{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1340942"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1340942","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Ο ανταγωνισμός για την εκπροσώπηση του κομμουνιστικού χώρου στην Ελλάδα την περίοδο 1974-1977","abstract":"Οι μετεμφυλιοπολεμικές πολιτικές εξελίξεις στο χώρο της ελληνικής Αριστεράς οδήγησαν ανγκαστικά σε μια δισυπόστατη Αριστερά. Μια Αριστερά με δύο ηγεσίες, την ΕΔΑ μέσα στην Ελλάδα και το ενιαίο ΚΚΕ με έδρα το εξωτερικό και ισχνότατες οργανώσεις στο εσωτερικό. Ήταν σχεδόν νομοτελειακό να επακολουθήσει μια διαδικασία με αποκλίνουσες νοοτροπίες και βαθμιαίας διαφοροποίησης της πολιτικής τους. Για την αριστερά η επιβολή της δικτατορίας δεν σηματοδότησε απλώς μια περίοδο νέας παρανομίας. Λειτούργησε ως καταλύτης σε μια προϋπάρχουσα εσωτερική κρίση, \"εγγράφοντας νέα δεδομένα στον πυρήνα της. Ενίσχυσε τις αμφισβητήσεις, επιτάχυνε τις διεργασίες και τις ρήξεις εντός της Αριστεράς\". Η ανάγκη επίλυσης του οργανωτικού προβλήματος και η συγκεκριμενοποίηση της πολιτικής του Κόμματος έγινε απαραίτητη, ειδικότερα στις νέες πολιτικές συνθήκες. Η διάσπαση στη 12η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το 1968 υπήρξε η κορύφωση μιας βαθιάς κρίσης του ΚΚΕ που ξεκινά ουσιαστικά με τη λήξη του Εμφυλίου πολέμου, λύνοντας με αυτόν τον τρόπο τις βαριές κληρονομημένες ιστορικές εκκρεμότητες. Το θέμα του συσχετισμού των δυνάμεων, που διαμορθώθηκε μετά τη διάσπαση του 1968 ανάμεσα στους δύο πόλους της, αποτέλεσε για πολλά χρόνια σημείο διαφωνίας αφού, όπως είναι ευνόητο, καμιά έγκυρη μέτρησή τους δεν ήταν δυνατή σε συνθήκες παρανομίας. Τα περί απόκτησης της πλειοψηφίας του κόσμου της Αριστεράς από το ΚΚΕ Εσωτερικού, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας \"αποτελούσαν τον πιο διαδεδομένο μύθο της εποχής\". Τίθεται έτσι το ερώτημα, γιατί η πλειοψηφία του κόσμου της παραδοσιακής κομμουνιστικής αριστεράς επιλέγει το ΚΚΕ, αναγορεύοντάς το σε βασικό εκφραστή της. Το κείμενο που ακολουθεί παρακολουθεί και προτείνει μια ερμηνεία των εξελίξεων στον κομμουνιστικό χώρο την πρώτη περίοδο της μεταπολίτευσης. Κινείται στο επίπεδο των βασικών πολιτικών που υιοθέτησαν οι δύο κύριες συνιστώσες του, προσπαθώντας να συναρθρώσει τις διαφορετικές επιλογές σε ένα ενιαίο ερμηνευτικό σχήμα. Δεν αποτελεί την ιστορία της περιόδου, ούτε ενδιαφέρεται να αγκαλιάσει το σύνολο των εξελίξεων. Έτσι, το παρόν κείμενο, προσπαθώντας να αναδείξει τους λόγους που καθόρισαν τους συγκεκριμένους συσχετισμούς στο εσωτερικό του κομμουνιστικού χώρου, παρακολουθεί τις επιλογές των δύο κομματικών σχηματισμών την πρώτη μεταπολιτευτική περίοδο όπως αυτές αποτυπώνονται στα πολιτικά προγράμματα, τις προγραμματικές διακηρύξεις, αλλά και στον περιοδικό και ημερήσιο κομματικό τύπο. Η εξέταση του πολιτικού προγράμματος, επιχειρείται στη βάση του περιεχομένου των διακηρυκτικών αρχών όπως αποτυπώνονται στα επίσημα κομματικά ντοκουμέντα αλλά και στην πολιτική γραμμή των κομμάτων, δηλαδή στην υλική τους τοποθέτηση στη συγκυρία.","abstract_html":"Οι μετεμφυλιοπολεμικές πολιτικές εξελίξεις στο χώρο της ελληνικής Αριστεράς οδήγησαν ανγκαστικά σε μια δισυπόστατη Αριστερά. Μια Αριστερά με δύο ηγεσίες, την ΕΔΑ μέσα στην Ελλάδα και το ενιαίο ΚΚΕ με έδρα το εξωτερικό και ισχνότατες οργανώσεις στο εσωτερικό. Ήταν σχεδόν νομοτελειακό να επακολουθήσει μια διαδικασία με αποκλίνουσες νοοτροπίες και βαθμιαίας διαφοροποίησης της πολιτικής τους. Για την αριστερά η επιβολή της δικτατορίας δεν σηματοδότησε απλώς μια περίοδο νέας παρανομίας. Λειτούργησε ως καταλύτης σε μια προϋπάρχουσα εσωτερική κρίση, &quot;εγγράφοντας νέα δεδομένα στον πυρήνα της. Ενίσχυσε τις αμφισβητήσεις, επιτάχυνε τις διεργασίες και τις ρήξεις εντός της Αριστεράς&quot;. Η ανάγκη επίλυσης του οργανωτικού προβλήματος και η συγκεκριμενοποίηση της πολιτικής του Κόμματος έγινε απαραίτητη, ειδικότερα στις νέες πολιτικές συνθήκες. Η διάσπαση στη 12η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το 1968 υπήρξε η κορύφωση μιας βαθιάς κρίσης του ΚΚΕ που ξεκινά ουσιαστικά με τη λήξη του Εμφυλίου πολέμου, λύνοντας με αυτόν τον τρόπο τις βαριές κληρονομημένες ιστορικές εκκρεμότητες. Το θέμα του συσχετισμού των δυνάμεων, που διαμορθώθηκε μετά τη διάσπαση του 1968 ανάμεσα στους δύο πόλους της, αποτέλεσε για πολλά χρόνια σημείο διαφωνίας αφού, όπως είναι ευνόητο, καμιά έγκυρη μέτρησή τους δεν ήταν δυνατή σε συνθήκες παρανομίας. Τα περί απόκτησης της πλειοψηφίας του κόσμου της Αριστεράς από το ΚΚΕ Εσωτερικού, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας &quot;αποτελούσαν τον πιο διαδεδομένο μύθο της εποχής&quot;. Τίθεται έτσι το ερώτημα, γιατί η πλειοψηφία του κόσμου της παραδοσιακής κομμουνιστικής αριστεράς επιλέγει το ΚΚΕ, αναγορεύοντάς το σε βασικό εκφραστή της. Το κείμενο που ακολουθεί παρακολουθεί και προτείνει μια ερμηνεία των εξελίξεων στον κομμουνιστικό χώρο την πρώτη περίοδο της μεταπολίτευσης. Κινείται στο επίπεδο των βασικών πολιτικών που υιοθέτησαν οι δύο κύριες συνιστώσες του, προσπαθώντας να συναρθρώσει τις διαφορετικές επιλογές σε ένα ενιαίο ερμηνευτικό σχήμα. Δεν αποτελεί την ιστορία της περιόδου, ούτε ενδιαφέρεται να αγκαλιάσει το σύνολο των εξελίξεων. Έτσι, το παρόν κείμενο, προσπαθώντας να αναδείξει τους λόγους που καθόρισαν τους συγκεκριμένους συσχετισμούς στο εσωτερικό του κομμουνιστικού χώρου, παρακολουθεί τις επιλογές των δύο κομματικών σχηματισμών την πρώτη μεταπολιτευτική περίοδο όπως αυτές αποτυπώνονται στα πολιτικά προγράμματα, τις προγραμματικές διακηρύξεις, αλλά και στον περιοδικό και ημερήσιο κομματικό τύπο. Η εξέταση του πολιτικού προγράμματος, επιχειρείται στη βάση του περιεχομένου των διακηρυκτικών αρχών όπως αποτυπώνονται στα επίσημα κομματικά ντοκουμέντα αλλά και στην πολιτική γραμμή των κομμάτων, δηλαδή στην υλική τους τοποθέτηση στη συγκυρία.","abstract_has_math":false,"creators":["Φακίτσας Γεώργιος"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2012,"date_issued":"2012","date_published":"2012","updated_at":"2026-11-19T05:27:52Z","subjects":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1340942"],"render_values":[{"text":"uoadl:1340942","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1340942","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1340942","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1340942","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Φακίτσας Γεώργιος"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2012"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1340942","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1340942"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Οι μετεμφυλιοπολεμικές πολιτικές εξελίξεις στο χώρο της ελληνικής Αριστεράς οδήγησαν ανγκαστικά σε μια δισυπόστατη Αριστερά. Μια Αριστερά με δύο ηγεσίες, την ΕΔΑ μέσα στην Ελλάδα και το ενιαίο ΚΚΕ με έδρα το εξωτερικό και ισχνότατες οργανώσεις στο εσωτερικό. Ήταν σχεδόν νομοτελειακό να επακολουθήσει μια διαδικασία με αποκλίνουσες νοοτροπίες και βαθμιαίας διαφοροποίησης της πολιτικής τους. Για την αριστερά η επιβολή της δικτατορίας δεν σηματοδότησε απλώς μια περίοδο νέας παρανομίας. Λειτούργησε ως καταλύτης σε μια προϋπάρχουσα εσωτερική κρίση, \"εγγράφοντας νέα δεδομένα στον πυρήνα της. Ενίσχυσε τις αμφισβητήσεις, επιτάχυνε τις διεργασίες και τις ρήξεις εντός της Αριστεράς\". Η ανάγκη επίλυσης του οργανωτικού προβλήματος και η συγκεκριμενοποίηση της πολιτικής του Κόμματος έγινε απαραίτητη, ειδικότερα στις νέες πολιτικές συνθήκες. Η διάσπαση στη 12η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το 1968 υπήρξε η κορύφωση μιας βαθιάς κρίσης του ΚΚΕ που ξεκινά ουσιαστικά με τη λήξη του Εμφυλίου πολέμου, λύνοντας με αυτόν τον τρόπο τις βαριές κληρονομημένες ιστορικές εκκρεμότητες. Το θέμα του συσχετισμού των δυνάμεων, που διαμορθώθηκε μετά τη διάσπαση του 1968 ανάμεσα στους δύο πόλους της, αποτέλεσε για πολλά χρόνια σημείο διαφωνίας αφού, όπως είναι ευνόητο, καμιά έγκυρη μέτρησή τους δεν ήταν δυνατή σε συνθήκες παρανομίας. Τα περί απόκτησης της πλειοψηφίας του κόσμου της Αριστεράς από το ΚΚΕ Εσωτερικού, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας \"αποτελούσαν τον πιο διαδεδομένο μύθο της εποχής\". Τίθεται έτσι το ερώτημα, γιατί η πλειοψηφία του κόσμου της παραδοσιακής κομμουνιστικής αριστεράς επιλέγει το ΚΚΕ, αναγορεύοντάς το σε βασικό εκφραστή της. Το κείμενο που ακολουθεί παρακολουθεί και προτείνει μια ερμηνεία των εξελίξεων στον κομμουνιστικό χώρο την πρώτη περίοδο της μεταπολίτευσης. Κινείται στο επίπεδο των βασικών πολιτικών που υιοθέτησαν οι δύο κύριες συνιστώσες του, προσπαθώντας να συναρθρώσει τις διαφορετικές επιλογές σε ένα ενιαίο ερμηνευτικό σχήμα. Δεν αποτελεί την ιστορία της περιόδου, ούτε ενδιαφέρεται να αγκαλιάσει το σύνολο των εξελίξεων. Έτσι, το παρόν κείμενο, προσπαθώντας να αναδείξει τους λόγους που καθόρισαν τους συγκεκριμένους συσχετισμούς στο εσωτερικό του κομμουνιστικού χώρου, παρακολουθεί τις επιλογές των δύο κομματικών σχηματισμών την πρώτη μεταπολιτευτική περίοδο όπως αυτές αποτυπώνονται στα πολιτικά προγράμματα, τις προγραμματικές διακηρύξεις, αλλά και στον περιοδικό και ημερήσιο κομματικό τύπο. Η εξέταση του πολιτικού προγράμματος, επιχειρείται στη βάση του περιεχομένου των διακηρυκτικών αρχών όπως αποτυπώνονται στα επίσημα κομματικά ντοκουμέντα αλλά και στην πολιτική γραμμή των κομμάτων, δηλαδή στην υλική τους τοποθέτηση στη συγκυρία.","The post-civil war political developments in the Greek Left led inevitably to a double named Left with two leaderships, the United Democratic Left (EDA) within Greece and the United Comminist Party of Greece (C.P.G.), based abroad and with far too weak organizations inside. It was almost deterministic for a process to follow, characterized by diverging mentalities and gradual diversification of their policy. For the Left, the imposition of dictatorship not only marked a new period of illegality but also acted as a catalyst to an earlier internal crisis, registering new data to its core. It reinforced doubts and accelerated processes and ruptures within the Left. The need to solve its organizational problem and the specification of the policy of the Party became essential, especially under the new political circumstances. The split during the 12th Plenary Session of the C.C. in 1968 was the culmination of a deep crisis of the Communist Party which essentially begins right after the end of the Civil War, solving thus the heavy, inherited historical pending issues. The question of the correlation of the forces formed after the split of 1968 between the two poles, was for many years a point of disagreement because, as it is understood, no valid showdown were ever possible in conditions of illegality. Laying the C.P.G. (Interior)'s acquisition of the majority of the Left during the dictatorship, it \"constituted the most popular myth of the era\". This raises the question of why the majority of people of traditional communist Left select the CPG, acclaiming it to its basic expresser. The following essay monitors and proposes an interpretation of the developments in the communist space, during the first year of the Political Changeover, focusing at the level of the basic policies adopted by the two principal components, as it tries to articulate the different options into a single interpretative scheme. This essay is not the history of the period, nor interested embracing all the developments. So this thesis, by trying to highlight the reasons for the determination of the precise correlations within the communist space, monitors the choices of the two party formations during the first Changeover period as they are reflected in their political programs, in their programmatic declarations, but also in the daily and the journal partisan press. The examination of the political program is based on the content of declaratory principles as they are reflected in the official partisan's documents and the parties' policy line, namely their physical positioning in the circumstances."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Ο ανταγωνισμός για την εκπροσώπηση του κομμουνιστικού χώρου στην Ελλάδα την περίοδο 1974-1977"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Φακίτσας Γεώργιος"],"dc:date":["2012"],"dc:description":["Οι μετεμφυλιοπολεμικές πολιτικές εξελίξεις στο χώρο της ελληνικής Αριστεράς οδήγησαν ανγκαστικά σε μια δισυπόστατη Αριστερά. Μια Αριστερά με δύο ηγεσίες, την ΕΔΑ μέσα στην Ελλάδα και το ενιαίο ΚΚΕ με έδρα το εξωτερικό και ισχνότατες οργανώσεις στο εσωτερικό. Ήταν σχεδόν νομοτελειακό να επακολουθήσει μια διαδικασία με αποκλίνουσες νοοτροπίες και βαθμιαίας διαφοροποίησης της πολιτικής τους. Για την αριστερά η επιβολή της δικτατορίας δεν σηματοδότησε απλώς μια περίοδο νέας παρανομίας. Λειτούργησε ως καταλύτης σε μια προϋπάρχουσα εσωτερική κρίση, \"εγγράφοντας νέα δεδομένα στον πυρήνα της. Ενίσχυσε τις αμφισβητήσεις, επιτάχυνε τις διεργασίες και τις ρήξεις εντός της Αριστεράς\". Η ανάγκη επίλυσης του οργανωτικού προβλήματος και η συγκεκριμενοποίηση της πολιτικής του Κόμματος έγινε απαραίτητη, ειδικότερα στις νέες πολιτικές συνθήκες. Η διάσπαση στη 12η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το 1968 υπήρξε η κορύφωση μιας βαθιάς κρίσης του ΚΚΕ που ξεκινά ουσιαστικά με τη λήξη του Εμφυλίου πολέμου, λύνοντας με αυτόν τον τρόπο τις βαριές κληρονομημένες ιστορικές εκκρεμότητες. Το θέμα του συσχετισμού των δυνάμεων, που διαμορθώθηκε μετά τη διάσπαση του 1968 ανάμεσα στους δύο πόλους της, αποτέλεσε για πολλά χρόνια σημείο διαφωνίας αφού, όπως είναι ευνόητο, καμιά έγκυρη μέτρησή τους δεν ήταν δυνατή σε συνθήκες παρανομίας. Τα περί απόκτησης της πλειοψηφίας του κόσμου της Αριστεράς από το ΚΚΕ Εσωτερικού, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας \"αποτελούσαν τον πιο διαδεδομένο μύθο της εποχής\". Τίθεται έτσι το ερώτημα, γιατί η πλειοψηφία του κόσμου της παραδοσιακής κομμουνιστικής αριστεράς επιλέγει το ΚΚΕ, αναγορεύοντάς το σε βασικό εκφραστή της. Το κείμενο που ακολουθεί παρακολουθεί και προτείνει μια ερμηνεία των εξελίξεων στον κομμουνιστικό χώρο την πρώτη περίοδο της μεταπολίτευσης. Κινείται στο επίπεδο των βασικών πολιτικών που υιοθέτησαν οι δύο κύριες συνιστώσες του, προσπαθώντας να συναρθρώσει τις διαφορετικές επιλογές σε ένα ενιαίο ερμηνευτικό σχήμα. Δεν αποτελεί την ιστορία της περιόδου, ούτε ενδιαφέρεται να αγκαλιάσει το σύνολο των εξελίξεων. Έτσι, το παρόν κείμενο, προσπαθώντας να αναδείξει τους λόγους που καθόρισαν τους συγκεκριμένους συσχετισμούς στο εσωτερικό του κομμουνιστικού χώρου, παρακολουθεί τις επιλογές των δύο κομματικών σχηματισμών την πρώτη μεταπολιτευτική περίοδο όπως αυτές αποτυπώνονται στα πολιτικά προγράμματα, τις προγραμματικές διακηρύξεις, αλλά και στον περιοδικό και ημερήσιο κομματικό τύπο. Η εξέταση του πολιτικού προγράμματος, επιχειρείται στη βάση του περιεχομένου των διακηρυκτικών αρχών όπως αποτυπώνονται στα επίσημα κομματικά ντοκουμέντα αλλά και στην πολιτική γραμμή των κομμάτων, δηλαδή στην υλική τους τοποθέτηση στη συγκυρία.","The post-civil war political developments in the Greek Left led inevitably to a double named Left with two leaderships, the United Democratic Left (EDA) within Greece and the United Comminist Party of Greece (C.P.G.), based abroad and with far too weak organizations inside. It was almost deterministic for a process to follow, characterized by diverging mentalities and gradual diversification of their policy. For the Left, the imposition of dictatorship not only marked a new period of illegality but also acted as a catalyst to an earlier internal crisis, registering new data to its core. It reinforced doubts and accelerated processes and ruptures within the Left. The need to solve its organizational problem and the specification of the policy of the Party became essential, especially under the new political circumstances. The split during the 12th Plenary Session of the C.C. in 1968 was the culmination of a deep crisis of the Communist Party which essentially begins right after the end of the Civil War, solving thus the heavy, inherited historical pending issues. The question of the correlation of the forces formed after the split of 1968 between the two poles, was for many years a point of disagreement because, as it is understood, no valid showdown were ever possible in conditions of illegality. Laying the C.P.G. (Interior)'s acquisition of the majority of the Left during the dictatorship, it \"constituted the most popular myth of the era\". This raises the question of why the majority of people of traditional communist Left select the CPG, acclaiming it to its basic expresser. The following essay monitors and proposes an interpretation of the developments in the communist space, during the first year of the Political Changeover, focusing at the level of the basic policies adopted by the two principal components, as it tries to articulate the different options into a single interpretative scheme. This essay is not the history of the period, nor interested embracing all the developments. So this thesis, by trying to highlight the reasons for the determination of the precise correlations within the communist space, monitors the choices of the two party formations during the first Changeover period as they are reflected in their political programs, in their programmatic declarations, but also in the daily and the journal partisan press. The examination of the political program is based on the content of declaratory principles as they are reflected in the official partisan's documents and the parties' policy line, namely their physical positioning in the circumstances."],"dc:identifier":["uoadl:1340942","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1340942"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Κοινωνικές, Πολιτικές και Οικονομικές επιστήμες","Social, Political and Economic sciences"],"dc:title":["Ο ανταγωνισμός για την εκπροσώπηση του κομμουνιστικού χώρου στην Ελλάδα την περίοδο 1974-1977"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:27:52Z"}