{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1325514"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1325514","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μια «version» του Θεωρήματος των Wiener-Wintner","abstract":"Η εργασία έχει ως θέμα την παρουσίαση μιας «version» (όπως δόθηκε σε paper του Β. Weis-δες βιβλιογραφία της εργασίας) του Θεωρήματος των Wiener-Wintner : «Για κάθε μετασχηματισμό \"T\" που διατηρεί το μέτρο του χώρου πιθανότητας (X,B,m) και για κάθε f∈L^1 (X,B,m), υπάρχει ένα σύνολο Ν μέτρου μηδέν ως προς m ώστε για όλα τα x∈X∖N, και για όλα τα a∈S^1, οι μέσοι όροι 1/n ∑_(k=0)^(n-1)▒〖a^k f(T^k x) συγκλίνουν σ.π.ως προς m〗.» Version του Θεωρήματος: «Εάν καμία δύναμη του e^2πia είναι μια ιδιοτιμή του εργοδικού μετασχηματισμού (X,Τ,μ), τότε το μοναδικό αναλλοίωτο μέτρο στο (X×Τ^1,Τ×R_α ) είναι το μ×(μέτρο Lebesgue), και σε αυτή την περίπτωση για κάθε «generic» σημείο x_0 και για κάθε συνεχή συνάρτηση f έχουμε: lim┬(n→∞)⁡〖1/n ∑_(k=0)^(n-1)▒〖e^2πika f(T^k x_0 ) 〗〗=0.» Η απόδειξη της «version» του Θεωρήματος είναι μέσα στο πνεύμα αυτής που έδωσε ο Furstenberg και ρίχνει άπλετο φως στο γιατί σε ένα τόσο γενικό δυναμικό σύστημα όπως είναι το (X,T,m) η ασυμπτωτική συμπεριφορά σχεδόν όλων (ως προς m) των σημείων του X συνδυάζεται (με τον άμεσο τρόπο που δίνει το Θεώρημα των Wiener-Wintner) με μια πολύ συγκεκριμένη κατάσταση, αυτής των στροφών του κύκλου S^1.","abstract_html":"Η εργασία έχει ως θέμα την παρουσίαση μιας «version» (όπως δόθηκε σε paper του Β. Weis-δες βιβλιογραφία της εργασίας) του Θεωρήματος των Wiener-Wintner : «Για κάθε μετασχηματισμό &quot;T&quot; που διατηρεί το μέτρο του χώρου πιθανότητας (X,B,m) και για κάθε f∈L^1 (X,B,m), υπάρχει ένα σύνολο Ν μέτρου μηδέν ως προς m ώστε για όλα τα x∈X∖N, και για όλα τα a∈S^1, οι μέσοι όροι 1/n ∑_(k=0)^(n-1)▒〖a^k f(T^k x) συγκλίνουν σ.π.ως προς m〗.» Version του Θεωρήματος: «Εάν καμία δύναμη του e^2πia είναι μια ιδιοτιμή του εργοδικού μετασχηματισμού (X,Τ,μ), τότε το μοναδικό αναλλοίωτο μέτρο στο (X×Τ^1,Τ×R_α ) είναι το μ×(μέτρο Lebesgue), και σε αυτή την περίπτωση για κάθε «generic» σημείο x_0 και για κάθε συνεχή συνάρτηση f έχουμε: lim┬(n→∞)⁡〖1/n ∑_(k=0)^(n-1)▒〖e^2πika f(T^k x_0 ) 〗〗=0.» Η απόδειξη της «version» του Θεωρήματος είναι μέσα στο πνεύμα αυτής που έδωσε ο Furstenberg και ρίχνει άπλετο φως στο γιατί σε ένα τόσο γενικό δυναμικό σύστημα όπως είναι το (X,T,m) η ασυμπτωτική συμπεριφορά σχεδόν όλων (ως προς m) των σημείων του X συνδυάζεται (με τον άμεσο τρόπο που δίνει το Θεώρημα των Wiener-Wintner) με μια πολύ συγκεκριμένη κατάσταση, αυτής των στροφών του κύκλου S^1.","abstract_has_math":false,"creators":["Κριτσίκης Μιχαήλ"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:27:13Z","subjects":[],"languages":[],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1325514"],"render_values":[{"text":"uoadl:1325514","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325514","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325514","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1325514","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κριτσίκης Μιχαήλ"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1325514","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325514"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η εργασία έχει ως θέμα την παρουσίαση μιας «version» (όπως δόθηκε σε paper του Β. Weis-δες βιβλιογραφία της εργασίας) του Θεωρήματος των Wiener-Wintner : «Για κάθε μετασχηματισμό \"T\" που διατηρεί το μέτρο του χώρου πιθανότητας (X,B,m) και για κάθε f∈L^1 (X,B,m), υπάρχει ένα σύνολο Ν μέτρου μηδέν ως προς m ώστε για όλα τα x∈X∖N, και για όλα τα a∈S^1, οι μέσοι όροι 1/n ∑_(k=0)^(n-1)▒〖a^k f(T^k x) συγκλίνουν σ.π.ως προς m〗.» Version του Θεωρήματος: «Εάν καμία δύναμη του e^2πia είναι μια ιδιοτιμή του εργοδικού μετασχηματισμού (X,Τ,μ), τότε το μοναδικό αναλλοίωτο μέτρο στο (X×Τ^1,Τ×R_α ) είναι το μ×(μέτρο Lebesgue), και σε αυτή την περίπτωση για κάθε «generic» σημείο x_0 και για κάθε συνεχή συνάρτηση f έχουμε: lim┬(n→∞)⁡〖1/n ∑_(k=0)^(n-1)▒〖e^2πika f(T^k x_0 ) 〗〗=0.» Η απόδειξη της «version» του Θεωρήματος είναι μέσα στο πνεύμα αυτής που έδωσε ο Furstenberg και ρίχνει άπλετο φως στο γιατί σε ένα τόσο γενικό δυναμικό σύστημα όπως είναι το (X,T,m) η ασυμπτωτική συμπεριφορά σχεδόν όλων (ως προς m) των σημείων του X συνδυάζεται (με τον άμεσο τρόπο που δίνει το Θεώρημα των Wiener-Wintner) με μια πολύ συγκεκριμένη κατάσταση, αυτής των στροφών του κύκλου S^1.","This thesis presents a version of Wiener’s-Wintner’s Theorem (like the one that B. Weis gave in his paper-see bibliograrhy of the thesis): “For each measure preserving transformatioin \"T\" of the probability space (X,B,m) and for each f∈L^1 (X,B,m), there exist a set Ν of measure zero, with respect to m, such that for each x∈X∖N, and for all the a∈S^1, the averages 1/n ∑_(k=0)^(n-1)▒〖a^k f(T^k x) converge^' s a.e.with respect to m〗. Version of the Theorem: “ If no power of e^2πia is an eigenvalue of the ergodic transformation (X,Τ,μ) then the unique invariant measure on (X×Τ^1,Τ×R_α ) is μ×(Lebesgue measure), and in that case for every generic point x_0 and every continuous function f we have lim┬(n→∞)⁡〖1/n ∑_(k=0)^(n-1)▒〖e^2πika f(T^k x_0 ) 〗〗=0 .” The proof of the version of theorem is like the one that Furstenberg gave and saws why in a such general dynamical system like the (X,T,m), the asymptotic behavior almost all (with respect to m) the point’s of X combined (with the direct way that Wiener’s-Wintner’s Theorem gives) with a very specific situation, this of rotation’s of the circle S^1."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μια «version» του Θεωρήματος των Wiener-Wintner"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κριτσίκης Μιχαήλ"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Η εργασία έχει ως θέμα την παρουσίαση μιας «version» (όπως δόθηκε σε paper του Β. Weis-δες βιβλιογραφία της εργασίας) του Θεωρήματος των Wiener-Wintner : «Για κάθε μετασχηματισμό \"T\" που διατηρεί το μέτρο του χώρου πιθανότητας (X,B,m) και για κάθε f∈L^1 (X,B,m), υπάρχει ένα σύνολο Ν μέτρου μηδέν ως προς m ώστε για όλα τα x∈X∖N, και για όλα τα a∈S^1, οι μέσοι όροι 1/n ∑_(k=0)^(n-1)▒〖a^k f(T^k x) συγκλίνουν σ.π.ως προς m〗.» Version του Θεωρήματος: «Εάν καμία δύναμη του e^2πia είναι μια ιδιοτιμή του εργοδικού μετασχηματισμού (X,Τ,μ), τότε το μοναδικό αναλλοίωτο μέτρο στο (X×Τ^1,Τ×R_α ) είναι το μ×(μέτρο Lebesgue), και σε αυτή την περίπτωση για κάθε «generic» σημείο x_0 και για κάθε συνεχή συνάρτηση f έχουμε: lim┬(n→∞)⁡〖1/n ∑_(k=0)^(n-1)▒〖e^2πika f(T^k x_0 ) 〗〗=0.» Η απόδειξη της «version» του Θεωρήματος είναι μέσα στο πνεύμα αυτής που έδωσε ο Furstenberg και ρίχνει άπλετο φως στο γιατί σε ένα τόσο γενικό δυναμικό σύστημα όπως είναι το (X,T,m) η ασυμπτωτική συμπεριφορά σχεδόν όλων (ως προς m) των σημείων του X συνδυάζεται (με τον άμεσο τρόπο που δίνει το Θεώρημα των Wiener-Wintner) με μια πολύ συγκεκριμένη κατάσταση, αυτής των στροφών του κύκλου S^1.","This thesis presents a version of Wiener’s-Wintner’s Theorem (like the one that B. Weis gave in his paper-see bibliograrhy of the thesis): “For each measure preserving transformatioin \"T\" of the probability space (X,B,m) and for each f∈L^1 (X,B,m), there exist a set Ν of measure zero, with respect to m, such that for each x∈X∖N, and for all the a∈S^1, the averages 1/n ∑_(k=0)^(n-1)▒〖a^k f(T^k x) converge^' s a.e.with respect to m〗. Version of the Theorem: “ If no power of e^2πia is an eigenvalue of the ergodic transformation (X,Τ,μ) then the unique invariant measure on (X×Τ^1,Τ×R_α ) is μ×(Lebesgue measure), and in that case for every generic point x_0 and every continuous function f we have lim┬(n→∞)⁡〖1/n ∑_(k=0)^(n-1)▒〖e^2πika f(T^k x_0 ) 〗〗=0 .” The proof of the version of theorem is like the one that Furstenberg gave and saws why in a such general dynamical system like the (X,T,m), the asymptotic behavior almost all (with respect to m) the point’s of X combined (with the direct way that Wiener’s-Wintner’s Theorem gives) with a very specific situation, this of rotation’s of the circle S^1."],"dc:identifier":["uoadl:1325514","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325514"],"dc:title":["Μια «version» του Θεωρήματος των Wiener-Wintner"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:27:13Z"}