{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1325758"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1325758","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Descartes, Spinoza, Τα Πάθη στην φιλοσοφική σκέψη του 17ου αιώνα","abstract":"Τι συνιστά ένα πάθος; Από την αρχή της φιλοσοφίας, μέσα στα χρόνια, τα πάθη αντιμετωπίζονται ως αντανακλάσεις του σώματος επάνω στην ψυχή, δημιουργώντας την εντύπωση ότι η φύση της ψυχής υπόκειται σε περιορισμούς. Μέσα στους αιώνες, η λέξη ‘’Πάθος’’ έχει αλλοιωθεί ως όρος, αρχικά ιδωμένη ως μια κατάσταση που παραπέμπει σε κάτι κακό και μεταγενέστερα σε μια ιδανική αφετηρία για την εξερεύνηση της ψυχής. Ο Ντεκάρτ στο τελευταίο έργο του, ‘’Passions of the Soul’’ (1649), επιδιώκει να αποκαλύψει την σχέση ανάμεσα στο σώμα και την ψυχή, εξερευνώντας τα ανθρώπινα συναισθήματα. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι η φύση και τα εξωτερικά ερεθίσματα, συγκροτούν έναν οδηγό της ψυχής που διαμορφώνει τα κριτήρια με τα οποία μπορεί ο άνθρωπος να διακρίνει το καλό από το κακό. Για τον Ντεκάρτ, τα κύρια πάθη είναι πέντε: ευτυχία, δυστυχία, αγάπη, μίσος και επιθυμία. Στην συνέχεια ο Σπινόζα μέσα στο έργο ‘’Ethica’’ (1677) εξετάζει τα συναισθήματα με τρόπο γεωμετρικό και προσπαθεί να εμφανίσει ό, τι καλό ή κακό βρίσκεται μέσα τους. Για τον ίδιο δεν παρατηρείται κάποια διαφορά ανάμεσα σε αυτό που υπάρχει και σε αυτό που αξίζει, δηλαδή στο συναίσθημα και στην λογική. Επομένως, δεν είναι αναγκαίος κάποιος διαχωρισμός ανάμεσα στο σώμα και την ψυχή ή κάποια θυσία στο δρόμο για την αναζήτηση της αλήθειας. Στην σύγχρονη εποχή, θεωρίες όπως του Α. Νταμάσιο προσπαθούν να εμβαθύνουν στην φύση των συναισθημάτων. Για τον ίδιο, ο λόγος είναι δυνατόν να αποτελεί μέρος μιας μεγαλύτερης σύνδεσης, η οποία εμπεριέχει μέσα της τα συναισθήματα και το σώμα. Αυτό συμβαίνει επειδή ο λόγος εξαρτάται από συγκεκριμένα μέρη του εγκεφάλου, τα οποία τυχαίνει να επεξεργάζονται τα συναισθήματα και σε εκτενέστερο βαθμό ολόκληρο το σώμα.","abstract_html":"Τι συνιστά ένα πάθος; Από την αρχή της φιλοσοφίας, μέσα στα χρόνια, τα πάθη αντιμετωπίζονται ως αντανακλάσεις του σώματος επάνω στην ψυχή, δημιουργώντας την εντύπωση ότι η φύση της ψυχής υπόκειται σε περιορισμούς. Μέσα στους αιώνες, η λέξη ‘’Πάθος’’ έχει αλλοιωθεί ως όρος, αρχικά ιδωμένη ως μια κατάσταση που παραπέμπει σε κάτι κακό και μεταγενέστερα σε μια ιδανική αφετηρία για την εξερεύνηση της ψυχής. Ο Ντεκάρτ στο τελευταίο έργο του, ‘’Passions of the Soul’’ (1649), επιδιώκει να αποκαλύψει την σχέση ανάμεσα στο σώμα και την ψυχή, εξερευνώντας τα ανθρώπινα συναισθήματα. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι η φύση και τα εξωτερικά ερεθίσματα, συγκροτούν έναν οδηγό της ψυχής που διαμορφώνει τα κριτήρια με τα οποία μπορεί ο άνθρωπος να διακρίνει το καλό από το κακό. Για τον Ντεκάρτ, τα κύρια πάθη είναι πέντε: ευτυχία, δυστυχία, αγάπη, μίσος και επιθυμία. Στην συνέχεια ο Σπινόζα μέσα στο έργο ‘’Ethica’’ (1677) εξετάζει τα συναισθήματα με τρόπο γεωμετρικό και προσπαθεί να εμφανίσει ό, τι καλό ή κακό βρίσκεται μέσα τους. Για τον ίδιο δεν παρατηρείται κάποια διαφορά ανάμεσα σε αυτό που υπάρχει και σε αυτό που αξίζει, δηλαδή στο συναίσθημα και στην λογική. Επομένως, δεν είναι αναγκαίος κάποιος διαχωρισμός ανάμεσα στο σώμα και την ψυχή ή κάποια θυσία στο δρόμο για την αναζήτηση της αλήθειας. Στην σύγχρονη εποχή, θεωρίες όπως του Α. Νταμάσιο προσπαθούν να εμβαθύνουν στην φύση των συναισθημάτων. Για τον ίδιο, ο λόγος είναι δυνατόν να αποτελεί μέρος μιας μεγαλύτερης σύνδεσης, η οποία εμπεριέχει μέσα της τα συναισθήματα και το σώμα. Αυτό συμβαίνει επειδή ο λόγος εξαρτάται από συγκεκριμένα μέρη του εγκεφάλου, τα οποία τυχαίνει να επεξεργάζονται τα συναισθήματα και σε εκτενέστερο βαθμό ολόκληρο το σώμα.","abstract_has_math":false,"creators":["Σπυρίδης Ιωάννης","Spyridis Ioannhs"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:27:15Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1325758"],"render_values":[{"text":"uoadl:1325758","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325758","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325758","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1325758","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σπυρίδης Ιωάννης","Spyridis Ioannhs"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1325758","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325758"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Τι συνιστά ένα πάθος; Από την αρχή της φιλοσοφίας, μέσα στα χρόνια, τα πάθη αντιμετωπίζονται ως αντανακλάσεις του σώματος επάνω στην ψυχή, δημιουργώντας την εντύπωση ότι η φύση της ψυχής υπόκειται σε περιορισμούς. Μέσα στους αιώνες, η λέξη ‘’Πάθος’’ έχει αλλοιωθεί ως όρος, αρχικά ιδωμένη ως μια κατάσταση που παραπέμπει σε κάτι κακό και μεταγενέστερα σε μια ιδανική αφετηρία για την εξερεύνηση της ψυχής. Ο Ντεκάρτ στο τελευταίο έργο του, ‘’Passions of the Soul’’ (1649), επιδιώκει να αποκαλύψει την σχέση ανάμεσα στο σώμα και την ψυχή, εξερευνώντας τα ανθρώπινα συναισθήματα. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι η φύση και τα εξωτερικά ερεθίσματα, συγκροτούν έναν οδηγό της ψυχής που διαμορφώνει τα κριτήρια με τα οποία μπορεί ο άνθρωπος να διακρίνει το καλό από το κακό. Για τον Ντεκάρτ, τα κύρια πάθη είναι πέντε: ευτυχία, δυστυχία, αγάπη, μίσος και επιθυμία. Στην συνέχεια ο Σπινόζα μέσα στο έργο ‘’Ethica’’ (1677) εξετάζει τα συναισθήματα με τρόπο γεωμετρικό και προσπαθεί να εμφανίσει ό, τι καλό ή κακό βρίσκεται μέσα τους. Για τον ίδιο δεν παρατηρείται κάποια διαφορά ανάμεσα σε αυτό που υπάρχει και σε αυτό που αξίζει, δηλαδή στο συναίσθημα και στην λογική. Επομένως, δεν είναι αναγκαίος κάποιος διαχωρισμός ανάμεσα στο σώμα και την ψυχή ή κάποια θυσία στο δρόμο για την αναζήτηση της αλήθειας. Στην σύγχρονη εποχή, θεωρίες όπως του Α. Νταμάσιο προσπαθούν να εμβαθύνουν στην φύση των συναισθημάτων. Για τον ίδιο, ο λόγος είναι δυνατόν να αποτελεί μέρος μιας μεγαλύτερης σύνδεσης, η οποία εμπεριέχει μέσα της τα συναισθήματα και το σώμα. Αυτό συμβαίνει επειδή ο λόγος εξαρτάται από συγκεκριμένα μέρη του εγκεφάλου, τα οποία τυχαίνει να επεξεργάζονται τα συναισθήματα και σε εκτενέστερο βαθμό ολόκληρο το σώμα.","What constitutes a passion? Ever since the dawn of philosophy, from the ancient Greek to contemporary philosophers, passion has been treated as the reflection of the body on the soul, suggesting the nature of the soul as one bound to limitations. Throughout the centuries, “passion” has evolved as a term; originally viewed as a malignant state which was gradually attributed significant value as a means of approaching the processes of the soul. Descartes in his final work “Passions of the Soul” (1649), attempts to establish the connection between body and soul through the unexamined manifestations of the human emotions. In his theory, the nature and external stimuli serve the purpose of a “guide” of the soul. This is accomplished by an elaborate process of, initially, differentiating the identity of “good” and “evil” based on the perceptive functions of the individual, and, secondly, generating the passions, based on the perceptive input received and accumulated in the brain (pineal gland), where the soul resides. According to Spinoza in ‘’Ethica’’ (1677), the passivity and vigor of the mind, are associated with changes which he calls ‘’the power of action’’ or alternatively ‘’ the power of being’’. Any other finite function constitutes a partial and limited expression of the one and same infinite power of god/nature/substance which is manifested in the case of the mind through the property of expansion. For Damasio, understanding the domination of the emotions can bring positive results to the individual and may protect him from them from possible mistakes. But in order to avoid potential damage and enhance the positive impact of the emotions, the individual needs the assistance of the empirical observation. Scientific evidence can ensure the correctness of the arguments and create the foundation for viewing the external world."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Descartes, Spinoza, Τα Πάθη στην φιλοσοφική σκέψη του 17ου αιώνα"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σπυρίδης Ιωάννης","Spyridis Ioannhs"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Τι συνιστά ένα πάθος; Από την αρχή της φιλοσοφίας, μέσα στα χρόνια, τα πάθη αντιμετωπίζονται ως αντανακλάσεις του σώματος επάνω στην ψυχή, δημιουργώντας την εντύπωση ότι η φύση της ψυχής υπόκειται σε περιορισμούς. Μέσα στους αιώνες, η λέξη ‘’Πάθος’’ έχει αλλοιωθεί ως όρος, αρχικά ιδωμένη ως μια κατάσταση που παραπέμπει σε κάτι κακό και μεταγενέστερα σε μια ιδανική αφετηρία για την εξερεύνηση της ψυχής. Ο Ντεκάρτ στο τελευταίο έργο του, ‘’Passions of the Soul’’ (1649), επιδιώκει να αποκαλύψει την σχέση ανάμεσα στο σώμα και την ψυχή, εξερευνώντας τα ανθρώπινα συναισθήματα. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι η φύση και τα εξωτερικά ερεθίσματα, συγκροτούν έναν οδηγό της ψυχής που διαμορφώνει τα κριτήρια με τα οποία μπορεί ο άνθρωπος να διακρίνει το καλό από το κακό. Για τον Ντεκάρτ, τα κύρια πάθη είναι πέντε: ευτυχία, δυστυχία, αγάπη, μίσος και επιθυμία. Στην συνέχεια ο Σπινόζα μέσα στο έργο ‘’Ethica’’ (1677) εξετάζει τα συναισθήματα με τρόπο γεωμετρικό και προσπαθεί να εμφανίσει ό, τι καλό ή κακό βρίσκεται μέσα τους. Για τον ίδιο δεν παρατηρείται κάποια διαφορά ανάμεσα σε αυτό που υπάρχει και σε αυτό που αξίζει, δηλαδή στο συναίσθημα και στην λογική. Επομένως, δεν είναι αναγκαίος κάποιος διαχωρισμός ανάμεσα στο σώμα και την ψυχή ή κάποια θυσία στο δρόμο για την αναζήτηση της αλήθειας. Στην σύγχρονη εποχή, θεωρίες όπως του Α. Νταμάσιο προσπαθούν να εμβαθύνουν στην φύση των συναισθημάτων. Για τον ίδιο, ο λόγος είναι δυνατόν να αποτελεί μέρος μιας μεγαλύτερης σύνδεσης, η οποία εμπεριέχει μέσα της τα συναισθήματα και το σώμα. Αυτό συμβαίνει επειδή ο λόγος εξαρτάται από συγκεκριμένα μέρη του εγκεφάλου, τα οποία τυχαίνει να επεξεργάζονται τα συναισθήματα και σε εκτενέστερο βαθμό ολόκληρο το σώμα.","What constitutes a passion? Ever since the dawn of philosophy, from the ancient Greek to contemporary philosophers, passion has been treated as the reflection of the body on the soul, suggesting the nature of the soul as one bound to limitations. Throughout the centuries, “passion” has evolved as a term; originally viewed as a malignant state which was gradually attributed significant value as a means of approaching the processes of the soul. Descartes in his final work “Passions of the Soul” (1649), attempts to establish the connection between body and soul through the unexamined manifestations of the human emotions. In his theory, the nature and external stimuli serve the purpose of a “guide” of the soul. This is accomplished by an elaborate process of, initially, differentiating the identity of “good” and “evil” based on the perceptive functions of the individual, and, secondly, generating the passions, based on the perceptive input received and accumulated in the brain (pineal gland), where the soul resides. According to Spinoza in ‘’Ethica’’ (1677), the passivity and vigor of the mind, are associated with changes which he calls ‘’the power of action’’ or alternatively ‘’ the power of being’’. Any other finite function constitutes a partial and limited expression of the one and same infinite power of god/nature/substance which is manifested in the case of the mind through the property of expansion. For Damasio, understanding the domination of the emotions can bring positive results to the individual and may protect him from them from possible mistakes. But in order to avoid potential damage and enhance the positive impact of the emotions, the individual needs the assistance of the empirical observation. Scientific evidence can ensure the correctness of the arguments and create the foundation for viewing the external world."],"dc:identifier":["uoadl:1325758","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1325758"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Descartes, Spinoza, Τα Πάθη στην φιλοσοφική σκέψη του 17ου αιώνα"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:27:15Z"}