{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1332850"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1332850","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ηθική και Τέχνη","abstract":"Οι ηθικές κρίσεις είναι δυνατόν να αποτελέσουν μέρος της αισθητικής αποτίμησης ενός έργου τέχνης; Μήπως οι καλλιτεχνικές δημιουργίες αποτελούν ιδιαίτερες μορφές αισθητικής αξίας και ως εκ τούτου πρέπει να αποτιμώννται με καθαρά καλλιτεχνικά κριτήρια, ενώ η οποία ηθική απορρέει από τα έργα αυτά πρέπει να αφήνει αδιάφορο τον θεατή, τον αναγνώστη ή τον κριτικό; Ή τελικά τα ηθικά ψεγάδια, αποτελούν ταυτόχρονα αισθητικά ψεγάδια, που αυτομάτως απαξιώνουν την όποια αισθητική αξία του (ηθικά μεμπτού) έργου τέχνης; Οι τελικές απαντήσεις θα καθοριστούν, από τον τρόπο ιεράρχησης αξιών που έχει διαμορφώσει ο κάθε διανοητής, και από την μεθοδολογία του ως άμεση απόρροια της γνωσιοθεωρίας και του επιστημολογικού ρεύματος στο οποίο εντάσσεται. Η μελέτη, προκειμένου να αναδείξει τον καθοριστικό ρόλο που παίζει το μεθοδολογικό πλαίσιο στην διαμόρφωση απαντήσεων, στηρίζεται στα πρωτότυπα κείμενα των Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Immanuel Kant, Leon Tolstoy και Walter Benjamin. Ωστόσο, η μελέτη αυτολογικρίνεται, επισημαίνοντας ότι θέτοντας στο επίκεντρο το μεθοδολογικό πλαίσιο και παραδεχόμενοι ότι δεν υπάρχει μόνο μια αλήθεια για τα προς μελέτη αντικείμενα, ελλοχεύει ο κίνδυνος να οδηγηθούμε σε έναν άκρατο σχετικισμό. Η \"μη τοποθέτηση\" ίσως συνηγορεί υπέρ μιας κοινωνίας όπου όλα επιτρέπονται. Έχοντας κατά νου λοιπόν ότι η τέχνη ως μέρος της κοινωνίας, μπορεί κατά το μάλλον ή ήττον, να αποτελέσει μέρος της απο νομιμοποιητικής διαδικασίας των θεσμών, που σε τελευταία ανάλυση καθορίζονται από ηθικά φιλοσοφικά συστήματα, και ότι διαμορφώνει ως έναν βαθμό συνειδήσεις και επικοινωνεί μηνύματα, μήπως το αίτημα περί ελέγχου των ηθικών κατευθύνσεων που απορρέουν από την τέχνη εμφανίζεται επίμονα διαρκώς παρόν; Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό. Στο τέλος της μελέτης συμπεριλαμβάνεται παράρτημα με αυτούσιες συνεντεύξεις, που μου παραχώρησαν, ο Διαγόρας Χρονόπουλος-Καλλιτεχνικός του Θεάτρου Τέχνης, Κάρολος Κουν και ο Γιάννης Χουβαρδάς-Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου της Ελλάδας.","abstract_html":"Οι ηθικές κρίσεις είναι δυνατόν να αποτελέσουν μέρος της αισθητικής αποτίμησης ενός έργου τέχνης; Μήπως οι καλλιτεχνικές δημιουργίες αποτελούν ιδιαίτερες μορφές αισθητικής αξίας και ως εκ τούτου πρέπει να αποτιμώννται με καθαρά καλλιτεχνικά κριτήρια, ενώ η οποία ηθική απορρέει από τα έργα αυτά πρέπει να αφήνει αδιάφορο τον θεατή, τον αναγνώστη ή τον κριτικό; Ή τελικά τα ηθικά ψεγάδια, αποτελούν ταυτόχρονα αισθητικά ψεγάδια, που αυτομάτως απαξιώνουν την όποια αισθητική αξία του (ηθικά μεμπτού) έργου τέχνης; Οι τελικές απαντήσεις θα καθοριστούν, από τον τρόπο ιεράρχησης αξιών που έχει διαμορφώσει ο κάθε διανοητής, και από την μεθοδολογία του ως άμεση απόρροια της γνωσιοθεωρίας και του επιστημολογικού ρεύματος στο οποίο εντάσσεται. Η μελέτη, προκειμένου να αναδείξει τον καθοριστικό ρόλο που παίζει το μεθοδολογικό πλαίσιο στην διαμόρφωση απαντήσεων, στηρίζεται στα πρωτότυπα κείμενα των Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Immanuel Kant, Leon Tolstoy και Walter Benjamin. Ωστόσο, η μελέτη αυτολογικρίνεται, επισημαίνοντας ότι θέτοντας στο επίκεντρο το μεθοδολογικό πλαίσιο και παραδεχόμενοι ότι δεν υπάρχει μόνο μια αλήθεια για τα προς μελέτη αντικείμενα, ελλοχεύει ο κίνδυνος να οδηγηθούμε σε έναν άκρατο σχετικισμό. Η &quot;μη τοποθέτηση&quot; ίσως συνηγορεί υπέρ μιας κοινωνίας όπου όλα επιτρέπονται. Έχοντας κατά νου λοιπόν ότι η τέχνη ως μέρος της κοινωνίας, μπορεί κατά το μάλλον ή ήττον, να αποτελέσει μέρος της απο νομιμοποιητικής διαδικασίας των θεσμών, που σε τελευταία ανάλυση καθορίζονται από ηθικά φιλοσοφικά συστήματα, και ότι διαμορφώνει ως έναν βαθμό συνειδήσεις και επικοινωνεί μηνύματα, μήπως το αίτημα περί ελέγχου των ηθικών κατευθύνσεων που απορρέουν από την τέχνη εμφανίζεται επίμονα διαρκώς παρόν; Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό. Στο τέλος της μελέτης συμπεριλαμβάνεται παράρτημα με αυτούσιες συνεντεύξεις, που μου παραχώρησαν, ο Διαγόρας Χρονόπουλος-Καλλιτεχνικός του Θεάτρου Τέχνης, Κάρολος Κουν και ο Γιάννης Χουβαρδάς-Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου της Ελλάδας.","abstract_has_math":false,"creators":["Κολλινιάτη Μαρία-Άρτεμις"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2011,"date_issued":"2011","date_published":"2011","updated_at":"2026-11-19T05:27:45Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1332850"],"render_values":[{"text":"uoadl:1332850","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1332850","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1332850","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1332850","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κολλινιάτη Μαρία-Άρτεμις"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2011"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1332850","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1332850"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι ηθικές κρίσεις είναι δυνατόν να αποτελέσουν μέρος της αισθητικής αποτίμησης ενός έργου τέχνης; Μήπως οι καλλιτεχνικές δημιουργίες αποτελούν ιδιαίτερες μορφές αισθητικής αξίας και ως εκ τούτου πρέπει να αποτιμώννται με καθαρά καλλιτεχνικά κριτήρια, ενώ η οποία ηθική απορρέει από τα έργα αυτά πρέπει να αφήνει αδιάφορο τον θεατή, τον αναγνώστη ή τον κριτικό; Ή τελικά τα ηθικά ψεγάδια, αποτελούν ταυτόχρονα αισθητικά ψεγάδια, που αυτομάτως απαξιώνουν την όποια αισθητική αξία του (ηθικά μεμπτού) έργου τέχνης; Οι τελικές απαντήσεις θα καθοριστούν, από τον τρόπο ιεράρχησης αξιών που έχει διαμορφώσει ο κάθε διανοητής, και από την μεθοδολογία του ως άμεση απόρροια της γνωσιοθεωρίας και του επιστημολογικού ρεύματος στο οποίο εντάσσεται. Η μελέτη, προκειμένου να αναδείξει τον καθοριστικό ρόλο που παίζει το μεθοδολογικό πλαίσιο στην διαμόρφωση απαντήσεων, στηρίζεται στα πρωτότυπα κείμενα των Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Immanuel Kant, Leon Tolstoy και Walter Benjamin. Ωστόσο, η μελέτη αυτολογικρίνεται, επισημαίνοντας ότι θέτοντας στο επίκεντρο το μεθοδολογικό πλαίσιο και παραδεχόμενοι ότι δεν υπάρχει μόνο μια αλήθεια για τα προς μελέτη αντικείμενα, ελλοχεύει ο κίνδυνος να οδηγηθούμε σε έναν άκρατο σχετικισμό. Η \"μη τοποθέτηση\" ίσως συνηγορεί υπέρ μιας κοινωνίας όπου όλα επιτρέπονται. Έχοντας κατά νου λοιπόν ότι η τέχνη ως μέρος της κοινωνίας, μπορεί κατά το μάλλον ή ήττον, να αποτελέσει μέρος της απο νομιμοποιητικής διαδικασίας των θεσμών, που σε τελευταία ανάλυση καθορίζονται από ηθικά φιλοσοφικά συστήματα, και ότι διαμορφώνει ως έναν βαθμό συνειδήσεις και επικοινωνεί μηνύματα, μήπως το αίτημα περί ελέγχου των ηθικών κατευθύνσεων που απορρέουν από την τέχνη εμφανίζεται επίμονα διαρκώς παρόν; Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό. Στο τέλος της μελέτης συμπεριλαμβάνεται παράρτημα με αυτούσιες συνεντεύξεις, που μου παραχώρησαν, ο Διαγόρας Χρονόπουλος-Καλλιτεχνικός του Θεάτρου Τέχνης, Κάρολος Κουν και ο Γιάννης Χουβαρδάς-Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου της Ελλάδας.","Can ethical judgments constitute part of the aesthetic appraisal of a work of art? Should artist creations be considered special forms of aesthetic value and as such be evaluated through purely artistic criteria? Should any ethical questions that arise from those works of art simply leave the spectator, the reader, or the critic indifferent? Or, in the final analysis, are ethical flaws also aesthetic flaws which automatically lower the aesthetic value of an (ethically questionable) work of art? The final answers to these questions are determined by the way in which thinkers have formed their system of values and by their methodology which stems directly from their world view and the epistemological current to which they belong. In order to prove the prove the decisive role played by the methodological framework in the formation of answers, the study is based on the original texts of Plato, Aristotle, Immanuel Kant, Leon Tolstoy and Walter Benjamin. However, the study is self- censored, stressing that by placing the methodological framework at the centre and given that there is no single truth with regard to the objects under study, there is some risk of being led into extreme relativism. Not \"taking a stand\" may promote a society in which anything goes / a \"permissive society\". Keeping in mind that art, as a part of society, might more or less, constitute part of the (de)legitimizing process of the institutions that in the final analysis are determined by ethical philosophical systems and to some degree form consciousness and send messages, then perhaps the demand for the monitoring of ethical directions which derive from art arte insistently ever present? the question remains open. At the end of the study, there is an appendix with unedited interviews tha Diagoras Chronopoulos, the Artistic Director of Karolos Koun Art Theatre and Yannis Chouvardas, Artistic Director of the National Theatre of Greece granted to the author of this study."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ηθική και Τέχνη"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κολλινιάτη Μαρία-Άρτεμις"],"dc:date":["2011"],"dc:description":["Οι ηθικές κρίσεις είναι δυνατόν να αποτελέσουν μέρος της αισθητικής αποτίμησης ενός έργου τέχνης; Μήπως οι καλλιτεχνικές δημιουργίες αποτελούν ιδιαίτερες μορφές αισθητικής αξίας και ως εκ τούτου πρέπει να αποτιμώννται με καθαρά καλλιτεχνικά κριτήρια, ενώ η οποία ηθική απορρέει από τα έργα αυτά πρέπει να αφήνει αδιάφορο τον θεατή, τον αναγνώστη ή τον κριτικό; Ή τελικά τα ηθικά ψεγάδια, αποτελούν ταυτόχρονα αισθητικά ψεγάδια, που αυτομάτως απαξιώνουν την όποια αισθητική αξία του (ηθικά μεμπτού) έργου τέχνης; Οι τελικές απαντήσεις θα καθοριστούν, από τον τρόπο ιεράρχησης αξιών που έχει διαμορφώσει ο κάθε διανοητής, και από την μεθοδολογία του ως άμεση απόρροια της γνωσιοθεωρίας και του επιστημολογικού ρεύματος στο οποίο εντάσσεται. Η μελέτη, προκειμένου να αναδείξει τον καθοριστικό ρόλο που παίζει το μεθοδολογικό πλαίσιο στην διαμόρφωση απαντήσεων, στηρίζεται στα πρωτότυπα κείμενα των Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Immanuel Kant, Leon Tolstoy και Walter Benjamin. Ωστόσο, η μελέτη αυτολογικρίνεται, επισημαίνοντας ότι θέτοντας στο επίκεντρο το μεθοδολογικό πλαίσιο και παραδεχόμενοι ότι δεν υπάρχει μόνο μια αλήθεια για τα προς μελέτη αντικείμενα, ελλοχεύει ο κίνδυνος να οδηγηθούμε σε έναν άκρατο σχετικισμό. Η \"μη τοποθέτηση\" ίσως συνηγορεί υπέρ μιας κοινωνίας όπου όλα επιτρέπονται. Έχοντας κατά νου λοιπόν ότι η τέχνη ως μέρος της κοινωνίας, μπορεί κατά το μάλλον ή ήττον, να αποτελέσει μέρος της απο νομιμοποιητικής διαδικασίας των θεσμών, που σε τελευταία ανάλυση καθορίζονται από ηθικά φιλοσοφικά συστήματα, και ότι διαμορφώνει ως έναν βαθμό συνειδήσεις και επικοινωνεί μηνύματα, μήπως το αίτημα περί ελέγχου των ηθικών κατευθύνσεων που απορρέουν από την τέχνη εμφανίζεται επίμονα διαρκώς παρόν; Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό. Στο τέλος της μελέτης συμπεριλαμβάνεται παράρτημα με αυτούσιες συνεντεύξεις, που μου παραχώρησαν, ο Διαγόρας Χρονόπουλος-Καλλιτεχνικός του Θεάτρου Τέχνης, Κάρολος Κουν και ο Γιάννης Χουβαρδάς-Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου της Ελλάδας.","Can ethical judgments constitute part of the aesthetic appraisal of a work of art? Should artist creations be considered special forms of aesthetic value and as such be evaluated through purely artistic criteria? Should any ethical questions that arise from those works of art simply leave the spectator, the reader, or the critic indifferent? Or, in the final analysis, are ethical flaws also aesthetic flaws which automatically lower the aesthetic value of an (ethically questionable) work of art? The final answers to these questions are determined by the way in which thinkers have formed their system of values and by their methodology which stems directly from their world view and the epistemological current to which they belong. In order to prove the prove the decisive role played by the methodological framework in the formation of answers, the study is based on the original texts of Plato, Aristotle, Immanuel Kant, Leon Tolstoy and Walter Benjamin. However, the study is self- censored, stressing that by placing the methodological framework at the centre and given that there is no single truth with regard to the objects under study, there is some risk of being led into extreme relativism. Not \"taking a stand\" may promote a society in which anything goes / a \"permissive society\". Keeping in mind that art, as a part of society, might more or less, constitute part of the (de)legitimizing process of the institutions that in the final analysis are determined by ethical philosophical systems and to some degree form consciousness and send messages, then perhaps the demand for the monitoring of ethical directions which derive from art arte insistently ever present? the question remains open. At the end of the study, there is an appendix with unedited interviews tha Diagoras Chronopoulos, the Artistic Director of Karolos Koun Art Theatre and Yannis Chouvardas, Artistic Director of the National Theatre of Greece granted to the author of this study."],"dc:identifier":["uoadl:1332850","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1332850"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Ηθική και Τέχνη"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:27:45Z"}