{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1325507"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1325507","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η αποθηκευτική βλάβη του ερυθροκυττάρου σε τράπεζες αίματος ως συνάρτηση εγγενών χαρακτηριστικών του αιμοδότη","abstract":"Τα ερυθροκύτταρα αντιπροσωπεύουν το συχνότερo μεταγγιζόμενο συστατικό του αίματος με αποτέλεσμα πολλές ζωές να επηρεάζονται από την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια των μεταγγίσεων. Ακόμα και μετά τις προόδους που σημειώθηκαν στο χώρο της βιοσυντήρησης του αίματος, οι οποίες βελτίωσαν σημαντικά την ποιότητα αλλά και τη διάρκεια αποθήκευσης των ερυθροκυττάρων πριν τη μετάγγιση, τα αποθηκευμένα παράγωγα αίματος εξακολουθούν να υφίστανται μια σειρά δομικών, μεταβολικών και λειτουργικών αλλαγών μερικές εκ των οποίων είναι αναστρέψιμες ενώ άλλες όχι. Αυτές οι τροποποιήσεις που αποδίδονται με τον όρο «αποθηκευτική βλάβη ερυθροκυττάρων» αναπτύσσονται μέσω ενός συνόλου μονοπατιών κυτταρικής σηματοδότησης τα οποία αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και συσσωρεύονται εντός της μονάδας μετάγγισης εξαιτίας της έλλειψης μηχανισμών εκκαθάρισης. Παρόλα αυτά, φαίνεται ότι η διακύμανση μεταξύ των αιμοδοτών αποτελεί τον πιο σημαντικό παράγοντα που συμβάλλει στην ποιότητα και την ανάκτηση των ερυθροκυττάρων in vivo μετά από μετάγγιση ακόμη και αν όλες οι υπόλοιπες παράμετροι (ποιότητα λευκαφαίρεσης, είδος πλαστικοποιητή που χρησιμο- ποιείται, σύνθεση και όγκος του διαλύματος συντήρησης, χρόνος αποθήκευσης) έχουν ληφθεί υπ’ όψην. Η εμμηνόπαυση χαρακτηρίζεται από την σταδιακή μείωση των οιστρογόνων, τα οποία (ιδιαίτερα η οιστραδιόλη) φαίνεται να λειτουργούν κυτταρο-προστατευτικά στην κατεύθυνση κυρίως της εξουδετέρωσης των δραστικών ριζών οξυγόνου. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η μελέτη της επίδρασης των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του αιμοδότη στην ποιότητα των αποθηκευμένων ερυθροκυττάρων και συγκεκριμένα η σύγκριση της αποθηκευτικής ικανότητας μονάδων αίματος που προέρχονται από γυναίκες πριν και μετά την εμμηνόπαυση. Επιπλέον, οποιαδήποτε συσχέτιση των αιματολογικών και των φυσιολογικών ευρημάτων με ορμονικούς παράγοντες του θηλυκού αναπαραγωγικού συστήματος μπορεί επίσης να μελετηθεί για να συμβάλει στη διαφορική “διαχείριση” των μονάδων αίματος που προσφέρονται από γυναίκες αιμοδότριες προς το μέγιστο όφελος των ασθενών και των αποθεμάτων των τραπεζών αίματος. Για την επίτευξη των παραπάνω στόχων χρησιμοποιήθηκαν έντεκα (11) λευκαφαιρεμένες μονάδες συμπυκνωμένων ερυθροκυττάρων σε συντηρητικό διάλυμα CPD/SAGM από γυναίκες υγιείς αιμοδότριες, οι οποίες ανήκαν σε δύο ομάδες: βρίσκονταν πριν και μετά την εμμηνόπαυση. Στα δείγματα έγιναν μετρήσεις τόσο κατά τη στιγμή της αιμοδοσίας όσο και σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους αποθήκευσης (ημέρες 2 –14 – 28 – 42), των αιματολογικών παραμέτρων, των επιπέδων ελεύθερης αιμοσφαιρίνης, της οσμωτικής και μηχανικής ευθραυστότητας, της αντιοξειδωτικής ικανότητας πλάσματος, των ενδοκυττάριων επίπεδων ασβεστίου και ROS, της εξωτερίκευσης φωσφατιδυλοσερίνης μέσω κυτταρομετρίας ροής, καθώς και παρατήρηση της κυτταρικής μορφολογίας με χρήση ηλεκτρονικού μικροσκοπίου σάρωσης. Τα αποτελέσματα έδειξαν φυσιολογικά επίπεδα αιματολογικών παραμέτρων τόσο πριν όσο και κατά την αποθήκευση. Παρατηρήθηκε μια χρονοεξαρτώμενη αύξηση του δείκτη MCV και στις δυο ομάδες δειγμάτων ενώ παράλληλα στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες παρατηρήθηκε αυξημένος δείκης ανισοκυττάρωσης. Γενικότερα, και στις δυο ομάδες, οι αιμολυτικές, οξειδωτικές και μορφολογικές παράμετροι επιδεινώθηκαν προϊόντος του χρόνου αποθήκευσης. Ανάμεσα στις δύο ομάδες υπήρξε διακύμανση μεταξύ των εξεταζόμενων παραμέτρων με τα δείγματα των μετεμμηνοπαυσιακών να παρουσιάζουν πιο αυξημένες τιμές ελεύθερης αιμοσφαιρίνης μετά την 2η εβδομάδα αποθήκευσης, επιπέδων ασβεστίου in vivo και την 14η ημέρα αποθήκευσης, και εξωτερίκευσης φωσφατιδυλοσερίνης την τελευταία μέρα της αποθήκευσης. Παράλληλα, εμφάνισαν βελτιωμένη μηχανική ευθραυστότητα την 14η ημέρα και αντιοξειδωτική ικανότητα υπερκείμενου τις ημέρες 14-42 σε σχέση με τα δείγματα των προεμμηνοπαυσιακών γυναικών. Ενδέχεται, ο τρόπος ζωής των αιμοδοτριών να είναι συμπαράγοντας της προστατευτικής δράσης των ορμονών του γυναικείου αναπαραγωγικού, γεγονός που οδηγεί στην ανάγκη πραγματοποίησης επιπλέον συγκριτικών μελετών με στόχο την αποσαφήνιση στατιστικά σημαντικών διαφορών και την εύρεση επιπλέον πιθανών -συσχετίσεων με ορμονικούς παράγοντες - στην προσπάθεια ανεύρεσης βιοδεικτών αποθηκευτικής ικανότητας εντός της μονάδας συμπυκνωμένων ερυθροκυττάρων.","abstract_html":"Τα ερυθροκύτταρα αντιπροσωπεύουν το συχνότερo μεταγγιζόμενο συστατικό του αίματος με αποτέλεσμα πολλές ζωές να επηρεάζονται από την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια των μεταγγίσεων. Ακόμα και μετά τις προόδους που σημειώθηκαν στο χώρο της βιοσυντήρησης του αίματος, οι οποίες βελτίωσαν σημαντικά την ποιότητα αλλά και τη διάρκεια αποθήκευσης των ερυθροκυττάρων πριν τη μετάγγιση, τα αποθηκευμένα παράγωγα αίματος εξακολουθούν να υφίστανται μια σειρά δομικών, μεταβολικών και λειτουργικών αλλαγών μερικές εκ των οποίων είναι αναστρέψιμες ενώ άλλες όχι. Αυτές οι τροποποιήσεις που αποδίδονται με τον όρο «αποθηκευτική βλάβη ερυθροκυττάρων» αναπτύσσονται μέσω ενός συνόλου μονοπατιών κυτταρικής σηματοδότησης τα οποία αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και συσσωρεύονται εντός της μονάδας μετάγγισης εξαιτίας της έλλειψης μηχανισμών εκκαθάρισης. Παρόλα αυτά, φαίνεται ότι η διακύμανση μεταξύ των αιμοδοτών αποτελεί τον πιο σημαντικό παράγοντα που συμβάλλει στην ποιότητα και την ανάκτηση των ερυθροκυττάρων in vivo μετά από μετάγγιση ακόμη και αν όλες οι υπόλοιπες παράμετροι (ποιότητα λευκαφαίρεσης, είδος πλαστικοποιητή που χρησιμο- ποιείται, σύνθεση και όγκος του διαλύματος συντήρησης, χρόνος αποθήκευσης) έχουν ληφθεί υπ’ όψην. Η εμμηνόπαυση χαρακτηρίζεται από την σταδιακή μείωση των οιστρογόνων, τα οποία (ιδιαίτερα η οιστραδιόλη) φαίνεται να λειτουργούν κυτταρο-προστατευτικά στην κατεύθυνση κυρίως της εξουδετέρωσης των δραστικών ριζών οξυγόνου. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η μελέτη της επίδρασης των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του αιμοδότη στην ποιότητα των αποθηκευμένων ερυθροκυττάρων και συγκεκριμένα η σύγκριση της αποθηκευτικής ικανότητας μονάδων αίματος που προέρχονται από γυναίκες πριν και μετά την εμμηνόπαυση. Επιπλέον, οποιαδήποτε συσχέτιση των αιματολογικών και των φυσιολογικών ευρημάτων με ορμονικούς παράγοντες του θηλυκού αναπαραγωγικού συστήματος μπορεί επίσης να μελετηθεί για να συμβάλει στη διαφορική “διαχείριση” των μονάδων αίματος που προσφέρονται από γυναίκες αιμοδότριες προς το μέγιστο όφελος των ασθενών και των αποθεμάτων των τραπεζών αίματος. Για την επίτευξη των παραπάνω στόχων χρησιμοποιήθηκαν έντεκα (11) λευκαφαιρεμένες μονάδες συμπυκνωμένων ερυθροκυττάρων σε συντηρητικό διάλυμα CPD/SAGM από γυναίκες υγιείς αιμοδότριες, οι οποίες ανήκαν σε δύο ομάδες: βρίσκονταν πριν και μετά την εμμηνόπαυση. Στα δείγματα έγιναν μετρήσεις τόσο κατά τη στιγμή της αιμοδοσίας όσο και σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους αποθήκευσης (ημέρες 2 –14 – 28 – 42), των αιματολογικών παραμέτρων, των επιπέδων ελεύθερης αιμοσφαιρίνης, της οσμωτικής και μηχανικής ευθραυστότητας, της αντιοξειδωτικής ικανότητας πλάσματος, των ενδοκυττάριων επίπεδων ασβεστίου και ROS, της εξωτερίκευσης φωσφατιδυλοσερίνης μέσω κυτταρομετρίας ροής, καθώς και παρατήρηση της κυτταρικής μορφολογίας με χρήση ηλεκτρονικού μικροσκοπίου σάρωσης. Τα αποτελέσματα έδειξαν φυσιολογικά επίπεδα αιματολογικών παραμέτρων τόσο πριν όσο και κατά την αποθήκευση. Παρατηρήθηκε μια χρονοεξαρτώμενη αύξηση του δείκτη MCV και στις δυο ομάδες δειγμάτων ενώ παράλληλα στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες παρατηρήθηκε αυξημένος δείκης ανισοκυττάρωσης. Γενικότερα, και στις δυο ομάδες, οι αιμολυτικές, οξειδωτικές και μορφολογικές παράμετροι επιδεινώθηκαν προϊόντος του χρόνου αποθήκευσης. Ανάμεσα στις δύο ομάδες υπήρξε διακύμανση μεταξύ των εξεταζόμενων παραμέτρων με τα δείγματα των μετεμμηνοπαυσιακών να παρουσιάζουν πιο αυξημένες τιμές ελεύθερης αιμοσφαιρίνης μετά την 2η εβδομάδα αποθήκευσης, επιπέδων ασβεστίου in vivo και την 14η ημέρα αποθήκευσης, και εξωτερίκευσης φωσφατιδυλοσερίνης την τελευταία μέρα της αποθήκευσης. Παράλληλα, εμφάνισαν βελτιωμένη μηχανική ευθραυστότητα την 14η ημέρα και αντιοξειδωτική ικανότητα υπερκείμενου τις ημέρες 14-42 σε σχέση με τα δείγματα των προεμμηνοπαυσιακών γυναικών. Ενδέχεται, ο τρόπος ζωής των αιμοδοτριών να είναι συμπαράγοντας της προστατευτικής δράσης των ορμονών του γυναικείου αναπαραγωγικού, γεγονός που οδηγεί στην ανάγκη πραγματοποίησης επιπλέον συγκριτικών μελετών με στόχο την αποσαφήνιση στατιστικά σημαντικών διαφορών και την εύρεση επιπλέον πιθανών -συσχετίσεων με ορμονικούς παράγοντες - στην προσπάθεια ανεύρεσης βιοδεικτών αποθηκευτικής ικανότητας εντός της μονάδας συμπυκνωμένων ερυθροκυττάρων.","abstract_has_math":false,"creators":["Ζέκιο Ρέντισα","Zeqo Redisa"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:27:13Z","subjects":["Βιολογία","Biology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1325507"],"render_values":[{"text":"uoadl:1325507","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325507","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325507","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1325507","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ζέκιο Ρέντισα","Zeqo Redisa"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Βιολογία","Biology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1325507","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325507"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τα ερυθροκύτταρα αντιπροσωπεύουν το συχνότερo μεταγγιζόμενο συστατικό του αίματος με αποτέλεσμα πολλές ζωές να επηρεάζονται από την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια των μεταγγίσεων. Ακόμα και μετά τις προόδους που σημειώθηκαν στο χώρο της βιοσυντήρησης του αίματος, οι οποίες βελτίωσαν σημαντικά την ποιότητα αλλά και τη διάρκεια αποθήκευσης των ερυθροκυττάρων πριν τη μετάγγιση, τα αποθηκευμένα παράγωγα αίματος εξακολουθούν να υφίστανται μια σειρά δομικών, μεταβολικών και λειτουργικών αλλαγών μερικές εκ των οποίων είναι αναστρέψιμες ενώ άλλες όχι. Αυτές οι τροποποιήσεις που αποδίδονται με τον όρο «αποθηκευτική βλάβη ερυθροκυττάρων» αναπτύσσονται μέσω ενός συνόλου μονοπατιών κυτταρικής σηματοδότησης τα οποία αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και συσσωρεύονται εντός της μονάδας μετάγγισης εξαιτίας της έλλειψης μηχανισμών εκκαθάρισης. Παρόλα αυτά, φαίνεται ότι η διακύμανση μεταξύ των αιμοδοτών αποτελεί τον πιο σημαντικό παράγοντα που συμβάλλει στην ποιότητα και την ανάκτηση των ερυθροκυττάρων in vivo μετά από μετάγγιση ακόμη και αν όλες οι υπόλοιπες παράμετροι (ποιότητα λευκαφαίρεσης, είδος πλαστικοποιητή που χρησιμο- ποιείται, σύνθεση και όγκος του διαλύματος συντήρησης, χρόνος αποθήκευσης) έχουν ληφθεί υπ’ όψην. Η εμμηνόπαυση χαρακτηρίζεται από την σταδιακή μείωση των οιστρογόνων, τα οποία (ιδιαίτερα η οιστραδιόλη) φαίνεται να λειτουργούν κυτταρο-προστατευτικά στην κατεύθυνση κυρίως της εξουδετέρωσης των δραστικών ριζών οξυγόνου. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η μελέτη της επίδρασης των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του αιμοδότη στην ποιότητα των αποθηκευμένων ερυθροκυττάρων και συγκεκριμένα η σύγκριση της αποθηκευτικής ικανότητας μονάδων αίματος που προέρχονται από γυναίκες πριν και μετά την εμμηνόπαυση. Επιπλέον, οποιαδήποτε συσχέτιση των αιματολογικών και των φυσιολογικών ευρημάτων με ορμονικούς παράγοντες του θηλυκού αναπαραγωγικού συστήματος μπορεί επίσης να μελετηθεί για να συμβάλει στη διαφορική “διαχείριση” των μονάδων αίματος που προσφέρονται από γυναίκες αιμοδότριες προς το μέγιστο όφελος των ασθενών και των αποθεμάτων των τραπεζών αίματος. Για την επίτευξη των παραπάνω στόχων χρησιμοποιήθηκαν έντεκα (11) λευκαφαιρεμένες μονάδες συμπυκνωμένων ερυθροκυττάρων σε συντηρητικό διάλυμα CPD/SAGM από γυναίκες υγιείς αιμοδότριες, οι οποίες ανήκαν σε δύο ομάδες: βρίσκονταν πριν και μετά την εμμηνόπαυση. Στα δείγματα έγιναν μετρήσεις τόσο κατά τη στιγμή της αιμοδοσίας όσο και σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους αποθήκευσης (ημέρες 2 –14 – 28 – 42), των αιματολογικών παραμέτρων, των επιπέδων ελεύθερης αιμοσφαιρίνης, της οσμωτικής και μηχανικής ευθραυστότητας, της αντιοξειδωτικής ικανότητας πλάσματος, των ενδοκυττάριων επίπεδων ασβεστίου και ROS, της εξωτερίκευσης φωσφατιδυλοσερίνης μέσω κυτταρομετρίας ροής, καθώς και παρατήρηση της κυτταρικής μορφολογίας με χρήση ηλεκτρονικού μικροσκοπίου σάρωσης. Τα αποτελέσματα έδειξαν φυσιολογικά επίπεδα αιματολογικών παραμέτρων τόσο πριν όσο και κατά την αποθήκευση. Παρατηρήθηκε μια χρονοεξαρτώμενη αύξηση του δείκτη MCV και στις δυο ομάδες δειγμάτων ενώ παράλληλα στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες παρατηρήθηκε αυξημένος δείκης ανισοκυττάρωσης. Γενικότερα, και στις δυο ομάδες, οι αιμολυτικές, οξειδωτικές και μορφολογικές παράμετροι επιδεινώθηκαν προϊόντος του χρόνου αποθήκευσης. Ανάμεσα στις δύο ομάδες υπήρξε διακύμανση μεταξύ των εξεταζόμενων παραμέτρων με τα δείγματα των μετεμμηνοπαυσιακών να παρουσιάζουν πιο αυξημένες τιμές ελεύθερης αιμοσφαιρίνης μετά την 2η εβδομάδα αποθήκευσης, επιπέδων ασβεστίου in vivo και την 14η ημέρα αποθήκευσης, και εξωτερίκευσης φωσφατιδυλοσερίνης την τελευταία μέρα της αποθήκευσης. Παράλληλα, εμφάνισαν βελτιωμένη μηχανική ευθραυστότητα την 14η ημέρα και αντιοξειδωτική ικανότητα υπερκείμενου τις ημέρες 14-42 σε σχέση με τα δείγματα των προεμμηνοπαυσιακών γυναικών. Ενδέχεται, ο τρόπος ζωής των αιμοδοτριών να είναι συμπαράγοντας της προστατευτικής δράσης των ορμονών του γυναικείου αναπαραγωγικού, γεγονός που οδηγεί στην ανάγκη πραγματοποίησης επιπλέον συγκριτικών μελετών με στόχο την αποσαφήνιση στατιστικά σημαντικών διαφορών και την εύρεση επιπλέον πιθανών -συσχετίσεων με ορμονικούς παράγοντες - στην προσπάθεια ανεύρεσης βιοδεικτών αποθηκευτικής ικανότητας εντός της μονάδας συμπυκνωμένων ερυθροκυττάρων.","Erythrocytes represent the most widely transfused blood component. Consequently, many lives are affected by the efficiency and the safety of transfusions. Even after a series of advances in the biopreservation of blood, which have led to a significant quality improvement and a remarkable increase of the shelf-life of stored RBCs, the stored RBCs still undergo a series of structural, metabolic and functional changes, reversible or irreversible post-transfusion. These changes are collectively called “red blood cell storage lesion” and are developed through a set of cell signaling pathways which interact with each other and accumulate inside the blood unit, owing to the lack of clearance mechanisms. Nevertheless, it seems that the “donor variation effect” is the most significant contributing factor to the quality and in vivo recovery of RBCs, even after all other parameters (namely, quality of leukapheresis, type of unit’s plasticizer, composition and volume of the suspending solution, and storage period) are taken into consideration. Menopause is characterized by the gradual decline of estrogens, the free-radical scavenging activity of which has been implicated as one non-genomic mechanism of cytoprotection. The aim of this thesis was to study the women-donor-associated effects on the quality of stored red blood cells, and more specifically, to compare the storability of blood units obtained from premenopausal and postmenopausal female donors. Moreover, any correlation of the hematological and physiological findings with hormonal factors of the female reproductive system may also be studied to help establishing the differential “management” of blood units obtained from female donors to the maximum benefit of patients and of blood banks’ inventory. Eleven (11) leukoreduced, units of packed red blood cells in CPD/SAGM from healthy female donors were classified into 2 groups: premenopausal (M) and postmenopausal (PM) women. The units were sampled at the time of donation and afterwards on days 2, 14, 28 and 42 of the storage period. Evaluation of hematologic profiles, free hemoglobin analysis, osmotic and mechanical RBC fragility measurements, plasma/supernatant antioxidant capacity, evaluation of the intracellular levels of calcium and ROS, phosphatidylserine externalization on RBC surface by flow cytometry as well as the morphology evaluation of RBCs by Scanning Electron Microscopy, were performed. Our data showed physiological levels of haematological parameters before and during storage. A time dependent increase in MCV ratio of both groups was observed, while samples of postmenopausal women exhibited higher RDW. In general, hemolytic, oxidizing and morphological parameters of both groups deteriorated throughout storage time. A variability among pre- and post-menopausal units emerged with samples of post menopausal females demonstrating a higher free hemoglobin concentration after the second week of storage, increased intracellular levels of calcium in vivo and on day 14, and phosphatidylserine externalization at the end of storage, but improved mechanical properties of day 14 and plasma/supernatant antioxidant capacity from days 14 to 42 of storage with the observed differences being statistically significant. Donors’ lifestyle might be a contributing factor to the protective effect of female reproductive hormones. Consequently, further comparative studies are needed in order to clarify statistically significant differences and and to identify additional correlations with hormonal factors, exhibiting biomarker potential, within the units of packed red blood cells."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η αποθηκευτική βλάβη του ερυθροκυττάρου σε τράπεζες αίματος ως συνάρτηση εγγενών χαρακτηριστικών του αιμοδότη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ζέκιο Ρέντισα","Zeqo Redisa"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Τα ερυθροκύτταρα αντιπροσωπεύουν το συχνότερo μεταγγιζόμενο συστατικό του αίματος με αποτέλεσμα πολλές ζωές να επηρεάζονται από την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια των μεταγγίσεων. Ακόμα και μετά τις προόδους που σημειώθηκαν στο χώρο της βιοσυντήρησης του αίματος, οι οποίες βελτίωσαν σημαντικά την ποιότητα αλλά και τη διάρκεια αποθήκευσης των ερυθροκυττάρων πριν τη μετάγγιση, τα αποθηκευμένα παράγωγα αίματος εξακολουθούν να υφίστανται μια σειρά δομικών, μεταβολικών και λειτουργικών αλλαγών μερικές εκ των οποίων είναι αναστρέψιμες ενώ άλλες όχι. Αυτές οι τροποποιήσεις που αποδίδονται με τον όρο «αποθηκευτική βλάβη ερυθροκυττάρων» αναπτύσσονται μέσω ενός συνόλου μονοπατιών κυτταρικής σηματοδότησης τα οποία αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και συσσωρεύονται εντός της μονάδας μετάγγισης εξαιτίας της έλλειψης μηχανισμών εκκαθάρισης. Παρόλα αυτά, φαίνεται ότι η διακύμανση μεταξύ των αιμοδοτών αποτελεί τον πιο σημαντικό παράγοντα που συμβάλλει στην ποιότητα και την ανάκτηση των ερυθροκυττάρων in vivo μετά από μετάγγιση ακόμη και αν όλες οι υπόλοιπες παράμετροι (ποιότητα λευκαφαίρεσης, είδος πλαστικοποιητή που χρησιμο- ποιείται, σύνθεση και όγκος του διαλύματος συντήρησης, χρόνος αποθήκευσης) έχουν ληφθεί υπ’ όψην. Η εμμηνόπαυση χαρακτηρίζεται από την σταδιακή μείωση των οιστρογόνων, τα οποία (ιδιαίτερα η οιστραδιόλη) φαίνεται να λειτουργούν κυτταρο-προστατευτικά στην κατεύθυνση κυρίως της εξουδετέρωσης των δραστικών ριζών οξυγόνου. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η μελέτη της επίδρασης των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του αιμοδότη στην ποιότητα των αποθηκευμένων ερυθροκυττάρων και συγκεκριμένα η σύγκριση της αποθηκευτικής ικανότητας μονάδων αίματος που προέρχονται από γυναίκες πριν και μετά την εμμηνόπαυση. Επιπλέον, οποιαδήποτε συσχέτιση των αιματολογικών και των φυσιολογικών ευρημάτων με ορμονικούς παράγοντες του θηλυκού αναπαραγωγικού συστήματος μπορεί επίσης να μελετηθεί για να συμβάλει στη διαφορική “διαχείριση” των μονάδων αίματος που προσφέρονται από γυναίκες αιμοδότριες προς το μέγιστο όφελος των ασθενών και των αποθεμάτων των τραπεζών αίματος. Για την επίτευξη των παραπάνω στόχων χρησιμοποιήθηκαν έντεκα (11) λευκαφαιρεμένες μονάδες συμπυκνωμένων ερυθροκυττάρων σε συντηρητικό διάλυμα CPD/SAGM από γυναίκες υγιείς αιμοδότριες, οι οποίες ανήκαν σε δύο ομάδες: βρίσκονταν πριν και μετά την εμμηνόπαυση. Στα δείγματα έγιναν μετρήσεις τόσο κατά τη στιγμή της αιμοδοσίας όσο και σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους αποθήκευσης (ημέρες 2 –14 – 28 – 42), των αιματολογικών παραμέτρων, των επιπέδων ελεύθερης αιμοσφαιρίνης, της οσμωτικής και μηχανικής ευθραυστότητας, της αντιοξειδωτικής ικανότητας πλάσματος, των ενδοκυττάριων επίπεδων ασβεστίου και ROS, της εξωτερίκευσης φωσφατιδυλοσερίνης μέσω κυτταρομετρίας ροής, καθώς και παρατήρηση της κυτταρικής μορφολογίας με χρήση ηλεκτρονικού μικροσκοπίου σάρωσης. Τα αποτελέσματα έδειξαν φυσιολογικά επίπεδα αιματολογικών παραμέτρων τόσο πριν όσο και κατά την αποθήκευση. Παρατηρήθηκε μια χρονοεξαρτώμενη αύξηση του δείκτη MCV και στις δυο ομάδες δειγμάτων ενώ παράλληλα στις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες παρατηρήθηκε αυξημένος δείκης ανισοκυττάρωσης. Γενικότερα, και στις δυο ομάδες, οι αιμολυτικές, οξειδωτικές και μορφολογικές παράμετροι επιδεινώθηκαν προϊόντος του χρόνου αποθήκευσης. Ανάμεσα στις δύο ομάδες υπήρξε διακύμανση μεταξύ των εξεταζόμενων παραμέτρων με τα δείγματα των μετεμμηνοπαυσιακών να παρουσιάζουν πιο αυξημένες τιμές ελεύθερης αιμοσφαιρίνης μετά την 2η εβδομάδα αποθήκευσης, επιπέδων ασβεστίου in vivo και την 14η ημέρα αποθήκευσης, και εξωτερίκευσης φωσφατιδυλοσερίνης την τελευταία μέρα της αποθήκευσης. Παράλληλα, εμφάνισαν βελτιωμένη μηχανική ευθραυστότητα την 14η ημέρα και αντιοξειδωτική ικανότητα υπερκείμενου τις ημέρες 14-42 σε σχέση με τα δείγματα των προεμμηνοπαυσιακών γυναικών. Ενδέχεται, ο τρόπος ζωής των αιμοδοτριών να είναι συμπαράγοντας της προστατευτικής δράσης των ορμονών του γυναικείου αναπαραγωγικού, γεγονός που οδηγεί στην ανάγκη πραγματοποίησης επιπλέον συγκριτικών μελετών με στόχο την αποσαφήνιση στατιστικά σημαντικών διαφορών και την εύρεση επιπλέον πιθανών -συσχετίσεων με ορμονικούς παράγοντες - στην προσπάθεια ανεύρεσης βιοδεικτών αποθηκευτικής ικανότητας εντός της μονάδας συμπυκνωμένων ερυθροκυττάρων.","Erythrocytes represent the most widely transfused blood component. Consequently, many lives are affected by the efficiency and the safety of transfusions. Even after a series of advances in the biopreservation of blood, which have led to a significant quality improvement and a remarkable increase of the shelf-life of stored RBCs, the stored RBCs still undergo a series of structural, metabolic and functional changes, reversible or irreversible post-transfusion. These changes are collectively called “red blood cell storage lesion” and are developed through a set of cell signaling pathways which interact with each other and accumulate inside the blood unit, owing to the lack of clearance mechanisms. Nevertheless, it seems that the “donor variation effect” is the most significant contributing factor to the quality and in vivo recovery of RBCs, even after all other parameters (namely, quality of leukapheresis, type of unit’s plasticizer, composition and volume of the suspending solution, and storage period) are taken into consideration. Menopause is characterized by the gradual decline of estrogens, the free-radical scavenging activity of which has been implicated as one non-genomic mechanism of cytoprotection. The aim of this thesis was to study the women-donor-associated effects on the quality of stored red blood cells, and more specifically, to compare the storability of blood units obtained from premenopausal and postmenopausal female donors. Moreover, any correlation of the hematological and physiological findings with hormonal factors of the female reproductive system may also be studied to help establishing the differential “management” of blood units obtained from female donors to the maximum benefit of patients and of blood banks’ inventory. Eleven (11) leukoreduced, units of packed red blood cells in CPD/SAGM from healthy female donors were classified into 2 groups: premenopausal (M) and postmenopausal (PM) women. The units were sampled at the time of donation and afterwards on days 2, 14, 28 and 42 of the storage period. Evaluation of hematologic profiles, free hemoglobin analysis, osmotic and mechanical RBC fragility measurements, plasma/supernatant antioxidant capacity, evaluation of the intracellular levels of calcium and ROS, phosphatidylserine externalization on RBC surface by flow cytometry as well as the morphology evaluation of RBCs by Scanning Electron Microscopy, were performed. Our data showed physiological levels of haematological parameters before and during storage. A time dependent increase in MCV ratio of both groups was observed, while samples of postmenopausal women exhibited higher RDW. In general, hemolytic, oxidizing and morphological parameters of both groups deteriorated throughout storage time. A variability among pre- and post-menopausal units emerged with samples of post menopausal females demonstrating a higher free hemoglobin concentration after the second week of storage, increased intracellular levels of calcium in vivo and on day 14, and phosphatidylserine externalization at the end of storage, but improved mechanical properties of day 14 and plasma/supernatant antioxidant capacity from days 14 to 42 of storage with the observed differences being statistically significant. Donors’ lifestyle might be a contributing factor to the protective effect of female reproductive hormones. Consequently, further comparative studies are needed in order to clarify statistically significant differences and and to identify additional correlations with hormonal factors, exhibiting biomarker potential, within the units of packed red blood cells."],"dc:identifier":["uoadl:1325507","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325507"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Βιολογία","Biology"],"dc:title":["Η αποθηκευτική βλάβη του ερυθροκυττάρου σε τράπεζες αίματος ως συνάρτηση εγγενών χαρακτηριστικών του αιμοδότη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:27:13Z"}