{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1328338"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1328338","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Οι επιπτώσεις του οδοντιατρικού αμαλγάματος στην υγεία, στο περιβάλλον και η διαχείρισή του στο οδοντιατρείο","abstract":"Το οδοντιατρικό αμάλγαμα χρησιμοποιείται σχεδόν δύο αιώνες για την αποκατάσταση των τερηδονισμένων δοντιών. Είναι το πιο μελετημένο και το πλέον αμφιλεγόμενο βιοϋλικό, εξαιτίας της σύστασης του κατά 50% από υδράργυρο, ένα βαρύ μέταλλο γνωστό για την τοξικότητά του στους ανθρώπους και στο περιβάλλον. Οι επιπτώσεις της χρόνιας έκθεσης στον υδράργυρο που εκλύεται από τις εμφράξεις αμαλγάματος έχουν αποτελέσει αντικείμενο πολυάριθμων μελετών. Τα συμπεράσματά τους είναι αντικρουόμενα, ενώ λίγες είναι οι αναφορές για τις επιπτώσεις των υπόλοιπων συστατικών του στην υγεία. Ο υδράργυρος των εμφράξεων αμαλγάματος έχει προταθεί ότι προκαλεί νευρολογικές και ψυχιατρικές ασθένειες, νευροψυχολογικά ελλείμματα, νεφρικές βλάβες, προβλήματα στην αναπαραγωγή, αυτισμό, αυτοάνοσα νοσήματα, αλλεργικές αντιδράσεις από επαφή και αντοχή στα αντιβιοτικά. Οι μέχρι τώρα έρευνες δεν έχουν τεκμηριώσει τη συσχέτιση του αμαλγάματος με συγκεκριμένα συστηματικά νοσήματα. Η ευρεία και μακρόχρονη χρήση του καθώς και η έλλειψη τεκμηρίωσης της τοξικότητας του έχει οδηγήσει μέλη της επιστημονικής κοινότητας και φορείς, όπως την Επιστημονική Επιτροπή για τους αναδυόμενους και τους πρόσφατα εντοπιζόμενους κινδύνους για την υγεία (SCENIHR), τον Αμερικανικό Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) και πολυάριθμους οδοντιατρικούς συλλόγους να θεωρούν το αμάλγαμα αξιόπιστο και ασφαλές εμφρακτικό υλικό. Ωστόσο, το οδοντιατρικό αμάλγαμα αποτελεί πηγή υδραργύρου στο περιβάλλον και η σύμβαση της Minamata (2013) προβλέπει τη σταδιακή μείωση της χρήσης του. Η χρήση ασφαλέστερων εμφρακτικών υλικών και η ορθή διαχείριση των αποβλήτων αμαλγάματος στο οδοντιατρείο είναι αναγκαία για την πρόληψη των επιπτώσεων του αμαλγάματος στην υγεία και στο περιβάλλον.","abstract_html":"Το οδοντιατρικό αμάλγαμα χρησιμοποιείται σχεδόν δύο αιώνες για την αποκατάσταση των τερηδονισμένων δοντιών. Είναι το πιο μελετημένο και το πλέον αμφιλεγόμενο βιοϋλικό, εξαιτίας της σύστασης του κατά 50% από υδράργυρο, ένα βαρύ μέταλλο γνωστό για την τοξικότητά του στους ανθρώπους και στο περιβάλλον. Οι επιπτώσεις της χρόνιας έκθεσης στον υδράργυρο που εκλύεται από τις εμφράξεις αμαλγάματος έχουν αποτελέσει αντικείμενο πολυάριθμων μελετών. Τα συμπεράσματά τους είναι αντικρουόμενα, ενώ λίγες είναι οι αναφορές για τις επιπτώσεις των υπόλοιπων συστατικών του στην υγεία. Ο υδράργυρος των εμφράξεων αμαλγάματος έχει προταθεί ότι προκαλεί νευρολογικές και ψυχιατρικές ασθένειες, νευροψυχολογικά ελλείμματα, νεφρικές βλάβες, προβλήματα στην αναπαραγωγή, αυτισμό, αυτοάνοσα νοσήματα, αλλεργικές αντιδράσεις από επαφή και αντοχή στα αντιβιοτικά. Οι μέχρι τώρα έρευνες δεν έχουν τεκμηριώσει τη συσχέτιση του αμαλγάματος με συγκεκριμένα συστηματικά νοσήματα. Η ευρεία και μακρόχρονη χρήση του καθώς και η έλλειψη τεκμηρίωσης της τοξικότητας του έχει οδηγήσει μέλη της επιστημονικής κοινότητας και φορείς, όπως την Επιστημονική Επιτροπή για τους αναδυόμενους και τους πρόσφατα εντοπιζόμενους κινδύνους για την υγεία (SCENIHR), τον Αμερικανικό Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) και πολυάριθμους οδοντιατρικούς συλλόγους να θεωρούν το αμάλγαμα αξιόπιστο και ασφαλές εμφρακτικό υλικό. Ωστόσο, το οδοντιατρικό αμάλγαμα αποτελεί πηγή υδραργύρου στο περιβάλλον και η σύμβαση της Minamata (2013) προβλέπει τη σταδιακή μείωση της χρήσης του. Η χρήση ασφαλέστερων εμφρακτικών υλικών και η ορθή διαχείριση των αποβλήτων αμαλγάματος στο οδοντιατρείο είναι αναγκαία για την πρόληψη των επιπτώσεων του αμαλγάματος στην υγεία και στο περιβάλλον.","abstract_has_math":false,"creators":["Καρανάση Μαρία","Karanasi Maria"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:27:34Z","subjects":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1328338"],"render_values":[{"text":"uoadl:1328338","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1328338","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1328338","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1328338","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Καρανάση Μαρία","Karanasi Maria"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1328338","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1328338"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το οδοντιατρικό αμάλγαμα χρησιμοποιείται σχεδόν δύο αιώνες για την αποκατάσταση των τερηδονισμένων δοντιών. Είναι το πιο μελετημένο και το πλέον αμφιλεγόμενο βιοϋλικό, εξαιτίας της σύστασης του κατά 50% από υδράργυρο, ένα βαρύ μέταλλο γνωστό για την τοξικότητά του στους ανθρώπους και στο περιβάλλον. Οι επιπτώσεις της χρόνιας έκθεσης στον υδράργυρο που εκλύεται από τις εμφράξεις αμαλγάματος έχουν αποτελέσει αντικείμενο πολυάριθμων μελετών. Τα συμπεράσματά τους είναι αντικρουόμενα, ενώ λίγες είναι οι αναφορές για τις επιπτώσεις των υπόλοιπων συστατικών του στην υγεία. Ο υδράργυρος των εμφράξεων αμαλγάματος έχει προταθεί ότι προκαλεί νευρολογικές και ψυχιατρικές ασθένειες, νευροψυχολογικά ελλείμματα, νεφρικές βλάβες, προβλήματα στην αναπαραγωγή, αυτισμό, αυτοάνοσα νοσήματα, αλλεργικές αντιδράσεις από επαφή και αντοχή στα αντιβιοτικά. Οι μέχρι τώρα έρευνες δεν έχουν τεκμηριώσει τη συσχέτιση του αμαλγάματος με συγκεκριμένα συστηματικά νοσήματα. Η ευρεία και μακρόχρονη χρήση του καθώς και η έλλειψη τεκμηρίωσης της τοξικότητας του έχει οδηγήσει μέλη της επιστημονικής κοινότητας και φορείς, όπως την Επιστημονική Επιτροπή για τους αναδυόμενους και τους πρόσφατα εντοπιζόμενους κινδύνους για την υγεία (SCENIHR), τον Αμερικανικό Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) και πολυάριθμους οδοντιατρικούς συλλόγους να θεωρούν το αμάλγαμα αξιόπιστο και ασφαλές εμφρακτικό υλικό. Ωστόσο, το οδοντιατρικό αμάλγαμα αποτελεί πηγή υδραργύρου στο περιβάλλον και η σύμβαση της Minamata (2013) προβλέπει τη σταδιακή μείωση της χρήσης του. Η χρήση ασφαλέστερων εμφρακτικών υλικών και η ορθή διαχείριση των αποβλήτων αμαλγάματος στο οδοντιατρείο είναι αναγκαία για την πρόληψη των επιπτώσεων του αμαλγάματος στην υγεία και στο περιβάλλον.","Dental amalgam has been used for almost two centuries for the restoration of decayed teeth. It has been the most studied and most controversial biomaterial until now due to its high concentration (50%) in mercury, mercury and its compounds being established as environmental pollutant and human toxicant. Therefore, a large number of studies have been carried out to evaluate the effects of the long-term exposure to mercury leaking from dental amalgam fillings. The conclusions of the studies are controversial, while there are only a few reports on the effects of the other components of dental amalgam on human health. Dental amalgam has been claimed to cause neurological or psychiatric diseases, neuropsychological deficits, renal damage, immunotoxicity, reproductive toxicity, autism, hypersensitivity reactions and antibiotic resistance. The previous studies have not established the association of dental amalgam with certain systemic diseases. The long-lasting and intensive use of dental amalgam, as well as the lack of scientifically based evidence of its toxicity, has led members of the scientific community and institutions, such as the Scientific Committee on Emerging and Newly Identified Health Risks (SCENIHR), the U.S. Food and Drug Administration (FDA), the American Dental Association (ADA) and numerous dental associations world-wide to consider dental amalgam as a reliable and safe restorative material. However, dental amalgam is a source of mercury emission in the environment and the Minamata Convention (2013) provides for the gradual reduction of its use. The use of safer restorative materials and the proper management of amalgam waste is necessary to prevent the serious effects of amalgam on human health and on the environment."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Οι επιπτώσεις του οδοντιατρικού αμαλγάματος στην υγεία, στο περιβάλλον και η διαχείρισή του στο οδοντιατρείο"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Καρανάση Μαρία","Karanasi Maria"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Το οδοντιατρικό αμάλγαμα χρησιμοποιείται σχεδόν δύο αιώνες για την αποκατάσταση των τερηδονισμένων δοντιών. Είναι το πιο μελετημένο και το πλέον αμφιλεγόμενο βιοϋλικό, εξαιτίας της σύστασης του κατά 50% από υδράργυρο, ένα βαρύ μέταλλο γνωστό για την τοξικότητά του στους ανθρώπους και στο περιβάλλον. Οι επιπτώσεις της χρόνιας έκθεσης στον υδράργυρο που εκλύεται από τις εμφράξεις αμαλγάματος έχουν αποτελέσει αντικείμενο πολυάριθμων μελετών. Τα συμπεράσματά τους είναι αντικρουόμενα, ενώ λίγες είναι οι αναφορές για τις επιπτώσεις των υπόλοιπων συστατικών του στην υγεία. Ο υδράργυρος των εμφράξεων αμαλγάματος έχει προταθεί ότι προκαλεί νευρολογικές και ψυχιατρικές ασθένειες, νευροψυχολογικά ελλείμματα, νεφρικές βλάβες, προβλήματα στην αναπαραγωγή, αυτισμό, αυτοάνοσα νοσήματα, αλλεργικές αντιδράσεις από επαφή και αντοχή στα αντιβιοτικά. Οι μέχρι τώρα έρευνες δεν έχουν τεκμηριώσει τη συσχέτιση του αμαλγάματος με συγκεκριμένα συστηματικά νοσήματα. Η ευρεία και μακρόχρονη χρήση του καθώς και η έλλειψη τεκμηρίωσης της τοξικότητας του έχει οδηγήσει μέλη της επιστημονικής κοινότητας και φορείς, όπως την Επιστημονική Επιτροπή για τους αναδυόμενους και τους πρόσφατα εντοπιζόμενους κινδύνους για την υγεία (SCENIHR), τον Αμερικανικό Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) και πολυάριθμους οδοντιατρικούς συλλόγους να θεωρούν το αμάλγαμα αξιόπιστο και ασφαλές εμφρακτικό υλικό. Ωστόσο, το οδοντιατρικό αμάλγαμα αποτελεί πηγή υδραργύρου στο περιβάλλον και η σύμβαση της Minamata (2013) προβλέπει τη σταδιακή μείωση της χρήσης του. Η χρήση ασφαλέστερων εμφρακτικών υλικών και η ορθή διαχείριση των αποβλήτων αμαλγάματος στο οδοντιατρείο είναι αναγκαία για την πρόληψη των επιπτώσεων του αμαλγάματος στην υγεία και στο περιβάλλον.","Dental amalgam has been used for almost two centuries for the restoration of decayed teeth. It has been the most studied and most controversial biomaterial until now due to its high concentration (50%) in mercury, mercury and its compounds being established as environmental pollutant and human toxicant. Therefore, a large number of studies have been carried out to evaluate the effects of the long-term exposure to mercury leaking from dental amalgam fillings. The conclusions of the studies are controversial, while there are only a few reports on the effects of the other components of dental amalgam on human health. Dental amalgam has been claimed to cause neurological or psychiatric diseases, neuropsychological deficits, renal damage, immunotoxicity, reproductive toxicity, autism, hypersensitivity reactions and antibiotic resistance. The previous studies have not established the association of dental amalgam with certain systemic diseases. The long-lasting and intensive use of dental amalgam, as well as the lack of scientifically based evidence of its toxicity, has led members of the scientific community and institutions, such as the Scientific Committee on Emerging and Newly Identified Health Risks (SCENIHR), the U.S. Food and Drug Administration (FDA), the American Dental Association (ADA) and numerous dental associations world-wide to consider dental amalgam as a reliable and safe restorative material. However, dental amalgam is a source of mercury emission in the environment and the Minamata Convention (2013) provides for the gradual reduction of its use. The use of safer restorative materials and the proper management of amalgam waste is necessary to prevent the serious effects of amalgam on human health and on the environment."],"dc:identifier":["uoadl:1328338","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1328338"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Επιστήμες Υγείας","Health Sciences"],"dc:title":["Οι επιπτώσεις του οδοντιατρικού αμαλγάματος στην υγεία, στο περιβάλλον και η διαχείρισή του στο οδοντιατρείο"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:27:34Z"}