{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1321193"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1321193","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"L-Dopa αποκαρβοξυλάση (L- Dopa decarboxylase, DDC) και βιοσύνθεση της ινσουλίνης στα ανθρώπινα β-κύτταρα του παγκρέατος: in vitro διερεύνηση της συσχέτισης συγκεκριμένων μορίων-\"κλειδιών\" του ντοπαμινεργικού συστήματος και του σηματοδοτικού μονοπατιού της ινσουλίνης.","abstract":"Η DDC, το ένζυμο που καταλύει την βιοσύνθεση των νευροδιαβιβαστών ντοπαμίνη και πιθανά σεροτονίνη, φαίνεται να εμπλέκεται στον μεταβολισμό της γλυκόζης και στην λειτουργία του παγκρέατος. Τα δεδομένα αυτά σε συνδυασμό με την ευρέως υποστηριζόμενη συσχέτιση μεταξύ του ντοπμινεργικού συστήματος και του μεταβολισμού της γλυκόζης μας οδήγησε στην διερεύνηση των μεταβολών της έκφρασης της DDC, ως απόκριση στην ρύθμιση του σηματοδοτικού μονοπατιού της ινσουλίνης, σε β-κύτταρα παγκρέατος ανθρώπινης προέλευσης. Τα πρώτα μας αποτελέσματα έδειξαν ότι επιδράσεις είτε με γλυκόζη, είτε με ινσουλίνη είτε με το αντιδιαβητικό φάρμακο μετφορμίνη στα 1.2Β4 αθανατοποιημένα ανθρώπινα β- κύτταρα, οδηγούν σε μεταβολές έκφρασης στα επίπεδα mRΝΑ της DDC. Στην παρούσα εργασία επικεντρωθήκαμε στην μελέτη των επιπέδων έκφρασης της DDC, ως αποτέλεσμα της δράσης διαφορετικών αναστολέων του σηματοδοτικού μοναπατιού της ινσουλίνης. Διαφορετικές καλλιέργειες κυττάρων 1.2Β4 επωάστηκαν με τον αναστολέα του mTOR, ραπαμυκίνη (10nM), με τον αναστολέα του μονοπατιού Ras/MAPK, PD98059 (25μΜ), και με τον αναστολέα του μονοπατιού PI3K, LY294002 (50μΜ), αντίστοιχα για 1 ώρα, ενώ ακολούθησε ενεργοποίηση του μονοπατιού της ινσουλίνης με προσθήκη γλυκόζης (16,7mM) για 15 λεπτά και στις τρεις περιπτώσεις. Εν συνεχεία, πραγματοποιήθηκε προσδιορισμός των επιπέδων mRNA της DDC μέσω qRT-PCR. Επιπλέον, ελέγχθηκε η βιωσιμότητα των κυττάρων, ως αποτέλεσμα της δράσης των αναστολέων μέσω κυτταρομετρίας ροής ύστερα από διπλή χρώση των κυττάρων με αννεξίνη 5 και ιωδιούχο προπίδιο. Η δράση των προαναφερθέντων αναστολέων είχε ως αποτέλεσμα την μείωση των επιπέδων mRNA της DDC [τιμές RQ (αποτελέσματα 3 ανεξάρτητων πειραμάτων για κάθε αναστολέα ± τυπική απόκλιση): για τον βαθμονομητή (επώαση κυττάρων παρουσία γλυκόζης 16,7mM)=1, για την ραπαμυκίνη=0,43 ± 0,04, για το PD98059=0,57 ± 0,11, για το LY294002=0,54 ± 0,06]. Δεν παρατηρήθηκαν μεταβολές στην βιωσιμότητα των κυττάρων σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις (>95%). Επιπρόσθετα, τέθηκε ως στόχος η διερεύνηση της συσχέτισης της καταστολής της DDC από τον αναστολέα της, carbidopa, και πιθανών μεταβολών στη συγκέντρωση ινσουλίνης που εκκρίνεται από τα κύτταρα 1.2B4. Η συγκέντρωση της ινσουλίνης προσδιορίστηκε με τη μέθοδο IRMA και χρήση 125I. Η δοκιμασία αυτή, έδειξε μια αύξηση στην συγκέντρωση τη ς ινσουλίνης που εκκρίθηκε από 1.2Β4 κύτταρα, τα οποία επωάστηκαν παρουσία γλυκόζης (1,1mM) και carbidopa (100ng/ml) για 40 λεπτά σε σύγκριση με την συγκέντρωση της ινσουλίνης που εκκρίθηκε από 1.2Β4 κύτταρα, τα οποία επωάστηκαν μόνο παρουσία γλυκόζης (1,1mM) για 40 λεπτά (βαθμονομητής). Τα μέχρι τώρα δεδομένα μας, προτείνουν τη συσχέτιση της έκφρασης της DDC με το σηματοδοτικό μονοπάτι της ινσουλίνης, καθώς επίσης και τη συσχέτιση της ενεργότητας της DDC, με τη βιοσύνθεση, έκκριση και πιθανόν τη δράση της ινσουλίνης, υποστηρίζοντας την σύνδεση μεταξύ του ντοπαμινεργικού συστήματος και του μεταβολισμού της γλυκόζης, που για πρώτη φορά μελετάται σε κύτταρα ανθρώπινης προέλευσης. Οι παρατηρήσεις αυτές χρήζουν περεταίρω διερεύνησης, προκειμένου να αποκαλυφθούν και οι κύριοι μηχανισμοί που διέπουν αυτές τις συσχετίσεις, οι οποίοι ίσως αποτελέσουν πιθανούς στόχους θεραπείας του διαβήτη.","abstract_html":"Η DDC, το ένζυμο που καταλύει την βιοσύνθεση των νευροδιαβιβαστών ντοπαμίνη και πιθανά σεροτονίνη, φαίνεται να εμπλέκεται στον μεταβολισμό της γλυκόζης και στην λειτουργία του παγκρέατος. Τα δεδομένα αυτά σε συνδυασμό με την ευρέως υποστηριζόμενη συσχέτιση μεταξύ του ντοπμινεργικού συστήματος και του μεταβολισμού της γλυκόζης μας οδήγησε στην διερεύνηση των μεταβολών της έκφρασης της DDC, ως απόκριση στην ρύθμιση του σηματοδοτικού μονοπατιού της ινσουλίνης, σε β-κύτταρα παγκρέατος ανθρώπινης προέλευσης. Τα πρώτα μας αποτελέσματα έδειξαν ότι επιδράσεις είτε με γλυκόζη, είτε με ινσουλίνη είτε με το αντιδιαβητικό φάρμακο μετφορμίνη στα 1.2Β4 αθανατοποιημένα ανθρώπινα β- κύτταρα, οδηγούν σε μεταβολές έκφρασης στα επίπεδα mRΝΑ της DDC. Στην παρούσα εργασία επικεντρωθήκαμε στην μελέτη των επιπέδων έκφρασης της DDC, ως αποτέλεσμα της δράσης διαφορετικών αναστολέων του σηματοδοτικού μοναπατιού της ινσουλίνης. Διαφορετικές καλλιέργειες κυττάρων 1.2Β4 επωάστηκαν με τον αναστολέα του mTOR, ραπαμυκίνη (10nM), με τον αναστολέα του μονοπατιού Ras/MAPK, PD98059 (25μΜ), και με τον αναστολέα του μονοπατιού PI3K, LY294002 (50μΜ), αντίστοιχα για 1 ώρα, ενώ ακολούθησε ενεργοποίηση του μονοπατιού της ινσουλίνης με προσθήκη γλυκόζης (16,7mM) για 15 λεπτά και στις τρεις περιπτώσεις. Εν συνεχεία, πραγματοποιήθηκε προσδιορισμός των επιπέδων mRNA της DDC μέσω qRT-PCR. Επιπλέον, ελέγχθηκε η βιωσιμότητα των κυττάρων, ως αποτέλεσμα της δράσης των αναστολέων μέσω κυτταρομετρίας ροής ύστερα από διπλή χρώση των κυττάρων με αννεξίνη 5 και ιωδιούχο προπίδιο. Η δράση των προαναφερθέντων αναστολέων είχε ως αποτέλεσμα την μείωση των επιπέδων mRNA της DDC [τιμές RQ (αποτελέσματα 3 ανεξάρτητων πειραμάτων για κάθε αναστολέα ± τυπική απόκλιση): για τον βαθμονομητή (επώαση κυττάρων παρουσία γλυκόζης 16,7mM)=1, για την ραπαμυκίνη=0,43 ± 0,04, για το PD98059=0,57 ± 0,11, για το LY294002=0,54 ± 0,06]. Δεν παρατηρήθηκαν μεταβολές στην βιωσιμότητα των κυττάρων σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις (&gt;95%). Επιπρόσθετα, τέθηκε ως στόχος η διερεύνηση της συσχέτισης της καταστολής της DDC από τον αναστολέα της, carbidopa, και πιθανών μεταβολών στη συγκέντρωση ινσουλίνης που εκκρίνεται από τα κύτταρα 1.2B4. Η συγκέντρωση της ινσουλίνης προσδιορίστηκε με τη μέθοδο IRMA και χρήση 125I. Η δοκιμασία αυτή, έδειξε μια αύξηση στην συγκέντρωση τη ς ινσουλίνης που εκκρίθηκε από 1.2Β4 κύτταρα, τα οποία επωάστηκαν παρουσία γλυκόζης (1,1mM) και carbidopa (100ng/ml) για 40 λεπτά σε σύγκριση με την συγκέντρωση της ινσουλίνης που εκκρίθηκε από 1.2Β4 κύτταρα, τα οποία επωάστηκαν μόνο παρουσία γλυκόζης (1,1mM) για 40 λεπτά (βαθμονομητής). Τα μέχρι τώρα δεδομένα μας, προτείνουν τη συσχέτιση της έκφρασης της DDC με το σηματοδοτικό μονοπάτι της ινσουλίνης, καθώς επίσης και τη συσχέτιση της ενεργότητας της DDC, με τη βιοσύνθεση, έκκριση και πιθανόν τη δράση της ινσουλίνης, υποστηρίζοντας την σύνδεση μεταξύ του ντοπαμινεργικού συστήματος και του μεταβολισμού της γλυκόζης, που για πρώτη φορά μελετάται σε κύτταρα ανθρώπινης προέλευσης. Οι παρατηρήσεις αυτές χρήζουν περεταίρω διερεύνησης, προκειμένου να αποκαλυφθούν και οι κύριοι μηχανισμοί που διέπουν αυτές τις συσχετίσεις, οι οποίοι ίσως αποτελέσουν πιθανούς στόχους θεραπείας του διαβήτη.","abstract_has_math":false,"creators":["Τούντα Δέσποινα"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2015,"date_issued":"2015","date_published":"2015","updated_at":"2026-11-19T05:26:40Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1321193"],"render_values":[{"text":"uoadl:1321193","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1321193","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1321193","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1321193","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Τούντα Δέσποινα"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2015"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1321193","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1321193"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η DDC, το ένζυμο που καταλύει την βιοσύνθεση των νευροδιαβιβαστών ντοπαμίνη και πιθανά σεροτονίνη, φαίνεται να εμπλέκεται στον μεταβολισμό της γλυκόζης και στην λειτουργία του παγκρέατος. Τα δεδομένα αυτά σε συνδυασμό με την ευρέως υποστηριζόμενη συσχέτιση μεταξύ του ντοπμινεργικού συστήματος και του μεταβολισμού της γλυκόζης μας οδήγησε στην διερεύνηση των μεταβολών της έκφρασης της DDC, ως απόκριση στην ρύθμιση του σηματοδοτικού μονοπατιού της ινσουλίνης, σε β-κύτταρα παγκρέατος ανθρώπινης προέλευσης. Τα πρώτα μας αποτελέσματα έδειξαν ότι επιδράσεις είτε με γλυκόζη, είτε με ινσουλίνη είτε με το αντιδιαβητικό φάρμακο μετφορμίνη στα 1.2Β4 αθανατοποιημένα ανθρώπινα β- κύτταρα, οδηγούν σε μεταβολές έκφρασης στα επίπεδα mRΝΑ της DDC. Στην παρούσα εργασία επικεντρωθήκαμε στην μελέτη των επιπέδων έκφρασης της DDC, ως αποτέλεσμα της δράσης διαφορετικών αναστολέων του σηματοδοτικού μοναπατιού της ινσουλίνης. Διαφορετικές καλλιέργειες κυττάρων 1.2Β4 επωάστηκαν με τον αναστολέα του mTOR, ραπαμυκίνη (10nM), με τον αναστολέα του μονοπατιού Ras/MAPK, PD98059 (25μΜ), και με τον αναστολέα του μονοπατιού PI3K, LY294002 (50μΜ), αντίστοιχα για 1 ώρα, ενώ ακολούθησε ενεργοποίηση του μονοπατιού της ινσουλίνης με προσθήκη γλυκόζης (16,7mM) για 15 λεπτά και στις τρεις περιπτώσεις. Εν συνεχεία, πραγματοποιήθηκε προσδιορισμός των επιπέδων mRNA της DDC μέσω qRT-PCR. Επιπλέον, ελέγχθηκε η βιωσιμότητα των κυττάρων, ως αποτέλεσμα της δράσης των αναστολέων μέσω κυτταρομετρίας ροής ύστερα από διπλή χρώση των κυττάρων με αννεξίνη 5 και ιωδιούχο προπίδιο. Η δράση των προαναφερθέντων αναστολέων είχε ως αποτέλεσμα την μείωση των επιπέδων mRNA της DDC [τιμές RQ (αποτελέσματα 3 ανεξάρτητων πειραμάτων για κάθε αναστολέα ± τυπική απόκλιση): για τον βαθμονομητή (επώαση κυττάρων παρουσία γλυκόζης 16,7mM)=1, για την ραπαμυκίνη=0,43 ± 0,04, για το PD98059=0,57 ± 0,11, για το LY294002=0,54 ± 0,06]. Δεν παρατηρήθηκαν μεταβολές στην βιωσιμότητα των κυττάρων σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις (>95%). Επιπρόσθετα, τέθηκε ως στόχος η διερεύνηση της συσχέτισης της καταστολής της DDC από τον αναστολέα της, carbidopa, και πιθανών μεταβολών στη συγκέντρωση ινσουλίνης που εκκρίνεται από τα κύτταρα 1.2B4. Η συγκέντρωση της ινσουλίνης προσδιορίστηκε με τη μέθοδο IRMA και χρήση 125I. Η δοκιμασία αυτή, έδειξε μια αύξηση στην συγκέντρωση τη ς ινσουλίνης που εκκρίθηκε από 1.2Β4 κύτταρα, τα οποία επωάστηκαν παρουσία γλυκόζης (1,1mM) και carbidopa (100ng/ml) για 40 λεπτά σε σύγκριση με την συγκέντρωση της ινσουλίνης που εκκρίθηκε από 1.2Β4 κύτταρα, τα οποία επωάστηκαν μόνο παρουσία γλυκόζης (1,1mM) για 40 λεπτά (βαθμονομητής). Τα μέχρι τώρα δεδομένα μας, προτείνουν τη συσχέτιση της έκφρασης της DDC με το σηματοδοτικό μονοπάτι της ινσουλίνης, καθώς επίσης και τη συσχέτιση της ενεργότητας της DDC, με τη βιοσύνθεση, έκκριση και πιθανόν τη δράση της ινσουλίνης, υποστηρίζοντας την σύνδεση μεταξύ του ντοπαμινεργικού συστήματος και του μεταβολισμού της γλυκόζης, που για πρώτη φορά μελετάται σε κύτταρα ανθρώπινης προέλευσης. Οι παρατηρήσεις αυτές χρήζουν περεταίρω διερεύνησης, προκειμένου να αποκαλυφθούν και οι κύριοι μηχανισμοί που διέπουν αυτές τις συσχετίσεις, οι οποίοι ίσως αποτελέσουν πιθανούς στόχους θεραπείας του διαβήτη.","DDC, the enzyme catalyzing the biosynthesis of the neurotransmitters dopamine and probably serotonin, has been implicated in glucose metabolism and function of pancreas. These data in combination with the widely supported association between dopaminergic system and glucose metabolism triggered us to investigate DDC expression under insulin-pathway modulation conditions, in human β- pancreatic cells. Our previous results revealed that treatment of 1.2B4 immortalized human β-pancreatic cells with either glucose, insulin or metformin leads to alterations in DDC mRNA levels. We are now focused on the investigation of DDC expression patterns, upon treatment with various inhibitors of the insulin-signaling pathway. 1.2B4 β-cells were subjected to treatment with either the mTOR inhibitor rapamycin (10nM), the Ras/MAPK inhibitor PD98059 (25μΜ), or the PI3K inhibitor LY294002 (50μΜ) for 1 hr, followed by glucose treatment(16,7mM) for 15 min. DDC mRNA levels were estimated by qRT-PCR. Cell viability was tested by flow-cytometry analysis upon annexin-V/propidium iodide staining. Treatment with any of the above mentioned inhibitors resulted in the downregulation of DDC mRNA levels [RQ values (mean of 3 independent experiments ± SD): for control=1; for rapamycin=0,43 ± 0,04; for PD98059=0,57 ± 0,11; for LY294002=0,54 ± 0,06]. Cell viability was unchanged in any of these conditions (>95%). We also tried to investigate the effect of the DDC inhibitor carbidopa in 1.2B4 β-cells, in terms of the concentration of secreted insulin, as tested by immunoradiometric assay (IRMA) utilizing125I and measured on a gamma counter. The assay revealed an increase (30%) in the amount of insulin secreted by 1.2B4 β-cells upon sequential treatments with glucose (1,1mM) and carbidopa (100ng/ml), compare to that upon treatment only with glucose (1,1mM) (control). Our up to now data indicate the possible association of DDC expression with insulin signalling, as well as, the association of DDC activity with insulin’s biosynthesis, secretion and probably action in target-tissues, supporting the dopaminergic system-glucose metabolism link, that is, herein, for the first time studied on cells of human origin. Further investigation is required to elucidate its governing molecular mechanisms that may serve as potential therapeutic targets for diabetes."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["L-Dopa αποκαρβοξυλάση (L- Dopa decarboxylase, DDC) και βιοσύνθεση της ινσουλίνης στα ανθρώπινα β-κύτταρα του παγκρέατος: in vitro διερεύνηση της συσχέτισης συγκεκριμένων μορίων-\"κλειδιών\" του ντοπαμινεργικού συστήματος και του σηματοδοτικού μονοπατιού της ινσουλίνης."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Τούντα Δέσποινα"],"dc:date":["2015"],"dc:description":["Η DDC, το ένζυμο που καταλύει την βιοσύνθεση των νευροδιαβιβαστών ντοπαμίνη και πιθανά σεροτονίνη, φαίνεται να εμπλέκεται στον μεταβολισμό της γλυκόζης και στην λειτουργία του παγκρέατος. Τα δεδομένα αυτά σε συνδυασμό με την ευρέως υποστηριζόμενη συσχέτιση μεταξύ του ντοπμινεργικού συστήματος και του μεταβολισμού της γλυκόζης μας οδήγησε στην διερεύνηση των μεταβολών της έκφρασης της DDC, ως απόκριση στην ρύθμιση του σηματοδοτικού μονοπατιού της ινσουλίνης, σε β-κύτταρα παγκρέατος ανθρώπινης προέλευσης. Τα πρώτα μας αποτελέσματα έδειξαν ότι επιδράσεις είτε με γλυκόζη, είτε με ινσουλίνη είτε με το αντιδιαβητικό φάρμακο μετφορμίνη στα 1.2Β4 αθανατοποιημένα ανθρώπινα β- κύτταρα, οδηγούν σε μεταβολές έκφρασης στα επίπεδα mRΝΑ της DDC. Στην παρούσα εργασία επικεντρωθήκαμε στην μελέτη των επιπέδων έκφρασης της DDC, ως αποτέλεσμα της δράσης διαφορετικών αναστολέων του σηματοδοτικού μοναπατιού της ινσουλίνης. Διαφορετικές καλλιέργειες κυττάρων 1.2Β4 επωάστηκαν με τον αναστολέα του mTOR, ραπαμυκίνη (10nM), με τον αναστολέα του μονοπατιού Ras/MAPK, PD98059 (25μΜ), και με τον αναστολέα του μονοπατιού PI3K, LY294002 (50μΜ), αντίστοιχα για 1 ώρα, ενώ ακολούθησε ενεργοποίηση του μονοπατιού της ινσουλίνης με προσθήκη γλυκόζης (16,7mM) για 15 λεπτά και στις τρεις περιπτώσεις. Εν συνεχεία, πραγματοποιήθηκε προσδιορισμός των επιπέδων mRNA της DDC μέσω qRT-PCR. Επιπλέον, ελέγχθηκε η βιωσιμότητα των κυττάρων, ως αποτέλεσμα της δράσης των αναστολέων μέσω κυτταρομετρίας ροής ύστερα από διπλή χρώση των κυττάρων με αννεξίνη 5 και ιωδιούχο προπίδιο. Η δράση των προαναφερθέντων αναστολέων είχε ως αποτέλεσμα την μείωση των επιπέδων mRNA της DDC [τιμές RQ (αποτελέσματα 3 ανεξάρτητων πειραμάτων για κάθε αναστολέα ± τυπική απόκλιση): για τον βαθμονομητή (επώαση κυττάρων παρουσία γλυκόζης 16,7mM)=1, για την ραπαμυκίνη=0,43 ± 0,04, για το PD98059=0,57 ± 0,11, για το LY294002=0,54 ± 0,06]. Δεν παρατηρήθηκαν μεταβολές στην βιωσιμότητα των κυττάρων σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις (>95%). Επιπρόσθετα, τέθηκε ως στόχος η διερεύνηση της συσχέτισης της καταστολής της DDC από τον αναστολέα της, carbidopa, και πιθανών μεταβολών στη συγκέντρωση ινσουλίνης που εκκρίνεται από τα κύτταρα 1.2B4. Η συγκέντρωση της ινσουλίνης προσδιορίστηκε με τη μέθοδο IRMA και χρήση 125I. Η δοκιμασία αυτή, έδειξε μια αύξηση στην συγκέντρωση τη ς ινσουλίνης που εκκρίθηκε από 1.2Β4 κύτταρα, τα οποία επωάστηκαν παρουσία γλυκόζης (1,1mM) και carbidopa (100ng/ml) για 40 λεπτά σε σύγκριση με την συγκέντρωση της ινσουλίνης που εκκρίθηκε από 1.2Β4 κύτταρα, τα οποία επωάστηκαν μόνο παρουσία γλυκόζης (1,1mM) για 40 λεπτά (βαθμονομητής). Τα μέχρι τώρα δεδομένα μας, προτείνουν τη συσχέτιση της έκφρασης της DDC με το σηματοδοτικό μονοπάτι της ινσουλίνης, καθώς επίσης και τη συσχέτιση της ενεργότητας της DDC, με τη βιοσύνθεση, έκκριση και πιθανόν τη δράση της ινσουλίνης, υποστηρίζοντας την σύνδεση μεταξύ του ντοπαμινεργικού συστήματος και του μεταβολισμού της γλυκόζης, που για πρώτη φορά μελετάται σε κύτταρα ανθρώπινης προέλευσης. Οι παρατηρήσεις αυτές χρήζουν περεταίρω διερεύνησης, προκειμένου να αποκαλυφθούν και οι κύριοι μηχανισμοί που διέπουν αυτές τις συσχετίσεις, οι οποίοι ίσως αποτελέσουν πιθανούς στόχους θεραπείας του διαβήτη.","DDC, the enzyme catalyzing the biosynthesis of the neurotransmitters dopamine and probably serotonin, has been implicated in glucose metabolism and function of pancreas. These data in combination with the widely supported association between dopaminergic system and glucose metabolism triggered us to investigate DDC expression under insulin-pathway modulation conditions, in human β- pancreatic cells. Our previous results revealed that treatment of 1.2B4 immortalized human β-pancreatic cells with either glucose, insulin or metformin leads to alterations in DDC mRNA levels. We are now focused on the investigation of DDC expression patterns, upon treatment with various inhibitors of the insulin-signaling pathway. 1.2B4 β-cells were subjected to treatment with either the mTOR inhibitor rapamycin (10nM), the Ras/MAPK inhibitor PD98059 (25μΜ), or the PI3K inhibitor LY294002 (50μΜ) for 1 hr, followed by glucose treatment(16,7mM) for 15 min. DDC mRNA levels were estimated by qRT-PCR. Cell viability was tested by flow-cytometry analysis upon annexin-V/propidium iodide staining. Treatment with any of the above mentioned inhibitors resulted in the downregulation of DDC mRNA levels [RQ values (mean of 3 independent experiments ± SD): for control=1; for rapamycin=0,43 ± 0,04; for PD98059=0,57 ± 0,11; for LY294002=0,54 ± 0,06]. Cell viability was unchanged in any of these conditions (>95%). We also tried to investigate the effect of the DDC inhibitor carbidopa in 1.2B4 β-cells, in terms of the concentration of secreted insulin, as tested by immunoradiometric assay (IRMA) utilizing125I and measured on a gamma counter. The assay revealed an increase (30%) in the amount of insulin secreted by 1.2B4 β-cells upon sequential treatments with glucose (1,1mM) and carbidopa (100ng/ml), compare to that upon treatment only with glucose (1,1mM) (control). Our up to now data indicate the possible association of DDC expression with insulin signalling, as well as, the association of DDC activity with insulin’s biosynthesis, secretion and probably action in target-tissues, supporting the dopaminergic system-glucose metabolism link, that is, herein, for the first time studied on cells of human origin. Further investigation is required to elucidate its governing molecular mechanisms that may serve as potential therapeutic targets for diabetes."],"dc:identifier":["uoadl:1321193","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1321193"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["L-Dopa αποκαρβοξυλάση (L- Dopa decarboxylase, DDC) και βιοσύνθεση της ινσουλίνης στα ανθρώπινα β-κύτταρα του παγκρέατος: in vitro διερεύνηση της συσχέτισης συγκεκριμένων μορίων-\"κλειδιών\" του ντοπαμινεργικού συστήματος και του σηματοδοτικού μονοπατιού της ινσουλίνης."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:26:40Z"}