{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1325053"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1325053","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Φυσικοθεραπευτική Διαγνωστική Προσέγγιση και Αποκατάσταση Υπερηλίκων Ασθενών με σύνδρομο Ευπάθειας","abstract":"Το γηριατρικό σύνδρομο της ευπάθειας λαμβάνει συνεχώς όλο και μεγαλύτερε “διαστάσεις” τις τελευταίες δεκαετίες. Η μεγάλη πρόοδος που χαρακτηρίζει την ιατρική επιστήμη και αποτελεί απόρροια της μεγάλης προόδου της τεχνολογίας, έχει οδηγήσει σε ένα σημείο όπου παρατηρείται μια αύξηση του ορίου ηλικίας ειδικά στους Δυτικούς πολιτισμούς. Η ευπάθεια πλήττει το άτομο και το οδηγεί σε μια παθολογική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από μια γενικευμένη ευαισθησία, η οποία συνδυάζεται με μειωμένη αντίσταση σε ενδογενείς καθώς και εξωγενείς στρεσογόνους παράγοντες. Η πληθώρα των δυσμενών καταστάσεων με τις οποίες συνδέεται το συγκεκριμένο σύνδρομο, όπως π.χ. η αναπηρία ή η θνησιμότητα, αποτελούν ένα “κάλεσμα” για τον οποιοδήποτε επαγγελματία υγείας να δράσει προς την εύρεση ενός επιτυχούς τρόπου αξιολόγησης του συνδρόμου αλλά ταυτόχρονα και δημιουργίας ενός αποτελεσματικού θεραπευτικού πλάνου. Η φυσιοθεραπευτική παρέμβαση στο σύνδρομο της ευπάθειας είναι υψίστης σημασίας. Ο φυσιοθεραπευτής διαθέτοντας στα χέρια του ένα σημαντικό αριθμό εξετάσεων όπως ο έλεγχος της μυϊκής δύναμης και ελαστικότητας, η αξιολόγηση του εύρους κίνησης των αρθρώσεων ή το ρυθμού βάδισης, προσπαθεί να αποδoμήσει την παθολογική εικόνα που παρουσιάζει ο ασθενής, εντοπίζοντας τα επί μέρους ελλείμματα. Δημιουργώντας ένα προφίλ για τον ασθενή του και λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες τους αλλά και τις δυνατότητές του – σωματικές και ψυχικές, οδεύει προς τη σύσταση ενός εξατομικευμένου θεραπευτικού προγράμματος, το οποίο αναδεικνύει τη σημασία της θεραπευτικής άσκησης και αποσκοπεί στη βελτίωση των συνθηκών ζωής του ασθενούς και την διεκδίκηση της ανεξαρτησίας του.","abstract_html":"Το γηριατρικό σύνδρομο της ευπάθειας λαμβάνει συνεχώς όλο και μεγαλύτερε “διαστάσεις” τις τελευταίες δεκαετίες. Η μεγάλη πρόοδος που χαρακτηρίζει την ιατρική επιστήμη και αποτελεί απόρροια της μεγάλης προόδου της τεχνολογίας, έχει οδηγήσει σε ένα σημείο όπου παρατηρείται μια αύξηση του ορίου ηλικίας ειδικά στους Δυτικούς πολιτισμούς. Η ευπάθεια πλήττει το άτομο και το οδηγεί σε μια παθολογική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από μια γενικευμένη ευαισθησία, η οποία συνδυάζεται με μειωμένη αντίσταση σε ενδογενείς καθώς και εξωγενείς στρεσογόνους παράγοντες. Η πληθώρα των δυσμενών καταστάσεων με τις οποίες συνδέεται το συγκεκριμένο σύνδρομο, όπως π.χ. η αναπηρία ή η θνησιμότητα, αποτελούν ένα “κάλεσμα” για τον οποιοδήποτε επαγγελματία υγείας να δράσει προς την εύρεση ενός επιτυχούς τρόπου αξιολόγησης του συνδρόμου αλλά ταυτόχρονα και δημιουργίας ενός αποτελεσματικού θεραπευτικού πλάνου. Η φυσιοθεραπευτική παρέμβαση στο σύνδρομο της ευπάθειας είναι υψίστης σημασίας. Ο φυσιοθεραπευτής διαθέτοντας στα χέρια του ένα σημαντικό αριθμό εξετάσεων όπως ο έλεγχος της μυϊκής δύναμης και ελαστικότητας, η αξιολόγηση του εύρους κίνησης των αρθρώσεων ή το ρυθμού βάδισης, προσπαθεί να αποδoμήσει την παθολογική εικόνα που παρουσιάζει ο ασθενής, εντοπίζοντας τα επί μέρους ελλείμματα. Δημιουργώντας ένα προφίλ για τον ασθενή του και λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες τους αλλά και τις δυνατότητές του – σωματικές και ψυχικές, οδεύει προς τη σύσταση ενός εξατομικευμένου θεραπευτικού προγράμματος, το οποίο αναδεικνύει τη σημασία της θεραπευτικής άσκησης και αποσκοπεί στη βελτίωση των συνθηκών ζωής του ασθενούς και την διεκδίκηση της ανεξαρτησίας του.","abstract_has_math":false,"creators":["Δημήτριος Νικολάου","Dimitrios Nikolaou"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:27:13Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1325053"],"render_values":[{"text":"uoadl:1325053","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325053","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325053","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1325053","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Δημήτριος Νικολάου","Dimitrios Nikolaou"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1325053","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325053"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το γηριατρικό σύνδρομο της ευπάθειας λαμβάνει συνεχώς όλο και μεγαλύτερε “διαστάσεις” τις τελευταίες δεκαετίες. Η μεγάλη πρόοδος που χαρακτηρίζει την ιατρική επιστήμη και αποτελεί απόρροια της μεγάλης προόδου της τεχνολογίας, έχει οδηγήσει σε ένα σημείο όπου παρατηρείται μια αύξηση του ορίου ηλικίας ειδικά στους Δυτικούς πολιτισμούς. Η ευπάθεια πλήττει το άτομο και το οδηγεί σε μια παθολογική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από μια γενικευμένη ευαισθησία, η οποία συνδυάζεται με μειωμένη αντίσταση σε ενδογενείς καθώς και εξωγενείς στρεσογόνους παράγοντες. Η πληθώρα των δυσμενών καταστάσεων με τις οποίες συνδέεται το συγκεκριμένο σύνδρομο, όπως π.χ. η αναπηρία ή η θνησιμότητα, αποτελούν ένα “κάλεσμα” για τον οποιοδήποτε επαγγελματία υγείας να δράσει προς την εύρεση ενός επιτυχούς τρόπου αξιολόγησης του συνδρόμου αλλά ταυτόχρονα και δημιουργίας ενός αποτελεσματικού θεραπευτικού πλάνου. Η φυσιοθεραπευτική παρέμβαση στο σύνδρομο της ευπάθειας είναι υψίστης σημασίας. Ο φυσιοθεραπευτής διαθέτοντας στα χέρια του ένα σημαντικό αριθμό εξετάσεων όπως ο έλεγχος της μυϊκής δύναμης και ελαστικότητας, η αξιολόγηση του εύρους κίνησης των αρθρώσεων ή το ρυθμού βάδισης, προσπαθεί να αποδoμήσει την παθολογική εικόνα που παρουσιάζει ο ασθενής, εντοπίζοντας τα επί μέρους ελλείμματα. Δημιουργώντας ένα προφίλ για τον ασθενή του και λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες τους αλλά και τις δυνατότητές του – σωματικές και ψυχικές, οδεύει προς τη σύσταση ενός εξατομικευμένου θεραπευτικού προγράμματος, το οποίο αναδεικνύει τη σημασία της θεραπευτικής άσκησης και αποσκοπεί στη βελτίωση των συνθηκών ζωής του ασθενούς και την διεκδίκηση της ανεξαρτησίας του.","The geriatric syndrome of frailty receives a constantly increasing extent during the last decades. The great progress that defines today’s medicine and at the same time constitutes the importance of technological advances, brought us to a point where there is a rise in the life expectancy, especially in the western civilizations. Frailty affects the elderly and causes a pathological state marked by a general feeling of vulnerability, which is associated with decrease resistance against endogenous and exogenous stress factors. The great numbers of adverse outcomes that define the syndrome e.g. physical disability or even morbidity constitute a calling towards health professionals in order to take action towards the finding of a successful way of assessing the case as well setting a therapeutic plan. The physical therapy intervention is of great importance in such case. The physical therapist having in hands a great variety of examination procedures such as the manual muscle strength testing, the examination of length, the assessment of range of motion or even the gait of the patient tries to access the pathology the patient presents, depicting the individual deficits. By creating a profile for the patient and taking in consideration the needs as well the abilities – in physical and psychological level, moves into the creation of a personalized therapeutic program, which imposes the importance of physical exercise and has as a goal the improvement of patient life and retrieve of his independency."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Φυσικοθεραπευτική Διαγνωστική Προσέγγιση και Αποκατάσταση Υπερηλίκων Ασθενών με σύνδρομο Ευπάθειας"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Δημήτριος Νικολάου","Dimitrios Nikolaou"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Το γηριατρικό σύνδρομο της ευπάθειας λαμβάνει συνεχώς όλο και μεγαλύτερε “διαστάσεις” τις τελευταίες δεκαετίες. Η μεγάλη πρόοδος που χαρακτηρίζει την ιατρική επιστήμη και αποτελεί απόρροια της μεγάλης προόδου της τεχνολογίας, έχει οδηγήσει σε ένα σημείο όπου παρατηρείται μια αύξηση του ορίου ηλικίας ειδικά στους Δυτικούς πολιτισμούς. Η ευπάθεια πλήττει το άτομο και το οδηγεί σε μια παθολογική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από μια γενικευμένη ευαισθησία, η οποία συνδυάζεται με μειωμένη αντίσταση σε ενδογενείς καθώς και εξωγενείς στρεσογόνους παράγοντες. Η πληθώρα των δυσμενών καταστάσεων με τις οποίες συνδέεται το συγκεκριμένο σύνδρομο, όπως π.χ. η αναπηρία ή η θνησιμότητα, αποτελούν ένα “κάλεσμα” για τον οποιοδήποτε επαγγελματία υγείας να δράσει προς την εύρεση ενός επιτυχούς τρόπου αξιολόγησης του συνδρόμου αλλά ταυτόχρονα και δημιουργίας ενός αποτελεσματικού θεραπευτικού πλάνου. Η φυσιοθεραπευτική παρέμβαση στο σύνδρομο της ευπάθειας είναι υψίστης σημασίας. Ο φυσιοθεραπευτής διαθέτοντας στα χέρια του ένα σημαντικό αριθμό εξετάσεων όπως ο έλεγχος της μυϊκής δύναμης και ελαστικότητας, η αξιολόγηση του εύρους κίνησης των αρθρώσεων ή το ρυθμού βάδισης, προσπαθεί να αποδoμήσει την παθολογική εικόνα που παρουσιάζει ο ασθενής, εντοπίζοντας τα επί μέρους ελλείμματα. Δημιουργώντας ένα προφίλ για τον ασθενή του και λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες τους αλλά και τις δυνατότητές του – σωματικές και ψυχικές, οδεύει προς τη σύσταση ενός εξατομικευμένου θεραπευτικού προγράμματος, το οποίο αναδεικνύει τη σημασία της θεραπευτικής άσκησης και αποσκοπεί στη βελτίωση των συνθηκών ζωής του ασθενούς και την διεκδίκηση της ανεξαρτησίας του.","The geriatric syndrome of frailty receives a constantly increasing extent during the last decades. The great progress that defines today’s medicine and at the same time constitutes the importance of technological advances, brought us to a point where there is a rise in the life expectancy, especially in the western civilizations. Frailty affects the elderly and causes a pathological state marked by a general feeling of vulnerability, which is associated with decrease resistance against endogenous and exogenous stress factors. The great numbers of adverse outcomes that define the syndrome e.g. physical disability or even morbidity constitute a calling towards health professionals in order to take action towards the finding of a successful way of assessing the case as well setting a therapeutic plan. The physical therapy intervention is of great importance in such case. The physical therapist having in hands a great variety of examination procedures such as the manual muscle strength testing, the examination of length, the assessment of range of motion or even the gait of the patient tries to access the pathology the patient presents, depicting the individual deficits. By creating a profile for the patient and taking in consideration the needs as well the abilities – in physical and psychological level, moves into the creation of a personalized therapeutic program, which imposes the importance of physical exercise and has as a goal the improvement of patient life and retrieve of his independency."],"dc:identifier":["uoadl:1325053","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325053"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Φυσικοθεραπευτική Διαγνωστική Προσέγγιση και Αποκατάσταση Υπερηλίκων Ασθενών με σύνδρομο Ευπάθειας"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:27:13Z"}