{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1326576"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1326576","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οδοντοπροσωπικό τραύμα και διαταραχές διασπαστικής συμπεριφοράς σε παιδιά και εφήβους","abstract":"Παιδιά με ψυχιατρικές διαταραχές εμφανίζουν σημεία και συμπτώματα που συνήθως συνδέονται με ελλειμματική προσοχή/υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ), αντιθετική προκλητική διαταραχή και διαταραχές διαγωγής, που ενδεχομένως αποτελούν προδιαθεσικούς παράγοντες για οδοντοπροσωπικούς τραυματισμούς Σκοπός: Να διερευνηθεί κατά πόσον οι διασπαστικές διαταραχές σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο για οδοντοπροσωπικούς τραυματισμούς Υλικά και μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης επιλέχθηκε μεταξύ παιδιών/εφήβων σχολικής ηλικίας που εμφανίστηκαν για θεραπεία στην Παιδοδοντιατρική κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών . Η ομάδα μελέτης περιελάμβανε 202 άτομα με ιστορικό οδοντοπροσωπικών τραυματισμών και η ομάδα ελέγχου 207 άτομα χωρίς ιστορικό τραυματισμού. Δύο ερωτηματολόγια συμπληρώθηκαν από τους γονείς. Το πρώτο για συμπτώματα γενικής ψυχοπαθολογίας (SDQ, Goodman 1997) και το δεύτερο για τα συμπτώματα ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ/Rating Scale IV, DuPaul και συν 1998). Ένα λεπτομερές οδοντιατρικό ιστορικό τραύματος συμπληρώθηκε για κάθε ασθενή, ενώ ακολουθήσε κλινική εξέταση. Αποτελέσματα: Παιδιά και έφηβοι της ομάδας μελέτης εμφάνισαν υψηλότερη εκκδηλωτικότητα ως προς τη συνολική διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ) σε στατιστικά σημαντικό βαθμό (p=0,021). Ως προς τον επιμέρους τύπο υπερκινητικότητας/παρορμητικότητας η μελέτη εμφάνισε επίσης υψηλότερη εκδηλωτικότητα, η οποία ήταν οριακά μη στατιστικά σημαντική (p=0,068). Στην ομάδα ελέγχου βρέθηκε ότι ο επιπολασμός της ΔΕΠ-Υ ελαττώθηκε με την πάροδο της ηλικίας, ενώ τα αγόρια παρουσίασαν πιο συχνά συμπτώματα υπερκινητικότητας. Δεν παρατηρήθηκσν σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων σχετικά με μεταβλητές που αφορούσαν συμπτώματα γενικότερων ψυχιατρικών διαταραχών, όπως υπερικινητικότητα, συναισθηματικά συμπτώματα, συμπεριφορά και προβλήματα με συνομήλικους καθώς και θετική κοινωνική συμπεριφορά.","abstract_html":"Παιδιά με ψυχιατρικές διαταραχές εμφανίζουν σημεία και συμπτώματα που συνήθως συνδέονται με ελλειμματική προσοχή/υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ), αντιθετική προκλητική διαταραχή και διαταραχές διαγωγής, που ενδεχομένως αποτελούν προδιαθεσικούς παράγοντες για οδοντοπροσωπικούς τραυματισμούς Σκοπός: Να διερευνηθεί κατά πόσον οι διασπαστικές διαταραχές σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο για οδοντοπροσωπικούς τραυματισμούς Υλικά και μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης επιλέχθηκε μεταξύ παιδιών/εφήβων σχολικής ηλικίας που εμφανίστηκαν για θεραπεία στην Παιδοδοντιατρική κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών . Η ομάδα μελέτης περιελάμβανε 202 άτομα με ιστορικό οδοντοπροσωπικών τραυματισμών και η ομάδα ελέγχου 207 άτομα χωρίς ιστορικό τραυματισμού. Δύο ερωτηματολόγια συμπληρώθηκαν από τους γονείς. Το πρώτο για συμπτώματα γενικής ψυχοπαθολογίας (SDQ, Goodman 1997) και το δεύτερο για τα συμπτώματα ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ/Rating Scale IV, DuPaul και συν 1998). Ένα λεπτομερές οδοντιατρικό ιστορικό τραύματος συμπληρώθηκε για κάθε ασθενή, ενώ ακολουθήσε κλινική εξέταση. Αποτελέσματα: Παιδιά και έφηβοι της ομάδας μελέτης εμφάνισαν υψηλότερη εκκδηλωτικότητα ως προς τη συνολική διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ) σε στατιστικά σημαντικό βαθμό (p=0,021). Ως προς τον επιμέρους τύπο υπερκινητικότητας/παρορμητικότητας η μελέτη εμφάνισε επίσης υψηλότερη εκδηλωτικότητα, η οποία ήταν οριακά μη στατιστικά σημαντική (p=0,068). Στην ομάδα ελέγχου βρέθηκε ότι ο επιπολασμός της ΔΕΠ-Υ ελαττώθηκε με την πάροδο της ηλικίας, ενώ τα αγόρια παρουσίασαν πιο συχνά συμπτώματα υπερκινητικότητας. Δεν παρατηρήθηκσν σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων σχετικά με μεταβλητές που αφορούσαν συμπτώματα γενικότερων ψυχιατρικών διαταραχών, όπως υπερικινητικότητα, συναισθηματικά συμπτώματα, συμπεριφορά και προβλήματα με συνομήλικους καθώς και θετική κοινωνική συμπεριφορά.","abstract_has_math":false,"creators":["Βασιλούδης Ιωάννης"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2014,"date_issued":"2014","date_published":"2014","updated_at":"2026-11-19T05:27:18Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":[],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1326576"],"render_values":[{"text":"uoadl:1326576","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1326576","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1326576","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1326576","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Βασιλούδης Ιωάννης"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2014"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1326576","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1326576"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Παιδιά με ψυχιατρικές διαταραχές εμφανίζουν σημεία και συμπτώματα που συνήθως συνδέονται με ελλειμματική προσοχή/υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ), αντιθετική προκλητική διαταραχή και διαταραχές διαγωγής, που ενδεχομένως αποτελούν προδιαθεσικούς παράγοντες για οδοντοπροσωπικούς τραυματισμούς Σκοπός: Να διερευνηθεί κατά πόσον οι διασπαστικές διαταραχές σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο για οδοντοπροσωπικούς τραυματισμούς Υλικά και μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης επιλέχθηκε μεταξύ παιδιών/εφήβων σχολικής ηλικίας που εμφανίστηκαν για θεραπεία στην Παιδοδοντιατρική κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών . Η ομάδα μελέτης περιελάμβανε 202 άτομα με ιστορικό οδοντοπροσωπικών τραυματισμών και η ομάδα ελέγχου 207 άτομα χωρίς ιστορικό τραυματισμού. Δύο ερωτηματολόγια συμπληρώθηκαν από τους γονείς. Το πρώτο για συμπτώματα γενικής ψυχοπαθολογίας (SDQ, Goodman 1997) και το δεύτερο για τα συμπτώματα ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ/Rating Scale IV, DuPaul και συν 1998). Ένα λεπτομερές οδοντιατρικό ιστορικό τραύματος συμπληρώθηκε για κάθε ασθενή, ενώ ακολουθήσε κλινική εξέταση. Αποτελέσματα: Παιδιά και έφηβοι της ομάδας μελέτης εμφάνισαν υψηλότερη εκκδηλωτικότητα ως προς τη συνολική διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ) σε στατιστικά σημαντικό βαθμό (p=0,021). Ως προς τον επιμέρους τύπο υπερκινητικότητας/παρορμητικότητας η μελέτη εμφάνισε επίσης υψηλότερη εκδηλωτικότητα, η οποία ήταν οριακά μη στατιστικά σημαντική (p=0,068). Στην ομάδα ελέγχου βρέθηκε ότι ο επιπολασμός της ΔΕΠ-Υ ελαττώθηκε με την πάροδο της ηλικίας, ενώ τα αγόρια παρουσίασαν πιο συχνά συμπτώματα υπερκινητικότητας. Δεν παρατηρήθηκσν σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων σχετικά με μεταβλητές που αφορούσαν συμπτώματα γενικότερων ψυχιατρικών διαταραχών, όπως υπερικινητικότητα, συναισθηματικά συμπτώματα, συμπεριφορά και προβλήματα με συνομήλικους καθώς και θετική κοινωνική συμπεριφορά.","Children with disruptive disorders present with signs and symptoms commonly related with attention deficit hyperactivity (ADHD), oppositional-defiant and/or conduct disorders that potentially constitute predisposing factors for injuries. Aim: To investigate whether disruptive disorders (ADHD with or without conduct disorders) are related with an increased risk for dentofacial injuries. Methods: The study sample was selected among children/adolescents of school age that showed up for treatment, at the postgraduate pediatric dental clinic, University of Athens. The study group included 202 subjects with a history of dentofacial injuries and the control group 207 subjects without a history of dental trauma. Two questionnaires were completed by parents; the first for symptoms of general psychopathology (SDQ, Goodman 1997) and the second for attention-deficit/hyperactivity symptoms (ADHD Rating Scale IV, DuPaul και συν 1998). A detailed dental trauma record was completed for each patient, followed by a complete clinical examination. Results: Children and adolescents of the study group showed a significantly higher expressivity of attention deficit/hyperactivity symptoms compared to the control group (p=0.02). Regarding the subtype hyperactivity, the study group also showed a higher expressivity that was borderline non significant (p=0,068). In the control group the prevelance for ADHD symptoms decreased when age increased, while boys showed hyperactivity symptoms more frequently compared to girls. No significant differences were found between the two groups regarding the variables indicative of general psychiatric disorders i.e. hyperactivity, emotional symptoms, conduct and peer problems as well as prosocial behavior (p=0,11)."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οδοντοπροσωπικό τραύμα και διαταραχές διασπαστικής συμπεριφοράς σε παιδιά και εφήβους"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Βασιλούδης Ιωάννης"],"dc:date":["2014"],"dc:description":["Παιδιά με ψυχιατρικές διαταραχές εμφανίζουν σημεία και συμπτώματα που συνήθως συνδέονται με ελλειμματική προσοχή/υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ), αντιθετική προκλητική διαταραχή και διαταραχές διαγωγής, που ενδεχομένως αποτελούν προδιαθεσικούς παράγοντες για οδοντοπροσωπικούς τραυματισμούς Σκοπός: Να διερευνηθεί κατά πόσον οι διασπαστικές διαταραχές σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο για οδοντοπροσωπικούς τραυματισμούς Υλικά και μέθοδος: Το δείγμα της μελέτης επιλέχθηκε μεταξύ παιδιών/εφήβων σχολικής ηλικίας που εμφανίστηκαν για θεραπεία στην Παιδοδοντιατρική κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών . Η ομάδα μελέτης περιελάμβανε 202 άτομα με ιστορικό οδοντοπροσωπικών τραυματισμών και η ομάδα ελέγχου 207 άτομα χωρίς ιστορικό τραυματισμού. Δύο ερωτηματολόγια συμπληρώθηκαν από τους γονείς. Το πρώτο για συμπτώματα γενικής ψυχοπαθολογίας (SDQ, Goodman 1997) και το δεύτερο για τα συμπτώματα ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ/Rating Scale IV, DuPaul και συν 1998). Ένα λεπτομερές οδοντιατρικό ιστορικό τραύματος συμπληρώθηκε για κάθε ασθενή, ενώ ακολουθήσε κλινική εξέταση. Αποτελέσματα: Παιδιά και έφηβοι της ομάδας μελέτης εμφάνισαν υψηλότερη εκκδηλωτικότητα ως προς τη συνολική διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ) σε στατιστικά σημαντικό βαθμό (p=0,021). Ως προς τον επιμέρους τύπο υπερκινητικότητας/παρορμητικότητας η μελέτη εμφάνισε επίσης υψηλότερη εκδηλωτικότητα, η οποία ήταν οριακά μη στατιστικά σημαντική (p=0,068). Στην ομάδα ελέγχου βρέθηκε ότι ο επιπολασμός της ΔΕΠ-Υ ελαττώθηκε με την πάροδο της ηλικίας, ενώ τα αγόρια παρουσίασαν πιο συχνά συμπτώματα υπερκινητικότητας. Δεν παρατηρήθηκσν σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων σχετικά με μεταβλητές που αφορούσαν συμπτώματα γενικότερων ψυχιατρικών διαταραχών, όπως υπερικινητικότητα, συναισθηματικά συμπτώματα, συμπεριφορά και προβλήματα με συνομήλικους καθώς και θετική κοινωνική συμπεριφορά.","Children with disruptive disorders present with signs and symptoms commonly related with attention deficit hyperactivity (ADHD), oppositional-defiant and/or conduct disorders that potentially constitute predisposing factors for injuries. Aim: To investigate whether disruptive disorders (ADHD with or without conduct disorders) are related with an increased risk for dentofacial injuries. Methods: The study sample was selected among children/adolescents of school age that showed up for treatment, at the postgraduate pediatric dental clinic, University of Athens. The study group included 202 subjects with a history of dentofacial injuries and the control group 207 subjects without a history of dental trauma. Two questionnaires were completed by parents; the first for symptoms of general psychopathology (SDQ, Goodman 1997) and the second for attention-deficit/hyperactivity symptoms (ADHD Rating Scale IV, DuPaul και συν 1998). A detailed dental trauma record was completed for each patient, followed by a complete clinical examination. Results: Children and adolescents of the study group showed a significantly higher expressivity of attention deficit/hyperactivity symptoms compared to the control group (p=0.02). Regarding the subtype hyperactivity, the study group also showed a higher expressivity that was borderline non significant (p=0,068). In the control group the prevelance for ADHD symptoms decreased when age increased, while boys showed hyperactivity symptoms more frequently compared to girls. No significant differences were found between the two groups regarding the variables indicative of general psychiatric disorders i.e. hyperactivity, emotional symptoms, conduct and peer problems as well as prosocial behavior (p=0,11)."],"dc:identifier":["uoadl:1326576","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1326576"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Οδοντοπροσωπικό τραύμα και διαταραχές διασπαστικής συμπεριφοράς σε παιδιά και εφήβους"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:27:18Z"}