{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1327888"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1327888","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Μέθοδοι Galerkin - πεπερασμένων στοιχείων για υπερβολικές Μ.Δ.Ε. πρώτης τάξης","abstract":"Σε αυτήν την εργασία θα μελετήσουμε μεθόδους Galerkin - πεπερασμένων στοιχείων για υπερβολικές μερικές διαφορικές εξισώσεις πρώτης τάξης σε μια διάσταση. Οι προσεγγιστικές μέθοδοι χρησιμοποιούνται για την επίλυση της εξίσωσης μεταφοράς (transport equation). Στο δεύτερο κεφάλαιο θα περιγράψουμε κάποια θεωρητικά στοιχεία για την γραμμική εξίσωση μεταφοράς ut + α ux = f(x,t) Πιο συγκεκριμένα, εφαρμόζουμε τη μέθοδο των χαρακτηριστικών καμπύλων για την προαναφερθείσα εξίσωση και χρησιμοποιούμε τη μέθοδο για προσδιορίσουμε τις συνοριακές και αρχικές συνθήκες για ένα καλά τοποθετημένο πρόβλημα. Ύστερα από αυτά τα βήματα παρουσιάζουμε το πρόβλημα το οποίο θα αποτελέσει το «μοντέλο» για την εφαρμογή των αριθμητικών μεθόδων που θα παρουσιαστούν στα επόμενα κεφάλαια. Στο τρίτο κεφάλαιο θα μελετηθεί η συνήθης μέθοδος Galerkin. Αναλυτικότερα, βλέπουμε τη μέθοδο των πεπερασμένων στοιχείων με ομαλές Splines όπου ο χώρος προσέγγισης και ο χώρος των συναρτήσεων δοκιμής (test functions) είναι ο ίδιος. Προκειμένου να διατυπωθούν οι εκτιμήσεις σφαλμάτων για αυτές τις μεθόδους δίνουμε κάποια στοιχεία για τις αντίστροφες ανισότητες που ισχύουν στους χώρους πεπερασμένης διάστασης όπως στο χώρο των τμηματικά γραμμικών συναρτήσεων ή στο χώρο των κυβικών Splines. Κατόπιν, διατυπώνονται και αποδεικνύονται τα θεωρήματα για τις εκτιμήσεις των σφαλμάτων για την ημιδιακριτή προσέγγιση (που είναι συνεχής συνάρτηση ως προς το χρόνο t). Σε αυτό το σημείο παρατηρούμε ότι λαμβάνουμε μεγαλύτερη τάξη ακρίβειας αν έχουμε ομοιόμορφο διαμερισμό. Το τελευταίο αποτέλεσμα υπερσύγκλισης επιβεβαιώνεται στο τέλος τους κεφαλαίου με υπολογιστικά πειράματα για διάφορα πλήρως διακριτά σχήματα. Τέλος, υπολογιστικά πειράματα εκτελούνται με αριθμητικά σχήματα όπου η διακριτοποίηση ως προς το χρόνο t γίνεται με τις μεθόδους του τραπεζίου ή των Runge-Kutta 4ης τάξης ενώ η διακριτοποίηση ως προς το χώρο x γίνεται με τμηματικά γραμμικές συναρτήσεις ή τις κυβικές Splines. Στο τέταρτο κεφάλαιο θα περιγραφεί μια μέθοδος του G. Baker για πρώτης τάξης υπερβολικές εξισώσεις που δημοσιεύτηκε[6] το 1975. Η μέθοδος βασίζεται σε μια μη κλασσική μεταβολική διατύπωση της εξίσωσης μεταφοράς σε υπόχωρους του L2 και του H1. Αρχικά ορίζονται κατάλληλοι συμβολισμοί και χώροι συναρτήσεων που χρησιμοποιούνται για τις αποδείξεις των εκτιμήσεων των σφαλμάτων. Η προσεγγιστική λύση ανήκει σε ένα χώρο ασυνεχών τμηματικά πολυωνυμικών συναρτήσεων βαθμού r-1 όπου r ≥1 ενώ οι συναρτήσεις δοκιμής (test functions) έχουν κατάλληλη μορφή ώστε να είναι συμβατές με τη μεταβολική μορφή του προβλήματος. Παρουσιάζουμε τις βάσεις των δύο αυτών χώρων και αποδεικνύουμε ότι έχουν ίση διάσταση. Στη συνέχεια διατυπώνονται και αποδεικνύονται βασικά θεωρήματα όπως ένα θεώρημα προβολής. Όλα τα προαναφερθέντα χρησιμοποιούνται στις εκτιμήσεις σφαλμάτων των παρακάτω σχημάτων. 1ο Σχήμα: (ημιδιακριτό) Η προσέγγιση είναι συνεχής ως προς το χρόνο t ενώ η βέλτιστη εκτίμηση σφάλματος που προσδιορίζεται στην L2 νόρμα είναι O(hr). 2ο Σχήμα: (πλήρως διακριτό) Η προσέγγιση είναι σημειακή και επιτυγχάνεται με διακριτοποίηση τύπου Crank-Nicolson. Η βέλτιστη εκτίμηση σφάλματος που προσδιορίζεται στην L2 νόρμα είναι O(hr+τ2). Τέλος, επιβεβαιώνονται αριθμητικά οι τάξεις ακρίβειας των προαναφερθέντων μεθόδων και δοκιμάζονται σε προβλήματα με ασυνέχειες.","abstract_html":"Σε αυτήν την εργασία θα μελετήσουμε μεθόδους Galerkin - πεπερασμένων στοιχείων για υπερβολικές μερικές διαφορικές εξισώσεις πρώτης τάξης σε μια διάσταση. Οι προσεγγιστικές μέθοδοι χρησιμοποιούνται για την επίλυση της εξίσωσης μεταφοράς (transport equation). Στο δεύτερο κεφάλαιο θα περιγράψουμε κάποια θεωρητικά στοιχεία για την γραμμική εξίσωση μεταφοράς ut + α ux = f(x,t) Πιο συγκεκριμένα, εφαρμόζουμε τη μέθοδο των χαρακτηριστικών καμπύλων για την προαναφερθείσα εξίσωση και χρησιμοποιούμε τη μέθοδο για προσδιορίσουμε τις συνοριακές και αρχικές συνθήκες για ένα καλά τοποθετημένο πρόβλημα. Ύστερα από αυτά τα βήματα παρουσιάζουμε το πρόβλημα το οποίο θα αποτελέσει το «μοντέλο» για την εφαρμογή των αριθμητικών μεθόδων που θα παρουσιαστούν στα επόμενα κεφάλαια. Στο τρίτο κεφάλαιο θα μελετηθεί η συνήθης μέθοδος Galerkin. Αναλυτικότερα, βλέπουμε τη μέθοδο των πεπερασμένων στοιχείων με ομαλές Splines όπου ο χώρος προσέγγισης και ο χώρος των συναρτήσεων δοκιμής (test functions) είναι ο ίδιος. Προκειμένου να διατυπωθούν οι εκτιμήσεις σφαλμάτων για αυτές τις μεθόδους δίνουμε κάποια στοιχεία για τις αντίστροφες ανισότητες που ισχύουν στους χώρους πεπερασμένης διάστασης όπως στο χώρο των τμηματικά γραμμικών συναρτήσεων ή στο χώρο των κυβικών Splines. Κατόπιν, διατυπώνονται και αποδεικνύονται τα θεωρήματα για τις εκτιμήσεις των σφαλμάτων για την ημιδιακριτή προσέγγιση (που είναι συνεχής συνάρτηση ως προς το χρόνο t). Σε αυτό το σημείο παρατηρούμε ότι λαμβάνουμε μεγαλύτερη τάξη ακρίβειας αν έχουμε ομοιόμορφο διαμερισμό. Το τελευταίο αποτέλεσμα υπερσύγκλισης επιβεβαιώνεται στο τέλος τους κεφαλαίου με υπολογιστικά πειράματα για διάφορα πλήρως διακριτά σχήματα. Τέλος, υπολογιστικά πειράματα εκτελούνται με αριθμητικά σχήματα όπου η διακριτοποίηση ως προς το χρόνο t γίνεται με τις μεθόδους του τραπεζίου ή των Runge-Kutta 4ης τάξης ενώ η διακριτοποίηση ως προς το χώρο x γίνεται με τμηματικά γραμμικές συναρτήσεις ή τις κυβικές Splines. Στο τέταρτο κεφάλαιο θα περιγραφεί μια μέθοδος του G. Baker για πρώτης τάξης υπερβολικές εξισώσεις που δημοσιεύτηκε[6] το 1975. Η μέθοδος βασίζεται σε μια μη κλασσική μεταβολική διατύπωση της εξίσωσης μεταφοράς σε υπόχωρους του L2 και του H1. Αρχικά ορίζονται κατάλληλοι συμβολισμοί και χώροι συναρτήσεων που χρησιμοποιούνται για τις αποδείξεις των εκτιμήσεων των σφαλμάτων. Η προσεγγιστική λύση ανήκει σε ένα χώρο ασυνεχών τμηματικά πολυωνυμικών συναρτήσεων βαθμού r-1 όπου r ≥1 ενώ οι συναρτήσεις δοκιμής (test functions) έχουν κατάλληλη μορφή ώστε να είναι συμβατές με τη μεταβολική μορφή του προβλήματος. Παρουσιάζουμε τις βάσεις των δύο αυτών χώρων και αποδεικνύουμε ότι έχουν ίση διάσταση. Στη συνέχεια διατυπώνονται και αποδεικνύονται βασικά θεωρήματα όπως ένα θεώρημα προβολής. Όλα τα προαναφερθέντα χρησιμοποιούνται στις εκτιμήσεις σφαλμάτων των παρακάτω σχημάτων. 1ο Σχήμα: (ημιδιακριτό) Η προσέγγιση είναι συνεχής ως προς το χρόνο t ενώ η βέλτιστη εκτίμηση σφάλματος που προσδιορίζεται στην L2 νόρμα είναι O(hr). 2ο Σχήμα: (πλήρως διακριτό) Η προσέγγιση είναι σημειακή και επιτυγχάνεται με διακριτοποίηση τύπου Crank-Nicolson. Η βέλτιστη εκτίμηση σφάλματος που προσδιορίζεται στην L2 νόρμα είναι O(hr+τ2). Τέλος, επιβεβαιώνονται αριθμητικά οι τάξεις ακρίβειας των προαναφερθέντων μεθόδων και δοκιμάζονται σε προβλήματα με ασυνέχειες.","abstract_has_math":false,"creators":["Σβώλος Λάμπρος","Svolos Lampros"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:27:31Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1327888"],"render_values":[{"text":"uoadl:1327888","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1327888","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1327888","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1327888","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Σβώλος Λάμπρος","Svolos Lampros"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1327888","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1327888"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σε αυτήν την εργασία θα μελετήσουμε μεθόδους Galerkin - πεπερασμένων στοιχείων για υπερβολικές μερικές διαφορικές εξισώσεις πρώτης τάξης σε μια διάσταση. Οι προσεγγιστικές μέθοδοι χρησιμοποιούνται για την επίλυση της εξίσωσης μεταφοράς (transport equation). Στο δεύτερο κεφάλαιο θα περιγράψουμε κάποια θεωρητικά στοιχεία για την γραμμική εξίσωση μεταφοράς ut + α ux = f(x,t) Πιο συγκεκριμένα, εφαρμόζουμε τη μέθοδο των χαρακτηριστικών καμπύλων για την προαναφερθείσα εξίσωση και χρησιμοποιούμε τη μέθοδο για προσδιορίσουμε τις συνοριακές και αρχικές συνθήκες για ένα καλά τοποθετημένο πρόβλημα. Ύστερα από αυτά τα βήματα παρουσιάζουμε το πρόβλημα το οποίο θα αποτελέσει το «μοντέλο» για την εφαρμογή των αριθμητικών μεθόδων που θα παρουσιαστούν στα επόμενα κεφάλαια. Στο τρίτο κεφάλαιο θα μελετηθεί η συνήθης μέθοδος Galerkin. Αναλυτικότερα, βλέπουμε τη μέθοδο των πεπερασμένων στοιχείων με ομαλές Splines όπου ο χώρος προσέγγισης και ο χώρος των συναρτήσεων δοκιμής (test functions) είναι ο ίδιος. Προκειμένου να διατυπωθούν οι εκτιμήσεις σφαλμάτων για αυτές τις μεθόδους δίνουμε κάποια στοιχεία για τις αντίστροφες ανισότητες που ισχύουν στους χώρους πεπερασμένης διάστασης όπως στο χώρο των τμηματικά γραμμικών συναρτήσεων ή στο χώρο των κυβικών Splines. Κατόπιν, διατυπώνονται και αποδεικνύονται τα θεωρήματα για τις εκτιμήσεις των σφαλμάτων για την ημιδιακριτή προσέγγιση (που είναι συνεχής συνάρτηση ως προς το χρόνο t). Σε αυτό το σημείο παρατηρούμε ότι λαμβάνουμε μεγαλύτερη τάξη ακρίβειας αν έχουμε ομοιόμορφο διαμερισμό. Το τελευταίο αποτέλεσμα υπερσύγκλισης επιβεβαιώνεται στο τέλος τους κεφαλαίου με υπολογιστικά πειράματα για διάφορα πλήρως διακριτά σχήματα. Τέλος, υπολογιστικά πειράματα εκτελούνται με αριθμητικά σχήματα όπου η διακριτοποίηση ως προς το χρόνο t γίνεται με τις μεθόδους του τραπεζίου ή των Runge-Kutta 4ης τάξης ενώ η διακριτοποίηση ως προς το χώρο x γίνεται με τμηματικά γραμμικές συναρτήσεις ή τις κυβικές Splines. Στο τέταρτο κεφάλαιο θα περιγραφεί μια μέθοδος του G. Baker για πρώτης τάξης υπερβολικές εξισώσεις που δημοσιεύτηκε[6] το 1975. Η μέθοδος βασίζεται σε μια μη κλασσική μεταβολική διατύπωση της εξίσωσης μεταφοράς σε υπόχωρους του L2 και του H1. Αρχικά ορίζονται κατάλληλοι συμβολισμοί και χώροι συναρτήσεων που χρησιμοποιούνται για τις αποδείξεις των εκτιμήσεων των σφαλμάτων. Η προσεγγιστική λύση ανήκει σε ένα χώρο ασυνεχών τμηματικά πολυωνυμικών συναρτήσεων βαθμού r-1 όπου r ≥1 ενώ οι συναρτήσεις δοκιμής (test functions) έχουν κατάλληλη μορφή ώστε να είναι συμβατές με τη μεταβολική μορφή του προβλήματος. Παρουσιάζουμε τις βάσεις των δύο αυτών χώρων και αποδεικνύουμε ότι έχουν ίση διάσταση. Στη συνέχεια διατυπώνονται και αποδεικνύονται βασικά θεωρήματα όπως ένα θεώρημα προβολής. Όλα τα προαναφερθέντα χρησιμοποιούνται στις εκτιμήσεις σφαλμάτων των παρακάτω σχημάτων. 1ο Σχήμα: (ημιδιακριτό) Η προσέγγιση είναι συνεχής ως προς το χρόνο t ενώ η βέλτιστη εκτίμηση σφάλματος που προσδιορίζεται στην L2 νόρμα είναι O(hr). 2ο Σχήμα: (πλήρως διακριτό) Η προσέγγιση είναι σημειακή και επιτυγχάνεται με διακριτοποίηση τύπου Crank-Nicolson. Η βέλτιστη εκτίμηση σφάλματος που προσδιορίζεται στην L2 νόρμα είναι O(hr+τ2). Τέλος, επιβεβαιώνονται αριθμητικά οι τάξεις ακρίβειας των προαναφερθέντων μεθόδων και δοκιμάζονται σε προβλήματα με ασυνέχειες.","The purpose of this master thesis is to study finite element methods (Galerkin methods) for first-order hyperbolic PDEs. Specifically, approximate methods will be used to solve the transport equation. In the second chapter, we will provide some theoretical results about the linear transport equation ut + α ux = f(x,t) In particular, the method of characteristics is employed to determine the boundary and initial conditions with which the problem will be well-defined. This procedure leads us to find the problem that will be the model for implementation of numerical methods which will be presented in the following chapters. The third chapter examines the standard Galerkin methods. Finite element methods will be presented by using splines in which the space of trial functions is the same with the space of test functions. To formulate the error estimates for the aforementioned methods we derive inverse inequalities for finite-dimensional spaces such as the space of piecewise linear functions or the space of cubic splines. Furthermore, theorems for the error estimates of continuous time Galerkin approximation are formulated and are proved. For example, if we have uniform mesh we get higher rate of convergence than non-uniform mesh. This is super-convergence which is confirmed by conducting numerical experiments for different types of discrete time Galerkin methods. Specifically, the numerical schemes that we apply to conduct these experiments combine the following techniques. The trapezoidal rule or the 4th order Runge-Kutta is used to advance the equation in time while the space of piecewise linear functions or the space of cubic splines is used to discretize the equation in space. All these combinations are presented in this chapter. Chapter four concentrates on the Baker’s method which published in 1975 and give approximate solutions for first-order hyperbolic differential equations. The method is based on nonstandard variational formulation of transport equation. The Galerkin approximation is obtained by the use of specially chosen spaces of trial functions and test functions in a weak formulation of the boundary value problem. Specifically, the above spaces are subspaces of L2 and H1 respectively and are chosen to be compatible with the aforementioned variational formulation. At first, the necessary definitions of function spaces are provided because these spaces will be used in the proofs of error estimates. The solution is approximated in a space of discontinuous piecewise polynomial functions of degree r−1, r ≥1 and the test functions are defined to create a pair of spaces which is compatible with the variational formulation. We will present the bases of these spaces and we can prove that they have the same dimension. Some important theorems subsequently will be proved such as a projection theorem. The error estimates for the following schemes can be proved. • 1st Scheme: (semi-discrete) The approximation is continuous in the time variable with optimal L2 error estimates of O(hr) • 2nd Scheme: (discrete time Method) A Crank-Nicolson type time discretization yields approximations discrete in time with optimal L2 error estimates of O(hr+τ2), where τ denotes the discrete time step. The method is unconditionally convergent and stable. Finally, these inequalities for error estimates are confirmed by running some numerical experiments. The behavior of Baker’s method in problems with discontinuities (e.g. jumps) is examined."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Μέθοδοι Galerkin - πεπερασμένων στοιχείων για υπερβολικές Μ.Δ.Ε. πρώτης τάξης"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Σβώλος Λάμπρος","Svolos Lampros"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Σε αυτήν την εργασία θα μελετήσουμε μεθόδους Galerkin - πεπερασμένων στοιχείων για υπερβολικές μερικές διαφορικές εξισώσεις πρώτης τάξης σε μια διάσταση. Οι προσεγγιστικές μέθοδοι χρησιμοποιούνται για την επίλυση της εξίσωσης μεταφοράς (transport equation). Στο δεύτερο κεφάλαιο θα περιγράψουμε κάποια θεωρητικά στοιχεία για την γραμμική εξίσωση μεταφοράς ut + α ux = f(x,t) Πιο συγκεκριμένα, εφαρμόζουμε τη μέθοδο των χαρακτηριστικών καμπύλων για την προαναφερθείσα εξίσωση και χρησιμοποιούμε τη μέθοδο για προσδιορίσουμε τις συνοριακές και αρχικές συνθήκες για ένα καλά τοποθετημένο πρόβλημα. Ύστερα από αυτά τα βήματα παρουσιάζουμε το πρόβλημα το οποίο θα αποτελέσει το «μοντέλο» για την εφαρμογή των αριθμητικών μεθόδων που θα παρουσιαστούν στα επόμενα κεφάλαια. Στο τρίτο κεφάλαιο θα μελετηθεί η συνήθης μέθοδος Galerkin. Αναλυτικότερα, βλέπουμε τη μέθοδο των πεπερασμένων στοιχείων με ομαλές Splines όπου ο χώρος προσέγγισης και ο χώρος των συναρτήσεων δοκιμής (test functions) είναι ο ίδιος. Προκειμένου να διατυπωθούν οι εκτιμήσεις σφαλμάτων για αυτές τις μεθόδους δίνουμε κάποια στοιχεία για τις αντίστροφες ανισότητες που ισχύουν στους χώρους πεπερασμένης διάστασης όπως στο χώρο των τμηματικά γραμμικών συναρτήσεων ή στο χώρο των κυβικών Splines. Κατόπιν, διατυπώνονται και αποδεικνύονται τα θεωρήματα για τις εκτιμήσεις των σφαλμάτων για την ημιδιακριτή προσέγγιση (που είναι συνεχής συνάρτηση ως προς το χρόνο t). Σε αυτό το σημείο παρατηρούμε ότι λαμβάνουμε μεγαλύτερη τάξη ακρίβειας αν έχουμε ομοιόμορφο διαμερισμό. Το τελευταίο αποτέλεσμα υπερσύγκλισης επιβεβαιώνεται στο τέλος τους κεφαλαίου με υπολογιστικά πειράματα για διάφορα πλήρως διακριτά σχήματα. Τέλος, υπολογιστικά πειράματα εκτελούνται με αριθμητικά σχήματα όπου η διακριτοποίηση ως προς το χρόνο t γίνεται με τις μεθόδους του τραπεζίου ή των Runge-Kutta 4ης τάξης ενώ η διακριτοποίηση ως προς το χώρο x γίνεται με τμηματικά γραμμικές συναρτήσεις ή τις κυβικές Splines. Στο τέταρτο κεφάλαιο θα περιγραφεί μια μέθοδος του G. Baker για πρώτης τάξης υπερβολικές εξισώσεις που δημοσιεύτηκε[6] το 1975. Η μέθοδος βασίζεται σε μια μη κλασσική μεταβολική διατύπωση της εξίσωσης μεταφοράς σε υπόχωρους του L2 και του H1. Αρχικά ορίζονται κατάλληλοι συμβολισμοί και χώροι συναρτήσεων που χρησιμοποιούνται για τις αποδείξεις των εκτιμήσεων των σφαλμάτων. Η προσεγγιστική λύση ανήκει σε ένα χώρο ασυνεχών τμηματικά πολυωνυμικών συναρτήσεων βαθμού r-1 όπου r ≥1 ενώ οι συναρτήσεις δοκιμής (test functions) έχουν κατάλληλη μορφή ώστε να είναι συμβατές με τη μεταβολική μορφή του προβλήματος. Παρουσιάζουμε τις βάσεις των δύο αυτών χώρων και αποδεικνύουμε ότι έχουν ίση διάσταση. Στη συνέχεια διατυπώνονται και αποδεικνύονται βασικά θεωρήματα όπως ένα θεώρημα προβολής. Όλα τα προαναφερθέντα χρησιμοποιούνται στις εκτιμήσεις σφαλμάτων των παρακάτω σχημάτων. 1ο Σχήμα: (ημιδιακριτό) Η προσέγγιση είναι συνεχής ως προς το χρόνο t ενώ η βέλτιστη εκτίμηση σφάλματος που προσδιορίζεται στην L2 νόρμα είναι O(hr). 2ο Σχήμα: (πλήρως διακριτό) Η προσέγγιση είναι σημειακή και επιτυγχάνεται με διακριτοποίηση τύπου Crank-Nicolson. Η βέλτιστη εκτίμηση σφάλματος που προσδιορίζεται στην L2 νόρμα είναι O(hr+τ2). Τέλος, επιβεβαιώνονται αριθμητικά οι τάξεις ακρίβειας των προαναφερθέντων μεθόδων και δοκιμάζονται σε προβλήματα με ασυνέχειες.","The purpose of this master thesis is to study finite element methods (Galerkin methods) for first-order hyperbolic PDEs. Specifically, approximate methods will be used to solve the transport equation. In the second chapter, we will provide some theoretical results about the linear transport equation ut + α ux = f(x,t) In particular, the method of characteristics is employed to determine the boundary and initial conditions with which the problem will be well-defined. This procedure leads us to find the problem that will be the model for implementation of numerical methods which will be presented in the following chapters. The third chapter examines the standard Galerkin methods. Finite element methods will be presented by using splines in which the space of trial functions is the same with the space of test functions. To formulate the error estimates for the aforementioned methods we derive inverse inequalities for finite-dimensional spaces such as the space of piecewise linear functions or the space of cubic splines. Furthermore, theorems for the error estimates of continuous time Galerkin approximation are formulated and are proved. For example, if we have uniform mesh we get higher rate of convergence than non-uniform mesh. This is super-convergence which is confirmed by conducting numerical experiments for different types of discrete time Galerkin methods. Specifically, the numerical schemes that we apply to conduct these experiments combine the following techniques. The trapezoidal rule or the 4th order Runge-Kutta is used to advance the equation in time while the space of piecewise linear functions or the space of cubic splines is used to discretize the equation in space. All these combinations are presented in this chapter. Chapter four concentrates on the Baker’s method which published in 1975 and give approximate solutions for first-order hyperbolic differential equations. The method is based on nonstandard variational formulation of transport equation. The Galerkin approximation is obtained by the use of specially chosen spaces of trial functions and test functions in a weak formulation of the boundary value problem. Specifically, the above spaces are subspaces of L2 and H1 respectively and are chosen to be compatible with the aforementioned variational formulation. At first, the necessary definitions of function spaces are provided because these spaces will be used in the proofs of error estimates. The solution is approximated in a space of discontinuous piecewise polynomial functions of degree r−1, r ≥1 and the test functions are defined to create a pair of spaces which is compatible with the variational formulation. We will present the bases of these spaces and we can prove that they have the same dimension. Some important theorems subsequently will be proved such as a projection theorem. The error estimates for the following schemes can be proved. • 1st Scheme: (semi-discrete) The approximation is continuous in the time variable with optimal L2 error estimates of O(hr) • 2nd Scheme: (discrete time Method) A Crank-Nicolson type time discretization yields approximations discrete in time with optimal L2 error estimates of O(hr+τ2), where τ denotes the discrete time step. The method is unconditionally convergent and stable. Finally, these inequalities for error estimates are confirmed by running some numerical experiments. The behavior of Baker’s method in problems with discontinuities (e.g. jumps) is examined."],"dc:identifier":["uoadl:1327888","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1327888"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Μέθοδοι Galerkin - πεπερασμένων στοιχείων για υπερβολικές Μ.Δ.Ε. πρώτης τάξης"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:27:31Z"}