{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1327947"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1327947","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι κήποι και τα ιερά άλση στην Ελλάδα από την αρχαϊκή έως και την ελληνιστική περίοδο","abstract":"Η βασική επιδίωξη της παρούσας μελέτης είναι να δοθούν όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες και ερεθίσματα για μία συνολική προσέγγιση του αρχαίου ελληνικού κήπου και την αποκατάσταση της εικόνας του σε ένα χρονικό πλαίσιο, που μεγάλο μέρος της ερευνητικής κοινότητας αγνοεί. Η έννοια του κήπου είναι τόσο παλαιά που ανάγεται ταυτόχρονα με την εμφάνιση του πολιτισμού. Ο κήπος στην αρχαία Ελλάδα ήταν ένα δημιούργημα που φιλοδοξούσε να εντάξει χωροταξικά ψήγματα του φυσικού τοπίου εντός του πλαισίου της πόλης. Ένας κήπος είναι το αποτέλεσμα της πρόθεσης που υλοποιείται μέσω του σχεδιασμού. Σε όλους τους κήπους παρατηρείται η διαρκής προσπάθεια αποτύπωσης της επιδιωκόμενης εικόνας, αφενός μέσω του αυστηρού σχεδιασμού και αφετέρου με την παρουσία του ρεαλιστικού στοιχείου της φύσης. Ο κήπος είναι ένας χώρος που μεταβάλλεται διαρκώς, δεν έχει τελική μορφή και αμετάβλητο χαρακτήρα. Παρά τον εφήμερο χαρακτήρα του και την ευπάθεια του, ο κήπος έχει ορισμένα σταθερά στοιχεία. Δεν σώζεται σήμερα πλήρης περιγραφή ή έστω αναπαράσταση ενός αρχαίου ελληνικού κήπου. Μόνο ένα πολύ μικρό τμήμα των πληροφοριών προέρχεται από εμπεριστατωμένη αρχαιολογική έρευνα και ανασκαφικά στοιχεία. Λόγω αυτών των ελλείψεων η έρευνα υποχρεωτικά επικεντρώνεται στην συγκέντρωση διάσπαρτων, ποικίλλων και αποσπασματικών αναφορών και απεικονίσεων, με σκοπό τη δημιουργία μιας όσο το δυνατόν πληρέστερης εικόνας για τον αρχαίο ελληνικό κήπο. Στο πρώτο κεφάλαιο της εργασίας επιχειρείται η συγκέντρωση και παράθεση των γραμματειακών πηγών καθώς και των σωζόμενων επιγραφικών μαρτυριών, από τις οποίες αντλούμε πληροφορίες για την ύπαρξη και την μορφολογία των αστικών κήπων και των ιερών αλσών. Σημαντικές πηγές πληροφόρησης είναι ο Όμηρος, μέσα από τα έργα του οποίου εξάγονται σημαντικές πληροφορίες που συμβάλλουν στην εξαγωγή μιας ενδεικτικής τυπολογίας. Πραγματοποιείται συνοπτική αναφορά του φιλοσοφικού πλαισίου μέσα από το οποίο οριζόταν η σχέση ανθρώπου και φύσης, σε μία προσπάθεια να αντιληφθούμε τους λόγους που οδήγησαν τον άνθρωπο στην κατασκευή φυσικών χώρων, όπως είναι οι κήποι, στο άμεσο περιβάλλον του και τέλος γίνεται αναφορά στο έργο του Θεόφραστου o οποίος αποτέλεσε τον πρώτο βοτανολόγο και συνάμα την πληρέστερη πηγή πληροφόρηση σχετικά με τα είδη και τους τρόπους καλλιέργειας κατά την αρχαιότητα. Επιπλέον, γίνεται αναφορά στους διάφορους τρόπους φύτευσης, σε τεχνικές διαμόρφωσης των φυτών, αλλά και σε όλα αυτά τα μεμονωμένα στοιχεία, που μπορούσε να συναντήσει κανείς σε έναν αρχαίο ελληνικό κήπο. Ακολούθως, το δεύτερο κεφάλαιο ασχολείται με τους αστικούς κήπους. Δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην πόλη της Αθήνας, χωρίς να παραλείπονται αναφορές και σε άλλες ελληνικές πόλεις του ηπειρωτικού και νησιωτικού χώρου. Ακόμα μελετώνται τα ελληνιστικά ανάκτορα της Μακεδονίας, στα οποία πιθανολογείται ο σχεδιασμός μεγάλων κήπων στις κεντρικές περίστυλες αυλές των συγκροτημάτων. Στο τρίτο κεφάλαιο, το κυρίως θέμα είναι οι κήποι και τα άλση που ανήκαν σε ιερά. Ο διαχωρισμός μεταξύ αστικών και ιερών κήπων αποσκοπεί στην συνολική και εις βάθος κατανόηση του ιδεολογικού υπόβαθρου και της ταυτότητας του κήπου στον αρχαίο ελληνικό χώρο κατά την αρχαϊκή, κλασική και ελληνιστική περίοδο. Τέλος με τον διαχωρισμό μεταξύ ιερών κήπων και ιερών άλσεων επιδιώκεται η εξαγωγή ενδεικτικής τυπολογίας και εν μέρει ποιοτικών χαρακτηριστικών μεταξύ των κοινών, βάσει ταυτότητας, χώρων.","abstract_html":"Η βασική επιδίωξη της παρούσας μελέτης είναι να δοθούν όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες και ερεθίσματα για μία συνολική προσέγγιση του αρχαίου ελληνικού κήπου και την αποκατάσταση της εικόνας του σε ένα χρονικό πλαίσιο, που μεγάλο μέρος της ερευνητικής κοινότητας αγνοεί. Η έννοια του κήπου είναι τόσο παλαιά που ανάγεται ταυτόχρονα με την εμφάνιση του πολιτισμού. Ο κήπος στην αρχαία Ελλάδα ήταν ένα δημιούργημα που φιλοδοξούσε να εντάξει χωροταξικά ψήγματα του φυσικού τοπίου εντός του πλαισίου της πόλης. Ένας κήπος είναι το αποτέλεσμα της πρόθεσης που υλοποιείται μέσω του σχεδιασμού. Σε όλους τους κήπους παρατηρείται η διαρκής προσπάθεια αποτύπωσης της επιδιωκόμενης εικόνας, αφενός μέσω του αυστηρού σχεδιασμού και αφετέρου με την παρουσία του ρεαλιστικού στοιχείου της φύσης. Ο κήπος είναι ένας χώρος που μεταβάλλεται διαρκώς, δεν έχει τελική μορφή και αμετάβλητο χαρακτήρα. Παρά τον εφήμερο χαρακτήρα του και την ευπάθεια του, ο κήπος έχει ορισμένα σταθερά στοιχεία. Δεν σώζεται σήμερα πλήρης περιγραφή ή έστω αναπαράσταση ενός αρχαίου ελληνικού κήπου. Μόνο ένα πολύ μικρό τμήμα των πληροφοριών προέρχεται από εμπεριστατωμένη αρχαιολογική έρευνα και ανασκαφικά στοιχεία. Λόγω αυτών των ελλείψεων η έρευνα υποχρεωτικά επικεντρώνεται στην συγκέντρωση διάσπαρτων, ποικίλλων και αποσπασματικών αναφορών και απεικονίσεων, με σκοπό τη δημιουργία μιας όσο το δυνατόν πληρέστερης εικόνας για τον αρχαίο ελληνικό κήπο. Στο πρώτο κεφάλαιο της εργασίας επιχειρείται η συγκέντρωση και παράθεση των γραμματειακών πηγών καθώς και των σωζόμενων επιγραφικών μαρτυριών, από τις οποίες αντλούμε πληροφορίες για την ύπαρξη και την μορφολογία των αστικών κήπων και των ιερών αλσών. Σημαντικές πηγές πληροφόρησης είναι ο Όμηρος, μέσα από τα έργα του οποίου εξάγονται σημαντικές πληροφορίες που συμβάλλουν στην εξαγωγή μιας ενδεικτικής τυπολογίας. Πραγματοποιείται συνοπτική αναφορά του φιλοσοφικού πλαισίου μέσα από το οποίο οριζόταν η σχέση ανθρώπου και φύσης, σε μία προσπάθεια να αντιληφθούμε τους λόγους που οδήγησαν τον άνθρωπο στην κατασκευή φυσικών χώρων, όπως είναι οι κήποι, στο άμεσο περιβάλλον του και τέλος γίνεται αναφορά στο έργο του Θεόφραστου o οποίος αποτέλεσε τον πρώτο βοτανολόγο και συνάμα την πληρέστερη πηγή πληροφόρηση σχετικά με τα είδη και τους τρόπους καλλιέργειας κατά την αρχαιότητα. Επιπλέον, γίνεται αναφορά στους διάφορους τρόπους φύτευσης, σε τεχνικές διαμόρφωσης των φυτών, αλλά και σε όλα αυτά τα μεμονωμένα στοιχεία, που μπορούσε να συναντήσει κανείς σε έναν αρχαίο ελληνικό κήπο. Ακολούθως, το δεύτερο κεφάλαιο ασχολείται με τους αστικούς κήπους. Δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην πόλη της Αθήνας, χωρίς να παραλείπονται αναφορές και σε άλλες ελληνικές πόλεις του ηπειρωτικού και νησιωτικού χώρου. Ακόμα μελετώνται τα ελληνιστικά ανάκτορα της Μακεδονίας, στα οποία πιθανολογείται ο σχεδιασμός μεγάλων κήπων στις κεντρικές περίστυλες αυλές των συγκροτημάτων. Στο τρίτο κεφάλαιο, το κυρίως θέμα είναι οι κήποι και τα άλση που ανήκαν σε ιερά. Ο διαχωρισμός μεταξύ αστικών και ιερών κήπων αποσκοπεί στην συνολική και εις βάθος κατανόηση του ιδεολογικού υπόβαθρου και της ταυτότητας του κήπου στον αρχαίο ελληνικό χώρο κατά την αρχαϊκή, κλασική και ελληνιστική περίοδο. Τέλος με τον διαχωρισμό μεταξύ ιερών κήπων και ιερών άλσεων επιδιώκεται η εξαγωγή ενδεικτικής τυπολογίας και εν μέρει ποιοτικών χαρακτηριστικών μεταξύ των κοινών, βάσει ταυτότητας, χώρων.","abstract_has_math":false,"creators":["Παπαγεωργίου Αγγελική","Papageorgiou Angeliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:27:31Z","subjects":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1327947"],"render_values":[{"text":"uoadl:1327947","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1327947","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1327947","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1327947","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Παπαγεωργίου Αγγελική","Papageorgiou Angeliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Αρχαιολογία","Archaeology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1327947","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1327947"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η βασική επιδίωξη της παρούσας μελέτης είναι να δοθούν όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες και ερεθίσματα για μία συνολική προσέγγιση του αρχαίου ελληνικού κήπου και την αποκατάσταση της εικόνας του σε ένα χρονικό πλαίσιο, που μεγάλο μέρος της ερευνητικής κοινότητας αγνοεί. Η έννοια του κήπου είναι τόσο παλαιά που ανάγεται ταυτόχρονα με την εμφάνιση του πολιτισμού. Ο κήπος στην αρχαία Ελλάδα ήταν ένα δημιούργημα που φιλοδοξούσε να εντάξει χωροταξικά ψήγματα του φυσικού τοπίου εντός του πλαισίου της πόλης. Ένας κήπος είναι το αποτέλεσμα της πρόθεσης που υλοποιείται μέσω του σχεδιασμού. Σε όλους τους κήπους παρατηρείται η διαρκής προσπάθεια αποτύπωσης της επιδιωκόμενης εικόνας, αφενός μέσω του αυστηρού σχεδιασμού και αφετέρου με την παρουσία του ρεαλιστικού στοιχείου της φύσης. Ο κήπος είναι ένας χώρος που μεταβάλλεται διαρκώς, δεν έχει τελική μορφή και αμετάβλητο χαρακτήρα. Παρά τον εφήμερο χαρακτήρα του και την ευπάθεια του, ο κήπος έχει ορισμένα σταθερά στοιχεία. Δεν σώζεται σήμερα πλήρης περιγραφή ή έστω αναπαράσταση ενός αρχαίου ελληνικού κήπου. Μόνο ένα πολύ μικρό τμήμα των πληροφοριών προέρχεται από εμπεριστατωμένη αρχαιολογική έρευνα και ανασκαφικά στοιχεία. Λόγω αυτών των ελλείψεων η έρευνα υποχρεωτικά επικεντρώνεται στην συγκέντρωση διάσπαρτων, ποικίλλων και αποσπασματικών αναφορών και απεικονίσεων, με σκοπό τη δημιουργία μιας όσο το δυνατόν πληρέστερης εικόνας για τον αρχαίο ελληνικό κήπο. Στο πρώτο κεφάλαιο της εργασίας επιχειρείται η συγκέντρωση και παράθεση των γραμματειακών πηγών καθώς και των σωζόμενων επιγραφικών μαρτυριών, από τις οποίες αντλούμε πληροφορίες για την ύπαρξη και την μορφολογία των αστικών κήπων και των ιερών αλσών. Σημαντικές πηγές πληροφόρησης είναι ο Όμηρος, μέσα από τα έργα του οποίου εξάγονται σημαντικές πληροφορίες που συμβάλλουν στην εξαγωγή μιας ενδεικτικής τυπολογίας. Πραγματοποιείται συνοπτική αναφορά του φιλοσοφικού πλαισίου μέσα από το οποίο οριζόταν η σχέση ανθρώπου και φύσης, σε μία προσπάθεια να αντιληφθούμε τους λόγους που οδήγησαν τον άνθρωπο στην κατασκευή φυσικών χώρων, όπως είναι οι κήποι, στο άμεσο περιβάλλον του και τέλος γίνεται αναφορά στο έργο του Θεόφραστου o οποίος αποτέλεσε τον πρώτο βοτανολόγο και συνάμα την πληρέστερη πηγή πληροφόρηση σχετικά με τα είδη και τους τρόπους καλλιέργειας κατά την αρχαιότητα. Επιπλέον, γίνεται αναφορά στους διάφορους τρόπους φύτευσης, σε τεχνικές διαμόρφωσης των φυτών, αλλά και σε όλα αυτά τα μεμονωμένα στοιχεία, που μπορούσε να συναντήσει κανείς σε έναν αρχαίο ελληνικό κήπο. Ακολούθως, το δεύτερο κεφάλαιο ασχολείται με τους αστικούς κήπους. Δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην πόλη της Αθήνας, χωρίς να παραλείπονται αναφορές και σε άλλες ελληνικές πόλεις του ηπειρωτικού και νησιωτικού χώρου. Ακόμα μελετώνται τα ελληνιστικά ανάκτορα της Μακεδονίας, στα οποία πιθανολογείται ο σχεδιασμός μεγάλων κήπων στις κεντρικές περίστυλες αυλές των συγκροτημάτων. Στο τρίτο κεφάλαιο, το κυρίως θέμα είναι οι κήποι και τα άλση που ανήκαν σε ιερά. Ο διαχωρισμός μεταξύ αστικών και ιερών κήπων αποσκοπεί στην συνολική και εις βάθος κατανόηση του ιδεολογικού υπόβαθρου και της ταυτότητας του κήπου στον αρχαίο ελληνικό χώρο κατά την αρχαϊκή, κλασική και ελληνιστική περίοδο. Τέλος με τον διαχωρισμό μεταξύ ιερών κήπων και ιερών άλσεων επιδιώκεται η εξαγωγή ενδεικτικής τυπολογίας και εν μέρει ποιοτικών χαρακτηριστικών μεταξύ των κοινών, βάσει ταυτότητας, χώρων.","The main case of this study is to provide as much as possible extended information and stimuli for a comprehensive approach to ancient Greek garden and restore its image in a time frame that a great part of the research community still ignores. The concept of the garden is so old that coincided with the advent of civilization. The garden in ancient Greece was a creation that aspired to integrate spatially, natural clusters within the city framework. In the majority of gardens is observed the constant attempt to capture its essence and final appearance partially through meticulous planning but also by ensuring the presence of natural elements. Gardens are places that alternate partially due to their fragile context and their ephemeral character, but at the same time the layout is subjected to specific spatial rules. Currently, there is no known complete description or even an attempted representation of how was the exact final formation of an ancient Greek garden and only a limited part of the information derive from well established archaeological survey and excavation data. Due to these deficiencies the investigation necessarily focuses on gathering the dispersed and varied references and depictions, to create a complete and an -as possible it can be under the circumstances- accurate plan of the gardens most common final design. The first chapter focuses in ancient written sources and the surviving epigraphic evidence from which we derive information on the existence and morphology of urban gardens and sacred groves. Among the listed important sources are Homeric poems, which lead us to some conclusions that help us form an indicative typology. A brief reference is made to the philosophical context within which the human interaction with nature is defined, in an attempt to understand the reasons that lead people to construct natural landscapes, such as gardens, in their immediate environment and lastly are mentioned Theophrastus scripts considering that he was the first botanist and at the same time, the most complete source of information on the species and most preferred common methods of cultivation in ancient Greece. Additionally, are referred the various methods of planting, the techniques that were used to alternate the shape of plants, but also all these individual elements that constituted an ancient Greek garden. The main topic of the second chapter is urban gardens. Mainly is emphasized the city of Athens without of course omitting to refer in other cities of Greek mainland but also important island regions. Furthermore are studied the Hellenistic palaces of Macedonia where the existence of large gardens in central peristyle courtyards of the complexes is assumed. In the third chapter are examined the sacred properties, gardens and groves, which belonged to temples. This distinction between urban and sacred gardens, attempts to lead in a comprehensive and understanding in depth the ideological context and identity of the garden in the ancient Greece during the Archaic, Classical and Hellenistic periods. Finally, through the distinction between sacred gardens and groves is pursued, the inference of an indicative typology and a partly qualitative approach of the characteristics that occurred between these similar, based on their identity, spaces."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι κήποι και τα ιερά άλση στην Ελλάδα από την αρχαϊκή έως και την ελληνιστική περίοδο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Παπαγεωργίου Αγγελική","Papageorgiou Angeliki"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Η βασική επιδίωξη της παρούσας μελέτης είναι να δοθούν όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες και ερεθίσματα για μία συνολική προσέγγιση του αρχαίου ελληνικού κήπου και την αποκατάσταση της εικόνας του σε ένα χρονικό πλαίσιο, που μεγάλο μέρος της ερευνητικής κοινότητας αγνοεί. Η έννοια του κήπου είναι τόσο παλαιά που ανάγεται ταυτόχρονα με την εμφάνιση του πολιτισμού. Ο κήπος στην αρχαία Ελλάδα ήταν ένα δημιούργημα που φιλοδοξούσε να εντάξει χωροταξικά ψήγματα του φυσικού τοπίου εντός του πλαισίου της πόλης. Ένας κήπος είναι το αποτέλεσμα της πρόθεσης που υλοποιείται μέσω του σχεδιασμού. Σε όλους τους κήπους παρατηρείται η διαρκής προσπάθεια αποτύπωσης της επιδιωκόμενης εικόνας, αφενός μέσω του αυστηρού σχεδιασμού και αφετέρου με την παρουσία του ρεαλιστικού στοιχείου της φύσης. Ο κήπος είναι ένας χώρος που μεταβάλλεται διαρκώς, δεν έχει τελική μορφή και αμετάβλητο χαρακτήρα. Παρά τον εφήμερο χαρακτήρα του και την ευπάθεια του, ο κήπος έχει ορισμένα σταθερά στοιχεία. Δεν σώζεται σήμερα πλήρης περιγραφή ή έστω αναπαράσταση ενός αρχαίου ελληνικού κήπου. Μόνο ένα πολύ μικρό τμήμα των πληροφοριών προέρχεται από εμπεριστατωμένη αρχαιολογική έρευνα και ανασκαφικά στοιχεία. Λόγω αυτών των ελλείψεων η έρευνα υποχρεωτικά επικεντρώνεται στην συγκέντρωση διάσπαρτων, ποικίλλων και αποσπασματικών αναφορών και απεικονίσεων, με σκοπό τη δημιουργία μιας όσο το δυνατόν πληρέστερης εικόνας για τον αρχαίο ελληνικό κήπο. Στο πρώτο κεφάλαιο της εργασίας επιχειρείται η συγκέντρωση και παράθεση των γραμματειακών πηγών καθώς και των σωζόμενων επιγραφικών μαρτυριών, από τις οποίες αντλούμε πληροφορίες για την ύπαρξη και την μορφολογία των αστικών κήπων και των ιερών αλσών. Σημαντικές πηγές πληροφόρησης είναι ο Όμηρος, μέσα από τα έργα του οποίου εξάγονται σημαντικές πληροφορίες που συμβάλλουν στην εξαγωγή μιας ενδεικτικής τυπολογίας. Πραγματοποιείται συνοπτική αναφορά του φιλοσοφικού πλαισίου μέσα από το οποίο οριζόταν η σχέση ανθρώπου και φύσης, σε μία προσπάθεια να αντιληφθούμε τους λόγους που οδήγησαν τον άνθρωπο στην κατασκευή φυσικών χώρων, όπως είναι οι κήποι, στο άμεσο περιβάλλον του και τέλος γίνεται αναφορά στο έργο του Θεόφραστου o οποίος αποτέλεσε τον πρώτο βοτανολόγο και συνάμα την πληρέστερη πηγή πληροφόρηση σχετικά με τα είδη και τους τρόπους καλλιέργειας κατά την αρχαιότητα. Επιπλέον, γίνεται αναφορά στους διάφορους τρόπους φύτευσης, σε τεχνικές διαμόρφωσης των φυτών, αλλά και σε όλα αυτά τα μεμονωμένα στοιχεία, που μπορούσε να συναντήσει κανείς σε έναν αρχαίο ελληνικό κήπο. Ακολούθως, το δεύτερο κεφάλαιο ασχολείται με τους αστικούς κήπους. Δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην πόλη της Αθήνας, χωρίς να παραλείπονται αναφορές και σε άλλες ελληνικές πόλεις του ηπειρωτικού και νησιωτικού χώρου. Ακόμα μελετώνται τα ελληνιστικά ανάκτορα της Μακεδονίας, στα οποία πιθανολογείται ο σχεδιασμός μεγάλων κήπων στις κεντρικές περίστυλες αυλές των συγκροτημάτων. Στο τρίτο κεφάλαιο, το κυρίως θέμα είναι οι κήποι και τα άλση που ανήκαν σε ιερά. Ο διαχωρισμός μεταξύ αστικών και ιερών κήπων αποσκοπεί στην συνολική και εις βάθος κατανόηση του ιδεολογικού υπόβαθρου και της ταυτότητας του κήπου στον αρχαίο ελληνικό χώρο κατά την αρχαϊκή, κλασική και ελληνιστική περίοδο. Τέλος με τον διαχωρισμό μεταξύ ιερών κήπων και ιερών άλσεων επιδιώκεται η εξαγωγή ενδεικτικής τυπολογίας και εν μέρει ποιοτικών χαρακτηριστικών μεταξύ των κοινών, βάσει ταυτότητας, χώρων.","The main case of this study is to provide as much as possible extended information and stimuli for a comprehensive approach to ancient Greek garden and restore its image in a time frame that a great part of the research community still ignores. The concept of the garden is so old that coincided with the advent of civilization. The garden in ancient Greece was a creation that aspired to integrate spatially, natural clusters within the city framework. In the majority of gardens is observed the constant attempt to capture its essence and final appearance partially through meticulous planning but also by ensuring the presence of natural elements. Gardens are places that alternate partially due to their fragile context and their ephemeral character, but at the same time the layout is subjected to specific spatial rules. Currently, there is no known complete description or even an attempted representation of how was the exact final formation of an ancient Greek garden and only a limited part of the information derive from well established archaeological survey and excavation data. Due to these deficiencies the investigation necessarily focuses on gathering the dispersed and varied references and depictions, to create a complete and an -as possible it can be under the circumstances- accurate plan of the gardens most common final design. The first chapter focuses in ancient written sources and the surviving epigraphic evidence from which we derive information on the existence and morphology of urban gardens and sacred groves. Among the listed important sources are Homeric poems, which lead us to some conclusions that help us form an indicative typology. A brief reference is made to the philosophical context within which the human interaction with nature is defined, in an attempt to understand the reasons that lead people to construct natural landscapes, such as gardens, in their immediate environment and lastly are mentioned Theophrastus scripts considering that he was the first botanist and at the same time, the most complete source of information on the species and most preferred common methods of cultivation in ancient Greece. Additionally, are referred the various methods of planting, the techniques that were used to alternate the shape of plants, but also all these individual elements that constituted an ancient Greek garden. The main topic of the second chapter is urban gardens. Mainly is emphasized the city of Athens without of course omitting to refer in other cities of Greek mainland but also important island regions. Furthermore are studied the Hellenistic palaces of Macedonia where the existence of large gardens in central peristyle courtyards of the complexes is assumed. In the third chapter are examined the sacred properties, gardens and groves, which belonged to temples. This distinction between urban and sacred gardens, attempts to lead in a comprehensive and understanding in depth the ideological context and identity of the garden in the ancient Greece during the Archaic, Classical and Hellenistic periods. Finally, through the distinction between sacred gardens and groves is pursued, the inference of an indicative typology and a partly qualitative approach of the characteristics that occurred between these similar, based on their identity, spaces."],"dc:identifier":["uoadl:1327947","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1327947"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Αρχαιολογία","Archaeology"],"dc:title":["Οι κήποι και τα ιερά άλση στην Ελλάδα από την αρχαϊκή έως και την ελληνιστική περίοδο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:27:31Z"}