{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1325753"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1325753","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη της επίδρασης αναστολέων της φωσφολιπάσης Α2 στην τοξικότητα και την φλεμονώδη απόκριση που προκαλεί η συσσώρευση της α-συνουκλεΐνης in vitro και in vivo","abstract":"Η α-συνουκλεΐνη είναι μια προσυναπτική πρωτεΐνη που έχει συνδεθεί με την παθογένεια της Νόσου του Πάρκινσον (ΝΠ). Υπό απροσδιόριστες ακόμα συνθήκες η α-συνουκλεΐνη συσσωρεύεται σχηματίζοντας ολιγομερείς μορφές που θεωρούνται υπεύθυνες για την νευρωνική τοξικότητα. Τα πολυακόρεστα λιπαρά οξέα φαίνεται να αλληλεπιδρούν με την α-συνουκλεΐνη συμβάλλοντας στην συσσωμάτωσή της. Ένα τέτοιο λιπαρό οξύ είναι το αραχιδονικό οξύ που απελευθερώνεται από τις κυτταρικές μεμβράνες από την φωσφολιπάση Α2 (PLA2). Στην ΝΠ έχει παρατηρηθεί αυξημένη δράση της PLΑ2 που συνοδεύεται από αυξημένη απελευθέρωση αραχιδονικού οξέος από τις μεμβράνες. Αυξημένη δράση της PLA2 οδηγεί σε αύξηση των εικοσανοειδών παραγώγων του αραχιδονικού και ενεργοποίηση του σηματοδοτικού καταρράκτη τους. Η σηματοδότηση των εικοσανοειδών είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη φλεγμονή που φαίνεται να έχει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ΝΠ. Σκοπός τη παρούσας εργασίας ήταν η μελέτη της επίδρασης της αναστολής της PLΑ2 και της ακόλουθης μείωσης του αραχιδονικού οξέος στην τοξικότητα της α-συνουκλεΐνη in vitro και της επαγόμενης φλεγμονώδους απόκρισης in vivo. Για την in vitro μελέτη εφαρμόσαμε νέους αναστολείς της PLΑ2 στην κυτταρική σειρά νευροβλαστώματος SH-SY5Y που εκφράζει με επαγόμενο τρόπο την αγρίου τύπου α-συνουκλεΐνη. Παρατηρήσαμε ότι συγκεκριμένοι αναστολείς αύξησαν την επιβίωση νευρωνικά διαφοροποιημένων κυττάρων σε σχέση με κύτταρα μάρτυρες που εκφράζουν τα εγγενή επίπεδα της πρωτεΐνης. Περαιτέρω ανάλυση έδειξε ότι η αυξημένη επιβίωση συνοδεύεται από δραματική μείωση των ενδοκυττάριων επιπέδων της μονομερούς και ολιγομερούς α-συνουκλεΐνης. Για να διευκρινίζουμε τον μηχανισμό με τον οποίο οι αναστολείς προκαλλούν τη μείωση των επιπέδων της α-συνουκλεΐνης ελέγξαμε τους μηχανισμούς έκκρισης και αποικοδόμησης της πρωτεΐνης. Ποσοτικοποιήση της εξωκυττάριας α-συνουκλεΐνης στο μέσον ανάπτυξης των κυττάρων δεν έδειξε αλλαγές στα επίπεδα της εκκρινόμενης α-συνουκλεΐνης υπό την επίδραση των αναστολέων. Η δραστικότητα του πρωτεασώματος, η οποία μετρήθηκε με ειδικό φθορισμογόνο πεπτίδιο, δεν φάνηκε να επηρρεάζεται κατά την αναστολή της PLΑ2. Αξιολόγηση της αποικοδόμησης μέσω αυτοφαγίας πραγματοποιήθηκε ελέγχοντας την μακροαυτοφαγίας και την αυτοφαγία διαμεσολαβούμενη από συνοδές πρωτεΐνες (CMA). Ο έλεγχος της αυτοφαγίας πραγματοποιήθηκε προσδιορίζοντας τον σχηματισμό αυτοφαγικών κυστιδίων με τη χρήση του δείκτη LC3. Η επίδραση των αναστολέων δεν φάνηκε να επηρεάζει την ροή της μακροαυτοφαγίας. Επιπλαίον ο έλεγχος της CMA πραγματοποιήθηκε με τη χρήση κυττάρων SH-SY5Y που εκφράζουν την μεταλλαγμένη ΔDQ α–συνουκλεΐνη που δεν αναγνωρίζεται από τον υποδοχέα του λυσοσώματος και αποικοδομείται από το συγκεκριμένο μονοπάτι. Τα επίπεδα της ΔDQ α-συνουκλεΐνης παρουσίασαν εξίσσου δραματική μείωση κατά την αναστολή της PLA2 υποδεικνύοντας ότι η παρατηρούμενη μείωση δεν διενεργείται μέσω της CMA. Για να μελετηθεί η αναστολή της PLA2 in vivo χρησιμοποιήσαμε διαγονιδιακούς μύες που εκφράζουν την ανθρώπινη μεταλλαγμένη A53T α-συνουκλεΐνη. Το μοντέλο χαρακτηρίζεται από αύξηση των επιπέδων της α-συνουκλεΐνης στον εγκέφαλο, της οποίας η αύξηση των επιπέδων φαίνεται να ενεργοποιεί μια φλεγμονώδη απόκριση με την μορφή ενεργοποιημένης μικρογλοίας. Ο πιο δραστικός αναστολέας της PLA2 χορηγήθηκε με ενδοπεριτοναϊκή ένεση σε διαγονιδιακούς μύες όπου φάνηκε να επιδρά στα επίπεδα της α-συνουκλεΐνης, καθώς παρουσίασαν σημαντική μείωση στον φλοιό του εγκεφάλου προσεγγίζοντας αυτή των φυσιολογικών ζώων. Παράλληλα χρησιμοποιήθηκε κυτταρομεττρία ροής για τον προσδιορισμό του αριθμού των αστροκυττάρων, των μακροφάγων και των μικρογλοιακών κυττάρων και παρατηρήθηκε μικρή πτωτική τάση στον αριθμό τους σε όλες τις περιοχές του εγκεφάλου. Τέλος προσδιορίστηκαν τα επίπεδα των κυτταροκινών IFN-γ και IL-10 στον εγκέφαλο, όπου δεν παρατηρήθηκαν μεταβολές και στον σπλήνα και στους λεμφαδένες, όπου παρουσιάστηκαν σημαντικές αλλαγές κατά τη χορήγηση του αναστολέα. Τα ευρήματα αυτά υπογραμμίζουν την σημασία των λιπαρών οξέων στην βιοχημεία της α-συνουκλεΐνης καθώς φαίνεται ότι η αναστολή της PLA2 στο κυτταρικό μοντέλο οδηγεί πιθανόν σε κάποια αλλαγή στην διαμόρφωση της πρωτεΐνης που έχει ως αποτέλεσμα την αυξημένη απομάκρυνση της και την αποικοδόμηση των ολιγομερών μορφών. Παρόμοια μείωση των επιπέδων της α-συνουκλεΐνης παρατηρήθηκε in vivo μαρτυρώντας ενδεχομένως την ύπραξη ενός κοινού ομοιοστατικού μηχανισμού που συνεισφέρει στην απομάκρυνση της α-συνουκλεΐνης όταν εκείνη βρίσκεται σε αυξημένα επίπεδα. Η αναστολή της PLA2 φάνηκε να προκαλεί κάποιες αλλαγές στην φλεγμονώδη απόκριση από την σκοπιά που μελετήθηκε. Μια πιο διεξοδική μελέτη κρίνεται απαραίτητη για να καθοριστεί ο ρόλος της PLA2 στην φλεγμονώδη απόκριση στο πειραματικό μοντέλο που χρησιμοποιήσαμε. Συμπερασματικά η διαλεύκανση του ακριβούς μηχανισμού που συνδέει την αλλαγή του λιπιδικού προφίλ του με την απομάκρυνση της α-συνουκλεΐνης θα μπορούσε να δώσει νεες προσεγγίσεις στην μελέτη των συνουκλεϊνοπαθειών και άλλων ασθενειών συναφών με τον σχηματισμό αμυλοειδών.","abstract_html":"Η α-συνουκλεΐνη είναι μια προσυναπτική πρωτεΐνη που έχει συνδεθεί με την παθογένεια της Νόσου του Πάρκινσον (ΝΠ). Υπό απροσδιόριστες ακόμα συνθήκες η α-συνουκλεΐνη συσσωρεύεται σχηματίζοντας ολιγομερείς μορφές που θεωρούνται υπεύθυνες για την νευρωνική τοξικότητα. Τα πολυακόρεστα λιπαρά οξέα φαίνεται να αλληλεπιδρούν με την α-συνουκλεΐνη συμβάλλοντας στην συσσωμάτωσή της. Ένα τέτοιο λιπαρό οξύ είναι το αραχιδονικό οξύ που απελευθερώνεται από τις κυτταρικές μεμβράνες από την φωσφολιπάση Α2 (PLA2). Στην ΝΠ έχει παρατηρηθεί αυξημένη δράση της PLΑ2 που συνοδεύεται από αυξημένη απελευθέρωση αραχιδονικού οξέος από τις μεμβράνες. Αυξημένη δράση της PLA2 οδηγεί σε αύξηση των εικοσανοειδών παραγώγων του αραχιδονικού και ενεργοποίηση του σηματοδοτικού καταρράκτη τους. Η σηματοδότηση των εικοσανοειδών είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη φλεγμονή που φαίνεται να έχει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ΝΠ. Σκοπός τη παρούσας εργασίας ήταν η μελέτη της επίδρασης της αναστολής της PLΑ2 και της ακόλουθης μείωσης του αραχιδονικού οξέος στην τοξικότητα της α-συνουκλεΐνη in vitro και της επαγόμενης φλεγμονώδους απόκρισης in vivo. Για την in vitro μελέτη εφαρμόσαμε νέους αναστολείς της PLΑ2 στην κυτταρική σειρά νευροβλαστώματος SH-SY5Y που εκφράζει με επαγόμενο τρόπο την αγρίου τύπου α-συνουκλεΐνη. Παρατηρήσαμε ότι συγκεκριμένοι αναστολείς αύξησαν την επιβίωση νευρωνικά διαφοροποιημένων κυττάρων σε σχέση με κύτταρα μάρτυρες που εκφράζουν τα εγγενή επίπεδα της πρωτεΐνης. Περαιτέρω ανάλυση έδειξε ότι η αυξημένη επιβίωση συνοδεύεται από δραματική μείωση των ενδοκυττάριων επιπέδων της μονομερούς και ολιγομερούς α-συνουκλεΐνης. Για να διευκρινίζουμε τον μηχανισμό με τον οποίο οι αναστολείς προκαλλούν τη μείωση των επιπέδων της α-συνουκλεΐνης ελέγξαμε τους μηχανισμούς έκκρισης και αποικοδόμησης της πρωτεΐνης. Ποσοτικοποιήση της εξωκυττάριας α-συνουκλεΐνης στο μέσον ανάπτυξης των κυττάρων δεν έδειξε αλλαγές στα επίπεδα της εκκρινόμενης α-συνουκλεΐνης υπό την επίδραση των αναστολέων. Η δραστικότητα του πρωτεασώματος, η οποία μετρήθηκε με ειδικό φθορισμογόνο πεπτίδιο, δεν φάνηκε να επηρρεάζεται κατά την αναστολή της PLΑ2. Αξιολόγηση της αποικοδόμησης μέσω αυτοφαγίας πραγματοποιήθηκε ελέγχοντας την μακροαυτοφαγίας και την αυτοφαγία διαμεσολαβούμενη από συνοδές πρωτεΐνες (CMA). Ο έλεγχος της αυτοφαγίας πραγματοποιήθηκε προσδιορίζοντας τον σχηματισμό αυτοφαγικών κυστιδίων με τη χρήση του δείκτη LC3. Η επίδραση των αναστολέων δεν φάνηκε να επηρεάζει την ροή της μακροαυτοφαγίας. Επιπλαίον ο έλεγχος της CMA πραγματοποιήθηκε με τη χρήση κυττάρων SH-SY5Y που εκφράζουν την μεταλλαγμένη ΔDQ α–συνουκλεΐνη που δεν αναγνωρίζεται από τον υποδοχέα του λυσοσώματος και αποικοδομείται από το συγκεκριμένο μονοπάτι. Τα επίπεδα της ΔDQ α-συνουκλεΐνης παρουσίασαν εξίσσου δραματική μείωση κατά την αναστολή της PLA2 υποδεικνύοντας ότι η παρατηρούμενη μείωση δεν διενεργείται μέσω της CMA. Για να μελετηθεί η αναστολή της PLA2 in vivo χρησιμοποιήσαμε διαγονιδιακούς μύες που εκφράζουν την ανθρώπινη μεταλλαγμένη A53T α-συνουκλεΐνη. Το μοντέλο χαρακτηρίζεται από αύξηση των επιπέδων της α-συνουκλεΐνης στον εγκέφαλο, της οποίας η αύξηση των επιπέδων φαίνεται να ενεργοποιεί μια φλεγμονώδη απόκριση με την μορφή ενεργοποιημένης μικρογλοίας. Ο πιο δραστικός αναστολέας της PLA2 χορηγήθηκε με ενδοπεριτοναϊκή ένεση σε διαγονιδιακούς μύες όπου φάνηκε να επιδρά στα επίπεδα της α-συνουκλεΐνης, καθώς παρουσίασαν σημαντική μείωση στον φλοιό του εγκεφάλου προσεγγίζοντας αυτή των φυσιολογικών ζώων. Παράλληλα χρησιμοποιήθηκε κυτταρομεττρία ροής για τον προσδιορισμό του αριθμού των αστροκυττάρων, των μακροφάγων και των μικρογλοιακών κυττάρων και παρατηρήθηκε μικρή πτωτική τάση στον αριθμό τους σε όλες τις περιοχές του εγκεφάλου. Τέλος προσδιορίστηκαν τα επίπεδα των κυτταροκινών IFN-γ και IL-10 στον εγκέφαλο, όπου δεν παρατηρήθηκαν μεταβολές και στον σπλήνα και στους λεμφαδένες, όπου παρουσιάστηκαν σημαντικές αλλαγές κατά τη χορήγηση του αναστολέα. Τα ευρήματα αυτά υπογραμμίζουν την σημασία των λιπαρών οξέων στην βιοχημεία της α-συνουκλεΐνης καθώς φαίνεται ότι η αναστολή της PLA2 στο κυτταρικό μοντέλο οδηγεί πιθανόν σε κάποια αλλαγή στην διαμόρφωση της πρωτεΐνης που έχει ως αποτέλεσμα την αυξημένη απομάκρυνση της και την αποικοδόμηση των ολιγομερών μορφών. Παρόμοια μείωση των επιπέδων της α-συνουκλεΐνης παρατηρήθηκε in vivo μαρτυρώντας ενδεχομένως την ύπραξη ενός κοινού ομοιοστατικού μηχανισμού που συνεισφέρει στην απομάκρυνση της α-συνουκλεΐνης όταν εκείνη βρίσκεται σε αυξημένα επίπεδα. Η αναστολή της PLA2 φάνηκε να προκαλεί κάποιες αλλαγές στην φλεγμονώδη απόκριση από την σκοπιά που μελετήθηκε. Μια πιο διεξοδική μελέτη κρίνεται απαραίτητη για να καθοριστεί ο ρόλος της PLA2 στην φλεγμονώδη απόκριση στο πειραματικό μοντέλο που χρησιμοποιήσαμε. Συμπερασματικά η διαλεύκανση του ακριβούς μηχανισμού που συνδέει την αλλαγή του λιπιδικού προφίλ του με την απομάκρυνση της α-συνουκλεΐνης θα μπορούσε να δώσει νεες προσεγγίσεις στην μελέτη των συνουκλεϊνοπαθειών και άλλων ασθενειών συναφών με τον σχηματισμό αμυλοειδών.","abstract_has_math":false,"creators":["Ξυλάκη Μαρία","Xylaki Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:27:15Z","subjects":[],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1325753"],"render_values":[{"text":"uoadl:1325753","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325753","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325753","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1325753","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Ξυλάκη Μαρία","Xylaki Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1325753","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325753"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η α-συνουκλεΐνη είναι μια προσυναπτική πρωτεΐνη που έχει συνδεθεί με την παθογένεια της Νόσου του Πάρκινσον (ΝΠ). Υπό απροσδιόριστες ακόμα συνθήκες η α-συνουκλεΐνη συσσωρεύεται σχηματίζοντας ολιγομερείς μορφές που θεωρούνται υπεύθυνες για την νευρωνική τοξικότητα. Τα πολυακόρεστα λιπαρά οξέα φαίνεται να αλληλεπιδρούν με την α-συνουκλεΐνη συμβάλλοντας στην συσσωμάτωσή της. Ένα τέτοιο λιπαρό οξύ είναι το αραχιδονικό οξύ που απελευθερώνεται από τις κυτταρικές μεμβράνες από την φωσφολιπάση Α2 (PLA2). Στην ΝΠ έχει παρατηρηθεί αυξημένη δράση της PLΑ2 που συνοδεύεται από αυξημένη απελευθέρωση αραχιδονικού οξέος από τις μεμβράνες. Αυξημένη δράση της PLA2 οδηγεί σε αύξηση των εικοσανοειδών παραγώγων του αραχιδονικού και ενεργοποίηση του σηματοδοτικού καταρράκτη τους. Η σηματοδότηση των εικοσανοειδών είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη φλεγμονή που φαίνεται να έχει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ΝΠ. Σκοπός τη παρούσας εργασίας ήταν η μελέτη της επίδρασης της αναστολής της PLΑ2 και της ακόλουθης μείωσης του αραχιδονικού οξέος στην τοξικότητα της α-συνουκλεΐνη in vitro και της επαγόμενης φλεγμονώδους απόκρισης in vivo. Για την in vitro μελέτη εφαρμόσαμε νέους αναστολείς της PLΑ2 στην κυτταρική σειρά νευροβλαστώματος SH-SY5Y που εκφράζει με επαγόμενο τρόπο την αγρίου τύπου α-συνουκλεΐνη. Παρατηρήσαμε ότι συγκεκριμένοι αναστολείς αύξησαν την επιβίωση νευρωνικά διαφοροποιημένων κυττάρων σε σχέση με κύτταρα μάρτυρες που εκφράζουν τα εγγενή επίπεδα της πρωτεΐνης. Περαιτέρω ανάλυση έδειξε ότι η αυξημένη επιβίωση συνοδεύεται από δραματική μείωση των ενδοκυττάριων επιπέδων της μονομερούς και ολιγομερούς α-συνουκλεΐνης. Για να διευκρινίζουμε τον μηχανισμό με τον οποίο οι αναστολείς προκαλλούν τη μείωση των επιπέδων της α-συνουκλεΐνης ελέγξαμε τους μηχανισμούς έκκρισης και αποικοδόμησης της πρωτεΐνης. Ποσοτικοποιήση της εξωκυττάριας α-συνουκλεΐνης στο μέσον ανάπτυξης των κυττάρων δεν έδειξε αλλαγές στα επίπεδα της εκκρινόμενης α-συνουκλεΐνης υπό την επίδραση των αναστολέων. Η δραστικότητα του πρωτεασώματος, η οποία μετρήθηκε με ειδικό φθορισμογόνο πεπτίδιο, δεν φάνηκε να επηρρεάζεται κατά την αναστολή της PLΑ2. Αξιολόγηση της αποικοδόμησης μέσω αυτοφαγίας πραγματοποιήθηκε ελέγχοντας την μακροαυτοφαγίας και την αυτοφαγία διαμεσολαβούμενη από συνοδές πρωτεΐνες (CMA). Ο έλεγχος της αυτοφαγίας πραγματοποιήθηκε προσδιορίζοντας τον σχηματισμό αυτοφαγικών κυστιδίων με τη χρήση του δείκτη LC3. Η επίδραση των αναστολέων δεν φάνηκε να επηρεάζει την ροή της μακροαυτοφαγίας. Επιπλαίον ο έλεγχος της CMA πραγματοποιήθηκε με τη χρήση κυττάρων SH-SY5Y που εκφράζουν την μεταλλαγμένη ΔDQ α–συνουκλεΐνη που δεν αναγνωρίζεται από τον υποδοχέα του λυσοσώματος και αποικοδομείται από το συγκεκριμένο μονοπάτι. Τα επίπεδα της ΔDQ α-συνουκλεΐνης παρουσίασαν εξίσσου δραματική μείωση κατά την αναστολή της PLA2 υποδεικνύοντας ότι η παρατηρούμενη μείωση δεν διενεργείται μέσω της CMA. Για να μελετηθεί η αναστολή της PLA2 in vivo χρησιμοποιήσαμε διαγονιδιακούς μύες που εκφράζουν την ανθρώπινη μεταλλαγμένη A53T α-συνουκλεΐνη. Το μοντέλο χαρακτηρίζεται από αύξηση των επιπέδων της α-συνουκλεΐνης στον εγκέφαλο, της οποίας η αύξηση των επιπέδων φαίνεται να ενεργοποιεί μια φλεγμονώδη απόκριση με την μορφή ενεργοποιημένης μικρογλοίας. Ο πιο δραστικός αναστολέας της PLA2 χορηγήθηκε με ενδοπεριτοναϊκή ένεση σε διαγονιδιακούς μύες όπου φάνηκε να επιδρά στα επίπεδα της α-συνουκλεΐνης, καθώς παρουσίασαν σημαντική μείωση στον φλοιό του εγκεφάλου προσεγγίζοντας αυτή των φυσιολογικών ζώων. Παράλληλα χρησιμοποιήθηκε κυτταρομεττρία ροής για τον προσδιορισμό του αριθμού των αστροκυττάρων, των μακροφάγων και των μικρογλοιακών κυττάρων και παρατηρήθηκε μικρή πτωτική τάση στον αριθμό τους σε όλες τις περιοχές του εγκεφάλου. Τέλος προσδιορίστηκαν τα επίπεδα των κυτταροκινών IFN-γ και IL-10 στον εγκέφαλο, όπου δεν παρατηρήθηκαν μεταβολές και στον σπλήνα και στους λεμφαδένες, όπου παρουσιάστηκαν σημαντικές αλλαγές κατά τη χορήγηση του αναστολέα. Τα ευρήματα αυτά υπογραμμίζουν την σημασία των λιπαρών οξέων στην βιοχημεία της α-συνουκλεΐνης καθώς φαίνεται ότι η αναστολή της PLA2 στο κυτταρικό μοντέλο οδηγεί πιθανόν σε κάποια αλλαγή στην διαμόρφωση της πρωτεΐνης που έχει ως αποτέλεσμα την αυξημένη απομάκρυνση της και την αποικοδόμηση των ολιγομερών μορφών. Παρόμοια μείωση των επιπέδων της α-συνουκλεΐνης παρατηρήθηκε in vivo μαρτυρώντας ενδεχομένως την ύπραξη ενός κοινού ομοιοστατικού μηχανισμού που συνεισφέρει στην απομάκρυνση της α-συνουκλεΐνης όταν εκείνη βρίσκεται σε αυξημένα επίπεδα. Η αναστολή της PLA2 φάνηκε να προκαλεί κάποιες αλλαγές στην φλεγμονώδη απόκριση από την σκοπιά που μελετήθηκε. Μια πιο διεξοδική μελέτη κρίνεται απαραίτητη για να καθοριστεί ο ρόλος της PLA2 στην φλεγμονώδη απόκριση στο πειραματικό μοντέλο που χρησιμοποιήσαμε. Συμπερασματικά η διαλεύκανση του ακριβούς μηχανισμού που συνδέει την αλλαγή του λιπιδικού προφίλ του με την απομάκρυνση της α-συνουκλεΐνης θα μπορούσε να δώσει νεες προσεγγίσεις στην μελέτη των συνουκλεϊνοπαθειών και άλλων ασθενειών συναφών με τον σχηματισμό αμυλοειδών.","α-Synuclein is a presynaptic protein that is linked with the pathogenesis of Parkinson’s Disease (PD). Under yet unknown circumstances α-synuclein accumulates and forms oligomeric species that are considered to be responsible for neuronal toxicity. Polyunsaturated fatty acids (PUFAs) interact with α-synuclein in a manner that promotes its aggregation. Fatty acids, such as arachidonic acid, are released from membrane phospholipids by phospholipase A2 (PLA2). Importantly, elevated activity of PLA2 and extensive release of membrane PUFAs have been observed in PD. Increased PAL2 activity may also increase arachidonic acid release and its subsequent metabolism to eicosanoids. In fact, eicosanoid signaling plays a major role in inflammatory processes, which have been proposed to contribute to PD pathology. The aim of this study was to evaluate the effect of PLA2 inhibition and subsequent reduction of arachidonic acid in α-synuclein mediated toxicity in vitro and in the progression of inflammatory processes in vivo. To address these questions, we have applied novel PLA2 inhibitors on SH-SY5Y neuroblastoma cell line inducibly overexpressing wild type α-synuclein. We have found that certain PLA2 inhibitors increase the viability of neuronally differentiated cells overexpressing α-synuclein vs control cells expressing the basal levels of the protein. Further investigation indicated that increased cell survival was accompanied by a robust reduction of intracellular monomeric and oligomeric α-synuclein levels. To dissect how the inhibitors induce the reduction in α-synuclein levels, we tested the effects of the compounds in the secretory and degradation pathways of the protein. Quantification of extracellular α-synuclein in the conditioned medium of the cells indicated no changes in the levels of secreted α-synuclein following application of the PLA2 inhibitors. Assessment of the proteasomal activity using a specific fluorogenic substrate showed no significant changes upon PLA2 inhibition. Macroautophagy was tested by the formation of autophagic vesicles using the LC3 marker. Our results indicated that the inhibitors failed to induce any changes in the autophagic flux. Furthermore, the evaluation of the CMA pathway was assessed using SH-SY5Y cells expressing mutant ΔDQ α-synuclein which is not recognized by the lysosomal receptor and thus is not degraded by the CMA pathway. ΔDQ α-synuclein was also dramatically reduced upon PLA2 inhibition suggesting no particular involvement of the CMA pathway. In order to study the effect of PLA2 inhibition in vivo we used transgenic mice that overexpress the human mutant A53T α-synuclein. This model is characterized by a three-fold increase of α-synuclein in the brain, which results in an increase in activated microglia and astrocytes suggestive of an established inflammatory response. The most potent inhibitor was intraperitoneally administred in transgenic mice and their wild type littermates in order to evaluate how PLA2 inhibition affects the levels of inflammatory mediators and α-synuclein. Intrestingly, α-synuclein levels in the cerebral cortex were significantly reduced, approaching those of wild-type mice. In addition, assessment of the populations of astrocytes, microglia and macrophages in the brain using flow cytometry revealed a small decrease in relation to those of non-treated mice. Finally, we tested the levels of the inflammation - related cytokines IFN-γ and IL-10. We found that the cytokines levels were significantly altered in the spleen and lymphnodes of both wild-type and transgenic mice upon treatment. However, there were no significant changes in the cytokine levels in the brain. These results suggest a potential role of PUFAs in the biochemical properties of α-synuclein. PLA2 inhibition may promote changes in α-synuclein conformation resulting in increased clearance and reduced oligomer formation of the protein. The fact that α-synuclein levels were also reduced in mouse brain following PLA2 inhibition is probably suggestive of a common arachidonic acid-dependent mechanism responsible for α-synuclein clearance. Our in vivo results showing mild changes in the levels of inflammatory cells and their mediators are not yet conclusive. As such, further investigation is still required in order to establish the role of PLA2 inhibition in a-synuclein-related inflammation. Dissecting the link between lipid association and α-synuclein clearance could reveal new directions in approaching synucleinopathies and other amyloidogenic diseases."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη της επίδρασης αναστολέων της φωσφολιπάσης Α2 στην τοξικότητα και την φλεμονώδη απόκριση που προκαλεί η συσσώρευση της α-συνουκλεΐνης in vitro και in vivo"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Ξυλάκη Μαρία","Xylaki Maria"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Η α-συνουκλεΐνη είναι μια προσυναπτική πρωτεΐνη που έχει συνδεθεί με την παθογένεια της Νόσου του Πάρκινσον (ΝΠ). Υπό απροσδιόριστες ακόμα συνθήκες η α-συνουκλεΐνη συσσωρεύεται σχηματίζοντας ολιγομερείς μορφές που θεωρούνται υπεύθυνες για την νευρωνική τοξικότητα. Τα πολυακόρεστα λιπαρά οξέα φαίνεται να αλληλεπιδρούν με την α-συνουκλεΐνη συμβάλλοντας στην συσσωμάτωσή της. Ένα τέτοιο λιπαρό οξύ είναι το αραχιδονικό οξύ που απελευθερώνεται από τις κυτταρικές μεμβράνες από την φωσφολιπάση Α2 (PLA2). Στην ΝΠ έχει παρατηρηθεί αυξημένη δράση της PLΑ2 που συνοδεύεται από αυξημένη απελευθέρωση αραχιδονικού οξέος από τις μεμβράνες. Αυξημένη δράση της PLA2 οδηγεί σε αύξηση των εικοσανοειδών παραγώγων του αραχιδονικού και ενεργοποίηση του σηματοδοτικού καταρράκτη τους. Η σηματοδότηση των εικοσανοειδών είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη φλεγμονή που φαίνεται να έχει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ΝΠ. Σκοπός τη παρούσας εργασίας ήταν η μελέτη της επίδρασης της αναστολής της PLΑ2 και της ακόλουθης μείωσης του αραχιδονικού οξέος στην τοξικότητα της α-συνουκλεΐνη in vitro και της επαγόμενης φλεγμονώδους απόκρισης in vivo. Για την in vitro μελέτη εφαρμόσαμε νέους αναστολείς της PLΑ2 στην κυτταρική σειρά νευροβλαστώματος SH-SY5Y που εκφράζει με επαγόμενο τρόπο την αγρίου τύπου α-συνουκλεΐνη. Παρατηρήσαμε ότι συγκεκριμένοι αναστολείς αύξησαν την επιβίωση νευρωνικά διαφοροποιημένων κυττάρων σε σχέση με κύτταρα μάρτυρες που εκφράζουν τα εγγενή επίπεδα της πρωτεΐνης. Περαιτέρω ανάλυση έδειξε ότι η αυξημένη επιβίωση συνοδεύεται από δραματική μείωση των ενδοκυττάριων επιπέδων της μονομερούς και ολιγομερούς α-συνουκλεΐνης. Για να διευκρινίζουμε τον μηχανισμό με τον οποίο οι αναστολείς προκαλλούν τη μείωση των επιπέδων της α-συνουκλεΐνης ελέγξαμε τους μηχανισμούς έκκρισης και αποικοδόμησης της πρωτεΐνης. Ποσοτικοποιήση της εξωκυττάριας α-συνουκλεΐνης στο μέσον ανάπτυξης των κυττάρων δεν έδειξε αλλαγές στα επίπεδα της εκκρινόμενης α-συνουκλεΐνης υπό την επίδραση των αναστολέων. Η δραστικότητα του πρωτεασώματος, η οποία μετρήθηκε με ειδικό φθορισμογόνο πεπτίδιο, δεν φάνηκε να επηρρεάζεται κατά την αναστολή της PLΑ2. Αξιολόγηση της αποικοδόμησης μέσω αυτοφαγίας πραγματοποιήθηκε ελέγχοντας την μακροαυτοφαγίας και την αυτοφαγία διαμεσολαβούμενη από συνοδές πρωτεΐνες (CMA). Ο έλεγχος της αυτοφαγίας πραγματοποιήθηκε προσδιορίζοντας τον σχηματισμό αυτοφαγικών κυστιδίων με τη χρήση του δείκτη LC3. Η επίδραση των αναστολέων δεν φάνηκε να επηρεάζει την ροή της μακροαυτοφαγίας. Επιπλαίον ο έλεγχος της CMA πραγματοποιήθηκε με τη χρήση κυττάρων SH-SY5Y που εκφράζουν την μεταλλαγμένη ΔDQ α–συνουκλεΐνη που δεν αναγνωρίζεται από τον υποδοχέα του λυσοσώματος και αποικοδομείται από το συγκεκριμένο μονοπάτι. Τα επίπεδα της ΔDQ α-συνουκλεΐνης παρουσίασαν εξίσσου δραματική μείωση κατά την αναστολή της PLA2 υποδεικνύοντας ότι η παρατηρούμενη μείωση δεν διενεργείται μέσω της CMA. Για να μελετηθεί η αναστολή της PLA2 in vivo χρησιμοποιήσαμε διαγονιδιακούς μύες που εκφράζουν την ανθρώπινη μεταλλαγμένη A53T α-συνουκλεΐνη. Το μοντέλο χαρακτηρίζεται από αύξηση των επιπέδων της α-συνουκλεΐνης στον εγκέφαλο, της οποίας η αύξηση των επιπέδων φαίνεται να ενεργοποιεί μια φλεγμονώδη απόκριση με την μορφή ενεργοποιημένης μικρογλοίας. Ο πιο δραστικός αναστολέας της PLA2 χορηγήθηκε με ενδοπεριτοναϊκή ένεση σε διαγονιδιακούς μύες όπου φάνηκε να επιδρά στα επίπεδα της α-συνουκλεΐνης, καθώς παρουσίασαν σημαντική μείωση στον φλοιό του εγκεφάλου προσεγγίζοντας αυτή των φυσιολογικών ζώων. Παράλληλα χρησιμοποιήθηκε κυτταρομεττρία ροής για τον προσδιορισμό του αριθμού των αστροκυττάρων, των μακροφάγων και των μικρογλοιακών κυττάρων και παρατηρήθηκε μικρή πτωτική τάση στον αριθμό τους σε όλες τις περιοχές του εγκεφάλου. Τέλος προσδιορίστηκαν τα επίπεδα των κυτταροκινών IFN-γ και IL-10 στον εγκέφαλο, όπου δεν παρατηρήθηκαν μεταβολές και στον σπλήνα και στους λεμφαδένες, όπου παρουσιάστηκαν σημαντικές αλλαγές κατά τη χορήγηση του αναστολέα. Τα ευρήματα αυτά υπογραμμίζουν την σημασία των λιπαρών οξέων στην βιοχημεία της α-συνουκλεΐνης καθώς φαίνεται ότι η αναστολή της PLA2 στο κυτταρικό μοντέλο οδηγεί πιθανόν σε κάποια αλλαγή στην διαμόρφωση της πρωτεΐνης που έχει ως αποτέλεσμα την αυξημένη απομάκρυνση της και την αποικοδόμηση των ολιγομερών μορφών. Παρόμοια μείωση των επιπέδων της α-συνουκλεΐνης παρατηρήθηκε in vivo μαρτυρώντας ενδεχομένως την ύπραξη ενός κοινού ομοιοστατικού μηχανισμού που συνεισφέρει στην απομάκρυνση της α-συνουκλεΐνης όταν εκείνη βρίσκεται σε αυξημένα επίπεδα. Η αναστολή της PLA2 φάνηκε να προκαλεί κάποιες αλλαγές στην φλεγμονώδη απόκριση από την σκοπιά που μελετήθηκε. Μια πιο διεξοδική μελέτη κρίνεται απαραίτητη για να καθοριστεί ο ρόλος της PLA2 στην φλεγμονώδη απόκριση στο πειραματικό μοντέλο που χρησιμοποιήσαμε. Συμπερασματικά η διαλεύκανση του ακριβούς μηχανισμού που συνδέει την αλλαγή του λιπιδικού προφίλ του με την απομάκρυνση της α-συνουκλεΐνης θα μπορούσε να δώσει νεες προσεγγίσεις στην μελέτη των συνουκλεϊνοπαθειών και άλλων ασθενειών συναφών με τον σχηματισμό αμυλοειδών.","α-Synuclein is a presynaptic protein that is linked with the pathogenesis of Parkinson’s Disease (PD). Under yet unknown circumstances α-synuclein accumulates and forms oligomeric species that are considered to be responsible for neuronal toxicity. Polyunsaturated fatty acids (PUFAs) interact with α-synuclein in a manner that promotes its aggregation. Fatty acids, such as arachidonic acid, are released from membrane phospholipids by phospholipase A2 (PLA2). Importantly, elevated activity of PLA2 and extensive release of membrane PUFAs have been observed in PD. Increased PAL2 activity may also increase arachidonic acid release and its subsequent metabolism to eicosanoids. In fact, eicosanoid signaling plays a major role in inflammatory processes, which have been proposed to contribute to PD pathology. The aim of this study was to evaluate the effect of PLA2 inhibition and subsequent reduction of arachidonic acid in α-synuclein mediated toxicity in vitro and in the progression of inflammatory processes in vivo. To address these questions, we have applied novel PLA2 inhibitors on SH-SY5Y neuroblastoma cell line inducibly overexpressing wild type α-synuclein. We have found that certain PLA2 inhibitors increase the viability of neuronally differentiated cells overexpressing α-synuclein vs control cells expressing the basal levels of the protein. Further investigation indicated that increased cell survival was accompanied by a robust reduction of intracellular monomeric and oligomeric α-synuclein levels. To dissect how the inhibitors induce the reduction in α-synuclein levels, we tested the effects of the compounds in the secretory and degradation pathways of the protein. Quantification of extracellular α-synuclein in the conditioned medium of the cells indicated no changes in the levels of secreted α-synuclein following application of the PLA2 inhibitors. Assessment of the proteasomal activity using a specific fluorogenic substrate showed no significant changes upon PLA2 inhibition. Macroautophagy was tested by the formation of autophagic vesicles using the LC3 marker. Our results indicated that the inhibitors failed to induce any changes in the autophagic flux. Furthermore, the evaluation of the CMA pathway was assessed using SH-SY5Y cells expressing mutant ΔDQ α-synuclein which is not recognized by the lysosomal receptor and thus is not degraded by the CMA pathway. ΔDQ α-synuclein was also dramatically reduced upon PLA2 inhibition suggesting no particular involvement of the CMA pathway. In order to study the effect of PLA2 inhibition in vivo we used transgenic mice that overexpress the human mutant A53T α-synuclein. This model is characterized by a three-fold increase of α-synuclein in the brain, which results in an increase in activated microglia and astrocytes suggestive of an established inflammatory response. The most potent inhibitor was intraperitoneally administred in transgenic mice and their wild type littermates in order to evaluate how PLA2 inhibition affects the levels of inflammatory mediators and α-synuclein. Intrestingly, α-synuclein levels in the cerebral cortex were significantly reduced, approaching those of wild-type mice. In addition, assessment of the populations of astrocytes, microglia and macrophages in the brain using flow cytometry revealed a small decrease in relation to those of non-treated mice. Finally, we tested the levels of the inflammation - related cytokines IFN-γ and IL-10. We found that the cytokines levels were significantly altered in the spleen and lymphnodes of both wild-type and transgenic mice upon treatment. However, there were no significant changes in the cytokine levels in the brain. These results suggest a potential role of PUFAs in the biochemical properties of α-synuclein. PLA2 inhibition may promote changes in α-synuclein conformation resulting in increased clearance and reduced oligomer formation of the protein. The fact that α-synuclein levels were also reduced in mouse brain following PLA2 inhibition is probably suggestive of a common arachidonic acid-dependent mechanism responsible for α-synuclein clearance. Our in vivo results showing mild changes in the levels of inflammatory cells and their mediators are not yet conclusive. As such, further investigation is still required in order to establish the role of PLA2 inhibition in a-synuclein-related inflammation. Dissecting the link between lipid association and α-synuclein clearance could reveal new directions in approaching synucleinopathies and other amyloidogenic diseases."],"dc:identifier":["uoadl:1325753","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325753"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:title":["Μελέτη της επίδρασης αναστολέων της φωσφολιπάσης Α2 στην τοξικότητα και την φλεμονώδη απόκριση που προκαλεί η συσσώρευση της α-συνουκλεΐνης in vitro και in vivo"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:27:15Z"}