{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1321419"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1321419","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Tectonic geomorphological analysis and fault specific seismic hazard maps for the Sparta Fault","abstract":"Το ρήγμα της Σπάρτης αποτελεί την κυρίαρχη ρηξιγενή δομή, μήκους 64km, που καθορίζει το ανατολικό περιθώριο του Όρους Ταΰγετος (υψόμετρο 2.400m) και οριοθετεί τη σημερινή λεκάνη της Σπάρτης. Το ρήγμα αυτό εξετάζεται και περιγράφεται ως προς τη γεωμετρία, τα διαφορετικά του τεμάχη, το υδρογραφικό δίκτυο που επηρεάζει και τον μεταπαγετώδη κρημνό του. Παράλληλα δίδεται έμφαση στις μεταβολές των ανωτέρω χαρακτηριστικών κατά μήκος του ίδιου ρήγματος. Οι ποιοτικές και ποσοτικές αναλύσεις των επιμήκων τοπογραφικών τομών των κεντρικών κλάδων του υδρογραφικού δικτύου που διασχίζουν κάθετα το ρήγμα, αποκαλύπτουν σημαντικές διαφοροποιήσεις στην κυρτότητα κατά μήκος των προφίλ. Οι διαφοροποιήσεις αυτές εντοπίζονται ανάμεσα στους κλάδους που διαρρέουν το κεντρικό τμήμα του ρήγματος, και στους κλάδους που διαρρέουν το βόρειο και νότιο άκρο του ρήγματος. Το γεγονός αυτό μπορεί ενδεχομένως να σχετισθεί με μεταβαλλόμενο ρυθμό τεκτονικής ανύψωσης κατά μήκος του ρήγματος, με τους υψηλότερους ρυθμούς να παρατηρούνται στο κεντρικό του τμήμα. Παράλληλα, στο ίδιο τμήμα παρατηρούνται μεγαλύτερες τιμές των κανονικοποιημένων δεικτών απότομης μορφολογικής κλίσης (normalized steepness indices, ksn), σε συνδυασμό με χαμηλότερες τιμές των δεικτών κοιλότητας (concavity indices, θ) στα προφίλ των ρεμάτων. Αυτό πιθανότατα καταδεικνύει ότι το ρήγμα της Σπάρτης δραστηριοποιείται ως ενιαία δομή, κατά τη διάρκεια των τελευταίων εκατοντάδων χιλιάδων ετών. Με τη χρήση γεωλογικών δεδομένων, και συγκεκριμένα των ρυθμών ολίσθησης και του γεωλογικού υποβάθρου, είναι δυνατή τόσο η ποιοτική όσο και η ποσοτική προσέγγιση της εκτίμησης κατανομής του σεισμικού κινδύνου. Αυτό επιτυγχάνεται με την κατασκευή του αντίστοιχου χάρτη σεισμικού κινδύνου, βασισμένου στους ρυθμούς ολίσθησης του ρήγματος της Σπάρτης. Για κάθε περιοχή που απεικονίζεται στο χάρτη αυτό, εξάγεται ο συνολικός αριθμός των σεισμικών γεγονότων ικανών να προκαλέσουν μακροσεισμικές εντάσεις συγκεκριμένης τιμής, σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Με τη διαδικασία αυτή ουσιαστικά δημιουργείται μια μακροπρόθεσμη καταγραφή της επαναληψιμότητας των σεισμικών γεγονότων, η οποία και διαφοροποιείται χωρικά κατά μήκος της ρηξιγενούς δομής. Σύμφωνα με το χάρτη αυτό, η πόλη της Σπάρτης υφίσταται ένα καταστροφικό σεισμικό γεγονός παρόμοιο με αυτό του 464 π.Χ., περίπου κάθε 1792 ± 458 χρόνια. Εάν ληφθεί υπόψη ότι κατά τα τελευταία 2.475 χρόνια δεν έχει συμβεί σεισμικό γεγονός της τάξης των 6,8 – 7R, o σεισμικός κίνδυνος στο ρήγμα της Σπάρτης θεωρείται αυξημένος.","abstract_html":"Το ρήγμα της Σπάρτης αποτελεί την κυρίαρχη ρηξιγενή δομή, μήκους 64km, που καθορίζει το ανατολικό περιθώριο του Όρους Ταΰγετος (υψόμετρο 2.400m) και οριοθετεί τη σημερινή λεκάνη της Σπάρτης. Το ρήγμα αυτό εξετάζεται και περιγράφεται ως προς τη γεωμετρία, τα διαφορετικά του τεμάχη, το υδρογραφικό δίκτυο που επηρεάζει και τον μεταπαγετώδη κρημνό του. Παράλληλα δίδεται έμφαση στις μεταβολές των ανωτέρω χαρακτηριστικών κατά μήκος του ίδιου ρήγματος. Οι ποιοτικές και ποσοτικές αναλύσεις των επιμήκων τοπογραφικών τομών των κεντρικών κλάδων του υδρογραφικού δικτύου που διασχίζουν κάθετα το ρήγμα, αποκαλύπτουν σημαντικές διαφοροποιήσεις στην κυρτότητα κατά μήκος των προφίλ. Οι διαφοροποιήσεις αυτές εντοπίζονται ανάμεσα στους κλάδους που διαρρέουν το κεντρικό τμήμα του ρήγματος, και στους κλάδους που διαρρέουν το βόρειο και νότιο άκρο του ρήγματος. Το γεγονός αυτό μπορεί ενδεχομένως να σχετισθεί με μεταβαλλόμενο ρυθμό τεκτονικής ανύψωσης κατά μήκος του ρήγματος, με τους υψηλότερους ρυθμούς να παρατηρούνται στο κεντρικό του τμήμα. Παράλληλα, στο ίδιο τμήμα παρατηρούνται μεγαλύτερες τιμές των κανονικοποιημένων δεικτών απότομης μορφολογικής κλίσης (normalized steepness indices, ksn), σε συνδυασμό με χαμηλότερες τιμές των δεικτών κοιλότητας (concavity indices, θ) στα προφίλ των ρεμάτων. Αυτό πιθανότατα καταδεικνύει ότι το ρήγμα της Σπάρτης δραστηριοποιείται ως ενιαία δομή, κατά τη διάρκεια των τελευταίων εκατοντάδων χιλιάδων ετών. Με τη χρήση γεωλογικών δεδομένων, και συγκεκριμένα των ρυθμών ολίσθησης και του γεωλογικού υποβάθρου, είναι δυνατή τόσο η ποιοτική όσο και η ποσοτική προσέγγιση της εκτίμησης κατανομής του σεισμικού κινδύνου. Αυτό επιτυγχάνεται με την κατασκευή του αντίστοιχου χάρτη σεισμικού κινδύνου, βασισμένου στους ρυθμούς ολίσθησης του ρήγματος της Σπάρτης. Για κάθε περιοχή που απεικονίζεται στο χάρτη αυτό, εξάγεται ο συνολικός αριθμός των σεισμικών γεγονότων ικανών να προκαλέσουν μακροσεισμικές εντάσεις συγκεκριμένης τιμής, σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Με τη διαδικασία αυτή ουσιαστικά δημιουργείται μια μακροπρόθεσμη καταγραφή της επαναληψιμότητας των σεισμικών γεγονότων, η οποία και διαφοροποιείται χωρικά κατά μήκος της ρηξιγενούς δομής. Σύμφωνα με το χάρτη αυτό, η πόλη της Σπάρτης υφίσταται ένα καταστροφικό σεισμικό γεγονός παρόμοιο με αυτό του 464 π.Χ., περίπου κάθε 1792 ± 458 χρόνια. Εάν ληφθεί υπόψη ότι κατά τα τελευταία 2.475 χρόνια δεν έχει συμβεί σεισμικό γεγονός της τάξης των 6,8 – 7R, o σεισμικός κίνδυνος στο ρήγμα της Σπάρτης θεωρείται αυξημένος.","abstract_has_math":false,"creators":["Δεληγιαννάκης Γεώργιος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:26:43Z","subjects":["Φυσικές καταστροφές","Natural disasters"],"languages":["English"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1321419"],"render_values":[{"text":"uoadl:1321419","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1321419","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1321419","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1321419","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δεληγιαννάκης Γεώργιος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φυσικές καταστροφές","Natural disasters"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["English"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1321419","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1321419"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το ρήγμα της Σπάρτης αποτελεί την κυρίαρχη ρηξιγενή δομή, μήκους 64km, που καθορίζει το ανατολικό περιθώριο του Όρους Ταΰγετος (υψόμετρο 2.400m) και οριοθετεί τη σημερινή λεκάνη της Σπάρτης. Το ρήγμα αυτό εξετάζεται και περιγράφεται ως προς τη γεωμετρία, τα διαφορετικά του τεμάχη, το υδρογραφικό δίκτυο που επηρεάζει και τον μεταπαγετώδη κρημνό του. Παράλληλα δίδεται έμφαση στις μεταβολές των ανωτέρω χαρακτηριστικών κατά μήκος του ίδιου ρήγματος. Οι ποιοτικές και ποσοτικές αναλύσεις των επιμήκων τοπογραφικών τομών των κεντρικών κλάδων του υδρογραφικού δικτύου που διασχίζουν κάθετα το ρήγμα, αποκαλύπτουν σημαντικές διαφοροποιήσεις στην κυρτότητα κατά μήκος των προφίλ. Οι διαφοροποιήσεις αυτές εντοπίζονται ανάμεσα στους κλάδους που διαρρέουν το κεντρικό τμήμα του ρήγματος, και στους κλάδους που διαρρέουν το βόρειο και νότιο άκρο του ρήγματος. Το γεγονός αυτό μπορεί ενδεχομένως να σχετισθεί με μεταβαλλόμενο ρυθμό τεκτονικής ανύψωσης κατά μήκος του ρήγματος, με τους υψηλότερους ρυθμούς να παρατηρούνται στο κεντρικό του τμήμα. Παράλληλα, στο ίδιο τμήμα παρατηρούνται μεγαλύτερες τιμές των κανονικοποιημένων δεικτών απότομης μορφολογικής κλίσης (normalized steepness indices, ksn), σε συνδυασμό με χαμηλότερες τιμές των δεικτών κοιλότητας (concavity indices, θ) στα προφίλ των ρεμάτων. Αυτό πιθανότατα καταδεικνύει ότι το ρήγμα της Σπάρτης δραστηριοποιείται ως ενιαία δομή, κατά τη διάρκεια των τελευταίων εκατοντάδων χιλιάδων ετών. Με τη χρήση γεωλογικών δεδομένων, και συγκεκριμένα των ρυθμών ολίσθησης και του γεωλογικού υποβάθρου, είναι δυνατή τόσο η ποιοτική όσο και η ποσοτική προσέγγιση της εκτίμησης κατανομής του σεισμικού κινδύνου. Αυτό επιτυγχάνεται με την κατασκευή του αντίστοιχου χάρτη σεισμικού κινδύνου, βασισμένου στους ρυθμούς ολίσθησης του ρήγματος της Σπάρτης. Για κάθε περιοχή που απεικονίζεται στο χάρτη αυτό, εξάγεται ο συνολικός αριθμός των σεισμικών γεγονότων ικανών να προκαλέσουν μακροσεισμικές εντάσεις συγκεκριμένης τιμής, σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Με τη διαδικασία αυτή ουσιαστικά δημιουργείται μια μακροπρόθεσμη καταγραφή της επαναληψιμότητας των σεισμικών γεγονότων, η οποία και διαφοροποιείται χωρικά κατά μήκος της ρηξιγενούς δομής. Σύμφωνα με το χάρτη αυτό, η πόλη της Σπάρτης υφίσταται ένα καταστροφικό σεισμικό γεγονός παρόμοιο με αυτό του 464 π.Χ., περίπου κάθε 1792 ± 458 χρόνια. Εάν ληφθεί υπόψη ότι κατά τα τελευταία 2.475 χρόνια δεν έχει συμβεί σεισμικό γεγονός της τάξης των 6,8 – 7R, o σεισμικός κίνδυνος στο ρήγμα της Σπάρτης θεωρείται αυξημένος.","The Sparta Fault system is a major structure approximately 64km long that bounds the eastern flanks of the Taygetos Mountain front (2.400m) and shapes the present-day Sparta basin. It was activated in 464 B.C., devastating the city of Sparta (~20000 fatalities). This fault is examined and described in terms of its geometry, segmentation, drainage pattern and postglacial finite throw, emphasizing also how these parameters vary along strike the fault. Quantitative and qualitative tectonic geomorphologic analysis was performed to long profile catchments which flow perpendicular to the fault. This analysis revealed a significant difference in longitudinal convexities. The differences are observed between the central and both the south and north parts of the fault system. This could lead to the conclusion of varying uplift rate along strike, with higher uplift rates in the central part. Moreover, the highest values of the normalized steepness indices (ksn), combined with the lower concavity indices (θ), in catchments profiles, as moving to the center of the fault, may suggest that the Sparta Fault has been tectonically active as one hard-linked structure probably for the last few hundred of thousand years. The construction of a seismic hazard map based on Sparta Fault throw-rates, shows the number of times a locality receives enough energy to shake at a certain intensity value, extracting a locality specific long-term earthquake recurrence record. Geological data offer both a qualitative and quantitative approach of the expected hazard distribution, as this map is based on fault throw-rates and the bedrock geology.Based on this map the town of Sparta experiences a destructive event similar to the 464 B.C. approximately every 1792 ± 458 years. Since no other major earthquake (M=6,8 to M=7) has been generated by this system since 464 B.C., (over the last 2475 years), a future event could be imminent."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Tectonic geomorphological analysis and fault specific seismic hazard maps for the Sparta Fault"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δεληγιαννάκης Γεώργιος"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Το ρήγμα της Σπάρτης αποτελεί την κυρίαρχη ρηξιγενή δομή, μήκους 64km, που καθορίζει το ανατολικό περιθώριο του Όρους Ταΰγετος (υψόμετρο 2.400m) και οριοθετεί τη σημερινή λεκάνη της Σπάρτης. Το ρήγμα αυτό εξετάζεται και περιγράφεται ως προς τη γεωμετρία, τα διαφορετικά του τεμάχη, το υδρογραφικό δίκτυο που επηρεάζει και τον μεταπαγετώδη κρημνό του. Παράλληλα δίδεται έμφαση στις μεταβολές των ανωτέρω χαρακτηριστικών κατά μήκος του ίδιου ρήγματος. Οι ποιοτικές και ποσοτικές αναλύσεις των επιμήκων τοπογραφικών τομών των κεντρικών κλάδων του υδρογραφικού δικτύου που διασχίζουν κάθετα το ρήγμα, αποκαλύπτουν σημαντικές διαφοροποιήσεις στην κυρτότητα κατά μήκος των προφίλ. Οι διαφοροποιήσεις αυτές εντοπίζονται ανάμεσα στους κλάδους που διαρρέουν το κεντρικό τμήμα του ρήγματος, και στους κλάδους που διαρρέουν το βόρειο και νότιο άκρο του ρήγματος. Το γεγονός αυτό μπορεί ενδεχομένως να σχετισθεί με μεταβαλλόμενο ρυθμό τεκτονικής ανύψωσης κατά μήκος του ρήγματος, με τους υψηλότερους ρυθμούς να παρατηρούνται στο κεντρικό του τμήμα. Παράλληλα, στο ίδιο τμήμα παρατηρούνται μεγαλύτερες τιμές των κανονικοποιημένων δεικτών απότομης μορφολογικής κλίσης (normalized steepness indices, ksn), σε συνδυασμό με χαμηλότερες τιμές των δεικτών κοιλότητας (concavity indices, θ) στα προφίλ των ρεμάτων. Αυτό πιθανότατα καταδεικνύει ότι το ρήγμα της Σπάρτης δραστηριοποιείται ως ενιαία δομή, κατά τη διάρκεια των τελευταίων εκατοντάδων χιλιάδων ετών. Με τη χρήση γεωλογικών δεδομένων, και συγκεκριμένα των ρυθμών ολίσθησης και του γεωλογικού υποβάθρου, είναι δυνατή τόσο η ποιοτική όσο και η ποσοτική προσέγγιση της εκτίμησης κατανομής του σεισμικού κινδύνου. Αυτό επιτυγχάνεται με την κατασκευή του αντίστοιχου χάρτη σεισμικού κινδύνου, βασισμένου στους ρυθμούς ολίσθησης του ρήγματος της Σπάρτης. Για κάθε περιοχή που απεικονίζεται στο χάρτη αυτό, εξάγεται ο συνολικός αριθμός των σεισμικών γεγονότων ικανών να προκαλέσουν μακροσεισμικές εντάσεις συγκεκριμένης τιμής, σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Με τη διαδικασία αυτή ουσιαστικά δημιουργείται μια μακροπρόθεσμη καταγραφή της επαναληψιμότητας των σεισμικών γεγονότων, η οποία και διαφοροποιείται χωρικά κατά μήκος της ρηξιγενούς δομής. Σύμφωνα με το χάρτη αυτό, η πόλη της Σπάρτης υφίσταται ένα καταστροφικό σεισμικό γεγονός παρόμοιο με αυτό του 464 π.Χ., περίπου κάθε 1792 ± 458 χρόνια. Εάν ληφθεί υπόψη ότι κατά τα τελευταία 2.475 χρόνια δεν έχει συμβεί σεισμικό γεγονός της τάξης των 6,8 – 7R, o σεισμικός κίνδυνος στο ρήγμα της Σπάρτης θεωρείται αυξημένος.","The Sparta Fault system is a major structure approximately 64km long that bounds the eastern flanks of the Taygetos Mountain front (2.400m) and shapes the present-day Sparta basin. It was activated in 464 B.C., devastating the city of Sparta (~20000 fatalities). This fault is examined and described in terms of its geometry, segmentation, drainage pattern and postglacial finite throw, emphasizing also how these parameters vary along strike the fault. Quantitative and qualitative tectonic geomorphologic analysis was performed to long profile catchments which flow perpendicular to the fault. This analysis revealed a significant difference in longitudinal convexities. The differences are observed between the central and both the south and north parts of the fault system. This could lead to the conclusion of varying uplift rate along strike, with higher uplift rates in the central part. Moreover, the highest values of the normalized steepness indices (ksn), combined with the lower concavity indices (θ), in catchments profiles, as moving to the center of the fault, may suggest that the Sparta Fault has been tectonically active as one hard-linked structure probably for the last few hundred of thousand years. The construction of a seismic hazard map based on Sparta Fault throw-rates, shows the number of times a locality receives enough energy to shake at a certain intensity value, extracting a locality specific long-term earthquake recurrence record. Geological data offer both a qualitative and quantitative approach of the expected hazard distribution, as this map is based on fault throw-rates and the bedrock geology.Based on this map the town of Sparta experiences a destructive event similar to the 464 B.C. approximately every 1792 ± 458 years. Since no other major earthquake (M=6,8 to M=7) has been generated by this system since 464 B.C., (over the last 2475 years), a future event could be imminent."],"dc:identifier":["uoadl:1321419","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1321419"],"dc:language":["English"],"dc:subject":["Φυσικές καταστροφές","Natural disasters"],"dc:title":["Tectonic geomorphological analysis and fault specific seismic hazard maps for the Sparta Fault"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:26:43Z"}