{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:1374534"},"canonical_url":"https://search.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:1374534","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Η Σημασία της Πολιτικό-Στρατιωτικής Συνεργασίας στη Διαχείριση Κρίσεων και οι Προσεγγίσεις των Διεθνών Οργανισμών (Ο.Η.Ε.- ΝΑΤΟ-Ε.Ε.)","abstract":"Η μεταβαλλόμενη φύση των σύγχρονων συγκρούσεων, των φυσικών καταστροφών και καταστάσεων κρίσης, σταδιακά δημιούργησε την απαίτηση διάφορων μορφών συνεργασίας. Οι ανθρωπιστικές καταστάσεις έκτακτης ανάγκης απαιτούσαν ικανότητες που ήταν διαθέσιμες μόνο από την στρατιωτική κοινότητα, οπότε προέκυπτε η ανάγκη πολιτικο-στρατιωτικής συνεργασίας με σκοπό την προσφορά ανθρωπιστικής βοήθειας. Τέτοια παραδείγματα συνεργασίας είναι οι πλημμύρες του 2010 στο Πακιστάν, ο σεισμός στην Αϊτή το ίδιο έτος και το 2011 η εκκένωση των υπηκόων τρίτων χωρών από την Τυνησία. Επίσης πολλές φορές έχει ζητηθεί βοήθεια από τον στρατό για να διασφαλιστεί η κατάλληλη ασφάλεια των εργαζομένων στις ανθρωπιστικές οργανώσεις περίπλοκων καταστάσεων εκτάκτης ανάγκης, τηρώντας πάντα τις αρχές της ανεξαρτησίας, της ουδετερότητας και της αμεροληψίας, τη διάκριση ταυτοτήτων, λειτουργιών και ρόλων ανάμεσα στους ανθρωπιστικούς και στρατιωτικούς φορείς. Ο σκοπός της διπλωματικής εργασίας αυτής, είναι να αναλύσει τον όρο “πολιτικό-στρατιωτική συνεγασία” (Civil Military Cooperation), εστιάζοντας περισσότερο σε θέματα διαλειτουργικότητας (interoperability) και διασυνδεσιμότητας (interconnectivity) των επί μέρους συνιστωσών. Πιο συγκεκριμένα, η εργασία αποσκοπεί στη μελέτη της σημασίας της πολιτικό-στρατιωτικής συνεργασίας αρχικά σε γενικό επίπεδο σχεδιασμού επιχειρήσεων είτε ειρηνευτικών αποστολών, είτε διαχείρισης καταστάσεων κρίσεων. Και έπειτα στρέφεται σε εφαρμογές στην πράξη (εκπαιδευσεις και ασκήσεις συνεργασίας) των τριών Διεθνών Οργανισμών Ο.Η.Ε, ΝΑΤΟ και Ε.Ε. στον σύγχρονο κόσμο, λαμβάνοντας υπόψη και την εθνική διάσταση. Εν συνεχεία, υπό την σκοπιά της συνεργασίας μεταξύ στρατιωτικού και πολιτικού τομέα στον ελλαδικό χώρο μελετάται η περίπτωση της ανάληψης πρωτοβουλιών, της παρουσίας και του επιχειρησιακού ρόλου του Frontex για την αντιμετώπιση των συνεπειών της μεταναστευτικής κρίσης που βρίσκεται σε εξέλιξη και επηρεάζει όχι μόνο το ελληνικό κράτος αλλά όλο τον παγκόσμιο χάρτη. Επιπρόσθετα, παρουσιάζονται νέες απαιτήσεις που προκύπτουν από το προσφυγικό και παραδείγματα συνεργασίας με τις Ένοπλες Δυνάμεις σε θέματα επίλυσης των απαιτήσεων αυτών. Τέλος, γινεται μία γενική κριτική και σχολιασμός καταλήγοντας σε συμπεράσματα. Η έννοια της πολιτικό-σταρτιωτικής συνεργασίας αναδεικνύεται σε σημαντικό παράγοντα διαχείρισης κρίσεων και καταστροφών, που υπερβαίνουν τις δυνατότητες ενός κράτους-μέλους, όπως αναλύεται από τη θεσμική και λειτουργική διάσταση που της έχουν προσδώσει οι Διεθνείς Οργανισμοί και οι εθνικές αρχές. Ωστόσο, λόγω της πολύπλευρης συνεργασίας που απαιτείται για την υλοποίηση των στόχων της από ένα πλήθος διαφορετικών αρχών με διαφορετικά εθνικά, πολιτισμικά, δομικά και ουσιαστικά χαρακτηριστικά υπάρχουν διάφορα προβλήματα συντονισμού, διαλειτουργικότητας και διασυνδεσιμότητας μεταξύ πολιτικού και στρατιωτικού φορέα.","abstract_html":"Η μεταβαλλόμενη φύση των σύγχρονων συγκρούσεων, των φυσικών καταστροφών και καταστάσεων κρίσης, σταδιακά δημιούργησε την απαίτηση διάφορων μορφών συνεργασίας. Οι ανθρωπιστικές καταστάσεις έκτακτης ανάγκης απαιτούσαν ικανότητες που ήταν διαθέσιμες μόνο από την στρατιωτική κοινότητα, οπότε προέκυπτε η ανάγκη πολιτικο-στρατιωτικής συνεργασίας με σκοπό την προσφορά ανθρωπιστικής βοήθειας. Τέτοια παραδείγματα συνεργασίας είναι οι πλημμύρες του 2010 στο Πακιστάν, ο σεισμός στην Αϊτή το ίδιο έτος και το 2011 η εκκένωση των υπηκόων τρίτων χωρών από την Τυνησία. Επίσης πολλές φορές έχει ζητηθεί βοήθεια από τον στρατό για να διασφαλιστεί η κατάλληλη ασφάλεια των εργαζομένων στις ανθρωπιστικές οργανώσεις περίπλοκων καταστάσεων εκτάκτης ανάγκης, τηρώντας πάντα τις αρχές της ανεξαρτησίας, της ουδετερότητας και της αμεροληψίας, τη διάκριση ταυτοτήτων, λειτουργιών και ρόλων ανάμεσα στους ανθρωπιστικούς και στρατιωτικούς φορείς. Ο σκοπός της διπλωματικής εργασίας αυτής, είναι να αναλύσει τον όρο “πολιτικό-στρατιωτική συνεγασία” (Civil Military Cooperation), εστιάζοντας περισσότερο σε θέματα διαλειτουργικότητας (interoperability) και διασυνδεσιμότητας (interconnectivity) των επί μέρους συνιστωσών. Πιο συγκεκριμένα, η εργασία αποσκοπεί στη μελέτη της σημασίας της πολιτικό-στρατιωτικής συνεργασίας αρχικά σε γενικό επίπεδο σχεδιασμού επιχειρήσεων είτε ειρηνευτικών αποστολών, είτε διαχείρισης καταστάσεων κρίσεων. Και έπειτα στρέφεται σε εφαρμογές στην πράξη (εκπαιδευσεις και ασκήσεις συνεργασίας) των τριών Διεθνών Οργανισμών Ο.Η.Ε, ΝΑΤΟ και Ε.Ε. στον σύγχρονο κόσμο, λαμβάνοντας υπόψη και την εθνική διάσταση. Εν συνεχεία, υπό την σκοπιά της συνεργασίας μεταξύ στρατιωτικού και πολιτικού τομέα στον ελλαδικό χώρο μελετάται η περίπτωση της ανάληψης πρωτοβουλιών, της παρουσίας και του επιχειρησιακού ρόλου του Frontex για την αντιμετώπιση των συνεπειών της μεταναστευτικής κρίσης που βρίσκεται σε εξέλιξη και επηρεάζει όχι μόνο το ελληνικό κράτος αλλά όλο τον παγκόσμιο χάρτη. Επιπρόσθετα, παρουσιάζονται νέες απαιτήσεις που προκύπτουν από το προσφυγικό και παραδείγματα συνεργασίας με τις Ένοπλες Δυνάμεις σε θέματα επίλυσης των απαιτήσεων αυτών. Τέλος, γινεται μία γενική κριτική και σχολιασμός καταλήγοντας σε συμπεράσματα. Η έννοια της πολιτικό-σταρτιωτικής συνεργασίας αναδεικνύεται σε σημαντικό παράγοντα διαχείρισης κρίσεων και καταστροφών, που υπερβαίνουν τις δυνατότητες ενός κράτους-μέλους, όπως αναλύεται από τη θεσμική και λειτουργική διάσταση που της έχουν προσδώσει οι Διεθνείς Οργανισμοί και οι εθνικές αρχές. Ωστόσο, λόγω της πολύπλευρης συνεργασίας που απαιτείται για την υλοποίηση των στόχων της από ένα πλήθος διαφορετικών αρχών με διαφορετικά εθνικά, πολιτισμικά, δομικά και ουσιαστικά χαρακτηριστικά υπάρχουν διάφορα προβλήματα συντονισμού, διαλειτουργικότητας και διασυνδεσιμότητας μεταξύ πολιτικού και στρατιωτικού φορέα.","abstract_has_math":false,"creators":["Κουσουράκη Αγαύη-Χριστίνα","Kousouraki Agavi-Christina"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2017,"date_issued":"2017","date_published":"2017","updated_at":"2026-11-19T05:27:52Z","subjects":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1374534"],"render_values":[{"text":"uoadl:1374534","href":null,"code":true}]}],"person_identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1374534","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier","record_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1374534","record_label":"Repository record","record_kind":"record","record_source":"dc:identifier","download_url":null,"download_label":null,"download_source":null,"access_status":null,"embargo_until":null,"access_note":null},"source_record":{"url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh?verb=GetRecord&metadataPrefix=oai_dc&identifier=oai%3Alib.uoa.gr%3Auoadl%3A1374534","prefix":"oai_dc"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Κουσουράκη Αγαύη-Χριστίνα","Kousouraki Agavi-Christina"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2017"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Θετικές Επιστήμες","Science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:1374534","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1374534"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Η μεταβαλλόμενη φύση των σύγχρονων συγκρούσεων, των φυσικών καταστροφών και καταστάσεων κρίσης, σταδιακά δημιούργησε την απαίτηση διάφορων μορφών συνεργασίας. Οι ανθρωπιστικές καταστάσεις έκτακτης ανάγκης απαιτούσαν ικανότητες που ήταν διαθέσιμες μόνο από την στρατιωτική κοινότητα, οπότε προέκυπτε η ανάγκη πολιτικο-στρατιωτικής συνεργασίας με σκοπό την προσφορά ανθρωπιστικής βοήθειας. Τέτοια παραδείγματα συνεργασίας είναι οι πλημμύρες του 2010 στο Πακιστάν, ο σεισμός στην Αϊτή το ίδιο έτος και το 2011 η εκκένωση των υπηκόων τρίτων χωρών από την Τυνησία. Επίσης πολλές φορές έχει ζητηθεί βοήθεια από τον στρατό για να διασφαλιστεί η κατάλληλη ασφάλεια των εργαζομένων στις ανθρωπιστικές οργανώσεις περίπλοκων καταστάσεων εκτάκτης ανάγκης, τηρώντας πάντα τις αρχές της ανεξαρτησίας, της ουδετερότητας και της αμεροληψίας, τη διάκριση ταυτοτήτων, λειτουργιών και ρόλων ανάμεσα στους ανθρωπιστικούς και στρατιωτικούς φορείς. Ο σκοπός της διπλωματικής εργασίας αυτής, είναι να αναλύσει τον όρο “πολιτικό-στρατιωτική συνεγασία” (Civil Military Cooperation), εστιάζοντας περισσότερο σε θέματα διαλειτουργικότητας (interoperability) και διασυνδεσιμότητας (interconnectivity) των επί μέρους συνιστωσών. Πιο συγκεκριμένα, η εργασία αποσκοπεί στη μελέτη της σημασίας της πολιτικό-στρατιωτικής συνεργασίας αρχικά σε γενικό επίπεδο σχεδιασμού επιχειρήσεων είτε ειρηνευτικών αποστολών, είτε διαχείρισης καταστάσεων κρίσεων. Και έπειτα στρέφεται σε εφαρμογές στην πράξη (εκπαιδευσεις και ασκήσεις συνεργασίας) των τριών Διεθνών Οργανισμών Ο.Η.Ε, ΝΑΤΟ και Ε.Ε. στον σύγχρονο κόσμο, λαμβάνοντας υπόψη και την εθνική διάσταση. Εν συνεχεία, υπό την σκοπιά της συνεργασίας μεταξύ στρατιωτικού και πολιτικού τομέα στον ελλαδικό χώρο μελετάται η περίπτωση της ανάληψης πρωτοβουλιών, της παρουσίας και του επιχειρησιακού ρόλου του Frontex για την αντιμετώπιση των συνεπειών της μεταναστευτικής κρίσης που βρίσκεται σε εξέλιξη και επηρεάζει όχι μόνο το ελληνικό κράτος αλλά όλο τον παγκόσμιο χάρτη. Επιπρόσθετα, παρουσιάζονται νέες απαιτήσεις που προκύπτουν από το προσφυγικό και παραδείγματα συνεργασίας με τις Ένοπλες Δυνάμεις σε θέματα επίλυσης των απαιτήσεων αυτών. Τέλος, γινεται μία γενική κριτική και σχολιασμός καταλήγοντας σε συμπεράσματα. Η έννοια της πολιτικό-σταρτιωτικής συνεργασίας αναδεικνύεται σε σημαντικό παράγοντα διαχείρισης κρίσεων και καταστροφών, που υπερβαίνουν τις δυνατότητες ενός κράτους-μέλους, όπως αναλύεται από τη θεσμική και λειτουργική διάσταση που της έχουν προσδώσει οι Διεθνείς Οργανισμοί και οι εθνικές αρχές. Ωστόσο, λόγω της πολύπλευρης συνεργασίας που απαιτείται για την υλοποίηση των στόχων της από ένα πλήθος διαφορετικών αρχών με διαφορετικά εθνικά, πολιτισμικά, δομικά και ουσιαστικά χαρακτηριστικά υπάρχουν διάφορα προβλήματα συντονισμού, διαλειτουργικότητας και διασυνδεσιμότητας μεταξύ πολιτικού και στρατιωτικού φορέα.","The purpose of this thesis is to analyze the term «Civil Military Cooperation», focusing more on the «interoperability» and on the «interconnectivity». More specifically, the work aims to study the importance of civilian-military cooperation and coordination initially in general business planning level either peacekeeping or crisis management situations. And then turning to applications in practice (education and cooperation exercises) of the International Organizations UN, NATO and EU in the modern world, taking into account the national dimension. Subsequently, under the terms of cooperation between the military and civilian sector studied the case of initiative, the presence and operational role of Frontex to address the consequences of the immigration crisis is ongoing and affects not only the Greek State but all over the world map. Additionally, there are new requirements arising from refugee and examples of cooperation with the Armed Forces in resolving these claims issues. Finally, a general review and discussion leads to conclusions. The concept of civil and army cooperation is becoming a major crisis and disaster management agent. Although, due to the multicultural cooperation required for the realization of the objectives of a number of different authorities with different ethnic, cultural, structural and essential characteristics appear various problems of coordination, interoperability and interconnectivity between civil and military sector."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Η Σημασία της Πολιτικό-Στρατιωτικής Συνεργασίας στη Διαχείριση Κρίσεων και οι Προσεγγίσεις των Διεθνών Οργανισμών (Ο.Η.Ε.- ΝΑΤΟ-Ε.Ε.)"]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["Κουσουράκη Αγαύη-Χριστίνα","Kousouraki Agavi-Christina"],"dc:date":["2017"],"dc:description":["Η μεταβαλλόμενη φύση των σύγχρονων συγκρούσεων, των φυσικών καταστροφών και καταστάσεων κρίσης, σταδιακά δημιούργησε την απαίτηση διάφορων μορφών συνεργασίας. Οι ανθρωπιστικές καταστάσεις έκτακτης ανάγκης απαιτούσαν ικανότητες που ήταν διαθέσιμες μόνο από την στρατιωτική κοινότητα, οπότε προέκυπτε η ανάγκη πολιτικο-στρατιωτικής συνεργασίας με σκοπό την προσφορά ανθρωπιστικής βοήθειας. Τέτοια παραδείγματα συνεργασίας είναι οι πλημμύρες του 2010 στο Πακιστάν, ο σεισμός στην Αϊτή το ίδιο έτος και το 2011 η εκκένωση των υπηκόων τρίτων χωρών από την Τυνησία. Επίσης πολλές φορές έχει ζητηθεί βοήθεια από τον στρατό για να διασφαλιστεί η κατάλληλη ασφάλεια των εργαζομένων στις ανθρωπιστικές οργανώσεις περίπλοκων καταστάσεων εκτάκτης ανάγκης, τηρώντας πάντα τις αρχές της ανεξαρτησίας, της ουδετερότητας και της αμεροληψίας, τη διάκριση ταυτοτήτων, λειτουργιών και ρόλων ανάμεσα στους ανθρωπιστικούς και στρατιωτικούς φορείς. Ο σκοπός της διπλωματικής εργασίας αυτής, είναι να αναλύσει τον όρο “πολιτικό-στρατιωτική συνεγασία” (Civil Military Cooperation), εστιάζοντας περισσότερο σε θέματα διαλειτουργικότητας (interoperability) και διασυνδεσιμότητας (interconnectivity) των επί μέρους συνιστωσών. Πιο συγκεκριμένα, η εργασία αποσκοπεί στη μελέτη της σημασίας της πολιτικό-στρατιωτικής συνεργασίας αρχικά σε γενικό επίπεδο σχεδιασμού επιχειρήσεων είτε ειρηνευτικών αποστολών, είτε διαχείρισης καταστάσεων κρίσεων. Και έπειτα στρέφεται σε εφαρμογές στην πράξη (εκπαιδευσεις και ασκήσεις συνεργασίας) των τριών Διεθνών Οργανισμών Ο.Η.Ε, ΝΑΤΟ και Ε.Ε. στον σύγχρονο κόσμο, λαμβάνοντας υπόψη και την εθνική διάσταση. Εν συνεχεία, υπό την σκοπιά της συνεργασίας μεταξύ στρατιωτικού και πολιτικού τομέα στον ελλαδικό χώρο μελετάται η περίπτωση της ανάληψης πρωτοβουλιών, της παρουσίας και του επιχειρησιακού ρόλου του Frontex για την αντιμετώπιση των συνεπειών της μεταναστευτικής κρίσης που βρίσκεται σε εξέλιξη και επηρεάζει όχι μόνο το ελληνικό κράτος αλλά όλο τον παγκόσμιο χάρτη. Επιπρόσθετα, παρουσιάζονται νέες απαιτήσεις που προκύπτουν από το προσφυγικό και παραδείγματα συνεργασίας με τις Ένοπλες Δυνάμεις σε θέματα επίλυσης των απαιτήσεων αυτών. Τέλος, γινεται μία γενική κριτική και σχολιασμός καταλήγοντας σε συμπεράσματα. Η έννοια της πολιτικό-σταρτιωτικής συνεργασίας αναδεικνύεται σε σημαντικό παράγοντα διαχείρισης κρίσεων και καταστροφών, που υπερβαίνουν τις δυνατότητες ενός κράτους-μέλους, όπως αναλύεται από τη θεσμική και λειτουργική διάσταση που της έχουν προσδώσει οι Διεθνείς Οργανισμοί και οι εθνικές αρχές. Ωστόσο, λόγω της πολύπλευρης συνεργασίας που απαιτείται για την υλοποίηση των στόχων της από ένα πλήθος διαφορετικών αρχών με διαφορετικά εθνικά, πολιτισμικά, δομικά και ουσιαστικά χαρακτηριστικά υπάρχουν διάφορα προβλήματα συντονισμού, διαλειτουργικότητας και διασυνδεσιμότητας μεταξύ πολιτικού και στρατιωτικού φορέα.","The purpose of this thesis is to analyze the term «Civil Military Cooperation», focusing more on the «interoperability» and on the «interconnectivity». More specifically, the work aims to study the importance of civilian-military cooperation and coordination initially in general business planning level either peacekeeping or crisis management situations. And then turning to applications in practice (education and cooperation exercises) of the International Organizations UN, NATO and EU in the modern world, taking into account the national dimension. Subsequently, under the terms of cooperation between the military and civilian sector studied the case of initiative, the presence and operational role of Frontex to address the consequences of the immigration crisis is ongoing and affects not only the Greek State but all over the world map. Additionally, there are new requirements arising from refugee and examples of cooperation with the Armed Forces in resolving these claims issues. Finally, a general review and discussion leads to conclusions. The concept of civil and army cooperation is becoming a major crisis and disaster management agent. Although, due to the multicultural cooperation required for the realization of the objectives of a number of different authorities with different ethnic, cultural, structural and essential characteristics appear various problems of coordination, interoperability and interconnectivity between civil and military sector."],"dc:identifier":["uoadl:1374534","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/1374534"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Θετικές Επιστήμες","Science"],"dc:title":["Η Σημασία της Πολιτικό-Στρατιωτικής Συνεργασίας στη Διαχείριση Κρίσεων και οι Προσεγγίσεις των Διεθνών Οργανισμών (Ο.Η.Ε.- ΝΑΤΟ-Ε.Ε.)"],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-11-19T05:27:52Z"}