{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1332540"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1332540","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Λειτουργικές ιδιότητες μεταλλαγμένων μορφών του γονιδιώματος και της καψιδιακής πρωτεΐνης του ιού της Ηπατίτιδας C που επηρεάζουν την αλληλεπίδραση παθογόνου - κυττάρου ξενιστή","abstract":"Ο ιός της ηπατίτιδας C (HCV) ανήκει στην οικογένεια Flaviviridae [40]. Αποτελεί έναν από τους κύριους αιτιολογικούς παράγοντες της χρόνιας ηπατίτιδας και είναι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της δημόσιας υγείας. Επίσης παρουσιάζει παγκόσμια γεωγραφική κατανομή [1-3]. Το γονιδίωμα του HCV συνίσταται από ένα μονόκλωνο RNA μόριο, θετικής πολικότητας, μήκους 9.6Kb, το οποίο κωδικοποιεί μια πολυπρωτεΐνη μήκους περίπου 3000 αμινοξέων. Η πολυπρωτεΐνη πρωτεολύεται σε τρία δομικά (core, E1, E2) και σε επτά (p7, NS2, NS3, NS4A, NS4B, NS5A, NS5B) μη δομικά πολυπεπτίδια [41]. Είναι γνωστή η ύπαρξη μεταλλαγμένων ελλειμματικών γονιδιωμάτων του ιού στον ορό ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα C, τα οποία περιλαμβάνουν μεγάλες, εντός πλαισίου ανάγνωσης, ελλείψεις των περιοχών E1-NS2 [51], αντιγράφονται αυτόνομα και αυτοσυγκροτούνται σχηματίζοντας ιικά σωματίδια ικανά να μολύνουν υγιή κύτταρα μέσω trans-συμπληρωματικότητας [52,55]. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα παραπάνω, ο πρώτος στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν η μελέτη φυσικών HCV μεταλλαγών που περιλαμβάνουν μεγάλες εντός πλαισίου ελλείψεις που αφορούν την περιοχή του φακέλου σε ορούς ασθενών με ηπατίτιδα C. Ανιχνεύθηκαν ελλειμματικά γονιδιώματα στα δείγματα ορών ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα C, γονοτύπου 3, που αναλύθηκαν. Μετά την κλωνοποίησή τους σε κατάλληλο σύστημα ακολούθησε η νουκλεοτιδική αλληλούχισή τους, η οποία επιβεβαίωσε την έλλειψη μεγάλου τμήματος των περιοχών Ε1 και Ε2 του ιικού γονιδιώματος. Στην βιβλιογραφία αναφέρεται ότι εξωσώματα (εξωκυττάρια οχήματα μεταφορά) που προέρχονται από ανθρώπινα ηπατοκύτταρα ή από ορούς ασθενών μολυσμένων με τον ιό HCV, μεταφέρουν πλήρη γονιδιώματα του ιού και ιικές πρωτεΐνες και μπορούν να οδηγήσουν σε παραγωγική μόλυνση [292-294]. Έτσι, δεύτερος στόχος ήταν η απομόνωση και ο χαρακτηρισμός των εξωσώματων των παραπάνω δειγμάτων ορού ασθενών με ηπατίτιδα C, όπως επίσης και από το in vitro σύστημα κυτταροκαλλιέργειας του ιού HCV. Μετά την απομόνωση των εξωσωμάτων έγινε ο χαρακτηρισμός τους. Η καψιδιακή πρωτεΐνη core του HCV ανιχνεύθηκε, επιβεβαιώνοντας ότι τα εξωσώματα από ασθενείς με Ηπατίτιδα C μεταφέρουν και ιικά συστατικά. Εξωσώματα που απομονώθηκαν από τους ορούς με ελλειμματικά γονιδιώματα, αποδείχτηκε μετά από απομόνωση του RNA τους ότι διαθέτουν δυνατότητα μεταφοράς αυτών των ελλειμματικών γονιδιωμάτων. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώθηκε με νουκλεοτιδική αλληλούχιση που έδειξε έλλειψη της Ε2 περιοχής και ενός τμήματος της Ε1 περιοχής. Είναι η πρώτη φορά που ταυτοποιήθηκε στα εξωσώματα ΗCV ελλειμματικό γονιδίωμα και το γεγονός αυτό ενδέχεται να συμβάλλει στη διατήρηση της μολυσματικότητας και την εμμονή της λοίμωξης. Απαιτείται λοιπόν η ανάλυση μεγαλύτερου αριθμού δειγμάτων για την κατανόηση του φαινομένου αυτού. Τέλος, αναγνωρίζοντας τη σημασία του συντηρημένου μοτίβου YXXΦ της καψιδιακής πρωτεΐνης core του ιού HCV [110,111], την επίδραση των ανθρώπινων κυτταρικών πρωτεινών APOBEC3Gs στην αντιγραφή του HCV [201,301] και την επίδραση του συντηρημένου μοτίβου YXXΦ του HIV-1 Vif στην ρύθμιση της APOBEC3G [196], ο δεύτερος στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν η μελέτη της αλληλεπίδρασης της καψιδιακής πρωτεΐνης core του ιού HCV καθώς και των μεταλλαγμένων μορφών της με τις πρωτεΐνες APOBECs. Παρατηρήθηκε ο εντοπισμός της πρωτεΐνης core στα λιποσταγονίδια, το σημείο ιικής αυτοσυγκρότησης αλλά και ο συνεντοπισμός της με την APOBEC3G γύρω από τα λιποσταγονίδια και στο κυτταρόπλασμα σε κύτταρα Huh-7. Επιπρόσθετα παρατηρήθηκε μείωση της έκφρασης της APOBEC3G όταν συνεκφράζεται με την μεταλλαγμένη μορφή της core (mut2), σε σχέση με τη core (mut1). Είναι πιθανό οι μεταλλάξεις στο YXXΦ μοτίβο της core επηρεάζουν την έκφραση της APOBEC3G. Τέλος, παρατηρήθηκε αύξηση της ΑPOBEC3G κατά τη διάρκεια της μόλυνσης με τον ιό HCV στο in vitro σύστημα κυτταροκαλλιέργειας.","abstract_html":"Ο ιός της ηπατίτιδας C (HCV) ανήκει στην οικογένεια Flaviviridae [40]. Αποτελεί έναν από τους κύριους αιτιολογικούς παράγοντες της χρόνιας ηπατίτιδας και είναι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της δημόσιας υγείας. Επίσης παρουσιάζει παγκόσμια γεωγραφική κατανομή [1-3]. Το γονιδίωμα του HCV συνίσταται από ένα μονόκλωνο RNA μόριο, θετικής πολικότητας, μήκους 9.6Kb, το οποίο κωδικοποιεί μια πολυπρωτεΐνη μήκους περίπου 3000 αμινοξέων. Η πολυπρωτεΐνη πρωτεολύεται σε τρία δομικά (core, E1, E2) και σε επτά (p7, NS2, NS3, NS4A, NS4B, NS5A, NS5B) μη δομικά πολυπεπτίδια [41]. Είναι γνωστή η ύπαρξη μεταλλαγμένων ελλειμματικών γονιδιωμάτων του ιού στον ορό ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα C, τα οποία περιλαμβάνουν μεγάλες, εντός πλαισίου ανάγνωσης, ελλείψεις των περιοχών E1-NS2 [51], αντιγράφονται αυτόνομα και αυτοσυγκροτούνται σχηματίζοντας ιικά σωματίδια ικανά να μολύνουν υγιή κύτταρα μέσω trans-συμπληρωματικότητας [52,55]. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα παραπάνω, ο πρώτος στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν η μελέτη φυσικών HCV μεταλλαγών που περιλαμβάνουν μεγάλες εντός πλαισίου ελλείψεις που αφορούν την περιοχή του φακέλου σε ορούς ασθενών με ηπατίτιδα C. Ανιχνεύθηκαν ελλειμματικά γονιδιώματα στα δείγματα ορών ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα C, γονοτύπου 3, που αναλύθηκαν. Μετά την κλωνοποίησή τους σε κατάλληλο σύστημα ακολούθησε η νουκλεοτιδική αλληλούχισή τους, η οποία επιβεβαίωσε την έλλειψη μεγάλου τμήματος των περιοχών Ε1 και Ε2 του ιικού γονιδιώματος. Στην βιβλιογραφία αναφέρεται ότι εξωσώματα (εξωκυττάρια οχήματα μεταφορά) που προέρχονται από ανθρώπινα ηπατοκύτταρα ή από ορούς ασθενών μολυσμένων με τον ιό HCV, μεταφέρουν πλήρη γονιδιώματα του ιού και ιικές πρωτεΐνες και μπορούν να οδηγήσουν σε παραγωγική μόλυνση [292-294]. Έτσι, δεύτερος στόχος ήταν η απομόνωση και ο χαρακτηρισμός των εξωσώματων των παραπάνω δειγμάτων ορού ασθενών με ηπατίτιδα C, όπως επίσης και από το in vitro σύστημα κυτταροκαλλιέργειας του ιού HCV. Μετά την απομόνωση των εξωσωμάτων έγινε ο χαρακτηρισμός τους. Η καψιδιακή πρωτεΐνη core του HCV ανιχνεύθηκε, επιβεβαιώνοντας ότι τα εξωσώματα από ασθενείς με Ηπατίτιδα C μεταφέρουν και ιικά συστατικά. Εξωσώματα που απομονώθηκαν από τους ορούς με ελλειμματικά γονιδιώματα, αποδείχτηκε μετά από απομόνωση του RNA τους ότι διαθέτουν δυνατότητα μεταφοράς αυτών των ελλειμματικών γονιδιωμάτων. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώθηκε με νουκλεοτιδική αλληλούχιση που έδειξε έλλειψη της Ε2 περιοχής και ενός τμήματος της Ε1 περιοχής. Είναι η πρώτη φορά που ταυτοποιήθηκε στα εξωσώματα ΗCV ελλειμματικό γονιδίωμα και το γεγονός αυτό ενδέχεται να συμβάλλει στη διατήρηση της μολυσματικότητας και την εμμονή της λοίμωξης. Απαιτείται λοιπόν η ανάλυση μεγαλύτερου αριθμού δειγμάτων για την κατανόηση του φαινομένου αυτού. Τέλος, αναγνωρίζοντας τη σημασία του συντηρημένου μοτίβου YXXΦ της καψιδιακής πρωτεΐνης core του ιού HCV [110,111], την επίδραση των ανθρώπινων κυτταρικών πρωτεινών APOBEC3Gs στην αντιγραφή του HCV [201,301] και την επίδραση του συντηρημένου μοτίβου YXXΦ του HIV-1 Vif στην ρύθμιση της APOBEC3G [196], ο δεύτερος στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν η μελέτη της αλληλεπίδρασης της καψιδιακής πρωτεΐνης core του ιού HCV καθώς και των μεταλλαγμένων μορφών της με τις πρωτεΐνες APOBECs. Παρατηρήθηκε ο εντοπισμός της πρωτεΐνης core στα λιποσταγονίδια, το σημείο ιικής αυτοσυγκρότησης αλλά και ο συνεντοπισμός της με την APOBEC3G γύρω από τα λιποσταγονίδια και στο κυτταρόπλασμα σε κύτταρα Huh-7. Επιπρόσθετα παρατηρήθηκε μείωση της έκφρασης της APOBEC3G όταν συνεκφράζεται με την μεταλλαγμένη μορφή της core (mut2), σε σχέση με τη core (mut1). Είναι πιθανό οι μεταλλάξεις στο YXXΦ μοτίβο της core επηρεάζουν την έκφραση της APOBEC3G. Τέλος, παρατηρήθηκε αύξηση της ΑPOBEC3G κατά τη διάρκεια της μόλυνσης με τον ιό HCV στο in vitro σύστημα κυτταροκαλλιέργειας.","abstract_has_math":false,"creators":["Πετρουλάκη Βασιλική","Petroulaki Vasiliki"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2016,"date_issued":"2016","date_published":"2016","updated_at":"2026-11-19T05:27:42Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1332540"],"render_values":[{"text":"uoadl:1332540","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1332540","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1332540","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1332540","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Πετρουλάκη Βασιλική","Petroulaki Vasiliki"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2016"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1332540","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1332540"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Ο ιός της ηπατίτιδας C (HCV) ανήκει στην οικογένεια Flaviviridae [40]. Αποτελεί έναν από τους κύριους αιτιολογικούς παράγοντες της χρόνιας ηπατίτιδας και είναι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της δημόσιας υγείας. Επίσης παρουσιάζει παγκόσμια γεωγραφική κατανομή [1-3]. Το γονιδίωμα του HCV συνίσταται από ένα μονόκλωνο RNA μόριο, θετικής πολικότητας, μήκους 9.6Kb, το οποίο κωδικοποιεί μια πολυπρωτεΐνη μήκους περίπου 3000 αμινοξέων. Η πολυπρωτεΐνη πρωτεολύεται σε τρία δομικά (core, E1, E2) και σε επτά (p7, NS2, NS3, NS4A, NS4B, NS5A, NS5B) μη δομικά πολυπεπτίδια [41]. Είναι γνωστή η ύπαρξη μεταλλαγμένων ελλειμματικών γονιδιωμάτων του ιού στον ορό ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα C, τα οποία περιλαμβάνουν μεγάλες, εντός πλαισίου ανάγνωσης, ελλείψεις των περιοχών E1-NS2 [51], αντιγράφονται αυτόνομα και αυτοσυγκροτούνται σχηματίζοντας ιικά σωματίδια ικανά να μολύνουν υγιή κύτταρα μέσω trans-συμπληρωματικότητας [52,55]. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα παραπάνω, ο πρώτος στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν η μελέτη φυσικών HCV μεταλλαγών που περιλαμβάνουν μεγάλες εντός πλαισίου ελλείψεις που αφορούν την περιοχή του φακέλου σε ορούς ασθενών με ηπατίτιδα C. Ανιχνεύθηκαν ελλειμματικά γονιδιώματα στα δείγματα ορών ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα C, γονοτύπου 3, που αναλύθηκαν. Μετά την κλωνοποίησή τους σε κατάλληλο σύστημα ακολούθησε η νουκλεοτιδική αλληλούχισή τους, η οποία επιβεβαίωσε την έλλειψη μεγάλου τμήματος των περιοχών Ε1 και Ε2 του ιικού γονιδιώματος. Στην βιβλιογραφία αναφέρεται ότι εξωσώματα (εξωκυττάρια οχήματα μεταφορά) που προέρχονται από ανθρώπινα ηπατοκύτταρα ή από ορούς ασθενών μολυσμένων με τον ιό HCV, μεταφέρουν πλήρη γονιδιώματα του ιού και ιικές πρωτεΐνες και μπορούν να οδηγήσουν σε παραγωγική μόλυνση [292-294]. Έτσι, δεύτερος στόχος ήταν η απομόνωση και ο χαρακτηρισμός των εξωσώματων των παραπάνω δειγμάτων ορού ασθενών με ηπατίτιδα C, όπως επίσης και από το in vitro σύστημα κυτταροκαλλιέργειας του ιού HCV. Μετά την απομόνωση των εξωσωμάτων έγινε ο χαρακτηρισμός τους. Η καψιδιακή πρωτεΐνη core του HCV ανιχνεύθηκε, επιβεβαιώνοντας ότι τα εξωσώματα από ασθενείς με Ηπατίτιδα C μεταφέρουν και ιικά συστατικά. Εξωσώματα που απομονώθηκαν από τους ορούς με ελλειμματικά γονιδιώματα, αποδείχτηκε μετά από απομόνωση του RNA τους ότι διαθέτουν δυνατότητα μεταφοράς αυτών των ελλειμματικών γονιδιωμάτων. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώθηκε με νουκλεοτιδική αλληλούχιση που έδειξε έλλειψη της Ε2 περιοχής και ενός τμήματος της Ε1 περιοχής. Είναι η πρώτη φορά που ταυτοποιήθηκε στα εξωσώματα ΗCV ελλειμματικό γονιδίωμα και το γεγονός αυτό ενδέχεται να συμβάλλει στη διατήρηση της μολυσματικότητας και την εμμονή της λοίμωξης. Απαιτείται λοιπόν η ανάλυση μεγαλύτερου αριθμού δειγμάτων για την κατανόηση του φαινομένου αυτού. Τέλος, αναγνωρίζοντας τη σημασία του συντηρημένου μοτίβου YXXΦ της καψιδιακής πρωτεΐνης core του ιού HCV [110,111], την επίδραση των ανθρώπινων κυτταρικών πρωτεινών APOBEC3Gs στην αντιγραφή του HCV [201,301] και την επίδραση του συντηρημένου μοτίβου YXXΦ του HIV-1 Vif στην ρύθμιση της APOBEC3G [196], ο δεύτερος στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν η μελέτη της αλληλεπίδρασης της καψιδιακής πρωτεΐνης core του ιού HCV καθώς και των μεταλλαγμένων μορφών της με τις πρωτεΐνες APOBECs. Παρατηρήθηκε ο εντοπισμός της πρωτεΐνης core στα λιποσταγονίδια, το σημείο ιικής αυτοσυγκρότησης αλλά και ο συνεντοπισμός της με την APOBEC3G γύρω από τα λιποσταγονίδια και στο κυτταρόπλασμα σε κύτταρα Huh-7. Επιπρόσθετα παρατηρήθηκε μείωση της έκφρασης της APOBEC3G όταν συνεκφράζεται με την μεταλλαγμένη μορφή της core (mut2), σε σχέση με τη core (mut1). Είναι πιθανό οι μεταλλάξεις στο YXXΦ μοτίβο της core επηρεάζουν την έκφραση της APOBEC3G. Τέλος, παρατηρήθηκε αύξηση της ΑPOBEC3G κατά τη διάρκεια της μόλυνσης με τον ιό HCV στο in vitro σύστημα κυτταροκαλλιέργειας.","Hepatitis C virus (HCV) belongs to the family Flaviviridae [40] and represents the major cause of chronic hepatitis and a major public health problem. Also HCV has a remarkable genetic diversity [1-3]. The genome of HCV is a single-strand and positive-stranded RNA molecule of approximately 9.6kb, encoding a polyprotein of about 3000 amino acids. The polyprotein is processed to produce structural (core, E1 and E2) and non-structural (p7, NS2, NS3, NS4A, NS4B, NS5A, NS5B) proteins [41]. The presence of mutated HCV defective genomes in the serum of patients with chronic hepatitis C is known. These defective genomes contain large, in-frame, deletions affecting the E1-NS2 region [51]. They are capable of autonomous replication and are packaged into infectious viral particles by trans-complementation [52,55]. Considering the above, the first goal of this study was the search for HCV natural mutants, containing large in-frame deletions affecting the envelope region, in serum of patients with hepatitis C. We detected defective genomes in the sera of patients with hepatitis C genotype 3. The nucleotide sequencing confirmed the absence of a large part of E1 and E2 regions of viral genome. It is already reported that exosomes (extracellular vesicles) derived from HCV-infected hepatocytes or serum of HCV-infected patients carry the complete HCV genome and viral proteins, leading to productive infection [292-294]. Thus , a second goal was to investigate and characterize exosomes isolated from the above serums of HCV-infected patients and from an in vitro cell culture system of HCV virus. After the isolation of exosomes, their characterization was made. The core protein was detected confirming that the exosomes derived fron HCV-infected patients carrying viral components too. Exosomes derived from the serums with defective genomes, was proved, after the isolation of their RNA, that they are capable of transfer defectives genomes. The nucleotide sequencing showed a deletion of E2 region and of a part of E1 region. It is the first time that HCV defectives genomes were identified in exosomes and that may contribute to the maintenance of infectivity and persistence of infection. Therefore, it is necessary to analyze a larger number of samples for the understanding of this phenomenon. Finally, recognising the importance of capsid core protein‘s conserved motif YXXL of the HCV virus [110,111], the effect of human cellular proteins APOBEC3Gs in replication of HCV [201,301] and the influence of the conserved motif YXXL of HIV-1 Vif in the regulation of APOBEC3G [196], the third goal of this work was to study the interaction between the capsid protein core of the HCV virus and its mutant forms and cellular APOBECs proteins. We observed that the core protein was localized around LDs (site of viral assembly) and the co-localization of the core protein with APOBEC3G around LDs, at nucleus and cytoplasm in Huh-7 cells. Additionally, we observed decrease of APOBEC3G expression when co-expressed with the mutated form of the core (mut2), relative to the core (mut1). It is possible the mutations in YXXF pattern of core affect the expression of APOBEC3G. Finally, it was observed, an increase of APOBE3G during the infection with HCV in the in vitro cell culture system."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Λειτουργικές ιδιότητες μεταλλαγμένων μορφών του γονιδιώματος και της καψιδιακής πρωτεΐνης του ιού της Ηπατίτιδας C που επηρεάζουν την αλληλεπίδραση παθογόνου - κυττάρου ξενιστή"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Πετρουλάκη Βασιλική","Petroulaki Vasiliki"],"dc:date":["2016"],"dc:description":["Ο ιός της ηπατίτιδας C (HCV) ανήκει στην οικογένεια Flaviviridae [40]. Αποτελεί έναν από τους κύριους αιτιολογικούς παράγοντες της χρόνιας ηπατίτιδας και είναι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της δημόσιας υγείας. Επίσης παρουσιάζει παγκόσμια γεωγραφική κατανομή [1-3]. Το γονιδίωμα του HCV συνίσταται από ένα μονόκλωνο RNA μόριο, θετικής πολικότητας, μήκους 9.6Kb, το οποίο κωδικοποιεί μια πολυπρωτεΐνη μήκους περίπου 3000 αμινοξέων. Η πολυπρωτεΐνη πρωτεολύεται σε τρία δομικά (core, E1, E2) και σε επτά (p7, NS2, NS3, NS4A, NS4B, NS5A, NS5B) μη δομικά πολυπεπτίδια [41]. Είναι γνωστή η ύπαρξη μεταλλαγμένων ελλειμματικών γονιδιωμάτων του ιού στον ορό ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα C, τα οποία περιλαμβάνουν μεγάλες, εντός πλαισίου ανάγνωσης, ελλείψεις των περιοχών E1-NS2 [51], αντιγράφονται αυτόνομα και αυτοσυγκροτούνται σχηματίζοντας ιικά σωματίδια ικανά να μολύνουν υγιή κύτταρα μέσω trans-συμπληρωματικότητας [52,55]. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα παραπάνω, ο πρώτος στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν η μελέτη φυσικών HCV μεταλλαγών που περιλαμβάνουν μεγάλες εντός πλαισίου ελλείψεις που αφορούν την περιοχή του φακέλου σε ορούς ασθενών με ηπατίτιδα C. Ανιχνεύθηκαν ελλειμματικά γονιδιώματα στα δείγματα ορών ασθενών με χρόνια ηπατίτιδα C, γονοτύπου 3, που αναλύθηκαν. Μετά την κλωνοποίησή τους σε κατάλληλο σύστημα ακολούθησε η νουκλεοτιδική αλληλούχισή τους, η οποία επιβεβαίωσε την έλλειψη μεγάλου τμήματος των περιοχών Ε1 και Ε2 του ιικού γονιδιώματος. Στην βιβλιογραφία αναφέρεται ότι εξωσώματα (εξωκυττάρια οχήματα μεταφορά) που προέρχονται από ανθρώπινα ηπατοκύτταρα ή από ορούς ασθενών μολυσμένων με τον ιό HCV, μεταφέρουν πλήρη γονιδιώματα του ιού και ιικές πρωτεΐνες και μπορούν να οδηγήσουν σε παραγωγική μόλυνση [292-294]. Έτσι, δεύτερος στόχος ήταν η απομόνωση και ο χαρακτηρισμός των εξωσώματων των παραπάνω δειγμάτων ορού ασθενών με ηπατίτιδα C, όπως επίσης και από το in vitro σύστημα κυτταροκαλλιέργειας του ιού HCV. Μετά την απομόνωση των εξωσωμάτων έγινε ο χαρακτηρισμός τους. Η καψιδιακή πρωτεΐνη core του HCV ανιχνεύθηκε, επιβεβαιώνοντας ότι τα εξωσώματα από ασθενείς με Ηπατίτιδα C μεταφέρουν και ιικά συστατικά. Εξωσώματα που απομονώθηκαν από τους ορούς με ελλειμματικά γονιδιώματα, αποδείχτηκε μετά από απομόνωση του RNA τους ότι διαθέτουν δυνατότητα μεταφοράς αυτών των ελλειμματικών γονιδιωμάτων. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώθηκε με νουκλεοτιδική αλληλούχιση που έδειξε έλλειψη της Ε2 περιοχής και ενός τμήματος της Ε1 περιοχής. Είναι η πρώτη φορά που ταυτοποιήθηκε στα εξωσώματα ΗCV ελλειμματικό γονιδίωμα και το γεγονός αυτό ενδέχεται να συμβάλλει στη διατήρηση της μολυσματικότητας και την εμμονή της λοίμωξης. Απαιτείται λοιπόν η ανάλυση μεγαλύτερου αριθμού δειγμάτων για την κατανόηση του φαινομένου αυτού. Τέλος, αναγνωρίζοντας τη σημασία του συντηρημένου μοτίβου YXXΦ της καψιδιακής πρωτεΐνης core του ιού HCV [110,111], την επίδραση των ανθρώπινων κυτταρικών πρωτεινών APOBEC3Gs στην αντιγραφή του HCV [201,301] και την επίδραση του συντηρημένου μοτίβου YXXΦ του HIV-1 Vif στην ρύθμιση της APOBEC3G [196], ο δεύτερος στόχος της παρούσας διπλωματικής εργασίας ήταν η μελέτη της αλληλεπίδρασης της καψιδιακής πρωτεΐνης core του ιού HCV καθώς και των μεταλλαγμένων μορφών της με τις πρωτεΐνες APOBECs. Παρατηρήθηκε ο εντοπισμός της πρωτεΐνης core στα λιποσταγονίδια, το σημείο ιικής αυτοσυγκρότησης αλλά και ο συνεντοπισμός της με την APOBEC3G γύρω από τα λιποσταγονίδια και στο κυτταρόπλασμα σε κύτταρα Huh-7. Επιπρόσθετα παρατηρήθηκε μείωση της έκφρασης της APOBEC3G όταν συνεκφράζεται με την μεταλλαγμένη μορφή της core (mut2), σε σχέση με τη core (mut1). Είναι πιθανό οι μεταλλάξεις στο YXXΦ μοτίβο της core επηρεάζουν την έκφραση της APOBEC3G. Τέλος, παρατηρήθηκε αύξηση της ΑPOBEC3G κατά τη διάρκεια της μόλυνσης με τον ιό HCV στο in vitro σύστημα κυτταροκαλλιέργειας.","Hepatitis C virus (HCV) belongs to the family Flaviviridae [40] and represents the major cause of chronic hepatitis and a major public health problem. Also HCV has a remarkable genetic diversity [1-3]. The genome of HCV is a single-strand and positive-stranded RNA molecule of approximately 9.6kb, encoding a polyprotein of about 3000 amino acids. The polyprotein is processed to produce structural (core, E1 and E2) and non-structural (p7, NS2, NS3, NS4A, NS4B, NS5A, NS5B) proteins [41]. The presence of mutated HCV defective genomes in the serum of patients with chronic hepatitis C is known. These defective genomes contain large, in-frame, deletions affecting the E1-NS2 region [51]. They are capable of autonomous replication and are packaged into infectious viral particles by trans-complementation [52,55]. Considering the above, the first goal of this study was the search for HCV natural mutants, containing large in-frame deletions affecting the envelope region, in serum of patients with hepatitis C. We detected defective genomes in the sera of patients with hepatitis C genotype 3. The nucleotide sequencing confirmed the absence of a large part of E1 and E2 regions of viral genome. It is already reported that exosomes (extracellular vesicles) derived from HCV-infected hepatocytes or serum of HCV-infected patients carry the complete HCV genome and viral proteins, leading to productive infection [292-294]. Thus , a second goal was to investigate and characterize exosomes isolated from the above serums of HCV-infected patients and from an in vitro cell culture system of HCV virus. After the isolation of exosomes, their characterization was made. The core protein was detected confirming that the exosomes derived fron HCV-infected patients carrying viral components too. Exosomes derived from the serums with defective genomes, was proved, after the isolation of their RNA, that they are capable of transfer defectives genomes. The nucleotide sequencing showed a deletion of E2 region and of a part of E1 region. It is the first time that HCV defectives genomes were identified in exosomes and that may contribute to the maintenance of infectivity and persistence of infection. Therefore, it is necessary to analyze a larger number of samples for the understanding of this phenomenon. Finally, recognising the importance of capsid core protein‘s conserved motif YXXL of the HCV virus [110,111], the effect of human cellular proteins APOBEC3Gs in replication of HCV [201,301] and the influence of the conserved motif YXXL of HIV-1 Vif in the regulation of APOBEC3G [196], the third goal of this work was to study the interaction between the capsid protein core of the HCV virus and its mutant forms and cellular APOBECs proteins. We observed that the core protein was localized around LDs (site of viral assembly) and the co-localization of the core protein with APOBEC3G around LDs, at nucleus and cytoplasm in Huh-7 cells. Additionally, we observed decrease of APOBEC3G expression when co-expressed with the mutated form of the core (mut2), relative to the core (mut1). It is possible the mutations in YXXF pattern of core affect the expression of APOBEC3G. Finally, it was observed, an increase of APOBE3G during the infection with HCV in the in vitro cell culture system."],"dc:identifier":["uoadl:1332540","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1332540"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Λειτουργικές ιδιότητες μεταλλαγμένων μορφών του γονιδιώματος και της καψιδιακής πρωτεΐνης του ιού της Ηπατίτιδας C που επηρεάζουν την αλληλεπίδραση παθογόνου - κυττάρου ξενιστή"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:27:42Z"}