υγρό ασθενών με καρκίνο των ωοθηκών και αφετέρου, να επιδρούν in vivo στην εξέλιξη όγκων σε ανοσοανεπαρκή ποντίκια SCID. Τα λεμφοκύτταρα που απομονώσαμε από τα δείγματα των ασκιτικών υγρών των ασθενών συνκαλλιεργήθηκαν σε καλλιέργειες τύπου MLTC (Μεικτές Καλλιέργειες Λεμφοκυττάρων – Καρκινικών κυττάρων) με αυτόλογα καρκινικά κύτταρα παρουσία της προθυμοσίνης α ή του πεπτιδίου ΠροΤα(100-109), συνεργιστικά με IL-2, για 7-21 ημέρες. Μελετήθηκαν τα ποσοστά των λεμφοκυτταρικών υποπληθυσμών και η κυτταροτοξικότητα των ΝΚ και Τ-λεμφοκυττάρων. Στα πειράματά μας, ο προσδιορισμός της κυτταροτοξικότητας των λεμφοκυττάρων έγινε με δύο τρόπους: α) με τη μέθοδο της ειδικής απελευθέρωσης ραδιενεργού χρωμίου από τα κύτταρα- στόχους που υφίστανται λύση, η οποία είναι και η ευρέως εφαρμοζόμενη μέθοδος εκτίμησης της κυτταροτοξικότητας, και β) με τη μέθοδο “αποκοκκίωσης” των δραστικών κυτταροτοξικών κυττάρων με χρήση κυτταρομετρία ροής. Διαπιστώσαμε ότι η προθυμοσίνη α και σε λιγότερο βαθμό το ΠροΤα(100-109), συνεργιστικά με χαμηλές δόσεις IL-2 (25 IU/ml), μπορούν αφενός, να επάγουν in vitro την αντικαρκινική λειτουργικότητα λεμφοκυττάρων ασκιτικών υγρών κάποιων ασθενών με καρκίνο των ωοθηκών και αφετέρου, να επιδρούν in vivo στην εξέλιξη των όγκων στα πειραματόζωα μειώνοντας τον ρυθμό ανάπτυξης των όγκων και επιφέροντας μικρή παράταση της επιβίωσής τους σε ορισμένα από αυτά. Ταυτόχρονα, στη μέθοδο “αποκοκκίωσης” με κυτταρομετρία ροής, η μέτρηση του επιφανειακού δείκτη CD107 στα κυτταροτοξικά λεμφοκύτταρα παρείχε αποτελέσματα ισάξια με την πρότυπη δοκιμασία χρωμίου ως προς την ενεργοποίησή τους, με κυριότερο πλεονέκτημα τη χρησιμοποίηση σημαντικά μικρότερου αριθμού δραστικών κυττάρων. Τα αποτελέσματά μας συνηγορούν υπέρ της μελλοντικής χρήσης της προθυμοσίνης α ή/και του ανοσοδραστικού της πεπτιδίου σε κλινικά πρωτόκολλα ανοσοθεραπείας του καρκίνου και ταυτόχρονα προτείνουν μια νέα μέθοδο για τον προσδιορισμό της κυτταροτοξικότητας των λεμφοκυττάρων, που πλεονεκτεί σε σχέση με την ευρέως εφαρμοζόμενη πρότυπη δοκιμασία χρωμίου.","abstract_has_math":false,"creators":["Ευαγγελινός Νικόλαος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:26:40Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1321155"],"render_values":[{"text":"uoadl:1321155","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1321155","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1321155","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1321155","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ευαγγελινός Νικόλαος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1321155","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1321155"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο καρκίνος των ωοθηκών αποτελεί την πρώτη αιτία θανάτου όσον αφορά τις γυναικολογικές κακοήθειες. Η διάγνωσή του γίνεται σε προχωρημένα στάδια, έχει αυξημένη πιθανότητα υποτροπών και χαμηλά ποσοστά επιβίωσης. Συχνά οδηγεί στη δημιουργία ασκιτικού υγρού, όπου συνήθως ανευρίσκονται ογκοειδικά Τ- λεμφοκύτταρα τα οποία εκδηλώνουν μειωμένη κυτταροτοξικότητα. Συνεπώς, η in vitro και η in vivo ενεργοποίηση κυτταροτοξικών λεμφοκυττάρων με διαλυτούς ανοσοτροποποιητές παρουσιάζει ενδιαφέρον για την παράταση της επιβίωσης των ασθενών. Η προθυμοσίνη α είναι ένα συντηρητικό πολυπεπτίδιο του θύμου αδένα, μήκους 109 έως 111 αμινοξικών καταλοίπων, που ρυθμίζει πλήθος λεμφοκυτταρικών λειτουργιών. Μελέτες του εργαστηρίου μας έδειξαν ότι η ανοσολογικά δραστική περιοχή της προθυμοσίνης α εδράζεται στο καρβοξυτελικό άκρο του πολυπεπτιδίου και συγκεκριμένα μεταξύ των αμινοξικών καταλοίπων 100-109 [ΠροΤα(100-109)]. Ενδοκυτταρικά, συσχετίζεται με τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό, ενώ εξωκυτταρικά, συνδέεται κυρίως με την επαγωγή ειδικών κυτταρικών ανοσολογικών αποκρίσεων. Μελέτες έχουν δείξει ότι η προθυμοσίνη α μπορεί να επαναφέρει σε σχεδόν φυσιολογικά επίπεδα τις ελαττωματικές λεμφοκυτταρικές αποκρίσεις ασθενών με καρκίνο in vitro και να αναστέλλει την ανάπτυξη όγκων σε ποντίκια in vivo. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να ελέγξουμε την ικανότητα της προθυμοσίνης α και του ανοσοδραστικού της πεπτιδίου ΠροΤα(100-109) αφενός, να ενεργοποιούν in vitro λεμφοκύτταρα από ασκιτικό υγρό ασθενών με καρκίνο των ωοθηκών και αφετέρου, να επιδρούν in vivo στην εξέλιξη όγκων σε ανοσοανεπαρκή ποντίκια SCID. Τα λεμφοκύτταρα που απομονώσαμε από τα δείγματα των ασκιτικών υγρών των ασθενών συνκαλλιεργήθηκαν σε καλλιέργειες τύπου MLTC (Μεικτές Καλλιέργειες Λεμφοκυττάρων – Καρκινικών κυττάρων) με αυτόλογα καρκινικά κύτταρα παρουσία της προθυμοσίνης α ή του πεπτιδίου ΠροΤα(100-109), συνεργιστικά με IL-2, για 7-21 ημέρες. Μελετήθηκαν τα ποσοστά των λεμφοκυτταρικών υποπληθυσμών και η κυτταροτοξικότητα των ΝΚ και Τ-λεμφοκυττάρων. Στα πειράματά μας, ο προσδιορισμός της κυτταροτοξικότητας των λεμφοκυττάρων έγινε με δύο τρόπους: α) με τη μέθοδο της ειδικής απελευθέρωσης ραδιενεργού χρωμίου από τα κύτταρα- στόχους που υφίστανται λύση, η οποία είναι και η ευρέως εφαρμοζόμενη μέθοδος εκτίμησης της κυτταροτοξικότητας, και β) με τη μέθοδο “αποκοκκίωσης” των δραστικών κυτταροτοξικών κυττάρων με χρήση κυτταρομετρία ροής. Διαπιστώσαμε ότι η προθυμοσίνη α και σε λιγότερο βαθμό το ΠροΤα(100-109), συνεργιστικά με χαμηλές δόσεις IL-2 (25 IU/ml), μπορούν αφενός, να επάγουν in vitro την αντικαρκινική λειτουργικότητα λεμφοκυττάρων ασκιτικών υγρών κάποιων ασθενών με καρκίνο των ωοθηκών και αφετέρου, να επιδρούν in vivo στην εξέλιξη των όγκων στα πειραματόζωα μειώνοντας τον ρυθμό ανάπτυξης των όγκων και επιφέροντας μικρή παράταση της επιβίωσής τους σε ορισμένα από αυτά. Ταυτόχρονα, στη μέθοδο “αποκοκκίωσης” με κυτταρομετρία ροής, η μέτρηση του επιφανειακού δείκτη CD107 στα κυτταροτοξικά λεμφοκύτταρα παρείχε αποτελέσματα ισάξια με την πρότυπη δοκιμασία χρωμίου ως προς την ενεργοποίησή τους, με κυριότερο πλεονέκτημα τη χρησιμοποίηση σημαντικά μικρότερου αριθμού δραστικών κυττάρων. Τα αποτελέσματά μας συνηγορούν υπέρ της μελλοντικής χρήσης της προθυμοσίνης α ή/και του ανοσοδραστικού της πεπτιδίου σε κλινικά πρωτόκολλα ανοσοθεραπείας του καρκίνου και ταυτόχρονα προτείνουν μια νέα μέθοδο για τον προσδιορισμό της κυτταροτοξικότητας των λεμφοκυττάρων, που πλεονεκτεί σε σχέση με την ευρέως εφαρμοζόμενη πρότυπη δοκιμασία χρωμίου.","Ovarian cancer is the leading cause of death amongst gynaecological malignancies. It is diagnosed in advanced stages, has increased probability of recurrence and low rates of survival. Often, it leads to the generation of ascites, within which tumor-specific T-lymphocytes with reduced cytotoxicity are usually detected. Hence, the in vitro and in vivo activation of cytotoxic lymphocytes with soluble immune modulators holds interest for the prolongation of patients’ survival. Prothymosin α is a conservative polypeptide of the thymus gland, with length ranging from 109 to 111 amino acid residues, which regulates many lymphocyte functions. Studies from our laboratory have shown that the immunologically active site of prothymosin α is located at the carboxy-terminus of the polypeptide, among residues 100-109 [ProTa(100-109)]. Intracellularly, prothymosin α is associated with cell proliferation, whereas extracellularly, it is related mainly to stimulation of specific immune responses. Studies have shown that prothymosin α can restore, almost to normal levels, the defective lymphocyte responses in patients with cancer in vitro, and inhibit tumor growth in mice in vivo. Our aim was to assess the ability of prothymosin α and its immunoreactive peptide ProTa(100-109), on the one hand, to activate in vitro lymphocytes from ascitic fluids of patients with ovarian cancer and on the other hand, to delay in vivo tumor progression in immunodeficient SCID mice. Lymphocytes isolated from the ascitic fluid of patients with ovarian cancer were co-cultured in MLTCs (Mixed Lymphocyte Tumor Cultures) with autologous cancer cells, in the presence of prothymosin α or ProTa(100-109), in synergy with IL-2, for 7-21 days. The percentages of lymphocyte subpopulations and the cytotoxicity of NK and T-lymphocytes were investigated. In our experiments, the determination of lymphocyte cytotoxicity was performed using two methods: a) the standard chromium-release cytotoxicity assay, which is based on target-cell lysis and is widely applied for assessing cell cytotoxicity, and b) a flow cytometric assay, based on effector-cell degranulation. We showed that prothymosin α and at lower level ProTa(100-109) can induce, synergistically with low concentration of IL-2 (25 IU/ml), the in vitro anticancer functionality of lymphocytes isolated from ascitic fluids of certain patients with ovarian cancer and additionally, they can inhibit in vivo tumor progression in some mice, by reducing tumor growth rate and by slightly prolonging their survival. Simultaneously, using the flow cytometry-based assay for cell degranulation, we showed that determining the expression of the surface marker CD107 on cytotoxic lymphocyte effectors was of equal sensitivity to the standard chromium release cytotoxicity assay.The main advantage of the latter method was the requirement of significantly low number of cells. Our results suggest the potential use of prothymosin α and/or of its immunoreactive peptide in clinical protocols of cancer immunotherapy and propose a new method for determining the cytotoxicity of lymphocytes, which has several advantages compared to the widely applied standard chromium-release cytotoxicity assay."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["In vitro και in vivo μελέτη της επαγωγής ανοσοαπαντήσεων λεμφοκυττάρων ασκιτικού υγρού καρκίνου των ωοθηκών από το καρβοξυτελικό ανοσοδραστικό τμήμα της προθυμοσίνης α"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ευαγγελινός Νικόλαος"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Ο καρκίνος των ωοθηκών αποτελεί την πρώτη αιτία θανάτου όσον αφορά τις γυναικολογικές κακοήθειες. Η διάγνωσή του γίνεται σε προχωρημένα στάδια, έχει αυξημένη πιθανότητα υποτροπών και χαμηλά ποσοστά επιβίωσης. Συχνά οδηγεί στη δημιουργία ασκιτικού υγρού, όπου συνήθως ανευρίσκονται ογκοειδικά Τ- λεμφοκύτταρα τα οποία εκδηλώνουν μειωμένη κυτταροτοξικότητα. Συνεπώς, η in vitro και η in vivo ενεργοποίηση κυτταροτοξικών λεμφοκυττάρων με διαλυτούς ανοσοτροποποιητές παρουσιάζει ενδιαφέρον για την παράταση της επιβίωσης των ασθενών. Η προθυμοσίνη α είναι ένα συντηρητικό πολυπεπτίδιο του θύμου αδένα, μήκους 109 έως 111 αμινοξικών καταλοίπων, που ρυθμίζει πλήθος λεμφοκυτταρικών λειτουργιών. Μελέτες του εργαστηρίου μας έδειξαν ότι η ανοσολογικά δραστική περιοχή της προθυμοσίνης α εδράζεται στο καρβοξυτελικό άκρο του πολυπεπτιδίου και συγκεκριμένα μεταξύ των αμινοξικών καταλοίπων 100-109 [ΠροΤα(100-109)]. Ενδοκυτταρικά, συσχετίζεται με τον κυτταρικό πολλαπλασιασμό, ενώ εξωκυτταρικά, συνδέεται κυρίως με την επαγωγή ειδικών κυτταρικών ανοσολογικών αποκρίσεων. Μελέτες έχουν δείξει ότι η προθυμοσίνη α μπορεί να επαναφέρει σε σχεδόν φυσιολογικά επίπεδα τις ελαττωματικές λεμφοκυτταρικές αποκρίσεις ασθενών με καρκίνο in vitro και να αναστέλλει την ανάπτυξη όγκων σε ποντίκια in vivo. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν να ελέγξουμε την ικανότητα της προθυμοσίνης α και του ανοσοδραστικού της πεπτιδίου ΠροΤα(100-109) αφενός, να ενεργοποιούν in vitro λεμφοκύτταρα από ασκιτικό υγρό ασθενών με καρκίνο των ωοθηκών και αφετέρου, να επιδρούν in vivo στην εξέλιξη όγκων σε ανοσοανεπαρκή ποντίκια SCID. Τα λεμφοκύτταρα που απομονώσαμε από τα δείγματα των ασκιτικών υγρών των ασθενών συνκαλλιεργήθηκαν σε καλλιέργειες τύπου MLTC (Μεικτές Καλλιέργειες Λεμφοκυττάρων – Καρκινικών κυττάρων) με αυτόλογα καρκινικά κύτταρα παρουσία της προθυμοσίνης α ή του πεπτιδίου ΠροΤα(100-109), συνεργιστικά με IL-2, για 7-21 ημέρες. Μελετήθηκαν τα ποσοστά των λεμφοκυτταρικών υποπληθυσμών και η κυτταροτοξικότητα των ΝΚ και Τ-λεμφοκυττάρων. Στα πειράματά μας, ο προσδιορισμός της κυτταροτοξικότητας των λεμφοκυττάρων έγινε με δύο τρόπους: α) με τη μέθοδο της ειδικής απελευθέρωσης ραδιενεργού χρωμίου από τα κύτταρα- στόχους που υφίστανται λύση, η οποία είναι και η ευρέως εφαρμοζόμενη μέθοδος εκτίμησης της κυτταροτοξικότητας, και β) με τη μέθοδο “αποκοκκίωσης” των δραστικών κυτταροτοξικών κυττάρων με χρήση κυτταρομετρία ροής. Διαπιστώσαμε ότι η προθυμοσίνη α και σε λιγότερο βαθμό το ΠροΤα(100-109), συνεργιστικά με χαμηλές δόσεις IL-2 (25 IU/ml), μπορούν αφενός, να επάγουν in vitro την αντικαρκινική λειτουργικότητα λεμφοκυττάρων ασκιτικών υγρών κάποιων ασθενών με καρκίνο των ωοθηκών και αφετέρου, να επιδρούν in vivo στην εξέλιξη των όγκων στα πειραματόζωα μειώνοντας τον ρυθμό ανάπτυξης των όγκων και επιφέροντας μικρή παράταση της επιβίωσής τους σε ορισμένα από αυτά. Ταυτόχρονα, στη μέθοδο “αποκοκκίωσης” με κυτταρομετρία ροής, η μέτρηση του επιφανειακού δείκτη CD107 στα κυτταροτοξικά λεμφοκύτταρα παρείχε αποτελέσματα ισάξια με την πρότυπη δοκιμασία χρωμίου ως προς την ενεργοποίησή τους, με κυριότερο πλεονέκτημα τη χρησιμοποίηση σημαντικά μικρότερου αριθμού δραστικών κυττάρων. Τα αποτελέσματά μας συνηγορούν υπέρ της μελλοντικής χρήσης της προθυμοσίνης α ή/και του ανοσοδραστικού της πεπτιδίου σε κλινικά πρωτόκολλα ανοσοθεραπείας του καρκίνου και ταυτόχρονα προτείνουν μια νέα μέθοδο για τον προσδιορισμό της κυτταροτοξικότητας των λεμφοκυττάρων, που πλεονεκτεί σε σχέση με την ευρέως εφαρμοζόμενη πρότυπη δοκιμασία χρωμίου.","Ovarian cancer is the leading cause of death amongst gynaecological malignancies. It is diagnosed in advanced stages, has increased probability of recurrence and low rates of survival. Often, it leads to the generation of ascites, within which tumor-specific T-lymphocytes with reduced cytotoxicity are usually detected. Hence, the in vitro and in vivo activation of cytotoxic lymphocytes with soluble immune modulators holds interest for the prolongation of patients’ survival. Prothymosin α is a conservative polypeptide of the thymus gland, with length ranging from 109 to 111 amino acid residues, which regulates many lymphocyte functions. Studies from our laboratory have shown that the immunologically active site of prothymosin α is located at the carboxy-terminus of the polypeptide, among residues 100-109 [ProTa(100-109)]. Intracellularly, prothymosin α is associated with cell proliferation, whereas extracellularly, it is related mainly to stimulation of specific immune responses. Studies have shown that prothymosin α can restore, almost to normal levels, the defective lymphocyte responses in patients with cancer in vitro, and inhibit tumor growth in mice in vivo. Our aim was to assess the ability of prothymosin α and its immunoreactive peptide ProTa(100-109), on the one hand, to activate in vitro lymphocytes from ascitic fluids of patients with ovarian cancer and on the other hand, to delay in vivo tumor progression in immunodeficient SCID mice. Lymphocytes isolated from the ascitic fluid of patients with ovarian cancer were co-cultured in MLTCs (Mixed Lymphocyte Tumor Cultures) with autologous cancer cells, in the presence of prothymosin α or ProTa(100-109), in synergy with IL-2, for 7-21 days. The percentages of lymphocyte subpopulations and the cytotoxicity of NK and T-lymphocytes were investigated. In our experiments, the determination of lymphocyte cytotoxicity was performed using two methods: a) the standard chromium-release cytotoxicity assay, which is based on target-cell lysis and is widely applied for assessing cell cytotoxicity, and b) a flow cytometric assay, based on effector-cell degranulation. We showed that prothymosin α and at lower level ProTa(100-109) can induce, synergistically with low concentration of IL-2 (25 IU/ml), the in vitro anticancer functionality of lymphocytes isolated from ascitic fluids of certain patients with ovarian cancer and additionally, they can inhibit in vivo tumor progression in some mice, by reducing tumor growth rate and by slightly prolonging their survival. Simultaneously, using the flow cytometry-based assay for cell degranulation, we showed that determining the expression of the surface marker CD107 on cytotoxic lymphocyte effectors was of equal sensitivity to the standard chromium release cytotoxicity assay.The main advantage of the latter method was the requirement of significantly low number of cells. Our results suggest the potential use of prothymosin α and/or of its immunoreactive peptide in clinical protocols of cancer immunotherapy and propose a new method for determining the cytotoxicity of lymphocytes, which has several advantages compared to the widely applied standard chromium-release cytotoxicity assay."],"dc:identifier":["uoadl:1321155","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1321155"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["In vitro και in vivo μελέτη της επαγωγής ανοσοαπαντήσεων λεμφοκυττάρων ασκιτικού υγρού καρκίνου των ωοθηκών από το καρβοξυτελικό ανοσοδραστικό τμήμα της προθυμοσίνης α"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:26:40Z"}