{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1327380"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1327380","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αστρικοί Άνεμοι","abstract":"Ο Αμερικανός αστροφυσικός E.N. Parker, υποστήριξε το 1958 ότι το ηλιακό στέμμα δεν είναι στατικό, αλλά διαστέλλεται με υπερηχητική ταχύτητα. Η υπερηχητική αυτή εκτόνωση του πλάσματος του Ήλιου ονομάστηκε ηλιακός άνεμος. Γενικά, ονομάζουμε αστρικό άνεμο τη συνεχή, υπερηχητική εκροή μάζας από ένα άστρο. Η δημιουργία ενός αστρικού ανέμου προϋποθέτει, μεταξύ άλλων, την άσκηση στα σωματίδια της αστρικής ατμόσφαιρας κάποιας δύναμης με ακτινική, προς τα έξω, συνιστώσα, η οποία από κάποια ακτίνα και πέρα υπερβαίνει τη δύναμη της βαρύτητας. Στην παρούσα εργασία μελετάμε ανέμους από θερμά (T>104K) άστρα μεγάλης μάζας (M 10-100 MSun), προγενέστερων φασματικών τύπων (Ο, Β, Α, Wolf-Rayet). Τον κυρίαρχο ρόλο στη δημιουργία αυτών των ανέμων παίζει η δύναμη ακτινοβολίας, ιδιαίτερα η συνιστώσα που σχετίζεται με τις φυσικές διαδικασίες που παράγουν τις φασματικές γραμμές. Εξετάζουμε δύο περιπτώσεις μοντελοποίησης αυτής της δύναμης: ως συνάρτηση της επιτάχυνσης (Castor, Abbot & Klein 1975, ApJ, 195, 157), και ως συνάρτηση της απόστασης (Muller, Vink 2008, A&A 492, 493). Στη δεύτερη περίπτωση η λύση μπορεί να εκφραστεί αναλυτικά μέσω της συνάρτησης W του Lambert.","abstract_html":"Ο Αμερικανός αστροφυσικός E.N. Parker, υποστήριξε το 1958 ότι το ηλιακό στέμμα δεν είναι στατικό, αλλά διαστέλλεται με υπερηχητική ταχύτητα. Η υπερηχητική αυτή εκτόνωση του πλάσματος του Ήλιου ονομάστηκε ηλιακός άνεμος. Γενικά, ονομάζουμε αστρικό άνεμο τη συνεχή, υπερηχητική εκροή μάζας από ένα άστρο. Η δημιουργία ενός αστρικού ανέμου προϋποθέτει, μεταξύ άλλων, την άσκηση στα σωματίδια της αστρικής ατμόσφαιρας κάποιας δύναμης με ακτινική, προς τα έξω, συνιστώσα, η οποία από κάποια ακτίνα και πέρα υπερβαίνει τη δύναμη της βαρύτητας. Στην παρούσα εργασία μελετάμε ανέμους από θερμά (T&gt;104K) άστρα μεγάλης μάζας (M 10-100 MSun), προγενέστερων φασματικών τύπων (Ο, Β, Α, Wolf-Rayet). Τον κυρίαρχο ρόλο στη δημιουργία αυτών των ανέμων παίζει η δύναμη ακτινοβολίας, ιδιαίτερα η συνιστώσα που σχετίζεται με τις φυσικές διαδικασίες που παράγουν τις φασματικές γραμμές. Εξετάζουμε δύο περιπτώσεις μοντελοποίησης αυτής της δύναμης: ως συνάρτηση της επιτάχυνσης (Castor, Abbot &amp; Klein 1975, ApJ, 195, 157), και ως συνάρτηση της απόστασης (Muller, Vink 2008, A&amp;A 492, 493). Στη δεύτερη περίπτωση η λύση μπορεί να εκφραστεί αναλυτικά μέσω της συνάρτησης W του Lambert.","abstract_has_math":false,"creators":["Παρασκευόπουλος Δημήτρης","Paraskevopoulos Dimitris"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:27:20Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1327380"],"render_values":[{"text":"uoadl:1327380","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1327380","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1327380","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1327380","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παρασκευόπουλος Δημήτρης","Paraskevopoulos Dimitris"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1327380","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1327380"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο Αμερικανός αστροφυσικός E.N. Parker, υποστήριξε το 1958 ότι το ηλιακό στέμμα δεν είναι στατικό, αλλά διαστέλλεται με υπερηχητική ταχύτητα. Η υπερηχητική αυτή εκτόνωση του πλάσματος του Ήλιου ονομάστηκε ηλιακός άνεμος. Γενικά, ονομάζουμε αστρικό άνεμο τη συνεχή, υπερηχητική εκροή μάζας από ένα άστρο. Η δημιουργία ενός αστρικού ανέμου προϋποθέτει, μεταξύ άλλων, την άσκηση στα σωματίδια της αστρικής ατμόσφαιρας κάποιας δύναμης με ακτινική, προς τα έξω, συνιστώσα, η οποία από κάποια ακτίνα και πέρα υπερβαίνει τη δύναμη της βαρύτητας. Στην παρούσα εργασία μελετάμε ανέμους από θερμά (T>104K) άστρα μεγάλης μάζας (M 10-100 MSun), προγενέστερων φασματικών τύπων (Ο, Β, Α, Wolf-Rayet). Τον κυρίαρχο ρόλο στη δημιουργία αυτών των ανέμων παίζει η δύναμη ακτινοβολίας, ιδιαίτερα η συνιστώσα που σχετίζεται με τις φυσικές διαδικασίες που παράγουν τις φασματικές γραμμές. Εξετάζουμε δύο περιπτώσεις μοντελοποίησης αυτής της δύναμης: ως συνάρτηση της επιτάχυνσης (Castor, Abbot & Klein 1975, ApJ, 195, 157), και ως συνάρτηση της απόστασης (Muller, Vink 2008, A&A 492, 493). Στη δεύτερη περίπτωση η λύση μπορεί να εκφραστεί αναλυτικά μέσω της συνάρτησης W του Lambert.","American astrophysicist E.N. Parker, claimed in 1958 that solar corona is not static, but expands at supersonic speed. This expansion is called solar wind. Generally, stellar wind is a continuous, supersonic mass outflow of a star. The creation of a stellar wind requires a force which exceeds gravity. In this thesis we study winds from hot (T>104K), massive (M=10-100M¬Sun), early-type (Ο, Β, Α, Wolf-Rayet) stars. The dominant role in the creation of these winds plays the radiation force, particularly its component that is associated with spectral lines. We consider two cases of this force: one as a function of acceleration (Castor, Abbot & Klein 1975, ApJ, 195, 157) and one as a function of distance (Muller, Vink 2008, A & A 492, 493). In the second case, the solution can be expressed analytically by the W function of Lambert."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αστρικοί Άνεμοι"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παρασκευόπουλος Δημήτρης","Paraskevopoulos Dimitris"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Ο Αμερικανός αστροφυσικός E.N. Parker, υποστήριξε το 1958 ότι το ηλιακό στέμμα δεν είναι στατικό, αλλά διαστέλλεται με υπερηχητική ταχύτητα. Η υπερηχητική αυτή εκτόνωση του πλάσματος του Ήλιου ονομάστηκε ηλιακός άνεμος. Γενικά, ονομάζουμε αστρικό άνεμο τη συνεχή, υπερηχητική εκροή μάζας από ένα άστρο. Η δημιουργία ενός αστρικού ανέμου προϋποθέτει, μεταξύ άλλων, την άσκηση στα σωματίδια της αστρικής ατμόσφαιρας κάποιας δύναμης με ακτινική, προς τα έξω, συνιστώσα, η οποία από κάποια ακτίνα και πέρα υπερβαίνει τη δύναμη της βαρύτητας. Στην παρούσα εργασία μελετάμε ανέμους από θερμά (T>104K) άστρα μεγάλης μάζας (M 10-100 MSun), προγενέστερων φασματικών τύπων (Ο, Β, Α, Wolf-Rayet). Τον κυρίαρχο ρόλο στη δημιουργία αυτών των ανέμων παίζει η δύναμη ακτινοβολίας, ιδιαίτερα η συνιστώσα που σχετίζεται με τις φυσικές διαδικασίες που παράγουν τις φασματικές γραμμές. Εξετάζουμε δύο περιπτώσεις μοντελοποίησης αυτής της δύναμης: ως συνάρτηση της επιτάχυνσης (Castor, Abbot & Klein 1975, ApJ, 195, 157), και ως συνάρτηση της απόστασης (Muller, Vink 2008, A&A 492, 493). Στη δεύτερη περίπτωση η λύση μπορεί να εκφραστεί αναλυτικά μέσω της συνάρτησης W του Lambert.","American astrophysicist E.N. Parker, claimed in 1958 that solar corona is not static, but expands at supersonic speed. This expansion is called solar wind. Generally, stellar wind is a continuous, supersonic mass outflow of a star. The creation of a stellar wind requires a force which exceeds gravity. In this thesis we study winds from hot (T>104K), massive (M=10-100M¬Sun), early-type (Ο, Β, Α, Wolf-Rayet) stars. The dominant role in the creation of these winds plays the radiation force, particularly its component that is associated with spectral lines. We consider two cases of this force: one as a function of acceleration (Castor, Abbot & Klein 1975, ApJ, 195, 157) and one as a function of distance (Muller, Vink 2008, A & A 492, 493). In the second case, the solution can be expressed analytically by the W function of Lambert."],"dc:identifier":["uoadl:1327380","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1327380"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Αστρικοί Άνεμοι"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:27:20Z"}