{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1326954"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1326954","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αναδρομική καταγραφή επιδημιολογικών, κλινικών χαρακτηριστικών μεσοθηλιώματος","abstract":"Εισαγωγή: Το κακόηθες μεσοθηλίωμα του υπεζωκότα είναι ένας πολύ επιθετικός όγκος, στην παθογένεια του οποίου εμπλέκεται κυρίως η έκθεση στον αμίαντο. Η διάγνωση στους περισσότερους ασθενείς γίνεται σε προχωρημένο ήδη στάδιο της νόσου, και η εξέλιξη είναι ταχεία. Η απουσία αποτελεσματικής χειρουργικής προσέγγισης και η αντίσταση στη χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία, έχουν ως αποτέλεσμα ο μέσος χρόνος επιβίωσης να μην ξεπερνά τους 12 μήνες. Σκοπός: εξετάστηκαν τα επιδημιολογικά και κλινικά χαρακτηριστικά των ασθενών κατά τη διάγνωση και η συσχέτιση αυτών με την πρόοδο της νόσου και τη συνολική επιβίωση. Μέθοδος: έγινε αναδρομική καταγραφή στοιχείων ασθενών με διάγνωση κακόηθους μεσοθηλιώματος από το αρχείο της Γ’ΠΠ. Αποτελέσματα: συνολικά συλλέχθηκαν στοιχεία από 55 ασθενείς με μέση ηλικία τα 66,1 έτη, το 80% των οποίων ήταν άντρες. Οι μισοί είχαν γνωστή έκθεση σε αμίαντο είτε επαγγελματικής είτε οικιακής φύσεως. Τα συχνότερα συμπτώματα ήταν η δύσπνοια και ο πόνος σε ποσοστά 69,1% και 63,6% αντίστοιχα. Η τελική διάγνωση τέθηκε στο 70,9% των ασθενών μέσω ανοικτής βιοψίας ή VATS, το 12,7% μέσω κυτταρολογικής εξέτασης πλευριτικού υγρού και το 12,7% μέσω πλευροσκοπικής βιοψίας. Ο συνηθέστερος ιστολογικός τύπος ήταν ο επιθηλιοειδής, σε ποσοστό 72,2%. Η υπεζωκοτική συλλογή και οι υπεζωκοτικές παχύνσεις ήταν τα συνηθέστερα απεικονιστικά ευρήματα βάσει αξονικής θώρακος σε ποσοστά 98,2% και το 83,6% αντίστοιχα. Απομακρυσμένες μεταστάσεις είχε το 14,5% των ασθενών. Το σύνολο των ασθενών έλαβε χημειοθεραπεία πρώτης γραμμής με πλατινούχο παράγοντα σε συνδυασμό με πεμετρεξίδη. Ο μέσος χρόνος μέχρι την πρόοδο νόσου ήταν 11,0 μήνες. H ηλικία, η έκθεση σε αμίαντο και ο ιστολογικός τύπος βρέθηκαν να συσχετίζονται ανεξάρτητα με την πρόοδο της νόσου. Η πρόοδος της ηλικίας αύξανε το κίνδυνο για πρόοδο νόσου, όπως και η έκθεση σε αμίαντο και μάλιστα οι ασθενείς που είχαν εκτεθεί σε αμίαντο παρουσίαζαν 3,26 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο για ταχύτερη πρόοδο νόσου, από τους ασθενείς που δεν είχαν εκτεθεί σε αμίαντο. Επίσης οι ασθενείς με ιστολογικό τύπο άλλο του επιθηλιοειδούς είχαν 2,41 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο σε σύγκριση με εκείνους με επιθηλιοειδή ιστολογικό τύπο. Ο μέσος χρόνος επιβίωσης ήταν 15,7 μήνες. Παράγοντες που βρέθηκε να συσχετίζονται με την συνολική επιβίωση ήταν η ηλικία, η τοξικότητα κατά τη χορήγηση χημειοθεραπείας αλλά και η ακτινοθεραπεία. Συγκεκριμένα, όσο μεγαλύτεροι ήταν σε ηλικία οι ασθενείς κατά τη διάγνωση τόσο αυξανόταν ο κίνδυνός τους. Επίσης, εκείνοι που παρουσίασαν τοξικότητα κατά την χημειοθεραπεία είχαν 2,46 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο σε σύγκριση με αυτούς που δεν είχαν παρουσιάσει τοξικότητα, ενώ και η εισαγωγή στο νοσοκομείο λόγω επιπλοκών συνεπεία της χημειοθεραπείας βρέθηκε να έχει 2,07 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο για μικρότερη επιβίωση. Τέλος, οι ασθενείς που υπεβλήθησαν σε ακτινοθεραπεία είχαν κατά 85% μικρότερο κίνδυνο σε σύγκριση με τους ασθενείς που δεν έλαβαν. Συμπεράσματα: το κακόηθες μεσοθηλίωμα είναι μια νόσος που σχετίζεται με έκθεση σε αμίαντο, συνηθέστερα επαγγελματική. Η πρόοδος της νόσου και η συνολική επιβίωση των ασθενών σχετίζονται με την ηλικία, την έκθεση σε αμίαντο, τον ιστολογικό τύπο, την τοξικότητα κατά τη χημειοθεραπεία και την χορήγηση ΑΚΘ.","abstract_html":"Εισαγωγή: Το κακόηθες μεσοθηλίωμα του υπεζωκότα είναι ένας πολύ επιθετικός όγκος, στην παθογένεια του οποίου εμπλέκεται κυρίως η έκθεση στον αμίαντο. Η διάγνωση στους περισσότερους ασθενείς γίνεται σε προχωρημένο ήδη στάδιο της νόσου, και η εξέλιξη είναι ταχεία. Η απουσία αποτελεσματικής χειρουργικής προσέγγισης και η αντίσταση στη χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία, έχουν ως αποτέλεσμα ο μέσος χρόνος επιβίωσης να μην ξεπερνά τους 12 μήνες. Σκοπός: εξετάστηκαν τα επιδημιολογικά και κλινικά χαρακτηριστικά των ασθενών κατά τη διάγνωση και η συσχέτιση αυτών με την πρόοδο της νόσου και τη συνολική επιβίωση. Μέθοδος: έγινε αναδρομική καταγραφή στοιχείων ασθενών με διάγνωση κακόηθους μεσοθηλιώματος από το αρχείο της Γ’ΠΠ. Αποτελέσματα: συνολικά συλλέχθηκαν στοιχεία από 55 ασθενείς με μέση ηλικία τα 66,1 έτη, το 80% των οποίων ήταν άντρες. Οι μισοί είχαν γνωστή έκθεση σε αμίαντο είτε επαγγελματικής είτε οικιακής φύσεως. Τα συχνότερα συμπτώματα ήταν η δύσπνοια και ο πόνος σε ποσοστά 69,1% και 63,6% αντίστοιχα. Η τελική διάγνωση τέθηκε στο 70,9% των ασθενών μέσω ανοικτής βιοψίας ή VATS, το 12,7% μέσω κυτταρολογικής εξέτασης πλευριτικού υγρού και το 12,7% μέσω πλευροσκοπικής βιοψίας. Ο συνηθέστερος ιστολογικός τύπος ήταν ο επιθηλιοειδής, σε ποσοστό 72,2%. Η υπεζωκοτική συλλογή και οι υπεζωκοτικές παχύνσεις ήταν τα συνηθέστερα απεικονιστικά ευρήματα βάσει αξονικής θώρακος σε ποσοστά 98,2% και το 83,6% αντίστοιχα. Απομακρυσμένες μεταστάσεις είχε το 14,5% των ασθενών. Το σύνολο των ασθενών έλαβε χημειοθεραπεία πρώτης γραμμής με πλατινούχο παράγοντα σε συνδυασμό με πεμετρεξίδη. Ο μέσος χρόνος μέχρι την πρόοδο νόσου ήταν 11,0 μήνες. H ηλικία, η έκθεση σε αμίαντο και ο ιστολογικός τύπος βρέθηκαν να συσχετίζονται ανεξάρτητα με την πρόοδο της νόσου. Η πρόοδος της ηλικίας αύξανε το κίνδυνο για πρόοδο νόσου, όπως και η έκθεση σε αμίαντο και μάλιστα οι ασθενείς που είχαν εκτεθεί σε αμίαντο παρουσίαζαν 3,26 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο για ταχύτερη πρόοδο νόσου, από τους ασθενείς που δεν είχαν εκτεθεί σε αμίαντο. Επίσης οι ασθενείς με ιστολογικό τύπο άλλο του επιθηλιοειδούς είχαν 2,41 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο σε σύγκριση με εκείνους με επιθηλιοειδή ιστολογικό τύπο. Ο μέσος χρόνος επιβίωσης ήταν 15,7 μήνες. Παράγοντες που βρέθηκε να συσχετίζονται με την συνολική επιβίωση ήταν η ηλικία, η τοξικότητα κατά τη χορήγηση χημειοθεραπείας αλλά και η ακτινοθεραπεία. Συγκεκριμένα, όσο μεγαλύτεροι ήταν σε ηλικία οι ασθενείς κατά τη διάγνωση τόσο αυξανόταν ο κίνδυνός τους. Επίσης, εκείνοι που παρουσίασαν τοξικότητα κατά την χημειοθεραπεία είχαν 2,46 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο σε σύγκριση με αυτούς που δεν είχαν παρουσιάσει τοξικότητα, ενώ και η εισαγωγή στο νοσοκομείο λόγω επιπλοκών συνεπεία της χημειοθεραπείας βρέθηκε να έχει 2,07 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο για μικρότερη επιβίωση. Τέλος, οι ασθενείς που υπεβλήθησαν σε ακτινοθεραπεία είχαν κατά 85% μικρότερο κίνδυνο σε σύγκριση με τους ασθενείς που δεν έλαβαν. Συμπεράσματα: το κακόηθες μεσοθηλίωμα είναι μια νόσος που σχετίζεται με έκθεση σε αμίαντο, συνηθέστερα επαγγελματική. Η πρόοδος της νόσου και η συνολική επιβίωση των ασθενών σχετίζονται με την ηλικία, την έκθεση σε αμίαντο, τον ιστολογικό τύπο, την τοξικότητα κατά τη χημειοθεραπεία και την χορήγηση ΑΚΘ.","abstract_has_math":false,"creators":["Μποσταντζόγλου Κλημεντίνη","Bostantzoglou Klimentini"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:27:18Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1326954"],"render_values":[{"text":"uoadl:1326954","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1326954","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1326954","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1326954","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Μποσταντζόγλου Κλημεντίνη","Bostantzoglou Klimentini"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1326954","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1326954"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Εισαγωγή: Το κακόηθες μεσοθηλίωμα του υπεζωκότα είναι ένας πολύ επιθετικός όγκος, στην παθογένεια του οποίου εμπλέκεται κυρίως η έκθεση στον αμίαντο. Η διάγνωση στους περισσότερους ασθενείς γίνεται σε προχωρημένο ήδη στάδιο της νόσου, και η εξέλιξη είναι ταχεία. Η απουσία αποτελεσματικής χειρουργικής προσέγγισης και η αντίσταση στη χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία, έχουν ως αποτέλεσμα ο μέσος χρόνος επιβίωσης να μην ξεπερνά τους 12 μήνες. Σκοπός: εξετάστηκαν τα επιδημιολογικά και κλινικά χαρακτηριστικά των ασθενών κατά τη διάγνωση και η συσχέτιση αυτών με την πρόοδο της νόσου και τη συνολική επιβίωση. Μέθοδος: έγινε αναδρομική καταγραφή στοιχείων ασθενών με διάγνωση κακόηθους μεσοθηλιώματος από το αρχείο της Γ’ΠΠ. Αποτελέσματα: συνολικά συλλέχθηκαν στοιχεία από 55 ασθενείς με μέση ηλικία τα 66,1 έτη, το 80% των οποίων ήταν άντρες. Οι μισοί είχαν γνωστή έκθεση σε αμίαντο είτε επαγγελματικής είτε οικιακής φύσεως. Τα συχνότερα συμπτώματα ήταν η δύσπνοια και ο πόνος σε ποσοστά 69,1% και 63,6% αντίστοιχα. Η τελική διάγνωση τέθηκε στο 70,9% των ασθενών μέσω ανοικτής βιοψίας ή VATS, το 12,7% μέσω κυτταρολογικής εξέτασης πλευριτικού υγρού και το 12,7% μέσω πλευροσκοπικής βιοψίας. Ο συνηθέστερος ιστολογικός τύπος ήταν ο επιθηλιοειδής, σε ποσοστό 72,2%. Η υπεζωκοτική συλλογή και οι υπεζωκοτικές παχύνσεις ήταν τα συνηθέστερα απεικονιστικά ευρήματα βάσει αξονικής θώρακος σε ποσοστά 98,2% και το 83,6% αντίστοιχα. Απομακρυσμένες μεταστάσεις είχε το 14,5% των ασθενών. Το σύνολο των ασθενών έλαβε χημειοθεραπεία πρώτης γραμμής με πλατινούχο παράγοντα σε συνδυασμό με πεμετρεξίδη. Ο μέσος χρόνος μέχρι την πρόοδο νόσου ήταν 11,0 μήνες. H ηλικία, η έκθεση σε αμίαντο και ο ιστολογικός τύπος βρέθηκαν να συσχετίζονται ανεξάρτητα με την πρόοδο της νόσου. Η πρόοδος της ηλικίας αύξανε το κίνδυνο για πρόοδο νόσου, όπως και η έκθεση σε αμίαντο και μάλιστα οι ασθενείς που είχαν εκτεθεί σε αμίαντο παρουσίαζαν 3,26 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο για ταχύτερη πρόοδο νόσου, από τους ασθενείς που δεν είχαν εκτεθεί σε αμίαντο. Επίσης οι ασθενείς με ιστολογικό τύπο άλλο του επιθηλιοειδούς είχαν 2,41 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο σε σύγκριση με εκείνους με επιθηλιοειδή ιστολογικό τύπο. Ο μέσος χρόνος επιβίωσης ήταν 15,7 μήνες. Παράγοντες που βρέθηκε να συσχετίζονται με την συνολική επιβίωση ήταν η ηλικία, η τοξικότητα κατά τη χορήγηση χημειοθεραπείας αλλά και η ακτινοθεραπεία. Συγκεκριμένα, όσο μεγαλύτεροι ήταν σε ηλικία οι ασθενείς κατά τη διάγνωση τόσο αυξανόταν ο κίνδυνός τους. Επίσης, εκείνοι που παρουσίασαν τοξικότητα κατά την χημειοθεραπεία είχαν 2,46 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο σε σύγκριση με αυτούς που δεν είχαν παρουσιάσει τοξικότητα, ενώ και η εισαγωγή στο νοσοκομείο λόγω επιπλοκών συνεπεία της χημειοθεραπείας βρέθηκε να έχει 2,07 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο για μικρότερη επιβίωση. Τέλος, οι ασθενείς που υπεβλήθησαν σε ακτινοθεραπεία είχαν κατά 85% μικρότερο κίνδυνο σε σύγκριση με τους ασθενείς που δεν έλαβαν. Συμπεράσματα: το κακόηθες μεσοθηλίωμα είναι μια νόσος που σχετίζεται με έκθεση σε αμίαντο, συνηθέστερα επαγγελματική. Η πρόοδος της νόσου και η συνολική επιβίωση των ασθενών σχετίζονται με την ηλικία, την έκθεση σε αμίαντο, τον ιστολογικό τύπο, την τοξικότητα κατά τη χημειοθεραπεία και την χορήγηση ΑΚΘ.","Introduction: Malignant pleural mesothelioma is a very aggressive tumor. Asbestos exposure is involved in its pathogenesis. Most patients are diagnosed at an advanced stage of the disease, which usually progresses rapidly. The lack of an effective surgical approach and resistance to chemotherapy and radiotherapy, result in an average overall survival time that usually not longer than 12 months. Aim: description of epidemiological and clinical characteristics of patients at diagnosis and their correlation to disease progression and overall survival. Method: retrospective collection of data from files of patients diagnosed and treated for malignant mesothelioma in the Oncology Unit G’PP. Results: Data were collected from a total of 55 patients with a mean age of 66.1 years, the majority of which (80.0%) were male. Half of the patients had known exposure to asbestos of professional or domestic origin. The most common symptoms were dyspnea and pain with percentages 69.1% and 63.6% respectively. The final diagnosis was made in 70.9% of patients in an open or VATS biopsy, 12.7% through pleural fluid cytology and 12.7% via medical thoracoscopy. The most common histological type was epithelioid in 72.2% of cases. Pleural effusion and chest wall thickening were the most common imaging findings in chest scanning at rates of 98.2% and 83.6% respectively, while distant metastases were present in 14.5% of patients. All patients received first-line chemotherapy with a platinum agent in combination with pemetrexed. The median time to progression was 11.0 months. Age, exposure to asbestos and the histologic type were found to correlate independently with disease progression. Progression of age increased the risk for disease progression, as well as exposure to asbestos. Patients who were exposed to asbestos had 3.26 times greater risk than patients who had not been exposed to asbestos. Furthermore patients who had other than epithelioid histology had 2.41 times higher risk compared to those with epithelioid histological type. The average survival time was 15.7 months. Factors found to be independently associated with survival were age, toxicity during chemotherapy and the use of RT. Specifically, as age at diagnosis increased, the higher the risk was for shorter survival. Also, patients who exhibited toxicity while receiving first line chemotherapy had a 2.46-fold higher risk compared with those who did not present toxicity. Moreover, admission to hospital due to complications while receiving chemotherapy was found to have a 2.07 times higher risk compared with the absence of hospitalization due to events related to chemotherapy. Finally, patients who received radiation therapy had 85% lower risk than patients who did RT Conclusions: Malignant mesothelioma is a disease associated with asbestos exposure, usually occupational. The progress of the disease and the overall survival of patients are related to age, exposure to asbestos, the histological type, toxicity during chemotherapy and administration of radiation therapy."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αναδρομική καταγραφή επιδημιολογικών, κλινικών χαρακτηριστικών μεσοθηλιώματος"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Μποσταντζόγλου Κλημεντίνη","Bostantzoglou Klimentini"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Εισαγωγή: Το κακόηθες μεσοθηλίωμα του υπεζωκότα είναι ένας πολύ επιθετικός όγκος, στην παθογένεια του οποίου εμπλέκεται κυρίως η έκθεση στον αμίαντο. Η διάγνωση στους περισσότερους ασθενείς γίνεται σε προχωρημένο ήδη στάδιο της νόσου, και η εξέλιξη είναι ταχεία. Η απουσία αποτελεσματικής χειρουργικής προσέγγισης και η αντίσταση στη χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία, έχουν ως αποτέλεσμα ο μέσος χρόνος επιβίωσης να μην ξεπερνά τους 12 μήνες. Σκοπός: εξετάστηκαν τα επιδημιολογικά και κλινικά χαρακτηριστικά των ασθενών κατά τη διάγνωση και η συσχέτιση αυτών με την πρόοδο της νόσου και τη συνολική επιβίωση. Μέθοδος: έγινε αναδρομική καταγραφή στοιχείων ασθενών με διάγνωση κακόηθους μεσοθηλιώματος από το αρχείο της Γ’ΠΠ. Αποτελέσματα: συνολικά συλλέχθηκαν στοιχεία από 55 ασθενείς με μέση ηλικία τα 66,1 έτη, το 80% των οποίων ήταν άντρες. Οι μισοί είχαν γνωστή έκθεση σε αμίαντο είτε επαγγελματικής είτε οικιακής φύσεως. Τα συχνότερα συμπτώματα ήταν η δύσπνοια και ο πόνος σε ποσοστά 69,1% και 63,6% αντίστοιχα. Η τελική διάγνωση τέθηκε στο 70,9% των ασθενών μέσω ανοικτής βιοψίας ή VATS, το 12,7% μέσω κυτταρολογικής εξέτασης πλευριτικού υγρού και το 12,7% μέσω πλευροσκοπικής βιοψίας. Ο συνηθέστερος ιστολογικός τύπος ήταν ο επιθηλιοειδής, σε ποσοστό 72,2%. Η υπεζωκοτική συλλογή και οι υπεζωκοτικές παχύνσεις ήταν τα συνηθέστερα απεικονιστικά ευρήματα βάσει αξονικής θώρακος σε ποσοστά 98,2% και το 83,6% αντίστοιχα. Απομακρυσμένες μεταστάσεις είχε το 14,5% των ασθενών. Το σύνολο των ασθενών έλαβε χημειοθεραπεία πρώτης γραμμής με πλατινούχο παράγοντα σε συνδυασμό με πεμετρεξίδη. Ο μέσος χρόνος μέχρι την πρόοδο νόσου ήταν 11,0 μήνες. H ηλικία, η έκθεση σε αμίαντο και ο ιστολογικός τύπος βρέθηκαν να συσχετίζονται ανεξάρτητα με την πρόοδο της νόσου. Η πρόοδος της ηλικίας αύξανε το κίνδυνο για πρόοδο νόσου, όπως και η έκθεση σε αμίαντο και μάλιστα οι ασθενείς που είχαν εκτεθεί σε αμίαντο παρουσίαζαν 3,26 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο για ταχύτερη πρόοδο νόσου, από τους ασθενείς που δεν είχαν εκτεθεί σε αμίαντο. Επίσης οι ασθενείς με ιστολογικό τύπο άλλο του επιθηλιοειδούς είχαν 2,41 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο σε σύγκριση με εκείνους με επιθηλιοειδή ιστολογικό τύπο. Ο μέσος χρόνος επιβίωσης ήταν 15,7 μήνες. Παράγοντες που βρέθηκε να συσχετίζονται με την συνολική επιβίωση ήταν η ηλικία, η τοξικότητα κατά τη χορήγηση χημειοθεραπείας αλλά και η ακτινοθεραπεία. Συγκεκριμένα, όσο μεγαλύτεροι ήταν σε ηλικία οι ασθενείς κατά τη διάγνωση τόσο αυξανόταν ο κίνδυνός τους. Επίσης, εκείνοι που παρουσίασαν τοξικότητα κατά την χημειοθεραπεία είχαν 2,46 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο σε σύγκριση με αυτούς που δεν είχαν παρουσιάσει τοξικότητα, ενώ και η εισαγωγή στο νοσοκομείο λόγω επιπλοκών συνεπεία της χημειοθεραπείας βρέθηκε να έχει 2,07 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο για μικρότερη επιβίωση. Τέλος, οι ασθενείς που υπεβλήθησαν σε ακτινοθεραπεία είχαν κατά 85% μικρότερο κίνδυνο σε σύγκριση με τους ασθενείς που δεν έλαβαν. Συμπεράσματα: το κακόηθες μεσοθηλίωμα είναι μια νόσος που σχετίζεται με έκθεση σε αμίαντο, συνηθέστερα επαγγελματική. Η πρόοδος της νόσου και η συνολική επιβίωση των ασθενών σχετίζονται με την ηλικία, την έκθεση σε αμίαντο, τον ιστολογικό τύπο, την τοξικότητα κατά τη χημειοθεραπεία και την χορήγηση ΑΚΘ.","Introduction: Malignant pleural mesothelioma is a very aggressive tumor. Asbestos exposure is involved in its pathogenesis. Most patients are diagnosed at an advanced stage of the disease, which usually progresses rapidly. The lack of an effective surgical approach and resistance to chemotherapy and radiotherapy, result in an average overall survival time that usually not longer than 12 months. Aim: description of epidemiological and clinical characteristics of patients at diagnosis and their correlation to disease progression and overall survival. Method: retrospective collection of data from files of patients diagnosed and treated for malignant mesothelioma in the Oncology Unit G’PP. Results: Data were collected from a total of 55 patients with a mean age of 66.1 years, the majority of which (80.0%) were male. Half of the patients had known exposure to asbestos of professional or domestic origin. The most common symptoms were dyspnea and pain with percentages 69.1% and 63.6% respectively. The final diagnosis was made in 70.9% of patients in an open or VATS biopsy, 12.7% through pleural fluid cytology and 12.7% via medical thoracoscopy. The most common histological type was epithelioid in 72.2% of cases. Pleural effusion and chest wall thickening were the most common imaging findings in chest scanning at rates of 98.2% and 83.6% respectively, while distant metastases were present in 14.5% of patients. All patients received first-line chemotherapy with a platinum agent in combination with pemetrexed. The median time to progression was 11.0 months. Age, exposure to asbestos and the histologic type were found to correlate independently with disease progression. Progression of age increased the risk for disease progression, as well as exposure to asbestos. Patients who were exposed to asbestos had 3.26 times greater risk than patients who had not been exposed to asbestos. Furthermore patients who had other than epithelioid histology had 2.41 times higher risk compared to those with epithelioid histological type. The average survival time was 15.7 months. Factors found to be independently associated with survival were age, toxicity during chemotherapy and the use of RT. Specifically, as age at diagnosis increased, the higher the risk was for shorter survival. Also, patients who exhibited toxicity while receiving first line chemotherapy had a 2.46-fold higher risk compared with those who did not present toxicity. Moreover, admission to hospital due to complications while receiving chemotherapy was found to have a 2.07 times higher risk compared with the absence of hospitalization due to events related to chemotherapy. Finally, patients who received radiation therapy had 85% lower risk than patients who did RT Conclusions: Malignant mesothelioma is a disease associated with asbestos exposure, usually occupational. The progress of the disease and the overall survival of patients are related to age, exposure to asbestos, the histological type, toxicity during chemotherapy and administration of radiation therapy."],"dc:identifier":["uoadl:1326954","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1326954"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Αναδρομική καταγραφή επιδημιολογικών, κλινικών χαρακτηριστικών μεσοθηλιώματος"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:27:18Z"}