{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1326232"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1326232","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μελέτη της επίδρασης οδοντικών βλαστικών κυττάρων μονίμων δοντιών στα πρώτα στάδια επούλωσης κρανιακών ελλειμμάτων κρίσιμου μεγέθους σε επίμυες","abstract":"Tα οδοντικά πολφικά βλαστικά κύτταρα (dentalpulpstemcells, DPSCs) δύνανται να διαφοροποιηθούν σε κύτταρα που μοιάζουν με οστεοβλάστες και παράγουν εξωκυττάρια θεμέλια ουσία και πρωτογενή οστίτη ιστό invitro. Επιπλέον, τα DPSCs δύνανται να παράγουν ώριμο επαρκώς αγγειούμενο οστό, όταν εμφυτεύονται invivo σε ανοσοκατεσταλμένους επίμυες. Συνεπώς, ο οδοντικός πολφός αποτελεί μια ενδιαφέρουσα και πολλά υποσχόμενη πηγή αυτόλογων βλαστικών κυττάρων για θεραπευτική χρήση στην αποκατάσταση/ αναγέννηση των οστικών δομών. Σκοπός αυτής της έρευνας ήταν η αξιολόγηση της επίδρασης των ανθρώπινων οδοντικών πολφικών κυττάρων (dentalpulpcells, DPCs) στα πρώτα στάδια επούλωσης κρανιακών οστικών ελλειμμάτων κρίσιμου μεγέθους επιμύων. Υλικά και Μέθοδοι. Τα DPCs απομονώθηκαν από έγκλειστους τρίτους γομφίους ανθρώπων, αναπτύχθηκαν exvivo και στη συνέχεια καλλιεργήθηκαν σε οστεοεπαγωγικό θρεπτικό μέσο για 14 ημέρες, ώστε να λάβουν τη μορφή κυτταρικών «φύλλων». Η ζωτικότητα και η επαγωγή της οστεοβλαστικής διαφοροποίησης των κυττάρων εντός των «φύλλων» αξιολογήθηκε με ανοσοϊστοχημική χρώση έναντι των αντιγόνων Ki67, BMP-2 και Runx2. Τα κρανιακά οστικά ελλείμματα θεραπεύθηκαν με τα κυτταρικά «φύλλα» ή δεν έλαβαν καμία θεραπεία. Οι επίμυες θανατώθηκαν σε διάστημα μίας εβδομάδας μετά τη χειρουργική επέμβαση, οπότε και πραγματοποιήθηκε η ιστολογική αξιολόγηση. Αποτελέσματα. Υπό την επίδραση των οστεοεπαγωγικών παραγόντων, τα DPCs διαφοροποιήθηκαν σε κύτταρα ομοιάζοντα με οστεοβλάστες και παρήγαγαν διάσπαρτες εναποθέσεις ασβεστίου επί των κυτταρικών καλλιεργειών. Τα DPCs εντός των «φύλλων» διατήρησαν τη ζωτικότητά τους και διαφοροποιήθηκαν σε οστεοβλάστες. Η ιστολογική αξιολόγηση μια εβδομάδα μετά την τοποθέτησή τους στα κρανιακά ελλείμματα έδειξε μειωμένη παραγωγή οστεοειδούς στο κέντρο του ελλείμματος συγκριτικά με αυτήν της ομάδας που θεραπεύθηκε χωρίς τα κυτταρικά «φύλλα». Συμπεράσματα. Η παρούσα μελέτη έδειξε ότι τα DPCs δύνανται να καλλιεργηθούν σε κυτταρικά «φύλλα», με ταυτόχρονη επαγωγή της διαφοροποίησής τους προς οστεοβλαστική κατεύθυνση. Τα κυτταρικά «φύλλα» επιτρέπουν την απευθείας εμφύτευση των DPCs στην περιοχή του οστικού ελλείμματος χωρίς ικρίωμα, παρέχοντας ένα νέο τρόπο μελέτης της επίδρασης των DPCs στην επούλωση οστικών ελλειμμάτων. Ωστόσο, η τοποθέτηση κυτταρικών «φύλλων» DPCs σε κρανιακά οστικά ελλείμματα επιμύων δε φάνηκε να προάγει την πρώιμη φάση της οστικής επούλωσης.","abstract_html":"Tα οδοντικά πολφικά βλαστικά κύτταρα (dentalpulpstemcells, DPSCs) δύνανται να διαφοροποιηθούν σε κύτταρα που μοιάζουν με οστεοβλάστες και παράγουν εξωκυττάρια θεμέλια ουσία και πρωτογενή οστίτη ιστό invitro. Επιπλέον, τα DPSCs δύνανται να παράγουν ώριμο επαρκώς αγγειούμενο οστό, όταν εμφυτεύονται invivo σε ανοσοκατεσταλμένους επίμυες. Συνεπώς, ο οδοντικός πολφός αποτελεί μια ενδιαφέρουσα και πολλά υποσχόμενη πηγή αυτόλογων βλαστικών κυττάρων για θεραπευτική χρήση στην αποκατάσταση/ αναγέννηση των οστικών δομών. Σκοπός αυτής της έρευνας ήταν η αξιολόγηση της επίδρασης των ανθρώπινων οδοντικών πολφικών κυττάρων (dentalpulpcells, DPCs) στα πρώτα στάδια επούλωσης κρανιακών οστικών ελλειμμάτων κρίσιμου μεγέθους επιμύων. Υλικά και Μέθοδοι. Τα DPCs απομονώθηκαν από έγκλειστους τρίτους γομφίους ανθρώπων, αναπτύχθηκαν exvivo και στη συνέχεια καλλιεργήθηκαν σε οστεοεπαγωγικό θρεπτικό μέσο για 14 ημέρες, ώστε να λάβουν τη μορφή κυτταρικών «φύλλων». Η ζωτικότητα και η επαγωγή της οστεοβλαστικής διαφοροποίησης των κυττάρων εντός των «φύλλων» αξιολογήθηκε με ανοσοϊστοχημική χρώση έναντι των αντιγόνων Ki67, BMP-2 και Runx2. Τα κρανιακά οστικά ελλείμματα θεραπεύθηκαν με τα κυτταρικά «φύλλα» ή δεν έλαβαν καμία θεραπεία. Οι επίμυες θανατώθηκαν σε διάστημα μίας εβδομάδας μετά τη χειρουργική επέμβαση, οπότε και πραγματοποιήθηκε η ιστολογική αξιολόγηση. Αποτελέσματα. Υπό την επίδραση των οστεοεπαγωγικών παραγόντων, τα DPCs διαφοροποιήθηκαν σε κύτταρα ομοιάζοντα με οστεοβλάστες και παρήγαγαν διάσπαρτες εναποθέσεις ασβεστίου επί των κυτταρικών καλλιεργειών. Τα DPCs εντός των «φύλλων» διατήρησαν τη ζωτικότητά τους και διαφοροποιήθηκαν σε οστεοβλάστες. Η ιστολογική αξιολόγηση μια εβδομάδα μετά την τοποθέτησή τους στα κρανιακά ελλείμματα έδειξε μειωμένη παραγωγή οστεοειδούς στο κέντρο του ελλείμματος συγκριτικά με αυτήν της ομάδας που θεραπεύθηκε χωρίς τα κυτταρικά «φύλλα». Συμπεράσματα. Η παρούσα μελέτη έδειξε ότι τα DPCs δύνανται να καλλιεργηθούν σε κυτταρικά «φύλλα», με ταυτόχρονη επαγωγή της διαφοροποίησής τους προς οστεοβλαστική κατεύθυνση. Τα κυτταρικά «φύλλα» επιτρέπουν την απευθείας εμφύτευση των DPCs στην περιοχή του οστικού ελλείμματος χωρίς ικρίωμα, παρέχοντας ένα νέο τρόπο μελέτης της επίδρασης των DPCs στην επούλωση οστικών ελλειμμάτων. Ωστόσο, η τοποθέτηση κυτταρικών «φύλλων» DPCs σε κρανιακά οστικά ελλείμματα επιμύων δε φάνηκε να προάγει την πρώιμη φάση της οστικής επούλωσης.","abstract_has_math":false,"creators":["Καπαρού Αμαλία","Kaparou Amalia"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:27:16Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1326232"],"render_values":[{"text":"uoadl:1326232","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1326232","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1326232","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1326232","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καπαρού Αμαλία","Kaparou Amalia"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1326232","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1326232"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Tα οδοντικά πολφικά βλαστικά κύτταρα (dentalpulpstemcells, DPSCs) δύνανται να διαφοροποιηθούν σε κύτταρα που μοιάζουν με οστεοβλάστες και παράγουν εξωκυττάρια θεμέλια ουσία και πρωτογενή οστίτη ιστό invitro. Επιπλέον, τα DPSCs δύνανται να παράγουν ώριμο επαρκώς αγγειούμενο οστό, όταν εμφυτεύονται invivo σε ανοσοκατεσταλμένους επίμυες. Συνεπώς, ο οδοντικός πολφός αποτελεί μια ενδιαφέρουσα και πολλά υποσχόμενη πηγή αυτόλογων βλαστικών κυττάρων για θεραπευτική χρήση στην αποκατάσταση/ αναγέννηση των οστικών δομών. Σκοπός αυτής της έρευνας ήταν η αξιολόγηση της επίδρασης των ανθρώπινων οδοντικών πολφικών κυττάρων (dentalpulpcells, DPCs) στα πρώτα στάδια επούλωσης κρανιακών οστικών ελλειμμάτων κρίσιμου μεγέθους επιμύων. Υλικά και Μέθοδοι. Τα DPCs απομονώθηκαν από έγκλειστους τρίτους γομφίους ανθρώπων, αναπτύχθηκαν exvivo και στη συνέχεια καλλιεργήθηκαν σε οστεοεπαγωγικό θρεπτικό μέσο για 14 ημέρες, ώστε να λάβουν τη μορφή κυτταρικών «φύλλων». Η ζωτικότητα και η επαγωγή της οστεοβλαστικής διαφοροποίησης των κυττάρων εντός των «φύλλων» αξιολογήθηκε με ανοσοϊστοχημική χρώση έναντι των αντιγόνων Ki67, BMP-2 και Runx2. Τα κρανιακά οστικά ελλείμματα θεραπεύθηκαν με τα κυτταρικά «φύλλα» ή δεν έλαβαν καμία θεραπεία. Οι επίμυες θανατώθηκαν σε διάστημα μίας εβδομάδας μετά τη χειρουργική επέμβαση, οπότε και πραγματοποιήθηκε η ιστολογική αξιολόγηση. Αποτελέσματα. Υπό την επίδραση των οστεοεπαγωγικών παραγόντων, τα DPCs διαφοροποιήθηκαν σε κύτταρα ομοιάζοντα με οστεοβλάστες και παρήγαγαν διάσπαρτες εναποθέσεις ασβεστίου επί των κυτταρικών καλλιεργειών. Τα DPCs εντός των «φύλλων» διατήρησαν τη ζωτικότητά τους και διαφοροποιήθηκαν σε οστεοβλάστες. Η ιστολογική αξιολόγηση μια εβδομάδα μετά την τοποθέτησή τους στα κρανιακά ελλείμματα έδειξε μειωμένη παραγωγή οστεοειδούς στο κέντρο του ελλείμματος συγκριτικά με αυτήν της ομάδας που θεραπεύθηκε χωρίς τα κυτταρικά «φύλλα». Συμπεράσματα. Η παρούσα μελέτη έδειξε ότι τα DPCs δύνανται να καλλιεργηθούν σε κυτταρικά «φύλλα», με ταυτόχρονη επαγωγή της διαφοροποίησής τους προς οστεοβλαστική κατεύθυνση. Τα κυτταρικά «φύλλα» επιτρέπουν την απευθείας εμφύτευση των DPCs στην περιοχή του οστικού ελλείμματος χωρίς ικρίωμα, παρέχοντας ένα νέο τρόπο μελέτης της επίδρασης των DPCs στην επούλωση οστικών ελλειμμάτων. Ωστόσο, η τοποθέτηση κυτταρικών «φύλλων» DPCs σε κρανιακά οστικά ελλείμματα επιμύων δε φάνηκε να προάγει την πρώιμη φάση της οστικής επούλωσης.","Dental pulp stem cells (DPSCs) are capable of differentiating into osteoblasts that secrete abundant extracellular matrix (ECM) and that can build a woven bone in vitro. Furthemore, DPSCs are capable of forming a complete and well-vascularised lamellar bone after grafting into immunosuppressed rats. The quality and quantity of regenerated bone formed by DPSCs was demonstrated in in vitro and in vivo experiments using stem cells and biomaterials. Thus, dental pulp could be considered as a relevant and promising source of autologous stem cells that are ready to use for theurapeutic purposes, such as bone repair and regeneration. The objective of the present study was to evaluate the early healing effects of DPSCs, transplanted as cell sheets, on critical-size calvarial bone defects of Wistar rats. Materials and Methods. DPCs were isolated from human impacted third molars, expanded ex vivo, cultured in osteoinductive media for 14 days and then lifted as cell sheet structures. Stemness of DPCs was characterized by flow cytometry before and after osteοinduction. Immunohistochemical staining against Ki67, BMP-2 and Runx2 antigens was performed in order to assess the vitality and the osteoblastic differentiation of DPCs-sheets. The calvarial bone defects were treated with the cell sheet structures or were left untreated. The animals were sacrificed one week postoperatively for histological and immunohistochemical evaluation of the defected area. Results. DPCs highly expressed mesenchymal stem cells’ markers. Under osteoinductive conditions, DPCs differentiated into osteoblast-like cells and produced cell sheet structures. The DPCs-sheet structures showed positive BMP-2 and Runx2 staining, indicating their osteogenic potential. However, histological evaluation one week postoperatively, revealed that the transplanted sheets hampered osteoid formation at the center of the defects. Conclusions. DPCs can be cultured as sheet structures and then transplanted onto bone defects without the need of a scaffold. In the present study, however, the transplanted sheets hampered or delayed early bone healing procedures of the calvarial defects."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μελέτη της επίδρασης οδοντικών βλαστικών κυττάρων μονίμων δοντιών στα πρώτα στάδια επούλωσης κρανιακών ελλειμμάτων κρίσιμου μεγέθους σε επίμυες"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καπαρού Αμαλία","Kaparou Amalia"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Tα οδοντικά πολφικά βλαστικά κύτταρα (dentalpulpstemcells, DPSCs) δύνανται να διαφοροποιηθούν σε κύτταρα που μοιάζουν με οστεοβλάστες και παράγουν εξωκυττάρια θεμέλια ουσία και πρωτογενή οστίτη ιστό invitro. Επιπλέον, τα DPSCs δύνανται να παράγουν ώριμο επαρκώς αγγειούμενο οστό, όταν εμφυτεύονται invivo σε ανοσοκατεσταλμένους επίμυες. Συνεπώς, ο οδοντικός πολφός αποτελεί μια ενδιαφέρουσα και πολλά υποσχόμενη πηγή αυτόλογων βλαστικών κυττάρων για θεραπευτική χρήση στην αποκατάσταση/ αναγέννηση των οστικών δομών. Σκοπός αυτής της έρευνας ήταν η αξιολόγηση της επίδρασης των ανθρώπινων οδοντικών πολφικών κυττάρων (dentalpulpcells, DPCs) στα πρώτα στάδια επούλωσης κρανιακών οστικών ελλειμμάτων κρίσιμου μεγέθους επιμύων. Υλικά και Μέθοδοι. Τα DPCs απομονώθηκαν από έγκλειστους τρίτους γομφίους ανθρώπων, αναπτύχθηκαν exvivo και στη συνέχεια καλλιεργήθηκαν σε οστεοεπαγωγικό θρεπτικό μέσο για 14 ημέρες, ώστε να λάβουν τη μορφή κυτταρικών «φύλλων». Η ζωτικότητα και η επαγωγή της οστεοβλαστικής διαφοροποίησης των κυττάρων εντός των «φύλλων» αξιολογήθηκε με ανοσοϊστοχημική χρώση έναντι των αντιγόνων Ki67, BMP-2 και Runx2. Τα κρανιακά οστικά ελλείμματα θεραπεύθηκαν με τα κυτταρικά «φύλλα» ή δεν έλαβαν καμία θεραπεία. Οι επίμυες θανατώθηκαν σε διάστημα μίας εβδομάδας μετά τη χειρουργική επέμβαση, οπότε και πραγματοποιήθηκε η ιστολογική αξιολόγηση. Αποτελέσματα. Υπό την επίδραση των οστεοεπαγωγικών παραγόντων, τα DPCs διαφοροποιήθηκαν σε κύτταρα ομοιάζοντα με οστεοβλάστες και παρήγαγαν διάσπαρτες εναποθέσεις ασβεστίου επί των κυτταρικών καλλιεργειών. Τα DPCs εντός των «φύλλων» διατήρησαν τη ζωτικότητά τους και διαφοροποιήθηκαν σε οστεοβλάστες. Η ιστολογική αξιολόγηση μια εβδομάδα μετά την τοποθέτησή τους στα κρανιακά ελλείμματα έδειξε μειωμένη παραγωγή οστεοειδούς στο κέντρο του ελλείμματος συγκριτικά με αυτήν της ομάδας που θεραπεύθηκε χωρίς τα κυτταρικά «φύλλα». Συμπεράσματα. Η παρούσα μελέτη έδειξε ότι τα DPCs δύνανται να καλλιεργηθούν σε κυτταρικά «φύλλα», με ταυτόχρονη επαγωγή της διαφοροποίησής τους προς οστεοβλαστική κατεύθυνση. Τα κυτταρικά «φύλλα» επιτρέπουν την απευθείας εμφύτευση των DPCs στην περιοχή του οστικού ελλείμματος χωρίς ικρίωμα, παρέχοντας ένα νέο τρόπο μελέτης της επίδρασης των DPCs στην επούλωση οστικών ελλειμμάτων. Ωστόσο, η τοποθέτηση κυτταρικών «φύλλων» DPCs σε κρανιακά οστικά ελλείμματα επιμύων δε φάνηκε να προάγει την πρώιμη φάση της οστικής επούλωσης.","Dental pulp stem cells (DPSCs) are capable of differentiating into osteoblasts that secrete abundant extracellular matrix (ECM) and that can build a woven bone in vitro. Furthemore, DPSCs are capable of forming a complete and well-vascularised lamellar bone after grafting into immunosuppressed rats. The quality and quantity of regenerated bone formed by DPSCs was demonstrated in in vitro and in vivo experiments using stem cells and biomaterials. Thus, dental pulp could be considered as a relevant and promising source of autologous stem cells that are ready to use for theurapeutic purposes, such as bone repair and regeneration. The objective of the present study was to evaluate the early healing effects of DPSCs, transplanted as cell sheets, on critical-size calvarial bone defects of Wistar rats. Materials and Methods. DPCs were isolated from human impacted third molars, expanded ex vivo, cultured in osteoinductive media for 14 days and then lifted as cell sheet structures. Stemness of DPCs was characterized by flow cytometry before and after osteοinduction. Immunohistochemical staining against Ki67, BMP-2 and Runx2 antigens was performed in order to assess the vitality and the osteoblastic differentiation of DPCs-sheets. The calvarial bone defects were treated with the cell sheet structures or were left untreated. The animals were sacrificed one week postoperatively for histological and immunohistochemical evaluation of the defected area. Results. DPCs highly expressed mesenchymal stem cells’ markers. Under osteoinductive conditions, DPCs differentiated into osteoblast-like cells and produced cell sheet structures. The DPCs-sheet structures showed positive BMP-2 and Runx2 staining, indicating their osteogenic potential. However, histological evaluation one week postoperatively, revealed that the transplanted sheets hampered osteoid formation at the center of the defects. Conclusions. DPCs can be cultured as sheet structures and then transplanted onto bone defects without the need of a scaffold. In the present study, however, the transplanted sheets hampered or delayed early bone healing procedures of the calvarial defects."],"dc:identifier":["uoadl:1326232","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1326232"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Μελέτη της επίδρασης οδοντικών βλαστικών κυττάρων μονίμων δοντιών στα πρώτα στάδια επούλωσης κρανιακών ελλειμμάτων κρίσιμου μεγέθους σε επίμυες"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:27:16Z"}