{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1331096"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1331096","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η έννοια της φιλοξενίας στον Jacques Derrida","abstract":"Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η εξέταση του τρόπου με τον οποίο ο Jacques Derrida πραγματεύεται στο έργο του την έννοια της φιλοξενίας. Ο Γάλλος φιλόσοφος διακρίνει δύο ετερογενή μεταξύ τους είδη φιλοξενίας: την απροϋπόθετη και την υπό όρους φιλοξενία. Αφ’ ενός, έχουμε τον υπερ-ηθικό νόμο της αληθινής, καθαρής ή απόλυτης φιλοξενίας, που επιτάσσει την άνευ όρων δεξίωση του άλλου, όποιος και αν είναι αυτός και αφ’ ετέρου, έχουμε τους νόμους της φιλοξενίας που εγγράφονται στην περιοχή της πολιτικής και του δικαίου και εντάσσονται σε ένα δικαίωμα φιλοξενίας, το οποίο προσδιορίζει όρια, εξουσίες και καθήκοντα τόσο για τον φιλοξενούμενο όσο και για τον οικοδεσπότη ή το κράτος που φιλοξενεί. Το ερώτημα της φιλοξενίας, παρατηρεί ο Derrida, είναι ένα ερώτημα που ταυτίζεται με το ερώτημα του ξένου, καθώς δεν νοείται ξένος πριν ή έξω από την ξενία. Ποιός όμως είναι αυτός ο τόπος του ξένου και πού τον συναντάμε; Σημείο εκκίνησης αυτού του ερωτήματος, αποτελούν οι διάφορες παραδόσεις στις οποίες εμφανίζεται ο ξένος, αρχής γενομένης απ’ την αρχαιοελληνική και ρωμαϊκή παράδοση, κατόπιν την αβρααμική, φτάνοντας μέχρι και τον κοσμοπολιτισμό του Immanuel Kant. Η εμπειρία που έχουμε για την φιλοξενία μας δείχνει ότι αυτή προσφέρεται υπό όρους, αντίθετα με την απόλυτη φιλοξενία η οποία δεν υπόκειται στη γνώση που έχουμε για τον άλλο ή σε προκαθορισμένα σχήματα παροχής φιλοξενίας. Η φιλοξενία μοιάζει να είναι δυνατή μόνο μέσω της ύπαρξης ενός οίκου-τόπου, ο οποίος την ίδια στιγμή που την καθιστά δυνατή, την περιορίζει, ενώ κάποιες φορές ακόμη και την απαγορεύει. Η απόλυτη επομένως φιλοξενία, οφείλει να άρει ή τουλάχιστον να περιορίσει όλα τα εμπόδια που θέτει η παραδοσιακή φιλοξενία. Η ευθύνη μας προς τον άλλον, για τον Derrida, είναι πάντοτε ενική και είναι πρότερη κάθε επιλογής ή απόφασής μας. Ως απόρροια της άπειρης ευθύνης μας προς τον άλλον, ως σκέψη της διαφωράς της φιλοξενίας, η απόφαση «είναι» η στιγμή του παράδοξου, της δυσκολίας και της αντινομίας, είναι μια στιγμή κατεπείγοντος. Τη στιγμή της ανάδυσης του κατεπείγοντος, πρέπει να προσπαθήσουμε να καταστήσουμε δυνατή την απόλυτη φιλοξενία, που όμως είναι α-δύνατη, καθώς κάθε δεξίωση του άλλου θα υπολείπεται της άπειρης ευθύνης μας απέναντί του. Πρέπει μολοταύτα, να αγωνιζόμαστε αδιάλειπτα ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο προεκτάσεις της έννοιας της φιλοξενίας καθώς και της γλώσσας, στοχεύοντας στην εκ νέου κινητοποίηση και επανανοηματοδότηση της σκέψης, για μια προσφορά της φιλοξενίας με όσο το δυνατόν λιγότερες προϋποθέσεις. Η γλώσσα της φιλοξενίας, πρέπει συνεχώς να μετασχηματίζεται και να μην μένει παγιωμένη. Είναι απαραίτητη λοιπόν η γέννηση και καλλιέργεια της ανα-στοχαστικότητας, της επινόησης, της άπειρης αμφισβήτησης κάθε έννοιας και τόπου, της διακοπής και της εκ νέου επινόησης της ίδιας της γλώσσας.","abstract_html":"Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η εξέταση του τρόπου με τον οποίο ο Jacques Derrida πραγματεύεται στο έργο του την έννοια της φιλοξενίας. Ο Γάλλος φιλόσοφος διακρίνει δύο ετερογενή μεταξύ τους είδη φιλοξενίας: την απροϋπόθετη και την υπό όρους φιλοξενία. Αφ’ ενός, έχουμε τον υπερ-ηθικό νόμο της αληθινής, καθαρής ή απόλυτης φιλοξενίας, που επιτάσσει την άνευ όρων δεξίωση του άλλου, όποιος και αν είναι αυτός και αφ’ ετέρου, έχουμε τους νόμους της φιλοξενίας που εγγράφονται στην περιοχή της πολιτικής και του δικαίου και εντάσσονται σε ένα δικαίωμα φιλοξενίας, το οποίο προσδιορίζει όρια, εξουσίες και καθήκοντα τόσο για τον φιλοξενούμενο όσο και για τον οικοδεσπότη ή το κράτος που φιλοξενεί. Το ερώτημα της φιλοξενίας, παρατηρεί ο Derrida, είναι ένα ερώτημα που ταυτίζεται με το ερώτημα του ξένου, καθώς δεν νοείται ξένος πριν ή έξω από την ξενία. Ποιός όμως είναι αυτός ο τόπος του ξένου και πού τον συναντάμε; Σημείο εκκίνησης αυτού του ερωτήματος, αποτελούν οι διάφορες παραδόσεις στις οποίες εμφανίζεται ο ξένος, αρχής γενομένης απ’ την αρχαιοελληνική και ρωμαϊκή παράδοση, κατόπιν την αβρααμική, φτάνοντας μέχρι και τον κοσμοπολιτισμό του Immanuel Kant. Η εμπειρία που έχουμε για την φιλοξενία μας δείχνει ότι αυτή προσφέρεται υπό όρους, αντίθετα με την απόλυτη φιλοξενία η οποία δεν υπόκειται στη γνώση που έχουμε για τον άλλο ή σε προκαθορισμένα σχήματα παροχής φιλοξενίας. Η φιλοξενία μοιάζει να είναι δυνατή μόνο μέσω της ύπαρξης ενός οίκου-τόπου, ο οποίος την ίδια στιγμή που την καθιστά δυνατή, την περιορίζει, ενώ κάποιες φορές ακόμη και την απαγορεύει. Η απόλυτη επομένως φιλοξενία, οφείλει να άρει ή τουλάχιστον να περιορίσει όλα τα εμπόδια που θέτει η παραδοσιακή φιλοξενία. Η ευθύνη μας προς τον άλλον, για τον Derrida, είναι πάντοτε ενική και είναι πρότερη κάθε επιλογής ή απόφασής μας. Ως απόρροια της άπειρης ευθύνης μας προς τον άλλον, ως σκέψη της διαφωράς της φιλοξενίας, η απόφαση «είναι» η στιγμή του παράδοξου, της δυσκολίας και της αντινομίας, είναι μια στιγμή κατεπείγοντος. Τη στιγμή της ανάδυσης του κατεπείγοντος, πρέπει να προσπαθήσουμε να καταστήσουμε δυνατή την απόλυτη φιλοξενία, που όμως είναι α-δύνατη, καθώς κάθε δεξίωση του άλλου θα υπολείπεται της άπειρης ευθύνης μας απέναντί του. Πρέπει μολοταύτα, να αγωνιζόμαστε αδιάλειπτα ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο προεκτάσεις της έννοιας της φιλοξενίας καθώς και της γλώσσας, στοχεύοντας στην εκ νέου κινητοποίηση και επανανοηματοδότηση της σκέψης, για μια προσφορά της φιλοξενίας με όσο το δυνατόν λιγότερες προϋποθέσεις. Η γλώσσα της φιλοξενίας, πρέπει συνεχώς να μετασχηματίζεται και να μην μένει παγιωμένη. Είναι απαραίτητη λοιπόν η γέννηση και καλλιέργεια της ανα-στοχαστικότητας, της επινόησης, της άπειρης αμφισβήτησης κάθε έννοιας και τόπου, της διακοπής και της εκ νέου επινόησης της ίδιας της γλώσσας.","abstract_has_math":false,"creators":["Νικολακοπούλου Ελένη","Nikolakopoulou Eleni"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:27:36Z","subjects":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1331096"],"render_values":[{"text":"uoadl:1331096","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1331096","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1331096","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1331096","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Νικολακοπούλου Ελένη","Nikolakopoulou Eleni"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1331096","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1331096"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η εξέταση του τρόπου με τον οποίο ο Jacques Derrida πραγματεύεται στο έργο του την έννοια της φιλοξενίας. Ο Γάλλος φιλόσοφος διακρίνει δύο ετερογενή μεταξύ τους είδη φιλοξενίας: την απροϋπόθετη και την υπό όρους φιλοξενία. Αφ’ ενός, έχουμε τον υπερ-ηθικό νόμο της αληθινής, καθαρής ή απόλυτης φιλοξενίας, που επιτάσσει την άνευ όρων δεξίωση του άλλου, όποιος και αν είναι αυτός και αφ’ ετέρου, έχουμε τους νόμους της φιλοξενίας που εγγράφονται στην περιοχή της πολιτικής και του δικαίου και εντάσσονται σε ένα δικαίωμα φιλοξενίας, το οποίο προσδιορίζει όρια, εξουσίες και καθήκοντα τόσο για τον φιλοξενούμενο όσο και για τον οικοδεσπότη ή το κράτος που φιλοξενεί. Το ερώτημα της φιλοξενίας, παρατηρεί ο Derrida, είναι ένα ερώτημα που ταυτίζεται με το ερώτημα του ξένου, καθώς δεν νοείται ξένος πριν ή έξω από την ξενία. Ποιός όμως είναι αυτός ο τόπος του ξένου και πού τον συναντάμε; Σημείο εκκίνησης αυτού του ερωτήματος, αποτελούν οι διάφορες παραδόσεις στις οποίες εμφανίζεται ο ξένος, αρχής γενομένης απ’ την αρχαιοελληνική και ρωμαϊκή παράδοση, κατόπιν την αβρααμική, φτάνοντας μέχρι και τον κοσμοπολιτισμό του Immanuel Kant. Η εμπειρία που έχουμε για την φιλοξενία μας δείχνει ότι αυτή προσφέρεται υπό όρους, αντίθετα με την απόλυτη φιλοξενία η οποία δεν υπόκειται στη γνώση που έχουμε για τον άλλο ή σε προκαθορισμένα σχήματα παροχής φιλοξενίας. Η φιλοξενία μοιάζει να είναι δυνατή μόνο μέσω της ύπαρξης ενός οίκου-τόπου, ο οποίος την ίδια στιγμή που την καθιστά δυνατή, την περιορίζει, ενώ κάποιες φορές ακόμη και την απαγορεύει. Η απόλυτη επομένως φιλοξενία, οφείλει να άρει ή τουλάχιστον να περιορίσει όλα τα εμπόδια που θέτει η παραδοσιακή φιλοξενία. Η ευθύνη μας προς τον άλλον, για τον Derrida, είναι πάντοτε ενική και είναι πρότερη κάθε επιλογής ή απόφασής μας. Ως απόρροια της άπειρης ευθύνης μας προς τον άλλον, ως σκέψη της διαφωράς της φιλοξενίας, η απόφαση «είναι» η στιγμή του παράδοξου, της δυσκολίας και της αντινομίας, είναι μια στιγμή κατεπείγοντος. Τη στιγμή της ανάδυσης του κατεπείγοντος, πρέπει να προσπαθήσουμε να καταστήσουμε δυνατή την απόλυτη φιλοξενία, που όμως είναι α-δύνατη, καθώς κάθε δεξίωση του άλλου θα υπολείπεται της άπειρης ευθύνης μας απέναντί του. Πρέπει μολοταύτα, να αγωνιζόμαστε αδιάλειπτα ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο προεκτάσεις της έννοιας της φιλοξενίας καθώς και της γλώσσας, στοχεύοντας στην εκ νέου κινητοποίηση και επανανοηματοδότηση της σκέψης, για μια προσφορά της φιλοξενίας με όσο το δυνατόν λιγότερες προϋποθέσεις. Η γλώσσα της φιλοξενίας, πρέπει συνεχώς να μετασχηματίζεται και να μην μένει παγιωμένη. Είναι απαραίτητη λοιπόν η γέννηση και καλλιέργεια της ανα-στοχαστικότητας, της επινόησης, της άπειρης αμφισβήτησης κάθε έννοιας και τόπου, της διακοπής και της εκ νέου επινόησης της ίδιας της γλώσσας.","The purpose of the present thesis is the examination of the way that Jacques Derrida deals with the concept of hospitality in his work. The French philosopher distinguishes two heterogeneous kinds of hospitality: the unconditional and conditional hospitality. On one hand we have the hyper-ethic law of the true, pure or absolute hospitality, which ordains the unconditional reception of the other, no matter who he is and on the other hand, we have the laws of hospitality that are inscribed in politics and law and are included in the right of hospitality, which determines limits, powers and duties not only for the guest but also for the host or the hosting state. The question of hospitality, as Derrida observes, is a question that equates to the question of the stranger, since there is no concept of stranger (xenos) before or out of \"xenia\". Which is the place of the stranger and where do we find it? The starting point of this question are the different traditions in which the stranger appears, initiating by the ancient Greco-roman tradition, followed by the Abrahamian, up to the cosmopolitanism of Immanuel Kant. The experience that we have about hospitality shows us that it is provided under conditions, on the contrary to the absolute hospitality which is not dependable on the knowledge we have about the other or on predetermined forms of provisional hospitality. Hospitality seems to be possible only through the existence of a house-place, while at the same time it can limit it or even forbid it. Therefore, the absolute hospitality ought to eliminate and restrict all the obstacles that are imposed by the traditional hospitality. Our responsibility to the other, according to Derrida, is always singular and prior to any option or decision. As a result of our infinite responsibility to the other, as a thought of différance, \"is\" the moment of the paradox and of the contradiction, is the moment of urgency. In the moment of the emersion of the urgency, we have to attempt to render possible the absolute hospitality, which is im-possible, because every reception of the other lacks the infinite responsibility towards him. We must however, struggle ceaselessly between these two sides of hospitality and the hospitality's language, aiming to a renewed mobilisation and a \"bestowal of meaning\" of thought, for an offer of hospitality with as less conditions as possible. The language of hospitality has to be continuously modified and not to remain consolidated. It is therefore necessary the genesis and cultivation of the re-flexivity, of the infinite questioning of every notion and place, of the interruption and the re-invention of the language itself."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η έννοια της φιλοξενίας στον Jacques Derrida"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Νικολακοπούλου Ελένη","Nikolakopoulou Eleni"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι η εξέταση του τρόπου με τον οποίο ο Jacques Derrida πραγματεύεται στο έργο του την έννοια της φιλοξενίας. Ο Γάλλος φιλόσοφος διακρίνει δύο ετερογενή μεταξύ τους είδη φιλοξενίας: την απροϋπόθετη και την υπό όρους φιλοξενία. Αφ’ ενός, έχουμε τον υπερ-ηθικό νόμο της αληθινής, καθαρής ή απόλυτης φιλοξενίας, που επιτάσσει την άνευ όρων δεξίωση του άλλου, όποιος και αν είναι αυτός και αφ’ ετέρου, έχουμε τους νόμους της φιλοξενίας που εγγράφονται στην περιοχή της πολιτικής και του δικαίου και εντάσσονται σε ένα δικαίωμα φιλοξενίας, το οποίο προσδιορίζει όρια, εξουσίες και καθήκοντα τόσο για τον φιλοξενούμενο όσο και για τον οικοδεσπότη ή το κράτος που φιλοξενεί. Το ερώτημα της φιλοξενίας, παρατηρεί ο Derrida, είναι ένα ερώτημα που ταυτίζεται με το ερώτημα του ξένου, καθώς δεν νοείται ξένος πριν ή έξω από την ξενία. Ποιός όμως είναι αυτός ο τόπος του ξένου και πού τον συναντάμε; Σημείο εκκίνησης αυτού του ερωτήματος, αποτελούν οι διάφορες παραδόσεις στις οποίες εμφανίζεται ο ξένος, αρχής γενομένης απ’ την αρχαιοελληνική και ρωμαϊκή παράδοση, κατόπιν την αβρααμική, φτάνοντας μέχρι και τον κοσμοπολιτισμό του Immanuel Kant. Η εμπειρία που έχουμε για την φιλοξενία μας δείχνει ότι αυτή προσφέρεται υπό όρους, αντίθετα με την απόλυτη φιλοξενία η οποία δεν υπόκειται στη γνώση που έχουμε για τον άλλο ή σε προκαθορισμένα σχήματα παροχής φιλοξενίας. Η φιλοξενία μοιάζει να είναι δυνατή μόνο μέσω της ύπαρξης ενός οίκου-τόπου, ο οποίος την ίδια στιγμή που την καθιστά δυνατή, την περιορίζει, ενώ κάποιες φορές ακόμη και την απαγορεύει. Η απόλυτη επομένως φιλοξενία, οφείλει να άρει ή τουλάχιστον να περιορίσει όλα τα εμπόδια που θέτει η παραδοσιακή φιλοξενία. Η ευθύνη μας προς τον άλλον, για τον Derrida, είναι πάντοτε ενική και είναι πρότερη κάθε επιλογής ή απόφασής μας. Ως απόρροια της άπειρης ευθύνης μας προς τον άλλον, ως σκέψη της διαφωράς της φιλοξενίας, η απόφαση «είναι» η στιγμή του παράδοξου, της δυσκολίας και της αντινομίας, είναι μια στιγμή κατεπείγοντος. Τη στιγμή της ανάδυσης του κατεπείγοντος, πρέπει να προσπαθήσουμε να καταστήσουμε δυνατή την απόλυτη φιλοξενία, που όμως είναι α-δύνατη, καθώς κάθε δεξίωση του άλλου θα υπολείπεται της άπειρης ευθύνης μας απέναντί του. Πρέπει μολοταύτα, να αγωνιζόμαστε αδιάλειπτα ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο προεκτάσεις της έννοιας της φιλοξενίας καθώς και της γλώσσας, στοχεύοντας στην εκ νέου κινητοποίηση και επανανοηματοδότηση της σκέψης, για μια προσφορά της φιλοξενίας με όσο το δυνατόν λιγότερες προϋποθέσεις. Η γλώσσα της φιλοξενίας, πρέπει συνεχώς να μετασχηματίζεται και να μην μένει παγιωμένη. Είναι απαραίτητη λοιπόν η γέννηση και καλλιέργεια της ανα-στοχαστικότητας, της επινόησης, της άπειρης αμφισβήτησης κάθε έννοιας και τόπου, της διακοπής και της εκ νέου επινόησης της ίδιας της γλώσσας.","The purpose of the present thesis is the examination of the way that Jacques Derrida deals with the concept of hospitality in his work. The French philosopher distinguishes two heterogeneous kinds of hospitality: the unconditional and conditional hospitality. On one hand we have the hyper-ethic law of the true, pure or absolute hospitality, which ordains the unconditional reception of the other, no matter who he is and on the other hand, we have the laws of hospitality that are inscribed in politics and law and are included in the right of hospitality, which determines limits, powers and duties not only for the guest but also for the host or the hosting state. The question of hospitality, as Derrida observes, is a question that equates to the question of the stranger, since there is no concept of stranger (xenos) before or out of \"xenia\". Which is the place of the stranger and where do we find it? The starting point of this question are the different traditions in which the stranger appears, initiating by the ancient Greco-roman tradition, followed by the Abrahamian, up to the cosmopolitanism of Immanuel Kant. The experience that we have about hospitality shows us that it is provided under conditions, on the contrary to the absolute hospitality which is not dependable on the knowledge we have about the other or on predetermined forms of provisional hospitality. Hospitality seems to be possible only through the existence of a house-place, while at the same time it can limit it or even forbid it. Therefore, the absolute hospitality ought to eliminate and restrict all the obstacles that are imposed by the traditional hospitality. Our responsibility to the other, according to Derrida, is always singular and prior to any option or decision. As a result of our infinite responsibility to the other, as a thought of différance, \"is\" the moment of the paradox and of the contradiction, is the moment of urgency. In the moment of the emersion of the urgency, we have to attempt to render possible the absolute hospitality, which is im-possible, because every reception of the other lacks the infinite responsibility towards him. We must however, struggle ceaselessly between these two sides of hospitality and the hospitality's language, aiming to a renewed mobilisation and a \"bestowal of meaning\" of thought, for an offer of hospitality with as less conditions as possible. The language of hospitality has to be continuously modified and not to remain consolidated. It is therefore necessary the genesis and cultivation of the re-flexivity, of the infinite questioning of every notion and place, of the interruption and the re-invention of the language itself."],"dc:identifier":["uoadl:1331096","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1331096"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Φιλοσοφία- Ψυχολογία","Philosophy - Psychology"],"dc:title":["Η έννοια της φιλοξενίας στον Jacques Derrida"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:27:36Z"}