{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1328238"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1328238","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η διερεύνηση των πιθανών επιδράσεων της εκφραστικής γραφής στην ψυχική υγεία ατόμων με σχιζοφρένεια και ατόμων με διπολική διαταραχή","abstract":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η εκφραστική γραφή (γραφή για τραυματικά και στρεσογόνα γεγονότα) έχει βρεθεί πως μπορεί να βελτιώσει τόσο τη σωματική, όσο και την ψυχική υγεία σε κλινικούς ή μη πληθυσμούς. Η σχετική βιβλιογραφία αφορούσε ενήλικα άτομα διαγνωσμένα με κατάθλιψη, ενώ διαπιστώθηκε έλλειψη αντίστοιχης έρευνας στις ψυχώσεις. Στόχος της παρούσας έρευνας ήταν να συμπληρώσει το κενό αυτό, εξετάζοντας τις επιδράσεις της εκφραστικής γραφής στην ψυχική υγεία ενηλίκων με σχιζοφρένεια ή διπολική διαταραχή. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Oι συμμετέχοντες ήταν 20 άτομα (12 άνδρες, 8 γυναίκες) με σχιζοφρένεια (10 άνδρες, 5 γυναίκες) ή διπολική διαταραχή (2 άνδρες, 3 γυναίκες) που συμμετείχαν στις δραστηριότητες του Κέντρου Επαγγελματικής Προεργασίας και Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης (ΚΕΠ) του Αιγινητείου Νοσοκομείου. Κατανεμήθηκαν τυχαιοποιημένα σε δύο ομάδες, την ομάδα της εκφραστικής γραφής (ομάδα παρέμβασης) και την ομάδα των δημιουργικών δραστηριοτήτων (ομάδα ελέγχου). Οι συμμετέχοντες στην ομάδα εκφραστικής γραφής έγραφαν για περίπου 20 λεπτά (45 λεπτά η συνολική διάρκεια παρέμβασης) μια φορά την εβδομάδα για διάστημα 3 μηνών, ενώ η ομάδα έλεγχου απλώς συμμετείχε για αντίστοιχους χρόνους σε ομαδικές δραστηριότητες (εργοθεραπεία κλπ.). Πέντε ερωτηματολόγια συμπληρώθηκαν και από τις δύο ομάδες πριν και μετά την παρέμβαση: I. Montreal Cognitive Assessment (ΜοCA), II. Symptom Checklist 90 Revised (SCL-90-R), ΙΙΙ. Dispositional Resilience Scale (DRS-15), IV. WhoDas II και V. Gough personality scale. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Ο αδρός νευροψυχολογικός έλεγχος (ΜοCA) κατέδειξε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων, υπέρ της ομάδας εκφραστικής γραφής. Ο έλεγχος λειτουργικότητας (WhoDas II) έδειξε σημαντική βελτίωση και στις δύο ομάδες μετά τη θεραπεία, αλλά η ομάδα εκφραστικής γραφής παρουσίασε μεγαλύτερη βελτίωση. Οι υπόλοιπες κλίμακες (SCL-90-R, DRS-15 και Gough personality scale) δεν ανέδειξαν διαφοροποιήσεις που να υποστηρίζουν με βεβαιότητα την ευεργετική επίδραση της εκφραστικής γραφής στην ψυχική υγεία των ατόμων με σχιζοφρένεια ή διπολική διαταραχή, καθώς δεν εμφανίσθηκαν διαφοροποιήσεις στην ψυχοπαθολογία, την ψυχική ανθεκτικότητα ή τη δημιουργικότητα μεταξύ των ομάδων. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Το σύνολο των παραπάνω ευρημάτων στηρίζει την άποψη ότι περαιτέρω έρευνα σε σχέση με την επίδραση της εκφραστικής γραφής επί της λειτουργικότητας ατόμων με σχιζοφρένεια ή διπολική διαταραχή θα ήταν γόνιμη, προκειμένου να διερευνηθεί πλήρως η δυνατότητα της εκφραστικής γραφής να προσφέρει ένα μεγαλύτερο θεραπευτικό αποτέλεσμα. ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΧΗ: Εκφραστικές - Δημιουργικές Ψυχοθεραπείες, Ψ’ύχωση ΛΕΞΕΙΣ ΚΛΕΙΔΙΑ: εκφραστική γραφή (expressive writing), εκφραστική γραφή και ψυχική υγεία (expressive writing and mental health), κλινικοί πληθυσμοί (clinical populations), γραπτή συναισθηματική αποκάλυψη (written emotional disclosure).","abstract_html":"ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η εκφραστική γραφή (γραφή για τραυματικά και στρεσογόνα γεγονότα) έχει βρεθεί πως μπορεί να βελτιώσει τόσο τη σωματική, όσο και την ψυχική υγεία σε κλινικούς ή μη πληθυσμούς. Η σχετική βιβλιογραφία αφορούσε ενήλικα άτομα διαγνωσμένα με κατάθλιψη, ενώ διαπιστώθηκε έλλειψη αντίστοιχης έρευνας στις ψυχώσεις. Στόχος της παρούσας έρευνας ήταν να συμπληρώσει το κενό αυτό, εξετάζοντας τις επιδράσεις της εκφραστικής γραφής στην ψυχική υγεία ενηλίκων με σχιζοφρένεια ή διπολική διαταραχή. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Oι συμμετέχοντες ήταν 20 άτομα (12 άνδρες, 8 γυναίκες) με σχιζοφρένεια (10 άνδρες, 5 γυναίκες) ή διπολική διαταραχή (2 άνδρες, 3 γυναίκες) που συμμετείχαν στις δραστηριότητες του Κέντρου Επαγγελματικής Προεργασίας και Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης (ΚΕΠ) του Αιγινητείου Νοσοκομείου. Κατανεμήθηκαν τυχαιοποιημένα σε δύο ομάδες, την ομάδα της εκφραστικής γραφής (ομάδα παρέμβασης) και την ομάδα των δημιουργικών δραστηριοτήτων (ομάδα ελέγχου). Οι συμμετέχοντες στην ομάδα εκφραστικής γραφής έγραφαν για περίπου 20 λεπτά (45 λεπτά η συνολική διάρκεια παρέμβασης) μια φορά την εβδομάδα για διάστημα 3 μηνών, ενώ η ομάδα έλεγχου απλώς συμμετείχε για αντίστοιχους χρόνους σε ομαδικές δραστηριότητες (εργοθεραπεία κλπ.). Πέντε ερωτηματολόγια συμπληρώθηκαν και από τις δύο ομάδες πριν και μετά την παρέμβαση: I. Montreal Cognitive Assessment (ΜοCA), II. Symptom Checklist 90 Revised (SCL-90-R), ΙΙΙ. Dispositional Resilience Scale (DRS-15), IV. WhoDas II και V. Gough personality scale. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Ο αδρός νευροψυχολογικός έλεγχος (ΜοCA) κατέδειξε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων, υπέρ της ομάδας εκφραστικής γραφής. Ο έλεγχος λειτουργικότητας (WhoDas II) έδειξε σημαντική βελτίωση και στις δύο ομάδες μετά τη θεραπεία, αλλά η ομάδα εκφραστικής γραφής παρουσίασε μεγαλύτερη βελτίωση. Οι υπόλοιπες κλίμακες (SCL-90-R, DRS-15 και Gough personality scale) δεν ανέδειξαν διαφοροποιήσεις που να υποστηρίζουν με βεβαιότητα την ευεργετική επίδραση της εκφραστικής γραφής στην ψυχική υγεία των ατόμων με σχιζοφρένεια ή διπολική διαταραχή, καθώς δεν εμφανίσθηκαν διαφοροποιήσεις στην ψυχοπαθολογία, την ψυχική ανθεκτικότητα ή τη δημιουργικότητα μεταξύ των ομάδων. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Το σύνολο των παραπάνω ευρημάτων στηρίζει την άποψη ότι περαιτέρω έρευνα σε σχέση με την επίδραση της εκφραστικής γραφής επί της λειτουργικότητας ατόμων με σχιζοφρένεια ή διπολική διαταραχή θα ήταν γόνιμη, προκειμένου να διερευνηθεί πλήρως η δυνατότητα της εκφραστικής γραφής να προσφέρει ένα μεγαλύτερο θεραπευτικό αποτέλεσμα. ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΧΗ: Εκφραστικές - Δημιουργικές Ψυχοθεραπείες, Ψ’ύχωση ΛΕΞΕΙΣ ΚΛΕΙΔΙΑ: εκφραστική γραφή (expressive writing), εκφραστική γραφή και ψυχική υγεία (expressive writing and mental health), κλινικοί πληθυσμοί (clinical populations), γραπτή συναισθηματική αποκάλυψη (written emotional disclosure).","abstract_has_math":false,"creators":["Λαμνάτου Ελένη","Lamnatou Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:27:34Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1328238"],"render_values":[{"text":"uoadl:1328238","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1328238","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1328238","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1328238","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Λαμνάτου Ελένη","Lamnatou Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1328238","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1328238"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η εκφραστική γραφή (γραφή για τραυματικά και στρεσογόνα γεγονότα) έχει βρεθεί πως μπορεί να βελτιώσει τόσο τη σωματική, όσο και την ψυχική υγεία σε κλινικούς ή μη πληθυσμούς. Η σχετική βιβλιογραφία αφορούσε ενήλικα άτομα διαγνωσμένα με κατάθλιψη, ενώ διαπιστώθηκε έλλειψη αντίστοιχης έρευνας στις ψυχώσεις. Στόχος της παρούσας έρευνας ήταν να συμπληρώσει το κενό αυτό, εξετάζοντας τις επιδράσεις της εκφραστικής γραφής στην ψυχική υγεία ενηλίκων με σχιζοφρένεια ή διπολική διαταραχή. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Oι συμμετέχοντες ήταν 20 άτομα (12 άνδρες, 8 γυναίκες) με σχιζοφρένεια (10 άνδρες, 5 γυναίκες) ή διπολική διαταραχή (2 άνδρες, 3 γυναίκες) που συμμετείχαν στις δραστηριότητες του Κέντρου Επαγγελματικής Προεργασίας και Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης (ΚΕΠ) του Αιγινητείου Νοσοκομείου. Κατανεμήθηκαν τυχαιοποιημένα σε δύο ομάδες, την ομάδα της εκφραστικής γραφής (ομάδα παρέμβασης) και την ομάδα των δημιουργικών δραστηριοτήτων (ομάδα ελέγχου). Οι συμμετέχοντες στην ομάδα εκφραστικής γραφής έγραφαν για περίπου 20 λεπτά (45 λεπτά η συνολική διάρκεια παρέμβασης) μια φορά την εβδομάδα για διάστημα 3 μηνών, ενώ η ομάδα έλεγχου απλώς συμμετείχε για αντίστοιχους χρόνους σε ομαδικές δραστηριότητες (εργοθεραπεία κλπ.). Πέντε ερωτηματολόγια συμπληρώθηκαν και από τις δύο ομάδες πριν και μετά την παρέμβαση: I. Montreal Cognitive Assessment (ΜοCA), II. Symptom Checklist 90 Revised (SCL-90-R), ΙΙΙ. Dispositional Resilience Scale (DRS-15), IV. WhoDas II και V. Gough personality scale. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Ο αδρός νευροψυχολογικός έλεγχος (ΜοCA) κατέδειξε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων, υπέρ της ομάδας εκφραστικής γραφής. Ο έλεγχος λειτουργικότητας (WhoDas II) έδειξε σημαντική βελτίωση και στις δύο ομάδες μετά τη θεραπεία, αλλά η ομάδα εκφραστικής γραφής παρουσίασε μεγαλύτερη βελτίωση. Οι υπόλοιπες κλίμακες (SCL-90-R, DRS-15 και Gough personality scale) δεν ανέδειξαν διαφοροποιήσεις που να υποστηρίζουν με βεβαιότητα την ευεργετική επίδραση της εκφραστικής γραφής στην ψυχική υγεία των ατόμων με σχιζοφρένεια ή διπολική διαταραχή, καθώς δεν εμφανίσθηκαν διαφοροποιήσεις στην ψυχοπαθολογία, την ψυχική ανθεκτικότητα ή τη δημιουργικότητα μεταξύ των ομάδων. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Το σύνολο των παραπάνω ευρημάτων στηρίζει την άποψη ότι περαιτέρω έρευνα σε σχέση με την επίδραση της εκφραστικής γραφής επί της λειτουργικότητας ατόμων με σχιζοφρένεια ή διπολική διαταραχή θα ήταν γόνιμη, προκειμένου να διερευνηθεί πλήρως η δυνατότητα της εκφραστικής γραφής να προσφέρει ένα μεγαλύτερο θεραπευτικό αποτέλεσμα. ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΧΗ: Εκφραστικές - Δημιουργικές Ψυχοθεραπείες, Ψ’ύχωση ΛΕΞΕΙΣ ΚΛΕΙΔΙΑ: εκφραστική γραφή (expressive writing), εκφραστική γραφή και ψυχική υγεία (expressive writing and mental health), κλινικοί πληθυσμοί (clinical populations), γραπτή συναισθηματική αποκάλυψη (written emotional disclosure).","ABSTRACT BACKGROUND: Expressive writing has been found to improve both physical and psychological health in non-clinical and clinical populations. The relevant clinical literature is restricted to persons with depression, while little is known about the impact of expressive writing in psychosis. The purpose of this study was to fill this gap by examining the effects of expressive writing on the mental state of people with schizophrenia or bipolar disorder. METHODS: Participants were 20 individuals (12 males, 8 females) with schizophrenia (10 males, 5 females) or bipolar disorder (2 males, 3 females) participating in the activities of the ‘Κέντρο Επαγγελματικής Προεργασίας και Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης’ (ΚΕΠ). They were randomly allocated to an expressive writing (intervention) group or to a creative activities group (control group). Participants of the expressive writing group were directed to write for 20 minutes (45 minutes the total duration of intervention) once a week, for a 3 month period. Control group participants were engaged in team activities not involving writing. All participants completed a battery of five questionnaires before and after the 3month intervention: I. Montreal Cognitive Assessment (ΜοCA), II. Symptom Checklist 90 Revised (SCL-90-R), ΙΙΙ. Dispositional Resilience Scale (DRS-15), IV. Who Das II and V. Gough personality scale. RESULTS: The global cognitive measure (ΜοCA) revealed signifant group differentiation with superior performance in the expressive writing group. The general functioning index (WhoDas II) revealed significant improvement in both groups after the 3-month intervention, with greater improvement in the expressive writing group. The remaining three scales (SCL-90-R, DRS-15 and Gough personality scale) failed to differentiate the two groups, as there were no significant differences in psycopathology, resilience or creativity between the two groups. These results do not support unequivocally a beneficial effect of expressive writing on the mental health of patients with schizophrenia or bipolar disorder. CONCLUSIONS: These results, considered as a whole, support the view that further research on the effects of expressive writing on the general functioning of patients with schizophrenia or bipolar disorder would be useful towards a fuller exploration of the potential of expressive writing to offer a significant therapeutic effect in these clinical entities. SUBJECT AREA: Expressive – Creative Psychotherapies, Phychosis KEYWORDS: expressive writing, expressive writing and mental health, expressive writing and clinical populations, written emotional disclosure."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η διερεύνηση των πιθανών επιδράσεων της εκφραστικής γραφής στην ψυχική υγεία ατόμων με σχιζοφρένεια και ατόμων με διπολική διαταραχή"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Λαμνάτου Ελένη","Lamnatou Eleni"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Η εκφραστική γραφή (γραφή για τραυματικά και στρεσογόνα γεγονότα) έχει βρεθεί πως μπορεί να βελτιώσει τόσο τη σωματική, όσο και την ψυχική υγεία σε κλινικούς ή μη πληθυσμούς. Η σχετική βιβλιογραφία αφορούσε ενήλικα άτομα διαγνωσμένα με κατάθλιψη, ενώ διαπιστώθηκε έλλειψη αντίστοιχης έρευνας στις ψυχώσεις. Στόχος της παρούσας έρευνας ήταν να συμπληρώσει το κενό αυτό, εξετάζοντας τις επιδράσεις της εκφραστικής γραφής στην ψυχική υγεία ενηλίκων με σχιζοφρένεια ή διπολική διαταραχή. ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΑ: Oι συμμετέχοντες ήταν 20 άτομα (12 άνδρες, 8 γυναίκες) με σχιζοφρένεια (10 άνδρες, 5 γυναίκες) ή διπολική διαταραχή (2 άνδρες, 3 γυναίκες) που συμμετείχαν στις δραστηριότητες του Κέντρου Επαγγελματικής Προεργασίας και Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης (ΚΕΠ) του Αιγινητείου Νοσοκομείου. Κατανεμήθηκαν τυχαιοποιημένα σε δύο ομάδες, την ομάδα της εκφραστικής γραφής (ομάδα παρέμβασης) και την ομάδα των δημιουργικών δραστηριοτήτων (ομάδα ελέγχου). Οι συμμετέχοντες στην ομάδα εκφραστικής γραφής έγραφαν για περίπου 20 λεπτά (45 λεπτά η συνολική διάρκεια παρέμβασης) μια φορά την εβδομάδα για διάστημα 3 μηνών, ενώ η ομάδα έλεγχου απλώς συμμετείχε για αντίστοιχους χρόνους σε ομαδικές δραστηριότητες (εργοθεραπεία κλπ.). Πέντε ερωτηματολόγια συμπληρώθηκαν και από τις δύο ομάδες πριν και μετά την παρέμβαση: I. Montreal Cognitive Assessment (ΜοCA), II. Symptom Checklist 90 Revised (SCL-90-R), ΙΙΙ. Dispositional Resilience Scale (DRS-15), IV. WhoDas II και V. Gough personality scale. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ: Ο αδρός νευροψυχολογικός έλεγχος (ΜοCA) κατέδειξε στατιστικά σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων, υπέρ της ομάδας εκφραστικής γραφής. Ο έλεγχος λειτουργικότητας (WhoDas II) έδειξε σημαντική βελτίωση και στις δύο ομάδες μετά τη θεραπεία, αλλά η ομάδα εκφραστικής γραφής παρουσίασε μεγαλύτερη βελτίωση. Οι υπόλοιπες κλίμακες (SCL-90-R, DRS-15 και Gough personality scale) δεν ανέδειξαν διαφοροποιήσεις που να υποστηρίζουν με βεβαιότητα την ευεργετική επίδραση της εκφραστικής γραφής στην ψυχική υγεία των ατόμων με σχιζοφρένεια ή διπολική διαταραχή, καθώς δεν εμφανίσθηκαν διαφοροποιήσεις στην ψυχοπαθολογία, την ψυχική ανθεκτικότητα ή τη δημιουργικότητα μεταξύ των ομάδων. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ: Το σύνολο των παραπάνω ευρημάτων στηρίζει την άποψη ότι περαιτέρω έρευνα σε σχέση με την επίδραση της εκφραστικής γραφής επί της λειτουργικότητας ατόμων με σχιζοφρένεια ή διπολική διαταραχή θα ήταν γόνιμη, προκειμένου να διερευνηθεί πλήρως η δυνατότητα της εκφραστικής γραφής να προσφέρει ένα μεγαλύτερο θεραπευτικό αποτέλεσμα. ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΧΗ: Εκφραστικές - Δημιουργικές Ψυχοθεραπείες, Ψ’ύχωση ΛΕΞΕΙΣ ΚΛΕΙΔΙΑ: εκφραστική γραφή (expressive writing), εκφραστική γραφή και ψυχική υγεία (expressive writing and mental health), κλινικοί πληθυσμοί (clinical populations), γραπτή συναισθηματική αποκάλυψη (written emotional disclosure).","ABSTRACT BACKGROUND: Expressive writing has been found to improve both physical and psychological health in non-clinical and clinical populations. The relevant clinical literature is restricted to persons with depression, while little is known about the impact of expressive writing in psychosis. The purpose of this study was to fill this gap by examining the effects of expressive writing on the mental state of people with schizophrenia or bipolar disorder. METHODS: Participants were 20 individuals (12 males, 8 females) with schizophrenia (10 males, 5 females) or bipolar disorder (2 males, 3 females) participating in the activities of the ‘Κέντρο Επαγγελματικής Προεργασίας και Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης’ (ΚΕΠ). They were randomly allocated to an expressive writing (intervention) group or to a creative activities group (control group). Participants of the expressive writing group were directed to write for 20 minutes (45 minutes the total duration of intervention) once a week, for a 3 month period. Control group participants were engaged in team activities not involving writing. All participants completed a battery of five questionnaires before and after the 3month intervention: I. Montreal Cognitive Assessment (ΜοCA), II. Symptom Checklist 90 Revised (SCL-90-R), ΙΙΙ. Dispositional Resilience Scale (DRS-15), IV. Who Das II and V. Gough personality scale. RESULTS: The global cognitive measure (ΜοCA) revealed signifant group differentiation with superior performance in the expressive writing group. The general functioning index (WhoDas II) revealed significant improvement in both groups after the 3-month intervention, with greater improvement in the expressive writing group. The remaining three scales (SCL-90-R, DRS-15 and Gough personality scale) failed to differentiate the two groups, as there were no significant differences in psycopathology, resilience or creativity between the two groups. These results do not support unequivocally a beneficial effect of expressive writing on the mental health of patients with schizophrenia or bipolar disorder. CONCLUSIONS: These results, considered as a whole, support the view that further research on the effects of expressive writing on the general functioning of patients with schizophrenia or bipolar disorder would be useful towards a fuller exploration of the potential of expressive writing to offer a significant therapeutic effect in these clinical entities. SUBJECT AREA: Expressive – Creative Psychotherapies, Phychosis KEYWORDS: expressive writing, expressive writing and mental health, expressive writing and clinical populations, written emotional disclosure."],"dc:identifier":["uoadl:1328238","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1328238"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Η διερεύνηση των πιθανών επιδράσεων της εκφραστικής γραφής στην ψυχική υγεία ατόμων με σχιζοφρένεια και ατόμων με διπολική διαταραχή"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:27:34Z"}