{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1327694"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1327694","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Καρκίνος του μαστού και δείκτες υπερπηκτικότητας πριν το χειρουργείο","abstract":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ Ο καρκίνος αποτελεί μια επίκτητη θρομβοφιλική κατάσταση που συνοδεύεται από αυξημένη συχνότητα θρομβοεμβολικών επιπλοκών. Παρά την πρόοδο στις θεραπευτικές παρεμβάσεις τα τελευταία έτη, η θρομβοεμβολική νόσος παραμένει μια σημαντική επιπλοκή σε ασθενείς με καρκίνο του μαστού. Περίπου το 1% των ασθενών με καρκίνο του μαστού αναπτύσσουν φλεβική θρομβοεμβολική νόσο εντός δύο ετών από τη διάγνωση της νεοπλασίας, με την υψηλότερη επίπτωση να παρατηρείται στους πρώτους έξι μήνες. Η υποκείμενη παθοφυσιολογία είναι πολύπλοκη και περιλαμβάνει την παραγωγή προπηκτικών παραγόντων, την απελευθέρωση φλεγμονωδών κυτοκινών και την άμεση αλληλεπίδραση των καρκινικών κυττάρων με το αγγειακό ενδοθήλιο και τα κύτταρα του αίματος μέσω μορίων προσκόλλησης. Βιολογικοί και κλινικοί δείκτες έχουν μελετηθεί για την αξιολόγηση της υπερπηκτικότητας στον καρκίνο του μαστού. Οι πρώτοι σχετίζονται άμεσα με την παθογένεια της νόσου και την ενεργοποίηση της πήξης, όπως τα μικροσωματίδια αιμοπεταλιακής προέλευσης, ο αυξητικός παράγων του αγγειακού ενδοθηλίου VEGF (vascular endothelial growth factor), η αγγειοποιητίνη (Ang-1), ο υποδοχέας της αγγειοποιητίνης (Tie-2), ο παράγων vWF (von Willebrand factor), το ινωδογόνο, τα Δ-διμερή (D-dimers), τα σύμπλοκα θρομβίνης-αντιθρομβίνης ΤΑΤ (thrombin-antithrombin complexes) και ο ιστικός παράγων TF (tissue factor). Οι κλινικοί δείκτες σχετίζονται με τα χαρακτηριστικά του ασθενούς και της κακοήθειας του μαστού, όπως είναι η προχωρημένη ηλικία, ο αυξημένος δείκτης μάζας σώματος, η αφρικανο-αμερικανική φυλή, η μεταεμμηνοπαυσιακή φάση, τα συμπαραμαρτούντα νοσήματα και η προχωρημένη μεταστατική νόσος. Οι αντινεοπλασματικές θεραπείες, όπως χειρουργικές επεμβάσεις, ορμονικοί παράγοντες, χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία, μπορεί να ενισχύσουν την προϋπάρχουσα προθρομβωτική κατάσταση. Επιπλέον, εμφυτευμένες φλεβικές συσκευές και υποστηρικτικά μέτρα, όπως αυξητικοί παράγοντες και μεταγγίσεις ερυθρών αιμοσφαιρίων και αιμοπεταλίων, αυξάνουν τον κίνδυνο περαιτέρω. Ένα ευρύ φάσμα εκδηλώσεων, που κυμαίνονται από παθολογικές δοκιμασίες πήξης μέχρι απειλητικά για τη ζωή θρομβοεμβολικά συμβάματα, μπορεί να παρατηρηθεί στους καρκινοπαθείς. Οι θρομβογόνες ιδιότητες των κυττάρων του όγκου επηρεάζουν την πρόγνωση και την ποιότητα ζωής των ασθενών. Η κλινική χρήση των παραγόντων κινδύνου και προγνωστικών συστημάτων θα μπορούσε να επιτρέψει τη διαστρωμάτωση του κινδύνου και την εξατομίκευση της θρομβοπροφύλαξης των ογκολογικών ασθενών.","abstract_html":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ Ο καρκίνος αποτελεί μια επίκτητη θρομβοφιλική κατάσταση που συνοδεύεται από αυξημένη συχνότητα θρομβοεμβολικών επιπλοκών. Παρά την πρόοδο στις θεραπευτικές παρεμβάσεις τα τελευταία έτη, η θρομβοεμβολική νόσος παραμένει μια σημαντική επιπλοκή σε ασθενείς με καρκίνο του μαστού. Περίπου το 1% των ασθενών με καρκίνο του μαστού αναπτύσσουν φλεβική θρομβοεμβολική νόσο εντός δύο ετών από τη διάγνωση της νεοπλασίας, με την υψηλότερη επίπτωση να παρατηρείται στους πρώτους έξι μήνες. Η υποκείμενη παθοφυσιολογία είναι πολύπλοκη και περιλαμβάνει την παραγωγή προπηκτικών παραγόντων, την απελευθέρωση φλεγμονωδών κυτοκινών και την άμεση αλληλεπίδραση των καρκινικών κυττάρων με το αγγειακό ενδοθήλιο και τα κύτταρα του αίματος μέσω μορίων προσκόλλησης. Βιολογικοί και κλινικοί δείκτες έχουν μελετηθεί για την αξιολόγηση της υπερπηκτικότητας στον καρκίνο του μαστού. Οι πρώτοι σχετίζονται άμεσα με την παθογένεια της νόσου και την ενεργοποίηση της πήξης, όπως τα μικροσωματίδια αιμοπεταλιακής προέλευσης, ο αυξητικός παράγων του αγγειακού ενδοθηλίου VEGF (vascular endothelial growth factor), η αγγειοποιητίνη (Ang-1), ο υποδοχέας της αγγειοποιητίνης (Tie-2), ο παράγων vWF (von Willebrand factor), το ινωδογόνο, τα Δ-διμερή (D-dimers), τα σύμπλοκα θρομβίνης-αντιθρομβίνης ΤΑΤ (thrombin-antithrombin complexes) και ο ιστικός παράγων TF (tissue factor). Οι κλινικοί δείκτες σχετίζονται με τα χαρακτηριστικά του ασθενούς και της κακοήθειας του μαστού, όπως είναι η προχωρημένη ηλικία, ο αυξημένος δείκτης μάζας σώματος, η αφρικανο-αμερικανική φυλή, η μεταεμμηνοπαυσιακή φάση, τα συμπαραμαρτούντα νοσήματα και η προχωρημένη μεταστατική νόσος. Οι αντινεοπλασματικές θεραπείες, όπως χειρουργικές επεμβάσεις, ορμονικοί παράγοντες, χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία, μπορεί να ενισχύσουν την προϋπάρχουσα προθρομβωτική κατάσταση. Επιπλέον, εμφυτευμένες φλεβικές συσκευές και υποστηρικτικά μέτρα, όπως αυξητικοί παράγοντες και μεταγγίσεις ερυθρών αιμοσφαιρίων και αιμοπεταλίων, αυξάνουν τον κίνδυνο περαιτέρω. Ένα ευρύ φάσμα εκδηλώσεων, που κυμαίνονται από παθολογικές δοκιμασίες πήξης μέχρι απειλητικά για τη ζωή θρομβοεμβολικά συμβάματα, μπορεί να παρατηρηθεί στους καρκινοπαθείς. Οι θρομβογόνες ιδιότητες των κυττάρων του όγκου επηρεάζουν την πρόγνωση και την ποιότητα ζωής των ασθενών. Η κλινική χρήση των παραγόντων κινδύνου και προγνωστικών συστημάτων θα μπορούσε να επιτρέψει τη διαστρωμάτωση του κινδύνου και την εξατομίκευση της θρομβοπροφύλαξης των ογκολογικών ασθενών.","abstract_has_math":false,"creators":["Κυριαζή Βασιλική","Kyriazi Vasiliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:27:31Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1327694"],"render_values":[{"text":"uoadl:1327694","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1327694","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1327694","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1327694","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κυριαζή Βασιλική","Kyriazi Vasiliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1327694","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1327694"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ Ο καρκίνος αποτελεί μια επίκτητη θρομβοφιλική κατάσταση που συνοδεύεται από αυξημένη συχνότητα θρομβοεμβολικών επιπλοκών. Παρά την πρόοδο στις θεραπευτικές παρεμβάσεις τα τελευταία έτη, η θρομβοεμβολική νόσος παραμένει μια σημαντική επιπλοκή σε ασθενείς με καρκίνο του μαστού. Περίπου το 1% των ασθενών με καρκίνο του μαστού αναπτύσσουν φλεβική θρομβοεμβολική νόσο εντός δύο ετών από τη διάγνωση της νεοπλασίας, με την υψηλότερη επίπτωση να παρατηρείται στους πρώτους έξι μήνες. Η υποκείμενη παθοφυσιολογία είναι πολύπλοκη και περιλαμβάνει την παραγωγή προπηκτικών παραγόντων, την απελευθέρωση φλεγμονωδών κυτοκινών και την άμεση αλληλεπίδραση των καρκινικών κυττάρων με το αγγειακό ενδοθήλιο και τα κύτταρα του αίματος μέσω μορίων προσκόλλησης. Βιολογικοί και κλινικοί δείκτες έχουν μελετηθεί για την αξιολόγηση της υπερπηκτικότητας στον καρκίνο του μαστού. Οι πρώτοι σχετίζονται άμεσα με την παθογένεια της νόσου και την ενεργοποίηση της πήξης, όπως τα μικροσωματίδια αιμοπεταλιακής προέλευσης, ο αυξητικός παράγων του αγγειακού ενδοθηλίου VEGF (vascular endothelial growth factor), η αγγειοποιητίνη (Ang-1), ο υποδοχέας της αγγειοποιητίνης (Tie-2), ο παράγων vWF (von Willebrand factor), το ινωδογόνο, τα Δ-διμερή (D-dimers), τα σύμπλοκα θρομβίνης-αντιθρομβίνης ΤΑΤ (thrombin-antithrombin complexes) και ο ιστικός παράγων TF (tissue factor). Οι κλινικοί δείκτες σχετίζονται με τα χαρακτηριστικά του ασθενούς και της κακοήθειας του μαστού, όπως είναι η προχωρημένη ηλικία, ο αυξημένος δείκτης μάζας σώματος, η αφρικανο-αμερικανική φυλή, η μεταεμμηνοπαυσιακή φάση, τα συμπαραμαρτούντα νοσήματα και η προχωρημένη μεταστατική νόσος. Οι αντινεοπλασματικές θεραπείες, όπως χειρουργικές επεμβάσεις, ορμονικοί παράγοντες, χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία, μπορεί να ενισχύσουν την προϋπάρχουσα προθρομβωτική κατάσταση. Επιπλέον, εμφυτευμένες φλεβικές συσκευές και υποστηρικτικά μέτρα, όπως αυξητικοί παράγοντες και μεταγγίσεις ερυθρών αιμοσφαιρίων και αιμοπεταλίων, αυξάνουν τον κίνδυνο περαιτέρω. Ένα ευρύ φάσμα εκδηλώσεων, που κυμαίνονται από παθολογικές δοκιμασίες πήξης μέχρι απειλητικά για τη ζωή θρομβοεμβολικά συμβάματα, μπορεί να παρατηρηθεί στους καρκινοπαθείς. Οι θρομβογόνες ιδιότητες των κυττάρων του όγκου επηρεάζουν την πρόγνωση και την ποιότητα ζωής των ασθενών. Η κλινική χρήση των παραγόντων κινδύνου και προγνωστικών συστημάτων θα μπορούσε να επιτρέψει τη διαστρωμάτωση του κινδύνου και την εξατομίκευση της θρομβοπροφύλαξης των ογκολογικών ασθενών.","ABSTRACT Cancer is an acquired thrombophilic condition accompanied by increased incidence of thromboembolic complications. Despite the achieved progress in treatment interventions over the recent years, thromboembolic disease remains a serious complication in patients with breast cancer. Approximately, 1% of breast cancer patients develop venous thromboembolism within two years after the diagnosis of neoplasia with the highest incidence occurring in the first six months. The underlying pathophysiology is complex and includes the production of procoagulant factors, release of inflammatory cytokines and the direct interaction of tumor cells with the vascular endothelium and blood cells via adherence molecules. Biological and clinical indicators have been studied to assess hypercoagulability in breast cancer. The former are directly related to the pathogenesis of malignant disease and the activation of coagulation, such as platelet microparticles, vascular endothelium growth factor (VEGF), angiopoietin (Ang-1) and its receptor (Tie-2), von Willebrand factor (vWF), fibrinogen, D-dimers, thrombin-antithrombin (TAT) complexes and tissue factor (TF). The latter include markers related to patient's characteristics and breast malignancy, such as elderly age, increased boby mass index, african-american race, postmenopausal phase, comorbidities and advanced metastatic disease. Antineoplastic treatment modalities, namely surgical interventions, hormonal agents, chemotherapy and radiotherapy can enhance the prothrombotic state. In addition, implanted venous devices and supporvive measures, such as growth factors and transfusions of red cells and platelets increase the risk further. A wide spectrum of manifestations, ranging from abnormal coagulation assays to life-treatening thromboembolic events may be observed in cancer patients. The thrombogenic properties of tumor cells affect the prognosis and patients' quality of life. The clinical use of risk factors and prognostic models could allow the risk stratification and the individualization of thromboprophylaxis for oncology patients."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Καρκίνος του μαστού και δείκτες υπερπηκτικότητας πριν το χειρουργείο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κυριαζή Βασιλική","Kyriazi Vasiliki"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ Ο καρκίνος αποτελεί μια επίκτητη θρομβοφιλική κατάσταση που συνοδεύεται από αυξημένη συχνότητα θρομβοεμβολικών επιπλοκών. Παρά την πρόοδο στις θεραπευτικές παρεμβάσεις τα τελευταία έτη, η θρομβοεμβολική νόσος παραμένει μια σημαντική επιπλοκή σε ασθενείς με καρκίνο του μαστού. Περίπου το 1% των ασθενών με καρκίνο του μαστού αναπτύσσουν φλεβική θρομβοεμβολική νόσο εντός δύο ετών από τη διάγνωση της νεοπλασίας, με την υψηλότερη επίπτωση να παρατηρείται στους πρώτους έξι μήνες. Η υποκείμενη παθοφυσιολογία είναι πολύπλοκη και περιλαμβάνει την παραγωγή προπηκτικών παραγόντων, την απελευθέρωση φλεγμονωδών κυτοκινών και την άμεση αλληλεπίδραση των καρκινικών κυττάρων με το αγγειακό ενδοθήλιο και τα κύτταρα του αίματος μέσω μορίων προσκόλλησης. Βιολογικοί και κλινικοί δείκτες έχουν μελετηθεί για την αξιολόγηση της υπερπηκτικότητας στον καρκίνο του μαστού. Οι πρώτοι σχετίζονται άμεσα με την παθογένεια της νόσου και την ενεργοποίηση της πήξης, όπως τα μικροσωματίδια αιμοπεταλιακής προέλευσης, ο αυξητικός παράγων του αγγειακού ενδοθηλίου VEGF (vascular endothelial growth factor), η αγγειοποιητίνη (Ang-1), ο υποδοχέας της αγγειοποιητίνης (Tie-2), ο παράγων vWF (von Willebrand factor), το ινωδογόνο, τα Δ-διμερή (D-dimers), τα σύμπλοκα θρομβίνης-αντιθρομβίνης ΤΑΤ (thrombin-antithrombin complexes) και ο ιστικός παράγων TF (tissue factor). Οι κλινικοί δείκτες σχετίζονται με τα χαρακτηριστικά του ασθενούς και της κακοήθειας του μαστού, όπως είναι η προχωρημένη ηλικία, ο αυξημένος δείκτης μάζας σώματος, η αφρικανο-αμερικανική φυλή, η μεταεμμηνοπαυσιακή φάση, τα συμπαραμαρτούντα νοσήματα και η προχωρημένη μεταστατική νόσος. Οι αντινεοπλασματικές θεραπείες, όπως χειρουργικές επεμβάσεις, ορμονικοί παράγοντες, χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία, μπορεί να ενισχύσουν την προϋπάρχουσα προθρομβωτική κατάσταση. Επιπλέον, εμφυτευμένες φλεβικές συσκευές και υποστηρικτικά μέτρα, όπως αυξητικοί παράγοντες και μεταγγίσεις ερυθρών αιμοσφαιρίων και αιμοπεταλίων, αυξάνουν τον κίνδυνο περαιτέρω. Ένα ευρύ φάσμα εκδηλώσεων, που κυμαίνονται από παθολογικές δοκιμασίες πήξης μέχρι απειλητικά για τη ζωή θρομβοεμβολικά συμβάματα, μπορεί να παρατηρηθεί στους καρκινοπαθείς. Οι θρομβογόνες ιδιότητες των κυττάρων του όγκου επηρεάζουν την πρόγνωση και την ποιότητα ζωής των ασθενών. Η κλινική χρήση των παραγόντων κινδύνου και προγνωστικών συστημάτων θα μπορούσε να επιτρέψει τη διαστρωμάτωση του κινδύνου και την εξατομίκευση της θρομβοπροφύλαξης των ογκολογικών ασθενών.","ABSTRACT Cancer is an acquired thrombophilic condition accompanied by increased incidence of thromboembolic complications. Despite the achieved progress in treatment interventions over the recent years, thromboembolic disease remains a serious complication in patients with breast cancer. Approximately, 1% of breast cancer patients develop venous thromboembolism within two years after the diagnosis of neoplasia with the highest incidence occurring in the first six months. The underlying pathophysiology is complex and includes the production of procoagulant factors, release of inflammatory cytokines and the direct interaction of tumor cells with the vascular endothelium and blood cells via adherence molecules. Biological and clinical indicators have been studied to assess hypercoagulability in breast cancer. The former are directly related to the pathogenesis of malignant disease and the activation of coagulation, such as platelet microparticles, vascular endothelium growth factor (VEGF), angiopoietin (Ang-1) and its receptor (Tie-2), von Willebrand factor (vWF), fibrinogen, D-dimers, thrombin-antithrombin (TAT) complexes and tissue factor (TF). The latter include markers related to patient's characteristics and breast malignancy, such as elderly age, increased boby mass index, african-american race, postmenopausal phase, comorbidities and advanced metastatic disease. Antineoplastic treatment modalities, namely surgical interventions, hormonal agents, chemotherapy and radiotherapy can enhance the prothrombotic state. In addition, implanted venous devices and supporvive measures, such as growth factors and transfusions of red cells and platelets increase the risk further. A wide spectrum of manifestations, ranging from abnormal coagulation assays to life-treatening thromboembolic events may be observed in cancer patients. The thrombogenic properties of tumor cells affect the prognosis and patients' quality of life. The clinical use of risk factors and prognostic models could allow the risk stratification and the individualization of thromboprophylaxis for oncology patients."],"dc:identifier":["uoadl:1327694","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1327694"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Καρκίνος του μαστού και δείκτες υπερπηκτικότητας πριν το χειρουργείο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:27:31Z"}