{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1325258"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1325258","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Bevacizumab in fragile patients","abstract":"Ο καρκίνος πνεύμονα αποτελεί την 1η αιτία θανάτου από καρκίνο παγκόσμια με τον μη μικροκυτταρικό τύπο της νόσου (ΜΜΚΠ) να αντιστοιχεί στο 85% περίπου των περιπτώσεων. Ανάμεσα στους μοριακούς μηχανισμούς που εμπλέκονται στην ανάπτυξη του ΜΜΚΠ κομβικό ρόλο διαδραματίζει ο μηχανισμός της νεοαγγειογένεσης που διαμεσολαβείται κατά βάση από τον παράγοντα VEGF. Το Bevacizumab είναι αντίσωμα έναντι του παράγοντα αυτού και συνιστά την πρώτη αντιαγγειογενετική θεραπεία που έχει εγκριθεί για την αντιμετώπιση του προχωρημένου ΜΜΚΠ. Με δεδομένο ότι σχεδόν οι μισοί ασθενείς με ΜΜΚΠ είναι άνω των 65 ετών και άρα εν δυνάμει υψηλού ρίσκου λόγω της συνυπάρχουσας νοσηρότητας καθίσταται σαφές πως οι θεραπευτικοί χειρισμοί των ασθενών αυτών γίνονται ενίοτε δύσκολοι αν και τα πολλαπλά οφέλη από την χορήγηση χημειοθεραπευτικών ή στοχευτικών παραγόντων (περιλαμβανομένου και του Βevacizumab) στην υποομάδα αυτή των ασθενών είναι αδιαμφισβήτητα. Στην παρούσα αναδρομική μελέτη αξιολογήθηκε η ασφάλεια και το κλινικό όφελος της χορήγησης του Bevacizumab σε ασθενείς με προχωρημένο ΜΜΚΠ λαμβάνοντας υπόψιν είτε την ηλικία (άνω ή κάτω των 70 ετών) είτε την φυσική κατάσταση (PS 0-1 έναντι 2-3). Διαπιστώθηκε πως δεν υπήρχε ουσιαστική διαφορά στα ποσοστά των διαφόρων ανεπιθύμητων συμβάντων μεταξύ των δύο ηλικιακών ομάδων με τις κυριότερες εξ αυτών να αφορούν αιμορραγικά συμβάντα, λευκωματουρία, αρτηριακή υπέρταση, γαστρεντερικές ή δερματικές διαταραχές και τέλος δύσπνοια. Επίσης οι διαφορές στα ποσοστά θανάτου και προόδου νόσου που παρατηρήθηκαν μεταξύ των δύο αυτών ηλικιακών group δεν ήταν στατιστικά σημαντικές. Όσον αφορά την αξιολόγηση με βάση την φυσική κατάσταση των ασθενών δεν παρατηρήθηκε διαφοροποίηση στο είδος και την συχνότητα των διαφόρων ανεπιθύμητων ενεργειών (αιμορραγικά συμβάντα, αρτηριακή υπέρταση, λευκωματουρία, δερματολογική και γαστρεντερολογική τοξικότητα οι κυριότερες) με εξαίρεση την δύσπνοια που εμφανίστηκε σε μεγαλύτερη συχνότητα σε ασθενείς με PS 2-3. Τα ποσοστά θανάτου ήταν επίσης υψηλότερα για τους ασθενείς με PS 2-3 ενώ το ποσοστό προόδου νόσου υψηλότερο για εκείνους με PS 0-1. Όσον αφορά την θεραπεία συντήρησης με Bevacizumab (μονοθεραπεία ή σε συνδυασμό με Pemetrexed) αυτή χορηγήθηκε με μεγαλύτερη συχνότητα σε ασθενείς κάτω των 70 ετών και μόνο σε ασθενείς με PS 0-1 και σχετίστηκε με μείωση των πιθανοτήτων για προόδο νόσου κατά 47% σε σχέση με τους ασθενείς που τέθηκαν μόνο σε παρακολούθηση. Τέλος σημαντική συσχέτιση με την επιβίωση διαπιστώθηκε να έχουν: το χειρουργείο σε πρώιμο στάδιο της νόσου, η χορήγηση θεραπείας συντήρησης και η καλή φυσική κατάσταση (PS 0-1) των ασθενών. Τα ανωτέρω ευρήματα βρίσκονται σε συμφωνία με τα περισσότερα αποτελέσματα υποαναλύσεων μεγάλων κλινικών μελετών και υποδεικνύουν πως η χορήγηση αντιοαγγειογενετικής θεραπείας με Bevacizumab σε ευαίσθητες υποομάδες ασθενών με προχωρημένο ΜΜΚΠ αποτελεί ρεαλιστική θεραπευτική επιλογή πάντα όμως υπό το πρίσμα του κλινικού οφέλους έναντι των εν δυνάμει κινδύνων από την τοξικότητα της χορηγούμενης θεραπείας.","abstract_html":"Ο καρκίνος πνεύμονα αποτελεί την 1η αιτία θανάτου από καρκίνο παγκόσμια με τον μη μικροκυτταρικό τύπο της νόσου (ΜΜΚΠ) να αντιστοιχεί στο 85% περίπου των περιπτώσεων. Ανάμεσα στους μοριακούς μηχανισμούς που εμπλέκονται στην ανάπτυξη του ΜΜΚΠ κομβικό ρόλο διαδραματίζει ο μηχανισμός της νεοαγγειογένεσης που διαμεσολαβείται κατά βάση από τον παράγοντα VEGF. Το Bevacizumab είναι αντίσωμα έναντι του παράγοντα αυτού και συνιστά την πρώτη αντιαγγειογενετική θεραπεία που έχει εγκριθεί για την αντιμετώπιση του προχωρημένου ΜΜΚΠ. Με δεδομένο ότι σχεδόν οι μισοί ασθενείς με ΜΜΚΠ είναι άνω των 65 ετών και άρα εν δυνάμει υψηλού ρίσκου λόγω της συνυπάρχουσας νοσηρότητας καθίσταται σαφές πως οι θεραπευτικοί χειρισμοί των ασθενών αυτών γίνονται ενίοτε δύσκολοι αν και τα πολλαπλά οφέλη από την χορήγηση χημειοθεραπευτικών ή στοχευτικών παραγόντων (περιλαμβανομένου και του Βevacizumab) στην υποομάδα αυτή των ασθενών είναι αδιαμφισβήτητα. Στην παρούσα αναδρομική μελέτη αξιολογήθηκε η ασφάλεια και το κλινικό όφελος της χορήγησης του Bevacizumab σε ασθενείς με προχωρημένο ΜΜΚΠ λαμβάνοντας υπόψιν είτε την ηλικία (άνω ή κάτω των 70 ετών) είτε την φυσική κατάσταση (PS 0-1 έναντι 2-3). Διαπιστώθηκε πως δεν υπήρχε ουσιαστική διαφορά στα ποσοστά των διαφόρων ανεπιθύμητων συμβάντων μεταξύ των δύο ηλικιακών ομάδων με τις κυριότερες εξ αυτών να αφορούν αιμορραγικά συμβάντα, λευκωματουρία, αρτηριακή υπέρταση, γαστρεντερικές ή δερματικές διαταραχές και τέλος δύσπνοια. Επίσης οι διαφορές στα ποσοστά θανάτου και προόδου νόσου που παρατηρήθηκαν μεταξύ των δύο αυτών ηλικιακών group δεν ήταν στατιστικά σημαντικές. Όσον αφορά την αξιολόγηση με βάση την φυσική κατάσταση των ασθενών δεν παρατηρήθηκε διαφοροποίηση στο είδος και την συχνότητα των διαφόρων ανεπιθύμητων ενεργειών (αιμορραγικά συμβάντα, αρτηριακή υπέρταση, λευκωματουρία, δερματολογική και γαστρεντερολογική τοξικότητα οι κυριότερες) με εξαίρεση την δύσπνοια που εμφανίστηκε σε μεγαλύτερη συχνότητα σε ασθενείς με PS 2-3. Τα ποσοστά θανάτου ήταν επίσης υψηλότερα για τους ασθενείς με PS 2-3 ενώ το ποσοστό προόδου νόσου υψηλότερο για εκείνους με PS 0-1. Όσον αφορά την θεραπεία συντήρησης με Bevacizumab (μονοθεραπεία ή σε συνδυασμό με Pemetrexed) αυτή χορηγήθηκε με μεγαλύτερη συχνότητα σε ασθενείς κάτω των 70 ετών και μόνο σε ασθενείς με PS 0-1 και σχετίστηκε με μείωση των πιθανοτήτων για προόδο νόσου κατά 47% σε σχέση με τους ασθενείς που τέθηκαν μόνο σε παρακολούθηση. Τέλος σημαντική συσχέτιση με την επιβίωση διαπιστώθηκε να έχουν: το χειρουργείο σε πρώιμο στάδιο της νόσου, η χορήγηση θεραπείας συντήρησης και η καλή φυσική κατάσταση (PS 0-1) των ασθενών. Τα ανωτέρω ευρήματα βρίσκονται σε συμφωνία με τα περισσότερα αποτελέσματα υποαναλύσεων μεγάλων κλινικών μελετών και υποδεικνύουν πως η χορήγηση αντιοαγγειογενετικής θεραπείας με Bevacizumab σε ευαίσθητες υποομάδες ασθενών με προχωρημένο ΜΜΚΠ αποτελεί ρεαλιστική θεραπευτική επιλογή πάντα όμως υπό το πρίσμα του κλινικού οφέλους έναντι των εν δυνάμει κινδύνων από την τοξικότητα της χορηγούμενης θεραπείας.","abstract_has_math":false,"creators":["Μαραγκός Χαρίλαος","Maragkos Charilaos"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:27:13Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1325258"],"render_values":[{"text":"uoadl:1325258","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325258","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325258","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1325258","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μαραγκός Χαρίλαος","Maragkos Charilaos"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1325258","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325258"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο καρκίνος πνεύμονα αποτελεί την 1η αιτία θανάτου από καρκίνο παγκόσμια με τον μη μικροκυτταρικό τύπο της νόσου (ΜΜΚΠ) να αντιστοιχεί στο 85% περίπου των περιπτώσεων. Ανάμεσα στους μοριακούς μηχανισμούς που εμπλέκονται στην ανάπτυξη του ΜΜΚΠ κομβικό ρόλο διαδραματίζει ο μηχανισμός της νεοαγγειογένεσης που διαμεσολαβείται κατά βάση από τον παράγοντα VEGF. Το Bevacizumab είναι αντίσωμα έναντι του παράγοντα αυτού και συνιστά την πρώτη αντιαγγειογενετική θεραπεία που έχει εγκριθεί για την αντιμετώπιση του προχωρημένου ΜΜΚΠ. Με δεδομένο ότι σχεδόν οι μισοί ασθενείς με ΜΜΚΠ είναι άνω των 65 ετών και άρα εν δυνάμει υψηλού ρίσκου λόγω της συνυπάρχουσας νοσηρότητας καθίσταται σαφές πως οι θεραπευτικοί χειρισμοί των ασθενών αυτών γίνονται ενίοτε δύσκολοι αν και τα πολλαπλά οφέλη από την χορήγηση χημειοθεραπευτικών ή στοχευτικών παραγόντων (περιλαμβανομένου και του Βevacizumab) στην υποομάδα αυτή των ασθενών είναι αδιαμφισβήτητα. Στην παρούσα αναδρομική μελέτη αξιολογήθηκε η ασφάλεια και το κλινικό όφελος της χορήγησης του Bevacizumab σε ασθενείς με προχωρημένο ΜΜΚΠ λαμβάνοντας υπόψιν είτε την ηλικία (άνω ή κάτω των 70 ετών) είτε την φυσική κατάσταση (PS 0-1 έναντι 2-3). Διαπιστώθηκε πως δεν υπήρχε ουσιαστική διαφορά στα ποσοστά των διαφόρων ανεπιθύμητων συμβάντων μεταξύ των δύο ηλικιακών ομάδων με τις κυριότερες εξ αυτών να αφορούν αιμορραγικά συμβάντα, λευκωματουρία, αρτηριακή υπέρταση, γαστρεντερικές ή δερματικές διαταραχές και τέλος δύσπνοια. Επίσης οι διαφορές στα ποσοστά θανάτου και προόδου νόσου που παρατηρήθηκαν μεταξύ των δύο αυτών ηλικιακών group δεν ήταν στατιστικά σημαντικές. Όσον αφορά την αξιολόγηση με βάση την φυσική κατάσταση των ασθενών δεν παρατηρήθηκε διαφοροποίηση στο είδος και την συχνότητα των διαφόρων ανεπιθύμητων ενεργειών (αιμορραγικά συμβάντα, αρτηριακή υπέρταση, λευκωματουρία, δερματολογική και γαστρεντερολογική τοξικότητα οι κυριότερες) με εξαίρεση την δύσπνοια που εμφανίστηκε σε μεγαλύτερη συχνότητα σε ασθενείς με PS 2-3. Τα ποσοστά θανάτου ήταν επίσης υψηλότερα για τους ασθενείς με PS 2-3 ενώ το ποσοστό προόδου νόσου υψηλότερο για εκείνους με PS 0-1. Όσον αφορά την θεραπεία συντήρησης με Bevacizumab (μονοθεραπεία ή σε συνδυασμό με Pemetrexed) αυτή χορηγήθηκε με μεγαλύτερη συχνότητα σε ασθενείς κάτω των 70 ετών και μόνο σε ασθενείς με PS 0-1 και σχετίστηκε με μείωση των πιθανοτήτων για προόδο νόσου κατά 47% σε σχέση με τους ασθενείς που τέθηκαν μόνο σε παρακολούθηση. Τέλος σημαντική συσχέτιση με την επιβίωση διαπιστώθηκε να έχουν: το χειρουργείο σε πρώιμο στάδιο της νόσου, η χορήγηση θεραπείας συντήρησης και η καλή φυσική κατάσταση (PS 0-1) των ασθενών. Τα ανωτέρω ευρήματα βρίσκονται σε συμφωνία με τα περισσότερα αποτελέσματα υποαναλύσεων μεγάλων κλινικών μελετών και υποδεικνύουν πως η χορήγηση αντιοαγγειογενετικής θεραπείας με Bevacizumab σε ευαίσθητες υποομάδες ασθενών με προχωρημένο ΜΜΚΠ αποτελεί ρεαλιστική θεραπευτική επιλογή πάντα όμως υπό το πρίσμα του κλινικού οφέλους έναντι των εν δυνάμει κινδύνων από την τοξικότητα της χορηγούμενης θεραπείας.","Lung cancer is the leading cause of cancer death globally and the non small cell subtype of the disease (NSCLC) accounts for almost 85% of the cases. Among all the molecular pathways implicated in the NSCLC development, neoangiogenesis has a crucial and dynamic role and is basically mediated through the VEGF factor. Bevacizumab is a humanized antibody against VEGF and represents the first antiangiogenetic therapy ever approved for the treatment of the advanced NSCLC. Taking into account that half of the NSCLC patients are older than 65 years old and/or frail (and therefore potentially high risk due to coexistent diseases), is clear that treating them can become difficult despite the established benefits of various chemotherapeutic regimen (including Bevacizumab) in this sensitive subgroups of patients. In this retrospective study we assumed the safety and clinical benefit of Bevacizumab in advanced NSCLC patients with respect to age (> or < 65 years old) and performance status (PS 0-1 vs 2-3). It was found that there was no difference in the frequency of the side effects between these two age groups and the most common toxicity consisted of hemorrhaging events, hypertension, gastrointestinal or cutaneous disorders, proteinuria and dyspnea. No statistically significant were also the differences observed between the two age groups in terms of death risk and disease progression. As far as the performance status of the patients is concerned no discordance regarding the kind and frequency of side effects was observed between the PS 0-1 and PS 2-3 subgroups of patients and again hemorrhaging events, hypertension, gastrointestinal or cutaneous disorders, proteinuria were the most frequent adverse events reported with the exception of dyspnea which was more frequent in the PS 2-3 patients. Death rate was also higher in the PS 2-3 patients but disease progression occurred in higher rates in PS 0-1 patients. Regarding the Bevacizumab maintenance therapy (monotherapy or in combination with Pemetrexed) it was administrated mainly in <70 years old and only to PS 0-1 patients and was correlated with a decline in progression risk of 47% relative to those who received no maintenance therapy. Finally improved overall survival was correlated with history of surgery in early stages of the disease, maintenance therapy and good physical status (PS 0-1). All the above results are consistent with most of the results of subgroup analysis in large clinical trials and show that treatment with Bevacizumab in frail patients with advanced NSCLC is a realistic therapeutic choice and should be administered after careful evaluation of the potential benefits towards toxicity risks."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Bevacizumab in fragile patients"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μαραγκός Χαρίλαος","Maragkos Charilaos"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Ο καρκίνος πνεύμονα αποτελεί την 1η αιτία θανάτου από καρκίνο παγκόσμια με τον μη μικροκυτταρικό τύπο της νόσου (ΜΜΚΠ) να αντιστοιχεί στο 85% περίπου των περιπτώσεων. Ανάμεσα στους μοριακούς μηχανισμούς που εμπλέκονται στην ανάπτυξη του ΜΜΚΠ κομβικό ρόλο διαδραματίζει ο μηχανισμός της νεοαγγειογένεσης που διαμεσολαβείται κατά βάση από τον παράγοντα VEGF. Το Bevacizumab είναι αντίσωμα έναντι του παράγοντα αυτού και συνιστά την πρώτη αντιαγγειογενετική θεραπεία που έχει εγκριθεί για την αντιμετώπιση του προχωρημένου ΜΜΚΠ. Με δεδομένο ότι σχεδόν οι μισοί ασθενείς με ΜΜΚΠ είναι άνω των 65 ετών και άρα εν δυνάμει υψηλού ρίσκου λόγω της συνυπάρχουσας νοσηρότητας καθίσταται σαφές πως οι θεραπευτικοί χειρισμοί των ασθενών αυτών γίνονται ενίοτε δύσκολοι αν και τα πολλαπλά οφέλη από την χορήγηση χημειοθεραπευτικών ή στοχευτικών παραγόντων (περιλαμβανομένου και του Βevacizumab) στην υποομάδα αυτή των ασθενών είναι αδιαμφισβήτητα. Στην παρούσα αναδρομική μελέτη αξιολογήθηκε η ασφάλεια και το κλινικό όφελος της χορήγησης του Bevacizumab σε ασθενείς με προχωρημένο ΜΜΚΠ λαμβάνοντας υπόψιν είτε την ηλικία (άνω ή κάτω των 70 ετών) είτε την φυσική κατάσταση (PS 0-1 έναντι 2-3). Διαπιστώθηκε πως δεν υπήρχε ουσιαστική διαφορά στα ποσοστά των διαφόρων ανεπιθύμητων συμβάντων μεταξύ των δύο ηλικιακών ομάδων με τις κυριότερες εξ αυτών να αφορούν αιμορραγικά συμβάντα, λευκωματουρία, αρτηριακή υπέρταση, γαστρεντερικές ή δερματικές διαταραχές και τέλος δύσπνοια. Επίσης οι διαφορές στα ποσοστά θανάτου και προόδου νόσου που παρατηρήθηκαν μεταξύ των δύο αυτών ηλικιακών group δεν ήταν στατιστικά σημαντικές. Όσον αφορά την αξιολόγηση με βάση την φυσική κατάσταση των ασθενών δεν παρατηρήθηκε διαφοροποίηση στο είδος και την συχνότητα των διαφόρων ανεπιθύμητων ενεργειών (αιμορραγικά συμβάντα, αρτηριακή υπέρταση, λευκωματουρία, δερματολογική και γαστρεντερολογική τοξικότητα οι κυριότερες) με εξαίρεση την δύσπνοια που εμφανίστηκε σε μεγαλύτερη συχνότητα σε ασθενείς με PS 2-3. Τα ποσοστά θανάτου ήταν επίσης υψηλότερα για τους ασθενείς με PS 2-3 ενώ το ποσοστό προόδου νόσου υψηλότερο για εκείνους με PS 0-1. Όσον αφορά την θεραπεία συντήρησης με Bevacizumab (μονοθεραπεία ή σε συνδυασμό με Pemetrexed) αυτή χορηγήθηκε με μεγαλύτερη συχνότητα σε ασθενείς κάτω των 70 ετών και μόνο σε ασθενείς με PS 0-1 και σχετίστηκε με μείωση των πιθανοτήτων για προόδο νόσου κατά 47% σε σχέση με τους ασθενείς που τέθηκαν μόνο σε παρακολούθηση. Τέλος σημαντική συσχέτιση με την επιβίωση διαπιστώθηκε να έχουν: το χειρουργείο σε πρώιμο στάδιο της νόσου, η χορήγηση θεραπείας συντήρησης και η καλή φυσική κατάσταση (PS 0-1) των ασθενών. Τα ανωτέρω ευρήματα βρίσκονται σε συμφωνία με τα περισσότερα αποτελέσματα υποαναλύσεων μεγάλων κλινικών μελετών και υποδεικνύουν πως η χορήγηση αντιοαγγειογενετικής θεραπείας με Bevacizumab σε ευαίσθητες υποομάδες ασθενών με προχωρημένο ΜΜΚΠ αποτελεί ρεαλιστική θεραπευτική επιλογή πάντα όμως υπό το πρίσμα του κλινικού οφέλους έναντι των εν δυνάμει κινδύνων από την τοξικότητα της χορηγούμενης θεραπείας.","Lung cancer is the leading cause of cancer death globally and the non small cell subtype of the disease (NSCLC) accounts for almost 85% of the cases. Among all the molecular pathways implicated in the NSCLC development, neoangiogenesis has a crucial and dynamic role and is basically mediated through the VEGF factor. Bevacizumab is a humanized antibody against VEGF and represents the first antiangiogenetic therapy ever approved for the treatment of the advanced NSCLC. Taking into account that half of the NSCLC patients are older than 65 years old and/or frail (and therefore potentially high risk due to coexistent diseases), is clear that treating them can become difficult despite the established benefits of various chemotherapeutic regimen (including Bevacizumab) in this sensitive subgroups of patients. In this retrospective study we assumed the safety and clinical benefit of Bevacizumab in advanced NSCLC patients with respect to age (> or < 65 years old) and performance status (PS 0-1 vs 2-3). It was found that there was no difference in the frequency of the side effects between these two age groups and the most common toxicity consisted of hemorrhaging events, hypertension, gastrointestinal or cutaneous disorders, proteinuria and dyspnea. No statistically significant were also the differences observed between the two age groups in terms of death risk and disease progression. As far as the performance status of the patients is concerned no discordance regarding the kind and frequency of side effects was observed between the PS 0-1 and PS 2-3 subgroups of patients and again hemorrhaging events, hypertension, gastrointestinal or cutaneous disorders, proteinuria were the most frequent adverse events reported with the exception of dyspnea which was more frequent in the PS 2-3 patients. Death rate was also higher in the PS 2-3 patients but disease progression occurred in higher rates in PS 0-1 patients. Regarding the Bevacizumab maintenance therapy (monotherapy or in combination with Pemetrexed) it was administrated mainly in <70 years old and only to PS 0-1 patients and was correlated with a decline in progression risk of 47% relative to those who received no maintenance therapy. Finally improved overall survival was correlated with history of surgery in early stages of the disease, maintenance therapy and good physical status (PS 0-1). All the above results are consistent with most of the results of subgroup analysis in large clinical trials and show that treatment with Bevacizumab in frail patients with advanced NSCLC is a realistic therapeutic choice and should be administered after careful evaluation of the potential benefits towards toxicity risks."],"dc:identifier":["uoadl:1325258","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325258"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Bevacizumab in fragile patients"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:27:13Z"}